چپتر 228: هضمِ ناگهانی
چپتر 228: هضمِ ناگهانی
با اشارهٔ فرانکا به ارتقا، لومیان ناگهان میلِ شدیدی به آمادهسازی پیدا کرد.
اینطور نبود که نخواهد به ردهٔ ۷ آتشافروز برسد و بر فنونِ علومِ غریبه مسلط شود، اما فرمولهای معجونِ شکارچی و تحریککننده را خانمِ شعبدهباز به او داده بود، که بهدستآوردنشان را آسان میکرد و حسِ فوریت را کاهش میداد. نقشهاش این بود که صبر کند تا معجونِ تحریککننده کاملاً هضم شود و بعد نامهای به خانمِ شعبدهباز بنویسد و دربارهٔ بهای بهدستآوردنِ هر چیزی که برای ارتقایش لازم بود، پرسوجو کند.
مهمتر از آن، لومیان میدانست که خانمِ شعبدهباز یک ویژگیِ فرابشریِ آتشافروز دارد.
اما حالا که به آن فکر میکرد، حس کرد باید آمادهسازیهای بیشتری انجام دهد.
به ذهنش خطور کرد که خانمِ شعبدهباز شاید به مسیرِ شکارچی ربطی نداشته باشد، که یعنی ممکن بود فرمولِ معجونِ آتشافروز را نداشته باشد. علاوه بر این، ممکن بود ویژگیِ فرابشری را از قبل به کسِ دیگری داده باشد. لومیان نمیتوانست تنها کسی باشد که کارتِ آرکانای صغیر را داشت، و بعید بود که همهٔ آنها به مسیرهای متفاوتی تعلق داشته باشند.
با اینکه سطح و تواناییهای خانمِ شعبدهباز بهدستآوردنِ فرمولِ معجونِ آتشافروز و مادهٔ اصلیاش را برایش نسبتاً آسان میکرد، اما ممکن بود تمایلی نداشته باشد یا با تأخیرهای پیشبینینشدهای روبهرو شود.
لومیان غرق در افکارش، نگاهی به جعبهٔ چوبیِ روی پای فرانکا انداخت و پیش از آنکه پیشنهاد دهد، مکثی کرد: «بیا بفروشیمش.»
داسِ پلید تیزیِ عجیبی داشت و میتوانست از طریقِ خون، جانِ دشمن را بمکد، که کاملاً با سبکِ مبارزهٔ نزدیکِ لومیان همخوانی داشت. با این حال، حمل و پنهانکردنش به دلیلِ محدودیتهای استفادهاش بسیار دردسرساز بود. بیشترِ اوقات، لومیان تنها میتوانست آن را در تالارِ رقصِ نسیم یا مسافرخانهٔ خروسِ زرین نگه دارد و هنگامِ حمله به آن تکیه کند. یا اینکه میتوانست آن را از پیش بیرون بیاورد و برای مقاصدِ تهاجمی در پناهِ سایههای شب پنهان کند.
اگر لومیان میخواست آن را همیشه همراه داشته باشد، تنها راهش این بود که یک جعبهٔ ویولنسل تهیه کند و آن را روی دوشش بیندازد.
اما برای سردستهٔ یک باند، این کار شکبرانگیز میشد.
در واقع، اگر فرانکا موضوعِ آمادهسازی برای ارتقایش را پیش نمیکشید، لومیان ذخیرهٔ فعلیاش یعنی ۴۰۰۰ ورلدور را بههیچوجه کافی نمیدانست. باید پولِ بیشتری به دست میآورد. نگهداشتنِ داسِ پلید، که به قربانی برداشت معروف بود، مشکلی نداشت چون هنوز میتوانست در موقعیتهای خاصی مفید باشد. در صورتِ لزوم، لومیان میتوانست از عینکِ رازکاوی استفاده کند تا خودش را به شکلِ یک موسیقیدان دربیاورد و ویولنسل را روی دوشش حمل کند تا هدفِ موردنظرش را به قتل برساند.
فرانکا در جواب آهی کشید.
«فکر کنم فروختنش تنها گزینهمون باشه. راستش خیلی خوبه، ولی به سبکِ مبارزهٔ من نمیخوره.»
سپس به کمرِ لومیان اشاره کرد.
«چطوره هرکدوممون یه قوطی برداریم؟»
راستش را بخواهید، فرانکا علاقهٔ چندانی به عاملِ مهارگسیختگی و عاملِ پوستدرخت نداشت. او فقط زهرِ عقرب و عامل شفابخش را میخواست. با این حال، با در نظر گرفتنِ اینکه لومیان هم برای سلاحها و قابلیتهای درمانیاش به زهر نیاز داشت، راهحلی منصفانه را انتخاب کرد.
لومیان موافقت کرد: «باشه.»
...
در دلِ شب، بیرونِ بلوارِ بازار، پلاکِ ۱۲۶:
گروهی از افسرانِ پلیس با یونیفرمهای سیاه، مانعی ایجاد کرده بودند تا عابرانِ پیاده را از ساختمانِ پشتِ سرشان دور نگه دارند.
درونِ خانه، آنگولم دو فرانسوا با موها، ابروها و ریشِ بلوندش، روبهروی مجسمهٔ ظریفِ یک زن ایستاده بود. نگاهش روی کلماتِ سرخرنگی که دیوار را پوشانده بود، قفل شد.
با ردیفی از دکمههای طلایی روی سینهاش، ساکت ماند و حسِ خفهکنندهای از اقتدار از خود ساطع کرد که هم بر پالایندگان و هم بر افسرانِ پلیسِ اطرافش تأثیر گذاشت.
پس از لحظهای، پالایندهای با اصالتِ قارهٔ جنوبی از زیرزمین بیرون آمد و به آنگولم نزدیک شد. با صدایی خفه گفت: «دستیارِ کشیش، نشانههای واضحی از آیینهای قربانی برای یه خدای پلید این پایین پیدا کردیم. جسدهایی هستن که بهعنوانِ قربانیِ زنده استفاده شدن.»
«سلولهای زندان باز شدن و بعضی از ربودهشدگان تونستن فرار کنن. اونایی که موندن بهم گفتن که راجر «عقرب سیاه» واقعاً از جادوگری استفاده کرده.»
آنگولم بیتفاوت گوش داد و نگاهی به اطرافش انداخت. سپس رو به افسرانِ پلیسِ نزدیکش کرد و گفت: «هیچکدوم از شما متوجهِ این تعدادِ زیادِ افرادِ گمشده نشدید؟
«کی بود که ادعا میکرد محلهٔ بازار فقط چند فرابشرِ قابلکنترل داره؟ کی پیشنهاد داد که دستگیریشون فقط راه رو برای سازمانهای مجرمانهٔ جدید هموار میکنه و باعثِ هرجومرجِ بیشتری میشه؟»
صدایش که پر از خشم بود، در اتاقِ نشیمنِ بلوارِ بازار، پلاکِ ۱۲۶ طنین انداخت و باعث شد هر افسرِ پلیس نگاهش را پایین بیندازد.
در آن لحظه، آنگولم ناگهان توجهش را به مجسمهٔ ظریفِ زن معطوف کرد. موجِ گذرایی از خشم را حس کرد که از آن ساطع شد و بهسرعت از بین رفت.
نوسانِ ضعیفی از خشم را در آنجا حس کرده بود، اما در یک چشمبههمزدن ناپدید شد.
نوری طلایی بدنِ آنگولم را فرا گرفت. او کفِ دستِ راستش را دراز کرد و شکمِ مجسمه را باز کرد.
در آنجا، حفرهای نمایان شد که به اندازهٔ جا دادنِ یک انسانِ مچالهشده بزرگ بود. درونش دانهای قهوهایمایلبهسبز قرار داشت که با وزشِ باد، بیصدا پودر شد و فرو ریخت.
...
در طبقهٔ دومِ تالارِ رقصِ نسیم.
لومیان ناگهان اخم کرد.
فرانکا پرسید: «چی شده؟»
لومیان خودش را میانِ شادی و سردرگمی گرفتار دید.
«معجونِ تحریککنندهام کاملاً هضم شده.
«ممکنه یه آدمِ مهم از کارامون تحریک شده باشه؟»
فرانکا حدس زد: «شاید بانو ماه، یا شایدم یه فرابشرِ رسمی؟»
لومیان پذیرفت: «همهٔ اینا ممکنه.» اگر نمیتوانست این راز را کشف کند، فکر کردن به آن فایدهای نداشت. هر چه بود، این یک پیشرفتِ مثبت بود.
این یعنی حالا میتوانست به ردهٔ بالاتر برود و یک آتشافروزِ ردهٔ ۷ شود!
با این کشف، به درکِ تازهای رسید.
نیازی نبود برای هضمِ کاملِ معجون، تمامِ اصولِ ایفای نقش را موبهمو استنتاج کند.
کافی بود تنها بخشی از اصولِ ایفای نقشش را جمعبندی کند و با اجرای درست، پیوسته بازخورد بگیرد؛ آنوقت میتوانست برای هضمِ معجون به کمیت یا گذرِ زمان تکیه کند.
«پس بیشترِ فرابشران میتونن بدونِ آشنایی با روشِ ایفای نقش، فقط با تکیه به زمان و اتفاقاتِ شانسی معجون رو هضم کنن...» لومیان در سکوت با خود اندیشید و احساس کرد ذهنش روشن شده است.
پس از تقسیمِ نیروها و تصمیم برای فروشِ غنایمِ باقیمانده، با فرانکا خداحافظی کرد. پیش از ترکِ بلوارِ بازار و بازگشت به مسافرخانهٔ خروسِ زرین، عمداً گشتی دورِ تالارِ رقصِ نسیم زد.
وقتی به طبقهٔ دوم رسید، متوجه شد درِ اتاقِ ۲۰۶ نیمهباز است و نورِ چراغِ کاربیدی به درونِ راهروی تاریک میتابد.
حسِ کنجکاویاش برانگیخته شد. در حالِ عبور نگاهی به داخل انداخت و گابریل را دید که با همان لباسِ کارِ یکسره و سیاهرنگش کنارِ تخت نشسته و راهروی بیرون را میپاید.
نمایشنامهنویس با دیدنِ لومیان با خوشحالی گفت: «بالاخره برگشتید!»
لومیان ابرو بالا انداخت و پرسید: «پلیس هنوز دستگیرت نکرده؟»
«...» گابریل لحظهای زبانش بند آمد.
چند ثانیه بعد، دوباره غرقِ شادی شد و جواب داد: «مسیو ناتان لوپ منو به پلیس لو نداد. در واقع، باهام قرارداد بست و نمایشنامهم رو خرید.»
«میخواست ۱۵۰۰ ورلدور پیشپرداخت بده، اما بهخاطر ترسی که به جونش انداختیم، ۵۰۰ تا کم کرد. وقتی اجراها شروع بشه، ۲.۵ درصد از فروشِ بلیتِ هر نمایش هم به من میرسه.»
لومیان آرام خندید.
«فکر میکردم بهخاطر هفتتیر مجبور شده قبول کنه و کاملاً منتظر بودم بزنه زیرِ حرفش. اصلاً فکر نمیکردم نمایشنامهت واقعاً تحتتأثیرش قرار داده باشه.»
اگه اینطور فکر میکردی، پس چرا اون کار رو کردی؟ گابریل بیاختیار در دل غرغر کرد.
او توضیح داد: «مسیو لوپ اخلاقِ خاصِ هنرمندها رو درک میکنه و اینجور چیزها براش مهم نیست. میگفت معشوقهٔ قبلیاش یه زنِ نقاش بوده. اون زن نهتنها یه گوسفند توی بالکنِ خونهش نگه میداشته، بلکه با مردهای دیگه هم لاس میزده. حتی یه سری وسایلِ صحنهٔ الکی درست کرده بوده تا سعی کنه بهش دروغ بگه و همین کارها در نهایت باعثِ جداییشون شده.»
لومیان، حتی با اینکه خودش شاهِ شیطنتِ کوردو بود، آهی کشید و گفت: «شما تریریها...»
گابریل که خودش اهلِ استانِ دیگری بود و تریری محسوب نمیشد، کنایهٔ سیِل را به دل نگرفت و اصلاً ناراحت نشد.
صمیمانه تشکر کرد: «خیلی ممنونم. با اینکه روشِ شما رو قبول ندارم، اما اگه کمکِ شما نبود، مسیو لوپ اصلاً نگاهی هم به نمایشنامهم نمینداخت.»
سپس با سردرگمی پرسید: «مسیو لوپ گفت ما نویسندهها بهاندازهٔ کافی محتاط نیستیم. گفت ما تازه وقتی رسیدیم پشتِ درِ خونهش صورتمون رو پوشوندیم و چون قبلش با نگهبانِ لابی حرف زده بودیم، نگهبان قیافهمون رو دیده. اگه به پلیس زنگ میزد، هیچکدوممون راهِ فراری نداشتیم.»
«چرا همون موقع که نگهبان رو بستیم، صورتتون رو نپوشوندید؟»
گابریل معتقد بود سیِل بهعنوانِ سردستهٔ یک باند باید خیلی محتاطتر از اینها عمل میکرد.
لومیان با خونسردی جواب داد: «چرا باید صورتم رو میپوشوندم؟»
«...» چهرهٔ گابریل پر از سردرگمی شد و پرسید: «پس چرا آخرش صورتتون رو پوشوندید؟»
لومیان خونسردانه جواب داد: «چون ژنا صورتش رو پوشوند.»
این دیگه چه منطقیه... با اینکه خودش نمایشنامهنویس بود، درکِ افکارِ سیِل برایش سخت مینمود.
حس کرده بود که حالِ سیِل در شبِ گذشته عادی نیست، اما دلیلِ دقیقش را نمیدانست. تشخیصِ وضعیتِ روانی و انگیزههای پشتِ کارهایش دشوار بود.
گابریل آهی کشید و گفت: «خوشبختانه همهچیز ختمِ به خیر شد. وگرنه پلیس دستگیرمون میکرد...»
لحظهای مکث کرد؛ تازه یادش آمده بود که سیِل سردستهٔ باندِ ساوآ است. جرایمی که در گذشته مرتکب شده بود، بسیار سنگینتر از اتفاقاتِ شبِ گذشته بود و دلیلی برای ترس نداشت. حتی اگر پلیس هم به سراغش میآمد، میتوانست یکیدو روز مخفی شود تا آبها از آسیاب بیفتد. هیچکس برای چنین پروندهٔ پیشپاافتادهای پیگیرِ او نمیشد.
لومیان خندید و دوستانه به شانهٔ گابریل زد.
«حتی اگه دستگیر هم میشدی، فقط یه همدست بودی. هیچ سلاحی هم همراهت نبود. با یه وثیقه میتونستی خودت رو آزاد کنی.»
با این حرف، لومیان بهسوی اتاقش رفت و درِ اتاقِ ۲۰۷ را باز کرد.
گابریل در حالی که حسِ غریبی از سردرگمی و آسودگی را با هم تجربه میکرد، به دور شدنِ سیِل چشم دوخت.
...
لومیان در اتاقِ ۲۰۷، «عطاردِ سقوطکرده» را بهدقت بررسی کرد.
حس کرد اگر خنجر تعمیر نشود، نهایتاً سه ماهِ دیگر دوام میآورد.
«شاید بهتر باشه با فرانکا مشورت کنم. ممکنه چند نفری رو بشناسه که تو تعمیرِ اشیاءِ رازآلود و سلاحهای فرابشری مهارت داشته باشن...» لومیان چشمانش را نیمهبسته نگه داشت و برای برقراریِ ارتباط، پیوندی با «عطاردِ سقوطکرده» شکل داد.
پس از مدتی، توانست سرنوشتی را که مبادله شده بود تشخیص دهد:
سرنوشتِ راجر «عقربِ سیاه» در حالِ سرکشیدنِ الکل.
لومیان «عطاردِ سقوطکرده» را با احتیاط سرِ جایش گذاشت، برخاست و از اتاق بیرون رفت تا به طبقهٔ سوم برود.
با نزدیک شدن به درِ اتاقِ ۳۱۰، صدای فریادهای هراسانِ مردِ دیوانه را شنید که هنوز پر از وحشت بود:
«دارم میمیرم، دارم میمیرم!»
لومیان سیمِ کوتاهی بیرون کشید و قفلِ در را باز کرد. سپس مردِ دیوانه را دید که روی کفِ اتاق، زیرِ نورِ مهتاب چمباتمه زده، سرش را میانِ دستها گرفته و بیاختیار میلرزد.
لومیان به چارچوبِ در تکیه داد و بیاختیار خندید.
«خیلی خوششانسی. شبحِ مونسوری هنوز نیومده جونت رو بگیره. در عجبم که سرش شلوغه یا داره تنبلی میکنه.»