چپتر 22: تدارکات
چپتر 22: تدارکات
لومیان در جهانی پوشیده در مِهی خاکستری و کمرنگ از خواب بیدار شد.
با چابکیِ همیشگیاش از تخت پایین پرید و بهسوی پنجره شتافت. نگاهش به کوه افتاد؛ غولِ عظیمالجثهای از سنگهای قرمزِ مایل به قهوهای و خاکِ قهوهایِ مایل به قرمز که در بیابانِ آنسو سر برآورده بود.
با وجودِ اندازهٔ نهچندان بزرگش که تنها بیست تا سی متر ارتفاع داشت، انگار کوه تا بینهایت بالا میرفت و خودِ آسمانها را میشکافت. تأثیرش بر لومیان چنان عمیق بود که بیاختیار برای توصیفش از واژهٔ «قلهٔ کوه» استفاده میکرد.
در پای پیکرِ عظیمش، ویرانههای بناهایی مخروبه بیابانِ متروک را احاطه کرده و لایهلایه روی هم تلنبار شده بودند.
با توجه به هیکلِ هیولای تفنگدار، میتونم بگم هم تو دویدن و هم تو پریدن خیلی ماهره. ظاهراً یه ذره هم عقل داره که میتونه از سلاحِ پیچیدهای مثلِ تفنگِ ساچمهای استفاده کنه...
مهارتهای ردیابیش فوقالعاده قویه و نمیتونم این احتمال رو نادیده بگیرم که مثلِ اورور یه جور قدرتهای فرابشری داشته باشه...
...
همینطور که لومیان ذهنش را متمرکز میکرد، جزئیاتِ هدف در افکارش پدیدار شد.
ارزیابیِ اولیهاش ناامیدکننده بود—اگر میخواست رودررو با هیولای تفنگدار بجنگد، شانسِ زندهماندش تنها ۱۰ درصد بود. و اگر سعی میکرد از ویژگیِ خاصش استفاده کند، تنها مرگش را جلو میانداخت. مراقبهاش شمشیری دولبه بود؛ او را به لبهٔ مرگ میکشاند و در برابرِ کوچکترین ضربهٔ دشمن آسیبپذیرش میکرد.
حملههای غافلگیرانه و ترور هم گزینههای عملیای نبودند. طرفِ مقابل تواناییِ عجیبی در ردیابیِ حرکاتش داشت که هرگونه تلاش برای پنهانکاری را بیاثر میکرد. بهعلاوه، لومیان تجهیزاتِ لازم برای حمله از راهِ دور را نداشت. داشتنِ یک هفتتیر در این شرایط موهبتی الهی بود.
در دو روزِ گذشته، لومیان مغزش را به کار گرفته بود تا نقشهای بکشد. و سرانجام، راهِحلی به ذهنش رسید: تله!
او همراهِ شکارچیانِ دهکده به اعماقِ کوهستان رفته و در آنجا هنرِ تلهگذاری را بهخوبی آموخته بود. از آن زمان به بعد، لومیان در اجرای شوخیهای عملی استاد شده بود.
نقشهٔ اولیهٔ لومیان این بود که از نفت بهعنوانِ سلاح استفاده کند. فکرش این بود که سطلِ بزرگی را پر از نفت کند، طنابی به آن ببندد و جایی در بلندی پنهانش کند. وقتی هدفش نزدیک میشد، طناب را میکشید تا سطل واژگون شود و قربانیِ بیخبر را غرق در نفت کند. سپس مشعلی روشن میکرد و بهسویش میانداخت.
با این حال، پس از کمی تأمل از این فکر دست کشید.
با در نظر گرفتنِ اینکه موجود تواناییِ ردیابیِ بالایی داشت، میدانست که باید حسِ بویاییاش را دستبالا بگیرد.
بوی نفت کاملاً مشخص بود، و اگر از بوهای تندترِ دیگری برای پوشاندنش استفاده میکرد، مطمئن نبود که طرفِ مقابل واکنشِ متفاوتی نشان ندهد. هیولا حتی ممکن بود مثلِ سگهای وحشی بتواند کوچکترین ناهنجاری را تشخیص دهد.
در نهایت، لومیان تصمیم گرفت گودالِ عمیقی حفر کند و در کفِ آن نیزههای چوبی بکارد.
میدانست که این نقشه مشکلِ خاصی دارد. با تواناییِ ردیابیای که هیولا از خود نشان داده بود، احتمالِ زیادی وجود داشت که ناهنجاری را از پیش کشف کند و متوجهِ تله شود.
راهِحلِ لومیان این بود که راهی پیدا کند تا از نقاطِ کورش بهره ببرد و گاردش را پایین بیاورد.
سلاحهایش از سلاحهای آن موجود ضعیفتر بود، اما امیدوار بود هوشش به او برتری بدهد. او بهعنوانِ یک انسان یک مزیت داشت: مغزش.
دستکم از روی برخوردِ قبلیمون، یه مقدار هوش داره، هرچند نه خیلی زیاد... لومیان با این فکر به خودش دلداری داد.
اما حاضر نبود بگذارد این موضوع او را در حسِ امنیتِ کاذب غرق کند. او طوری برنامهریزی میکرد که انگار آن موجود تواناییهای شناختیِ یک انسانِ معمولی را دارد.
کسی مثلِ پونس بنه.
نه، ضریبِ هوشیِ اون یارو از یه کپه سنگ هم کمتره. اگه بهخاطرِ نوچههاش نبود، کاری میکردم جلوم تعظیم کنه و بهم بگه بابا. پس از لحظهای تأمل، لومیان انتظاراتش را از هیولا بالاتر برد. آره، باید مثلِ یه کشیشِ بیسواد باهاش رفتار کنم.
دوباره از پنجره به بیرون خیره شد و چشمانش را به بیابانِ بینِ اقامتگاهش و ویرانهها دوخت.
این مکان به «منطقهٔ امن» نزدیکتر بود و همین آن را به مکانی ایدهآل برای مخفیگاهش تبدیل میکرد. با این حال، هیچ پوششی وجود نداشت و همهچیز در معرضِ دید بود، که آن را برای کمین کردن نامناسب میساخت.
لومیان، درحالیکه با خود فکر میکرد آیا خطرِ ورود به ویرانهها برای تلهگذاری را به جان بخرد یا نه، زیرِ لب گفت: «تله کندن خوبه، ولی اگه خودم رو طعمه کنم، طرف میتونه از دور منو ببینه و بهم شلیک کنه. اصلاً نیازی نیست بیاد جلو...»
نقشهاش بهسرعت شکل گرفت، اما تنها یک چیز برای تأیید باقی مانده بود: حفرِ گودالی عمیق و کاشتنِ نیزههای چوبی در کفِ آن زمانِ زیادی میبُرد. لومیان نمیتوانست انتظار داشته باشد طرفِ مقابل صبر کند تا کارش تمام شود.
پس از لحظهای تفکر، لومیان آغوشش را باز کرد و ژستِ «در آغوش کشیدنِ خورشید» را به خود گرفت. او با شوری بیشتر از همیشه نیایش کرد.
«خدای من، پدرِ من، لطفاً به من برکت بدید و تو مقابله با اون هیولا کمکم کنید.
«ستایش بر خورشید!»
برای بیشترِ چیزها در دنیا هیچ قطعیتِ ۱۰۰ درصدیای وجود نداشت. لومیان لحظهای درنگ نکرد. چنگک و تبر را از اتاقِ خواب برداشت و بهسوی اتاقِ کار رفت.
با در نظر گرفتنِ سلاحِ هدف، لومیان میدانست که باید تجهیزاتِ حفاظتیاش را تغییر دهد.
لباسهای نخیاش را درآورد و کتابهایی با جلدِ سخت را با طناب به سینه و پشتش بست.
این یک زرهِ کاغذیِ دستساز بود!
مبهم به یاد میآورد که خواهرش دربارهٔ احتمالِ آسیبهای داخلی به او هشدار داده بود، اما اکنون فرصتی برای نگرانی در این باره نداشت.
کمی بدنش را کش داد تا مطمئن شود وزنِ کتابها مانعِ تواناییهای جنگیاش نمیشود، سپس کتِ چرمیاش را پوشید و برای جمعآوریِ وسایلِ تلهاش به طبقهٔ همکف رفت.
طولی نکشید که لومیان چنگش را دورِ بیل و کلافِ طنابهای دورِ کمرش محکم کرد؛ یکی برای بالا رفتن و دیگری برای بافتنِ تورِ طنابی تا جایگزینِ شاخههای درخت شود.
نفسِ عمیقی کشید تا خود را برای رویارویی با آنچه در پیش بود آماده کند. تبرِ آهنی را در دستِ راست فشرد و در را گشود.
وقتی لومیان به کوه نزدیک شد، مِهِ خاکستریِ کمرنگی در برهوت میخزید. قله اکنون به رنگِ خون درآمده بود.
لومیان از میانِ سکوتِ وهمآور گذشت و پاورچینپاورچین به لبهٔ ویرانهها نزدیک شد.
با احتیاط فاصلهای را به یک سو رفت و بیل، چنگک، طنابها و دیگر وسایلش را در گوشهٔ تاریکِ ساختمانی فروریخته انداخت. تنها با تبرِ مطمئنش در دست، به همان نقطهای برگشت که از آن واردِ ویرانهها شده بود.
لومیان بیسروصدا و حسابشده حرکت میکرد و بیآنکه توجهی جلب کند، به عمقِ ویرانهها خزید.
وقتی سرانجام به همان نقطهای رسید که هیولای سهچهره بارِ پیش فراریاش داده بود، نزدیک به یک دقیقه مکث کرد و سپس راهِ آمده را برگشت.
در نیمهٔ راه مسیرش را کج کرد و با دور زدن، بهسمتِ خانهٔ فروریختهای رفت که ابزارهایش را آنجا گذاشته بود.
لومیان همزمان با نزدیک شدن، زمین را از نظر گذراند تا جای مناسبی برای تله گذاشتن پیدا کند.
اینجا یه شکافِ نسبتاً پهن و کوتاه هست. با یکم دستکاری، میشه یه تلهٔ عالی و کلی هم تو وقتم صرفهجویی میکنه. اما اون یکی... خب، احتمالاً یکم طول میکشه. فقط باید امیدوار باشم هیولا خیلی زود پیدام نکنه...
لومیان بیل و دیگر وسایلش را برداشت، به نقطهٔ انتخابشده برگشت و دستبهکار شد.
پس از دستکاریِ شکاف، لومیان تبر به دست گرفت، تکهچوبی دندانهدار برید و آن را در کفِ تله فرو کرد. با طناب توری بافت، آن را روی تله کشید و سپس رویش خاک ریخت تا کاملاً با محیطِ اطرافش یکی شود.
وقتی همهچیز آماده شد، شروع کرد به تقلیدِ حرکاتِ هیولایی که ردیابیاش میکرد.
اگه این جونور همونقدر که فکر میکنم تیز باشه، تله رو حس میکنه و ازش دور میمونه، شایدم با یه خیز از روش بپره. ولی در هر حال، آخرش به این نقطه میرسه...
باید همینجا باشم تا بهمحضِ رسیدن چشمش بهم بیفته... لومیان فاصله را با قدمهایش اندازه گرفت و پیش از آنکه پشتِ دیواری نسبتاً سالم مستقر شود، زاویهٔ دیدش را بررسی کرد.
آنجا چمباتمه زد و زاویهٔ دیدش را دوباره سنجید.
سپس مشغولِ کندنِ دومین تله شد.
این تلهای بود که مشخصاً برای «آدمهای عادی» طراحی شده بود.
لومیان میدانست وقتی کسی موفق میشود هدفش را ردیابی کند و بهسادگی میفهمد که طرفِ مقابل برایش تله گذاشته، و بعد میبیند دشمن همان نزدیکی کمین کرده، احتمالاً مغرور میشود. عطشِ پیروزی بر او غلبه میکرد و با نادیده گرفتنِ احتمالِ وجودِ تلهٔ دوم، مشتاقانه بهسمتِ طعمهاش یورش میبرد.
این نقطه ضعفِ همیشگیِ آدمهایی با هوشِ پیشپاافتاده بود.
لومیان فقط دعا میکرد هیولا بهرهٔ هوشیِ متوسطِ یک انسان را نداشته باشد. اگر داشت، چارهای جز فرار برایش نمیماند. در آن صورت بهاحتمالِ زیاد گرفتار میشد و در برهوت میمرد؛ با شانسِ بسیار کمی برای بازگشت به خانهاش و پنهان شدن در «منطقهٔ امن».
وضعیتِ غیرعادیِ کوردو او را به این انتخابِ خطرناک وادار کرده بود.
با گذشتِ هر لحظه، لومیان محتاطتر میشد. با آنکه تلهٔ دوم را هم کار گذاشته بود، هیولای تفنگدار هنوز آفتابی نشده بود.
این موضوع دربارهٔ هیولاهای دیگر هم صدق میکرد.
سرانجام لومیان کمی آرام گرفت. پس از پنهان کردنِ بیل و دیگر وسایلش، صاف ایستاد و بازوانش را کاملاً از هم باز کرد.
با توانی تازه بانگ برآورد: «ستایش بر خورشید!»
لومیان خودش را پشتِ دیوار جمع کرد و روی یک زانو نشست. چشمانش روی تلهٔ اول قفل شده بود.
دیدِ واضحی به مسیری که از آن آمده بود نداشت؛ ساختمانی فروریخته در مسیرش قد علم کرده و راهِ دید را بسته بود.
همانجا صبورانه منتظر ماند، درحالیکه قلبش در سینه میکوبید. لومیان میتوانست فورانِ هیجان را در رگهایش حس کند؛ احساسی که تا پیش از آن سابقه نداشت.
لومیان در دورانِ ولگردیاش کم با «دشمنانِ» درشتتر و هیکلیتر از خودش روبهرو نشده بود. اما آنها قصدِ جانش را نداشتند؛ فقط غذایش را میخواستند، یا پولش را، و یا جای مناسبی برای خوابیدن. حتی اگر کسی در این درگیریها کشته میشد، به پای یک حادثهٔ ناگوار نوشته میشد.
اما اکنون، دشمنی که در برابرش قرار داشت، موجودی هیولاوار بود که نه قانونِ آدمیزاد سرش میشد و نه اخلاقیاتش. و بهمراتب از لومیان قویتر بود. لعنت، چهبسا چند قدرتِ فرابشری هم داشت. اگر نقشهاش درست پیش نمیرفت، نتیجه از پیش معلوم بود.
تاپ، تاپ، تاپ... قلبِ لومیان داشت از سینهاش بیرون میزد.
همه دلشان یک زندگیِ خوب میخواست و لومیان هم از این قاعده مستثنا نبود.
دم، بازدم... دم، بازدم...
لومیان سعی کرد با نفسهای عمیق اعصابش را آرام کند، اما فایدهای نداشت.
لومیان با آنکه از آمدنِ هیولا وحشت داشت، تهِ دلش امیدوار بود زودتر سروکلهاش پیدا شود. از یک طرف، این کار میتوانست پایانی سریع بر این وضعیت باشد؛ فارغ از اینکه نتیجهاش به نفعش تمام میشد یا به ضررش. دستکم دیگر مثلِ الان تا مرزِ فروپاشیِ روانی مضطرب نمیماند. از طرفِ دیگر، ترس چنگالهایش را در وجودش فرو کرده بود.
با درکِ اینکه نمیتواند به این وضع ادامه دهد، به خودش نهیب زد: نمیتونم ترسهام رو بندازم گردنِ اورور. با این فکر، سعی کرد مراقبه کند و تمامِ تمرکزش را روی این کار گذاشت.
هرچند این کار دشوارتر از قبل بود، اما لومیان سرانجام موفق شد خورشیدِ سرخ را در ذهنش مجسم کند.
صرفِ دیدنِ آن تصویر تا حدودی اعصابش را آرام کرد، اما هنوز هم از ترس میلرزید.
ناگهان صدای خشخشِ ضعیفی شنید.
گویی چوپانی در مرتعی همان حوالی، دور از چشم، بیسروصدا نزدیک میشد.