چپتر 23: هوشِ رزمی
چپتر 23: هوشِ رزمی
حواسِ لومیان کاملاً جمع بود.
حالا که بالاخره همهچیز داشت اتفاق میافتاد، دیگر مثلِ قبل نمیترسید. با اینکه بدنش هنوز میلرزید، احساس میکرد تسلطِ بیشتری دارد و کمتر ممکن است از پا دربیاید.
لومیان دندان به هم سایید، شجاعتش را جمع کرد و زیرِ لب با خود گفت: «من باید پنج سال پیش میمردم. فقط به خاطرِ اوروره که هنوز زندهام. این پنج سالِ گذشته رو هم مفت زندگی کردم. دیگه از چی باید بترسم؟»
در یک چشمبرهمزدن، نورِ کمسویی که سطحِ تلهٔ اول را روشن میکرد، رو به خاموشی رفت.
پیکری سایهوار پدیدار شد و جلوی نوری را که از میانِ مِهِ غلیظِ آسمان میتابید، سد کرد.
پیکر در دوردست خودنمایی کرد؛ جانوری غولآسا با چشمانِ سرخِ خونی و موهای سیاه و چرب. نیمی انسان و نیمی جانور بود و تفنگ ساچمهای به پشت بسته بود و برای هر چیزی آمادگی داشت. «زانوهای» جلوییاش را خم کرد و زمینِ پیشِ رویش را زیر نظر گرفت.
لحظهای بعد، جانور که کتی تیره و شلواری گِلی به تن داشت، تفنگ ساچمهایاش را درآورد و پرید. ارتفاعِ پرش را طوری مهار کرد که از روی تله بگذرد و روی زمینِ سفت و تَرَکخورده فرود بیاید.
سرِ پوشیده از موهای سیاه و چربش را چرخاند و حرکتِ خفیفی را به چشم دید.
سپس، هیولا لومیان را دید که با چهرهای وحشتزده میکوشید پشتِ دیواری پنهان شود.
جانور با غرشی خفه، دوباره به هوا پرید و به سوی هدفش یورش برد.
با فاصلهای اندک از جایی که لومیان ایستاده بود فرود آمد، تا مبادا پیش از آنکه بتواند تعادلش را به دست بیاورد، لومیان برگردد و ضربهای کاری به او وارد کند.
لومیان دستپاچه خودش را به پشتِ دیوار کشید و از دیدرس ناپدید شد.
بهمحضِ اینکه هیولا فرود آمد، خاکِ زیرِ پایش فروریخت و همراه با خاک و تورِ طنابی، به درونِ گودالِ عمیقی که ناگهان پدیدار شده بود فروافتاد.
تاپ!
صدای برخوردِ چیزی سنگین به زمین در ساختمانِ متروکه طنینانداز شد و جیغی شبیه به جیغِ موش با آن درآمیخت.
لومیان که پشتِ دیوار پنهان شده بود، با دیدنِ این صحنه نتوانست جلوی هیجانی را که در وجودش میجوشید بگیرد.
گامِ اول با موفقیت برداشته شده بود!
بخشِ عمدهٔ ترسش دود شد و به هوا رفت. چنگکِ کنارش را برداشت و بهسوی تله شتافت.
جانسختیِ سهمگینِ هیولای بیپوست اثری پاکنشدنی در ذهنِ لومیان گذاشته بود. از طرفی، شکارش تفنگ ساچمهای داشت، پس از اینکه خودش را بالای گودالِ عمیق نشان دهد خودداری کرد. در عوض، چنگک را از فاصله نشانه گرفت و به درونِ گودال فرو برد.
ناگهان اوضاع تغییر کرد، چنگک پایین رفت و یکباره از حرکت ایستاد.
بیدرنگ، نیروی شدیدی در چنگک پیچید و لومیان را با قدرتی وحشیانه به درونِ تله کشید.
لومیان که غافلگیر شده بود، به جلو تلوتلو خورد.
زحمتی برای بررسیِ تهِ گودال به خود نداد. چنگک را رها کرد، چرخید و بهسوی دیواری که هنوز پابرجا بود خیز برداشت.
بنگ!
ضربه همچون قطارِ باری به لومیان برخورد کرد و او را از پا انداخت.
خون، با طعمِ واضحِ فلز، در گلویش بالا آمد.
با صدای تاپ به زمین خورد و پیش از آنکه دوباره روی پاهایش بایستد، چند باری غلت زد.
در همان لحظه، چشمش به موجودِ هیولاوار—که نیمی انسان و نیمی جانور بود—افتاد که از گودالِ عمیق بیرون میآمد.
تفنگ ساچمهایِ تکلولی در دست داشت و بدنش شکافته شده بود و نمایشی زننده از زخمها را به تصویر میکشید. مخلوطِ تهوعآوری از مایعِ سرخِ تیره و زردِ رنگپریده بیرون میریخت و امعاءواحشایش بیرون زده بود.
با وجودِ اینکه در تلهٔ لومیان بهشدت زخمی شده بود، اما توانِ مبارزهاش را از دست نداده بود.
هنگامِ سقوط در گودال، توانسته بود بدنش را دقیقاً بهاندازهای بپیچاند که از ضربهای کاری در امان بماند. دستها و پاهای موجود نیز هنوز کار میکردند و به او اجازه دادند از تله رها شود.
لومیان بیلحظهای درنگ، بهسوی ویرانههای نزدیک شتافت.
این تصمیمی ناگهانی نبود؛ او نقشهای در سر داشت.
میدانست این احتمال وجود دارد که تله نتواند هیولا را کاملاً از پا دربیاورد و برایش قدرتِ کافی برای ضدحمله باقی بماند.
در صورتِ شکستِ تله، نقشهٔ جایگزینِ لومیان این بود که از محیط به نفعِ خود استفاده کند. قصد داشت موشوگربه بازی کند و زمان بخرد تا جانور تسلیمِ زخمهایش شود. زمانِ واکنش و قدرتِ هیولا بهشدت افت میکرد و لومیان میتوانست در فرصتِ مناسب ضربهاش را وارد کند.
بنگ!
گلولهٔ دیگری شلیک شد و در پیِ آن، با پدیدار شدنِ ساچمههای سربی در جایی که لومیان ایستاده بود، صدای پاشیدنِ خاک به گوش رسید.
او بهسرعت پشتِ دیواری نیمهویران پناه گرفت و چهاردستوپا به آن سوی ویرانهها خزید.
ناگهان، صدای وزشِ باد را در هوا شنید.
هیولا از روی دیوار پریده بود.
لومیان بهسرعت چرخید و از میانِ یک شکاف، دوباره به پشتِ دیوارِ نیمهویران خزید.
از شرایطِ ویژهٔ ساختمانهای فروریخته نهایتِ استفاده را میکرد؛ گاهی پنهان میشد و گاهی دور میزد و بیآنکه درگیرِ نبردی مستقیم شود، از حملاتِ هیولا جاخالی میداد.
قایمموشک نقطهٔ قوتِ لومیان بود که آن را در شیطنتهای گذشتهاش صیقل داده بود؛ زمانی که از این تواناییِ ذاتی برای فرار از کتک خوردن در همان لحظه استفاده میکرد.
با ادامهٔ بازیِ موشوگربه، لومیان رفتهرفته به نفسنفس افتاد، در حالی که سرعتِ دویدن، ارتفاعِ پرش، قدرت و سرعتِ واکنشِ هیولا بهوضوح ضعیفتر شده بود.
«فقط یه کم دیگه، فقط یه کم دیگه. هنوز نمیتونم شکستش بدم...» لومیان به موقعیتِ قبلیاش عقبنشینی کرد، به دیوارِ نیمهویران تکیه داد و کوشید میلش را به ضدحملهٔ فوری مهار کند.
بنگ! ناگهان ضربهٔ سنگینی بر پشتش احساس کرد که او را به جلو پرتاب کرد.
دیوارِ نیمهفروریخته و صخرههای پشتِ سرش هزار تکه شد و همانطور که او به زمین میخورد، تکههایش مثلِ باران به اطراف ریخت.
هیولا به جای اینکه تعقیبش کند، ترجیح داده بود خودش را به موانعِ سرِ راهش بکوبد.
دیوارِ نیمهفروریخته که از قبل هم سست بود، نتوانست در برابرِ تمامِ نیروی آن مقاومت کند و کاملاً فروریخت.
خونِ سرخ از زخمهای جانور بیرون زد و با منظرهای چندشآور روی زمین جمع شد.
با وجودِ غافلگیری، واکنشِ لومیان سریع بود. غلتی زد تا از مسیرِ خطر دور شود و پشتِ تپهای از آوار پناه گرفت.
بنگ!
شلیکِ تفنگِ ساچمهایِ هیولا با فاصلهای مویی از کنارش گذشت.
...
هیولا پس از برخورد به دیوار، تقلا میکرد تا تعادلش را به دست بیاورد.
دستش را در کیسهٔ پارچهایِ بستهشده به کمرش فرو برد، اما فهمید خالی است. با غُرشی، تفنگِ ساچمهای را به کناری پرت کرد و به سوی لومیان یورش برد.
لومیان از قبل به مخفیگاهِ جدیدی خزیده بود تا بازیِ موشوگربهشان را ادامه دهد.
البته نمیتوانست این بازی را تا ابد ادامه دهد. اگر بیش از حد صبر میکرد، ممکن بود هیولا فرار کند و سروصدا هم میتوانست جانورانِ دیگری از نوعِ آن را به آنجا بکشاند.
همانطور که در آن محدوده میچرخید، متوجه شد ظاهراً سرعتِ هیولا در حالِ کاهش است.
همین الان وقتشه!
لومیان با تصمیمی سریع، وانمود کرد که میخواهد به سمتِ ساختمانی فروریخته فرار کند.
وقتی به آنجا رسید، محکم ایستاد، تبرش را از پشت بیرون کشید و لحظهای نفس تازه کرد.
در یک چشمبرهمزدن، هیولا از پیچ گذشت و در برابرِ لومیان ایستاد.
لومیان بیدرنگ تبرش را بالا برد و به جلو یورش برد.
به سمتِ جانور گام برداشت، بدنش را به پهلو چرخاند و شانهاش را پایین آورد. قصد داشت به هیولا تنه بزند — حرکتی که خواهرش به او یاد داده بود — و سپس ضربهای به گردنش وارد کند.
...
بام!
لومیان یک قدم به جلو برداشت و بدنش را به سینهٔ هیولا کوبید، اما جانور از جایش تکان نخورد. لومیان از ایستادگیِ تسلیمناپذیرِ آن جا خورد. سعی کرد محکمتر هل بدهد، اما هیولا مثلِ دیواری ستبر پابرجا ماند.
چی...؟
دلِ لومیان ریخت و به عقب پرید. میخواست خودش را روی زمین بیندازد و سعی کند از تیررسِ حملهٔ هیولا بگریزد.
در یک چشمبرهمزدن، هیولا به جلو خیز برداشت و گردنِ لومیان را با چنگی مرگبار گرفت.
اصلاً به نظر نمیرسید تو حرکت کردن مشکلی داشته باشه!
لومیان که در هوا معلق شده بود و گردنش از درد تیر میکشید، با وحشت نفسنفس زد. ذهنش آشفته بود.
ساکربلو، گول خوردم!
صدای قیژقیژی در فضا پیچید و دنیا دورِ سرش چرخید و سرگیجه گرفت.
تبرش به هدف نخورده و حالا به گوشهای پرت شده بود.
لومیان بالاخره فهمید که هیولا فریبش داده است.
با وجودِ اینکه جانور در وضعیتِ وخیمی قرار داشت، هنوز قدرتِ کافی برای مبارزه را حفظ کرده بود. با زیرکی وانمود کرده بود ضعیف شده تا او را به جای پنهان ماندن، به حمله ترغیب کند. لومیان هوشِ رزمیِ آن را دستکم گرفته بود و حالا خودش را در موقعیتی ناامیدکننده میدید.
هیولا آشکارا به آخرِ خط رسیده بود؛ ناتوانیاش در شکستنِ گردنِ لومیان گواهِ این موضوع بود. اما این تنها مهلتی موقت بود. جانور هنوز آنقدر انرژی داشت که کار را تمام کند.
در حالی که گردنش در آستانهٔ شکستن بود و نفسکشیدنش هر لحظه سختتر میشد، لومیان حس کرد ذهنش دارد خالی میشود.
خالی.
در حالی که لومیان در آستانهٔ مرگ دستوپا میزد، حرفهای آن بانو ناگهان در ذهنش جان گرفت.
از او خواسته بود در رؤیا از ویژگیِ خاصِ خودش استفاده کند.
ویژگیِ خاص...؟
افکارش تقریباً خالی شده بود، پس بهسرعت از فرصت استفاده کرد تا مراقبه کند.
خورشیدِ سرخ بیدرنگ در ذهنش پدیدار شد. برخلافِ تلاشِ قبلیاش برای مراقبه و آرام کردنِ احساساتش که در آن خورشید بهمحضِ شکلگیری ناپدید شده بود، این بار تمرکز کرد تا آن را نگه دارد. ناگهان، صدایی از بالا، از ارتفاعی بینهایت دور، جمجمهاش را شکافت.
درد طاقتفرسا بود و لومیان حس کرد قلبش هر لحظه ممکن است از سینهاش بیرون بزند. چنگِ مرگبارِ هیولا به گردنش و این واقعیت را که برای نفس کشیدن تقلا میکرد، از یاد برد.
ناگهان، با صدای تاپِ چندشآوری روی زمین افتاد.
صدای عجیبی که با مراقبهاش همراه شده بود ناپدید شد، اما درد همچنان پابرجا و تقریباً غیرقابلتحمل بود. نمیتوانست محیطِ اطرافش را بررسی کند یا حتی آسیبهای واردشده به بدنش را بسنجد.
پس از گذشتِ مدتی نامعلوم، احساسِ نزدیک به مرگ فروکش کرد.
لومیان به خودش زحمت نداد گردنش را وارسی کند؛ در عوض، دستانش را روی زمین گذاشت و سرش را بلند کرد.
جانورِ نیمهانسان و نیمهحیوان در همان نزدیکی چمباتمه زده بود؛ سرش آویزان بود و بازوانش را به جلو دراز کرده بود.
لومیان متوجه شد که از زخمهایش هنوز خونِ آمیخته با مایعی زرد به بیرون تراوش میکند و بدنِ جانور بیاختیار میلرزد.
چش شده؟ از اون «خاص بودنی» که نشون دادم زهرهترک شده؟
تبرِ افتادهاش را برداشت و گامی به سوی هیولا برداشت.
بیدرنگ، تبر را با هر دو دست گرفت و آن را به پشتِ گردنِ جانور کوبید.
تبر عمیقاً در عضلاتِ جانور فرو رفت و روی استخوانهایش متوقف شد.
لومیان با تمامِ توانش تبر را بیرون کشید و سپس به حملهاش ادامه داد. یک، دو و سه بار به گردنِ هیولا ضربه زد. سرانجام، سرِ جانور با صدای شلپِ چندشآوری از بدنش جدا شد و به گوشهای غلتید.
بدن لحظهای دیگر دوام آورد و بهسختی به زندگی چنگ زد.
بدونِ هیچ مقاومتی، فقط میلرزید.
و سپس، با تکانی ناگهانی، بدنِ لومیان در هم پیچید، دستانش مشتِ گرهکردهشان را شل کردند و تبرِ خونین با صدای چلپِ چندشآوری به پایین سُرید.
هاف. پاف. هاف.
بالاخره توانست نفس تازه کند.