چپتر 220: کابوس
چپتر 220: کابوس
«اورور به من حمله کرد.»
این کلمات در گوشِ لومیان طنین انداخت و مانند سدی شکسته در ذهنش فروریخت. هجومی از خاطرات به درون سرازیر شد و وحشتهای پنهانِ مدفون در زیرِ سطح را شست و با خود آورد. آنها مخوف و دردناک بودند و تا مغزِ استخوانش رسوخ میکردند.
صحنهها یکییکی پیشِ چشمانِ لومیان به نمایش درآمدند. گیوم بنه، کشیش، در محاصرهٔ انبوهی از پیکرهای مردهٔ متحرک در بیابان. مادام پوآلیس که با بالهای گشوده در هوا اوج میگرفت. و آنجا، در چشمانش، لومیان نگاهی گذرا به پیکرِ بلوندِ آشنایی انداخت.
اورور بود!
نگاهِ لومیان به دیوارهای طبقهٔ سومِ قصر چرخید که پوشیده از چهرههای نیمهشفاف با رنگِ سفیدِ مایل به آبی بود. او زایمانِ لویی لوند را دید، سیبِل بری را که در بدنِ ندیمهٔ یک بانو دوباره متولد میشد، گیوم بنه، پییر بری، پونس بنه و گروهی از مؤمنانِ ناگزیری را که در نبردی سهمگین با قابله، فرماندار بئوست و همراهانشان درگیر بودند.
همهٔ اینها در رؤیاهای خودِ لومیان آشکار میشد، که از حبابِ کوچکی شناور در هوا نشئت میگرفت.
کاغذِ سفید...
کاغذِ سفید!
چهرهٔ لومیان از درد در هم رفت و تلوتلوخوران به عقب رفت.
رگهای بنفشِ مایل به آبی، درهمتنیده، از بدنش بیرون زدند که هر کدام نمایانگرِ یک رگِ خونی بود.
در همین حال، کلماتِ روانپزشک سوزی در ذهنش جرقه زد: «همیشه به خودت یادآوری کن که واکنشِ بیش از حد نشون ندی. هروقت هجومِ احساساتِ مشابهی رو حس کردی، نفسِ عمیق بکش و آرامشت رو پیدا کن...»
لومیان بهسختی نفسنفس میزد؛ حس میکرد دنیای اطرافش به خلأ تبدیل شده است.
مادام پوآلیس با همدردی گفت: «تو واقعاً چیزهای زیادی رو فراموش کردی. نه، اونها رو تو اعماقِ قلبت دفن کردی، چون از روبهرو شدن باهاشون میترسی.
«من هم رنج کشیدم. برام خوشایند نبود. بعد از اینکه تبدیل به بانشی شدم، این اولین بار بود که با زنی روبهرو میشدم که واقعاً قلبم رو لمس میکرد. او جذابیت، مهربانی، لطافت و روحیهای سرزنده داشت. هرگز تصور نمیکردم که او، بهعنوانِ پیروِ خدای شریر، بر ضدِ من بشه.
«حتی اون موقع هم، او دیگه یک تصاحبکننده سرنوشت بود و بیشتر از گیوم بنه موردِ لطفِ ناگزیری قرار داشت.»
لومیان بیاختیار دستهایش را به سرش گرفت، گویی ممکن بود از فشارِ شدیدِ درون منفجر شود.
نفسهای عمیقی کشید و اورور را به یاد آورد که نگرانیهای او را دربارهٔ عجایبِ دهکده نادیده میگرفت. به یاد آورد که به او هشدار میداد چشم به چیزهای ممنوعه ندوزد. به اورور فکر کرد که اغلب شبها روی پشتبام مینشست و به وسعتِ کیهان خیره میشد. رؤیای «مارمولکِ» شفافی که از دهانِ اورور بیرون میخزید، دوباره در ذهنش جان گرفت. به یاد آورد که چطور نازلی و دیگران، بنیانگذارانِ بدعتِ طالعبینی، روابطِ نزدیکی با اورور داشتند.
در میانِ این خاطرات، لومیان همچنین ناکامیاش در انتقامِ مرگِ ریموند و آوا را به یاد آورد و اینکه در عوض خودش به دستِ پونس بنه اسیر شده بود. او پیش از اینکه سرانجام آزاد شود، شکنجهها را تحمل کرده بود. اورور را به یاد آورد که کتاب آبی را بریده بود و همراه با او درخواستِ کمکی سرهم کرده بود. به یاد آورد که اورور دانشِ رازآلودی را که داشت برایش توضیح میداد. و بالاتر از همه، به یاد آورد که اورور در طولِ آیین او را از محراب به پایین هل داد، در حالی که چشمانش با سرزندگیِ تازهای سوسو میزد...
هاف... هاف... لومیان بهسختی نفسنفس میزد، گویی هنوز در چنگالِ کابوسی بیپایان گرفتار بود.
آهِ ملایمی از لبانِ مادام پوآلیس خارج شد.
«باید زودتر متوجهِ رفتارهای عجیبش میشدم. با اینکه زیاد با هم روبهرو نمیشدیم، همیشه چیزِ عجیبی در موردش حس میکردم. اونطوری که به آسمانِ شب خیره میشد و کلماتِ مرموزی دربارهٔ زادگاهش میگفت.
«بعدها، آرزو داشتم که آموزههای مادر بزرگ رو بپذیره، اما افسوس که خیلی دیر شده بود...»
لبانِ لرزانِ لومیان تقلا میکرد تا سؤالی را شکل دهد. «کِی... رفتارهای عجیبش... شروع شد؟»
او خاطرهٔ روشنی از عادتِ اورور به خیره شدن به ستارگان و یادآوریِ زادگاهش داشت، اما در سالهای اول هیچ نشانهای از دردسر وجود نداشت.
البته لومیان میپذیرفت که اورور در طولِ سالِ گذشته بیشتر روی کیهان تمرکز میکرد، اما نمیتوانست لحظهٔ دقیقِ شروعِ آن را مشخص کند.
مادام پوآلیس سرش را تکان داد، احساساتش را سرکوب کرد و با رگهای از سرگرمی گفت:
«این سؤالیه که خودت باید بهش جواب بدی. تو هر روز رو باهاش میگذرونی، در حالی که من اینطور نیستم. گاهی اوقات، عمیقاً بهت حسادت میکنم. با این حال، زمانهای دیگهای باور دارم که تو شایستگیهای خودت رو داری. چرا باید به قوانینِ یک جامعهٔ سنتی پایبند باشیم و خودمون رو از آزادی و لذتهای زندگی محروم کنیم؟»
لومیان غرق در افکارِ خودش به نظر میرسید و بهسختی کلماتِ مادام پوآلیس را میشنید. او همچنان قوز کرده بود و سرش را به کفِ کالسکه فشار میداد. زیرِ لب با خودش زمزمه کرد و پرسید: «کی... کی باعث شد که ناگزیری رو بپذیره؟»
مادام پوآلیس بارِ دیگر آه کشید: «شاید فقط خودش جواب رو بدونه. متأسفانه...»
لومیان در سکوت فرو رفت و برای اینکه خودش را آرام کند، نفسهای عمیقی کشید.
یک بار... دو بار... سه بار... در حالی که با افکارش دستوپنجه نرم میکرد، به نظر میرسید زمان تار شده است. سرانجام، قامتش را راست کرد، دستهایش را پایین آورد و نگاهش را به مادام پوآلیس دوخت.
«تا حالا تو دهکده با موجودی شبیهِ پری که مثلِ مارمولک باشه روبهرو شدی؟»
مادام پوآلیس سرش را تکان داد: «نه.»
«مارمولکِ» شفافِ رؤیای من فقط یه نماد بود. نشوندهندهٔ نفوذِ ناگزیری بود؟ یا واقعاً وجود داشت و تو اعماقِ واقعیت پنهان شده بود؟ لومیان بیوقفه در این باره فکر میکرد، گویی این تنها راه برای جلوگیری از فرو رفتنِ تیغهای بُرنده در قلبِ شکستهاش بود.
پرسشِ تازهای مطرح کرد.
«تا حالا افسانهٔ جادوگر رو شنیدید؟ همونی که میگه فقط نُه گاوِ نر میتونن تابوت رو بکشن.»
مادام پوآلیس بارِ دیگر سر تکان داد و جواب داد: «نه.»
لومیان به پرسوجو ادامه داد، سؤالی پس از سؤالِ دیگر. سرانجام، حسابِ چیزهایی که میپرسید و اینکه آیا مادام پوآلیس اصلاً جوابی داده بود یا نه، از دستش در رفت. در ذهنش، چهرهٔ زن تار و مبهم شد، گویی دهها یا صدها متر دورتر ایستاده بود.
در لحظهای نامعلوم، کالسکهٔ چهارچرخ از حرکت ایستاد. لومیان به خودش که آمد، دید دوباره کنارِ جاده است و بیهیچ هدف و مقصدی به پیش میرود.
دانگ! دانگ! دانگ!
زنگِ کلیسای جامع به صدا درآمد و نیمهشب را اعلام کرد.
ناگهان لومیان از گیجی درآمد و فهمید که به مسافرخانهٔ خروسِ زرین برگشته است.
تقریباً غریزی از پلهها بالا رفت و آماده شد تا در را هل بدهد و باز کند. اما پس از چند ثانیه بهتزدگی، دوباره به خیابان عقب نشست و همچون روحی سرگردان به سوی انتهای خیابانِ هرجومرج پرسه زد.
آنقدر راه رفت تا به بلوارِ بازار رسید. آسمان که در تمامِ طولِ شب پیوسته دلگیر بود، اکنون در ابرهای تیره و تاریک پوشیده شده بود. نه ماهِ سرخی دیده میشد و نه ستارهای.
سرانجام، لومیان به ورودیِ تالارِ رقصِ نسیم رسید؛ جایی که همهمهای از صداها و ضربآهنگِ طبلها از آن به بیرون میتراوید و فضایی نامعمول و پرجنبوجوش میساخت.
محیط برایش تحملناپذیر بود؛ ناگهان چرخید و تلوتلوخوران به کنارِ جاده رفت. نقطهای در سایه یافت، دور از نزدیکترین چراغِ گازِ خیابان، و روی زمین نشست.
چک. چک. با گذشتِ زمان، قطراتِ باران شروع به باریدن کردند و روی زمین، سرش و پیشِ رویش فرود آمدند.
قطراتِ باران شدت گرفتند و صدای برخوردِ پیوستهای ساختند.
لومیان بیحرکت ماند، گویی به مجسمهای بدل شده بود، و گذاشت باران موها، چهره و لباسهایش را خیس کند.
ناگهان سایهای بالای سرش پدیدار شد و قطراتِ باران ناپدید شدند.
لومیان با گیجی سر بالا آورد و چترِ آبیِ تیرهای را دید که اسکلتِ فلزیاش پارچه را نگه داشته بود و ژنا آن را در دست داشت.
نگاهش را برگرداند و خیره و بیحالت به وسطِ جاده که مه در آن شروع به برخاستن کرده بود، چشم دوخت. نه تلاشی برای متوقف کردنِ ژنا کرد و نه به حضورش واکنشی نشان داد.
ژنا، با آرایشِ غلیظِ دودی و پیراهنِ سرخِ پولکدار و یقهباز، شالی روشن با سوراخهای درشت روی شانههایش انداخته بود تا بخشی از پوستش را بپوشاند.
چند ثانیه لومیان را برانداز کرد و از پرسیدنِ هر سؤالی خودداری نمود. کنارش ایستاد و چتر را بالا نگه داشت.
بارانِ شدید یک ساعتِ تمام بارید تا اینکه رفتهرفته فروکش کرد. اکنون تنها قطراتِ پراکندهای از ساختمانهای دو طرف و چراغهای خیابان میچکید.
لومیان آهسته برخاست، گویی چیزی را گم کرده باشد.
ژنا چترش را بست و با صدایی که بهسختی شنیده میشد، زمزمه کرد:
«بارون بالاخره بند میاد، همونطور که تاریکی همیشه پس میکشه. خورشید سرنوشتش اینه که طلوع کنه و نورش حتماً زمین رو روشن میکنه.»
لومیان لحظهای سکوت کرد و نگاهش را به جادهٔ تاریکِ پیشِ رو دوخت.
«وقتی بفهمی کسی که بهش اعتماد داری اون آدمی نیست که فکر میکردی، چه حسی بهت دست میده؟»
ژنا مستقیم جواب نداد. در عوض، با سؤالی از جانبِ خودش مقابله کرد: «هنوز بهش اعتماد داری؟»
لومیان لبهایش را روی هم فشرد و پاسخش تزلزلناپذیر بود: «آره.»
ژنا با لحنی آرام نصیحت کرد: «اگه هنوز بهش اعتماد داری، پس برو بگرد ببین چرا این کار رو کرده.»
لومیان چند نفسِ عمیق کشید و دستانش کمی لرزید.
سرانجام، بدنش به حالتِ عادی برگشت و رو به ژنا چرخید. «تو اینجا چیکار میکنی؟»
پاسخِ ژنا آمیزهای از کلافگی و تفریح بود: «لعنت بهش! اینجا درست بیرونِ تالارِ رقصِ نسیمه! امشب لازم نبود برم تئاتر، واسه همین اومدم اینجا بخونم و یه پولی کاسب بشم. وقتی اومدم بیرون، دیدمت که کنارِ جاده نشستی و کاملاً خیس شدی.»
لومیان نگاهش را برگرداند و با چهرهای تهی از احساس به راه افتاد.
آبِ گودالها را به اطراف پاشید و با گامهای بلند به سوی خیابانِ روپوشسفیدها رفت.
ژنا با رگهای از نگرانی در صدایش پرسید: «کجا داری میری؟»
لومیان بیآنکه به عقب نگاه کند، جواب داد: «میرم دلیلش رو پیدا کنم!»
کلماتِ اورور را به یاد آورد، وقتی که او را از محراب دور کرد: «کتابهای جادوی من...»
با توجه به شرایطِ کنونی، لومیان گمان میکرد خواهرش سعی داشته به او بفهماند که میتواند سرنخهایی از منشأ این ناهنجاری را در کتابهای جادوی او پیدا کند!
ژنا چتر به دست دنبالِ لومیان رفت و پرسوجو کرد: «فکر میکنی میتونی دلیلش رو فقط تو یه شب پیدا کنی؟»
لومیان با بیحوصلگی جواب داد: «شاید خیلی طول بکشه.»
ژنا زیرِ لب زمزمه کرد: «پس چرا اینقدر عجله داری؟ استراحت کن و ذهنت رو آروم کن. شاید اینطوری بتونی دلیلش رو زودتر پیدا کنی.»
لومیان به درکِ محدودش از محتوای کتابهای جادو و کمبودِ دانشِ علومِ غریبهاش فکر کرد. در سکوت فرو رفت.
بارِ دیگر رو به ژنا کرد. «فرانکا خونهست؟»
ژنا گیج به نظر میرسید. «چرا میپرسی؟ احتمالاً امروز به خیابونِ روپوشسفیدها برنمیگرده. میگفت میخواد یه عصرِ دلپذیر رو با گاردنر مارتن بگذرونه.»
هووف... لومیان نفسش را بیرون داد و مسیرِ قدمهایش را به سوی خیابانِ هرجومرج کج کرد.