چپتر 224: تغییرِ قیافه
چپتر 224: تغییرِ قیافه
فرانکا نگاهش را به پلاکِ ۱۲۶ بلوارِ بازار دوخت و گفت: «چه راجر «عقرب سیاه» باشه، چه هارمن کچل، چه کاستینا «شمعدان پا کوتاه»، هیچکدومشون خودشون رو نشون ندادن.»
لومیان بیطرفانه نظر داد: «خیلی محتاطن.»
فرانکا پوزخند زد.
«اگه منم جای اونا بودم، احتیاط میکردم. اگه بتونم امشب رو به صبح برسونم، ورق برمیگرده و برنده میشم. چقدر باید احمق باشم که خودم رو نشون بدم؟ حتی اگه یکی گاردنر رو بدزده و جلوی درِ خونه تیکهپارهش کنه، من از جام تکون نمیخورم.»
این مثال قانعکننده نیست... لومیان پرسید: «اگه بهجای گاردنر، ژنا رو ببندن چی؟»
«...» فرانکا ساکت شد.
لومیان که متوجه شد معجونِ تحریککننده اثر کرده و هضمش رو به پایان است، تصمیم گرفت بیشتر از این پافشاری نکند. در عوض پرسید: «دیگه چی دیدی؟»
نه لومیان و نه فرانکا نقشهٔ مشخصی برای حمله به راجر «عقرب سیاه» و بقیه نکشیده بودند. آنها فقط چند ایدهٔ مبهم داشتند و در حالِ حاضر مشغولِ بررسیها و آمادهسازیهای اولیه بودند.
فرانکا چند ثانیه فکر کرد و بعد گفت: «یکی از اعضای باندِ خارِ زهرآگین مدام به کمیسیونِ انتخابات و این دوروبر رفتوآمد میکنه. انگار داره آمارِ لحظهایِ رأیگیری رو به راجر «عقرب سیاه» میده.»
مکثِ کوتاهی کرد و لبخندی شیطنتآمیز گوشهٔ لبش نشست.
«میتونیم از همین استفاده کنیم!»
همزمان، لومیان هم لبخندِ او را تکرار کرد.
«انگار وقتی خوابت میاد، یه بالشِ نرم پیدا کنی، نه؟ واقعاً قاطی شدن تو سیاست کارِ خطرناکیه.»
فرانکا سر برگرداند و با برقی از سرگرمی در چشمانش به لومیان نگاه کرد.
«خواهرت حتماً کلی از این ضربالمثلهای ولایتی بهت یاد داده. حالا برنامهت برای اجرای این کار چیه؟»
لومیان لحظهای ساکت ماند و بعد دوباره به حرف آمد:
«اگه یه بازیگر بودم، مسئله ساده میشد. با این حال، هنوز اون عینک رو دارم.»
فرانکا که از جوابش راضی بود، سر تکان داد.
«این عملیات هم نیاز به یه حملهٔ غافلگیرانه داره و هم یه ترور. اهمیتِ ترور باید بیشتر از حملهٔ غافلگیرانه باشه تا برتریِ یه استاد طلسم بدعتگذار تو زمینِ خودش به حداقل برسه.»
پس از کمی مشورت، آن دو از پلاکِ ۱۲۶ بلوارِ بازار دور شدند و در نقطهای سایهدار نزدیکِ کمیسیونِ انتخاباتِ پارلمانیِ محله موضع گرفتند.
رأیگیریِ آن روز به پایان رسیده بود و کارکنانِ کمیسیونِ انتخابات با تلاشِ فراوان مشغولِ شمارشِ آرا و ارائهٔ آمارهای لحظهای بودند. خبرنگارانِ بیشماری از روزنامههای مختلف آنجا جمع شده بودند تا مشتاقانه دادههای دستاول را به دست آورند.
اگر همهچیز طبقِ برنامه پیش میرفت، اوگ آرتوآ امشب بیش از نیمی از آرای ثبتشده را به دست میآورد و میتوانست پیروزیاش در انتخابات را اعلام کند.
با گذشتِ زمان، شب تاریکتر میشد. ناگهان، فرانکا سقلمهای به لومیان زد و به شبحی اشاره کرد که داشت از کمیسیونِ انتخابات بیرون میآمد.
مرد تقریباً سیساله به نظر میرسید، با موهای سیاه، چشمانِ قهوهای و چهرهای باریک. پیراهنی راهراه به رنگِ آبی و سفید، کتی قهوهایِ روشن و گردنبندِ طلای ضخیمی به تن داشت.
لومیان نامحسوس سر تکان داد و از مخفیگاهش بیرون آمد. با حالتی شتابان به مرد نزدیک شد.
کلاهِ تیرهاش را پایین کشید تا موهای متمایزِ بلوند و سیاهش را بپوشاند.
عضوِ باندِ خارِ زهرآگین با دیدنِ کسی که به او نزدیک میشد، محتاطانه مسیرش را تغییر داد.
در همان لحظه، لومیان گامی مورب به جلو برداشت و خودش را در برابرِ او قرار داد. لبخندی زد و گفت: «خیلی وقته ندیدمت. تو باندِ خارِ زهرآگین اوضاعت چطوره؟»
مرد غافلگیر شد. با استفاده از نورِ چراغهای گازِ خیابان، به چهرهٔ لومیان خیره شد تا او را بشناسد.
لومیان با استفاده از فرصت، به جلو یورش برد، گردنِ مرد را گرفت و او را در آغوش کشید.
همزمان، لومیان با دستِ چپش قوطیِ فلزی را به بینیِ هدف نزدیکتر کرد.
از قبل درِ آن را باز کرده بود، اما انگشتش را روی دهانه فشار میداد تا خروجِ گاز را مهار کند.
عضوِ باندِ خارِ زهرآگین ناامیدانه دستوپا زد، اما کفِ دستِ لومیان دهان و بینیاش را پوشانده بود و هر فریادی را خفه میکرد. مشتها و لگدهایش بهراحتی دفع میشد؛ یا گردنش تحتِ فشار بود یا کمرش با آرنجی مهار شده بود. سرش در چنگِ لومیان و چسبیده به سینهٔ او باقی ماند. در آن حالتِ اضطراب، ضربه زدن به نقاطِ آسیبپذیرِ دشمن برایش دشوار بود و لومیان این حملات را تاب آورد.
پس از چند ثانیه، مقاومتِ مرد رو به افول گذاشت. رهگذران نگاهی گذرا به او انداختند و بیآنکه متوجهِ چیزِ مشکوکی شوند، دور شدند.
لحظاتی بعد، مرد در آغوشِ لومیان از هوش رفت.
لومیان در حالی که زیرِ بازوی همراهِ «مستش» را گرفته بود، یک بارِ دیگر بطری را با انگشتش مهروموم کرد.
به کوچهٔ خلوتی رسیدند که راهِ ورودِ عموم به آن بسته بود. لومیان هدفش را رها کرد و درِ قوطیِ فلزی را بست.
فرانکا از میانِ سایههای کنارش بیرون آمد: «خیلی بیکلهای. فقط تو تریر میتونی از زیرِ همچین کاری قسر در بری. هر جای دیگهای بود، یکی دادوبیداد راه مینداخت.»
لومیان جواب داد: «من این کارا رو فقط برای تریر نگه میدارم.»
چمباتمه زد تا لباسها و گردنبندِ عضوِ باندِ خارِ زهرآگین را درآورد. دستوپای او را با طنابی که همراه آورده بود، بست.
پس از پایانِ کار، لومیان کمی سرم حقیقت به اسیرش خوراند و سپس با نمکِ بویاییِ علومِ غریبه او را به هوش آورد.
سه عطسهٔ پیاپی به دنبالش آمد. عضوِ باندِ خارِ زهرآگین چشمانش را باز کرد و با وحشت فریاد زد: «کی هستی؟ چی میخوای؟»
لومیان کلاهش را برداشت و با لبخندی جلوی هدف چمباتمه زد. پرسید: «منو نمیشناسی؟»
زیرِ نورِ ماهِ خونین، عضوِ باندِ خارِ زهرآگین موهای طلاییسیاه و چهرهای مبهم اما آشنا را دید.
دندانهایش به هم میخورد.
«سـ-سیِل!»
لومیان با لبخند گفت: «میخوام چند تا سؤال ازت بپرسم. اگه جواب ندی یا بخوای بهم دروغ بگی، خودت میدونی چی میشه.»
آوازهٔ سرد، بیرحم و جنونآمیزش در باندِ خارِ زهرآگین پیش از خودش به آنجا رسیده بود. مرد چنان وحشت کرده بود که گویی قلبش میخواست از دهانش بیرون بپرد.
«میگم، میگم!»
لومیان بیتفاوت پرسید: «همین الان میخواستی کجا بری؟»
«پیشِ سرکرده، تا وضعیتِ رأیگیریِ انتخابات رو گزارش بدم. مسیو اوگ آرتوآ تقریباً نصفِ رأیها رو آورده. فقط یه کم کم داره...» مرد نهتنها به سؤالِ لومیان پاسخ داد، بلکه اطلاعاتِ بیشتری هم در اختیارش گذاشت.
لومیان با رضایت سر تکان داد و جزئیاتِ دقیقی را جویا شد که عضوِ باندِ خارِ زهرآگین پیشتر به راجر «عقرب سیاه» گزارش داده بود.
این شاملِ رفتارش با کارکنان، نحوهٔ خطاب کردنِ راجر «عقرب سیاه»، طرزِ ایستادنش و لحنش میشد.
لومیان پس از به خاطر سپردنِ دقیقِ جزئیات، بارِ دیگر از داروی آرامبخش استفاده کرد تا عضوِ باندِ خارِ زهرآگین را بیهوش کند.
بیدرنگ لباسهایش را با لباسهای او عوض کرد، عینکِ رازکاویاش را درآورد و روی بینیاش گذاشت.
این بار، در زیرِ زمین، موشها، حشرات و مارها را دید، اما ساختمانِ سوخته و چهرهای تار پشتِ پنجرهای شیشهای نیز پدیدار شد.
چشمانِ آن چهره بهطرزِ غیرعادی تهی بود.
ذهنِ لومیان لحظهای آشفته شد. اخم کرد، عینکِ رازکاوی را برداشت و مجموعهای از لوازمِ آرایشی را بیرون آورد.
با کمکِ نورِ ماهِ خونین و مشعلِ کوچکی در دستِ فرانکا، موادِ مختلفی را با دقت و با استفاده از آینهٔ آرایشیِ همراهش به چهرهاش مالید.
حدود دهدقیقه بعد، چهرهاش تکیدهتر شد و رفتهرفته به شکلِ عضوِ باندِ خارِ زهرآگین درآمد.
مهارتش در آرایش برای بازسازیِ کاملِ ظاهرِ طرفِ مقابل کافی نبود، اما اثرِ ذاتیِ عینکِ رازکاوی هر کسی را که چهرهاش را میدید متقاعد میکرد که او همان فردی به نامِ آلسای است.
تَرَق!
لومیان آینهٔ آرایشی را با صدای تقی بست و جرئت نکرد دوباره به تصویرِ خودش خیره شود.
وقتی فرانکا وسایلش را جمع میکرد، از لومیان خواست پشتش را به او کند.
میترسید خودش هم همراهش را با یکی از اعضای باندِ خارِ زهرآگین اشتباه بگیرد و این موضوع مانعِ همکاریِ بعدیشان شود.
فرانکا رنگِ موی لومیان را بررسی کرد و وسایلِ تغییرچهرهای را بیرون آورد که از رنتاس گرفته بود.
او گفت: «رنگِ مو و چشم تابلوترین ایرادهاست. اول از این رنگموی سیاه استفاده کن، بعد این لنزهای قهوهای رو بذار.
«لعنتی، تو عالمِ علومِ غریبه هر چیزی ممکنه. کی فکرش رو میکرد تو این دوره و زمونه، بازیگرها بتونن توهمِ لنزِ رنگی درست کنن؟ با اینکه جنسشون فرق داره و دید رو بهتر نمیکنن، ولی واقعاً میتونن رنگِ عنبیه رو عوض کنن. وگرنه رنتاس نمیتونست خودش رو جای ایو یا تو جا بزنه. هیچ توضیحِ علمیای نداره، اما کاملاً رازآلوده!»
لومیان به افکارِ فرانکا توجهی نکرد و رنگموی رازآلود را گرفت که با لوسیونِ خاصی شسته میشد. با راهنماییِ او، موهای طلایی و سیاهش را به رنگِ سیاهِ یکدستی درآورد.
وقتی لنزهای قهوهای را گذاشت، فرانکا از فرصت استفاده کرد تا دربارهٔ جزئیاتِ حملهٔ پیشِ رویشان بحث کند.
آن دو بهسرعت نقشهٔ کلی را کشیدند، اما از پرداختن به همهٔ جزئیات خودداری کردند. اولاً وقت کم بود و ثانیاً باید شرایطِ پیشبینینشدهٔ زیادی را در صحنه در نظر میگرفتند. حساب کردنِ همهٔ احتمالات غیرممکن بود، بنابراین فقط میتوانستند خود را با شرایط وفق دهند و بر اساسِ ایدهٔ اصلی تصمیم بگیرند.
فرانکا کیسهٔ سکهای بیرون آورد.
کیسهای بهاندازهٔ مشت از پارچهٔ سفیدِ مایل به خاکستری بود، پر از سکههای طلا، نقره و مس.
فرانکا در کیفش گشت و انگشتری آهنیرنگ با حلقهای ضخیم و خارهای باریک روی سطحش بیرون آورد.
او به لومیان توضیح داد: «این یکی از اشیاءِ رازآلودِ منه، حلقه مجازات.
«فقط یه کاربرد داره. میتونه تو فاصلهٔ پنجمتری به پیکرِ روحِ هدف نفوذ کنه، دردِ شدیدی به وجود بیاره و موقتاً بیهوششون کنه. برای فرابشرانِ ردهٔ پایین و میانی، قدرتهای فرابشریِ خیلی کمی هستن که بتونن از دفاع رد بشن و مستقیم به پیکرِ روح حمله کنن. این یکیشونه.»
فرانکا پیش از ادامه دادن لحظهای مکث کرد: «اگه مدتِ طولانی دستت باشه، تو رو عصبی، تشنه به خون، بیرحم و تکانشی میکنه. اگه تو یه ساعت بیشتر از سه بار ازش استفاده کنی، باعث میشه شخصیتت جهش پیدا کنه. اگه درش بیاری، بهمحضِ اینکه واردِ شعاعِ پنجمتریش بشی، آسیبِ نفوذ روانیِ کورکورانه میبینی. برای مهروموم کردنش، باید اون رو وسطِ یه کپه سکهٔ فلزیِ باارزش بذاری.»
در حالِ حاضر، فرانکا انگشتر را در دست داشت تا مطمئن شود نه خودش و نه لومیان قربانیِ اثراتش نمیشوند.
او حلقه مجازات را به لومیان داد.
بهمحضِ اینکه لومیان انگشتر را در انگشتِ میانیِ دستِ راستش کرد، احساسِ کلافگیِ شدیدی به او دست داد.
خود را جمعوجور کرد، دستکشهای سیاهی پوشید، از کوچه بیرون رفت و بهسمتِ پلاکِ ۱۲۶ در بلوارِ بازار دوید.