چپتر 230: سپرِ بلا
چپتر 230: سپرِ بلا
درست رأسِ ساعتِ ۸ صبح، دو مأمورِ قانون قدمزنان به طبقهٔ سومِ مسافرخانهٔ خروسِ زرین رفتند. یکی از آنها با دقت جسدِ بیجان، یادداشتِ خودکشی و محیطِ اطراف را وارسی میکرد و دیگری مشغولِ بازجویی از مستأجرانِ همسایه شد.
لومیان که از قبل با عینکِ رازکاوی تغییرِ قیافه داده بود، جلوی درِ اتاقِ ۳۱۰ ایستاد.
مأموری که یونیفرم به تن داشت و قلم و کاغذی در دست گرفته بود، نگاهی گذرا به او انداخت.
«شما باید سیِل دوبوآ باشید. ماجرا رو برام روشن کنید.»
لومیان شروع به تعریف کرد که چطور فلامنگ پیش از رسیدنِ او عقلش را از دست داده بود. مردِ بیچاره مدام از برخورد با شبحِ مونسوری و مرگِ خانوادهاش هذیان میگفت. ظاهراً نوبتِ خودش هم نزدیک بود. لومیان در ادامه توضیح داد که چطور فلامنگ شبِ گذشته ناگهان به هوش آمده و به میگساریِ شدیدی روی آورده بود.
مأموری که در اتاق به جسد رسیدگی میکرد، پرید وسطِ حرفش و پرسید: «زخمِ روی شانهاش چطور؟»
لومیان با خونسردی جواب داد: «دیشب قبل از اینکه به خودش بیاد، این زخم رو به خودش زد. من بودم که بستمش.»
پس از بازجویی از دیگر مستأجران و صاحبِ میخانهٔ زیرزمین، دو مأمور با احتیاط نتیجه گرفتند که متوفی مدتها از بیثباتیِ روانی رنج میبرده است. او انگیزهٔ خودکشی داشته و رفتارهایش نیز با این امر همخوانی داشت.
همانطور که جسدِ فلامنگ را درونِ کیسهٔ جسد میگذاشتند، رو به لومیان گفتند: «ما اونو به دخمهها منتقل میکنیم، اما روندش نسبتاً پیچیدهست. باید علتِ دقیقِ مرگ مشخص بشه، کشیشی برای آیینِ تطهیر احضار بشه، وارثِ مناسبی برای داراییش پیدا بشه و با مدیرانِ دخمهها هماهنگی صورت بگیره. این کار حدودِ یک یا دو هفته طول میکشه.»
لومیان لحظهای سکوت کرد و سپس گفت: «من چند باری باهاش نوشیدنی خوردهم. یادتون نره وقتی خاکش کردید به من خبر بدید.»
دو مأمور با تأییدِ این موضوع، جسدِ فلامنگ و وسایلِ اتاق را برداشتند و مسافرخانهٔ خروسِ زرین را ترک کردند.
لومیان تغییرِ قیافهاش را برداشت و به اتاقِ ۲۰۷ بازگشت.
روی صندلی نشست، پشت به پنجرهای که نورِ خورشید از آن میتابید و رو به راهروی نیمهتاریک، در حالی که با گردابی از احساسات دستوپنجه نرم میکرد.
خودکشیِ فلامنگ سرنوشتِ جایگزینی را به لومیان نشان داده بود.
لومیان به فلامنگ کمک کرده بود تا از دستِ شبحِ مونسوری فرار کند، نه به خاطرِ نفعِ شخصی یا پاداش. فقط به این دلیل بود که بازتابی از گرفتاریِ خودش را در مردی میدید که خانوادهاش را از دست داده بود. یکی کاملاً تسلیم شده و به ورطهٔ جنون افتاده بود، در حالی که دیگری پافشاری میکرد، به سوسوی امیدی چنگ میزد و ناامیدانه میجنگید تا عقلش را حفظ کند.
اما در نهایت، فلامنگ که دیگر شبحِ مونسوری عذابش نمیداد و ترس دیوانهاش کرده بود، تصمیم گرفت به زندگیِ خودش پایان دهد.
در راهرو، الودی که گیسوانش را زیرِ کلاهگیسی بلوند پنهان کرده و چشمانش را با سایهٔ چشم جلوه داده بود، در کنارِ دیگر نظافتچیِ زن، روزِ پرمشغلهشان را آغاز کرده بودند. آنها بیوقفه کار میکردند، زمین را تی میکشیدند و بدونِ استراحت با ساسها میجنگیدند.
لومیان در سکوت تماشا میکرد و نگاهش دور و بیتمرکز به نظر میرسید.
پس از گذشتِ نزدیک به پانزده دقیقه، صدای قدمهایی سبک اما شتابان در راهپله پیچید و در نهایت به اتاقِ ۲۰۷ رسید.
سایهٔ ژنا در میدانِ دیدِ لومیان پدیدار شد. او امروز در مقایسه با زرقوبرقِ همیشگیاش، لباسِ سادهتری به تن داشت. بلوزش کمی چسبان بود و با رنگِ قهوهایِ ملایمِ بالاتنهاش و دامنِ کوتاه و پفدارِ بژ رنگش همخوانی داشت. چکمههای مشکیِ تا زانو پوشیده بود و آرایشش همزمان تباهی و جذابیت را ساطع میکرد.
نگاهی به لومیان انداخت، واردِ اتاقِ ۲۰۷ شد و درِ چوبی را به آرامی پشتِ سرش بست.
لومیان از عالمِ هپروت بیرون آمد و در سکوت تماشایش کرد و از پرسیدنِ مقصودش خودداری نمود.
ژنا پیش از آنکه حرفی بزند، کنجکاوی و هیجانش را فروخورد.
«شنیدی؟ سرکرده و دو تا از سردستههای باندِ خارِ زهرآگین به قتل رسیدن!»
لومیان با تکان دادنِ سر تأیید کرد: «خبر دارم.»
ژنا حالتِ چهرهاش را کاوید و عمداً بیشتر پرسوجو کرد.
«تو که توش دست نداشتی، مگه نه؟»
لومیان در جواب گفت: «فکر میکنی من این توانایی رو دارم که راجر «عقرب سیاه»، هارمن کچل و کاستینا «شمعدان پا کوتاه» رو یکجا از بین ببرم؟»
ژنا که از قبل برآوردی از قدرتِ سیِل از زبانِ فرانکا به دست آورده بود، میدانست راجر «عقرب سیاه» دستکمی از خودِ فرانکا ندارد. سرش را تکان داد و گفت: «نه.»
سپس با لحنی کشدار و آسوده گفت: «اما هنوزم میتونی کمک بگیری.»
مثلاً از فرانکا.
لومیان شانهای بالا انداخت و گفت: «مقامات حتی به من مشکوک هم نیستن.»
در حقیقت، این موضوع برای خودش هم نسبتاً گیجکننده بود.
در حالتِ عادی، بهعنوانِ یکی از معدود افرادی که اخیراً درگیریِ مستقیمی با باندِ خارِ زهرآگین داشت، پس از چنین حادثهای بیشک موردِ بازجویی قرار میگرفت. با این حال، لومیان از دیشب در حالتِ آمادهباش مانده بود و آمادگی داشت تا در یک چشمبههمزدن تغییرِ قیافه دهد، اما هیچ بازپرسی نیامده بود.
درست در همان لحظه، صدای قدمهای شتابانی از راهپله به گوش رسید.
تق، تق، تق. صدای در زدن روی درِ اتاقِ ۲۰۷ طنینانداز شد.
شارلی؟ نگاهِ لومیان روی در خیره ماند و صدا زد: «بیا تو. قفل نیست.»
بازدیدکنندهای که پیشِ رویشان ایستاده بود، کسی جز شارلی نبود. او با پیراهنِ سفیدِ آهاردار، جلیقهای روشن و کتوشلوارِ مشکیِ رسمی، هالهای از وقار از خود ساطع میکرد. کلاهِ نیمهسیلندری روی سرش قرار داشت و پاپیونی تیره لباسهایش را تکمیل میکرد.
لباسهایش حتی از زمانی که بهعنوانِ پیشخدمت در هتل دو سینی بلان کار میکرد هم آراستهتر به نظر میرسید.
لومیان پس از برانداز کردنِ شارلی، نتوانست جلوی لبخندش را بگیرد.
«بهبه، این آدمِ متمدن از کجا پیداش شده؟»
شارلی نتوانست نیشخندِ خودش را پنهان کند. لحنش لبریز از گرما و اشتیاق بود که جواب داد: «مگه نه؟ من الان یه نجیبزادهٔ واقعیم. هنوز دارم روی یادگیریِ گرامرِ کلاسیک کار میکنم. مادام، مسیو، لطفاً اجازه بدید درودِ متمدنانهم رو تقدیمتون کنم.»
با این حرف، کلاهِ نیمهسیلندریاش را برداشت، آن را روی سینهاش گذاشت و کمی تعظیم کرد.
ژنا خندید اما توی ذوقِ شارلی نزد. لومیان نوچنوچی کرد و گفت: «اگه بخوام رک بگم، بیشتر شبیه میمونی هستی که لباسِ آدمای متمدن رو پوشیده.»
شارلی به روی خودش نیاورد و از خوشحالیاش ذرهای کم نشد.
«من تازه آموزشم رو شروع کردم. یک ماهِ دیگه یه نسخهٔ کاملاً متفاوت از من میبینید. آها، راستی، ایشون مسیو شارلی کولنت هستن. ایشون در حالِ حاضر دارن از یه شامِ مجللِ ۸ ورلدوری لذت میبرن!»
در این لحظه، شارلی نگاهی به ژنا که کنارِ تخت ایستاده بود انداخت. دهان باز کرد انگار میخواست چیزی بگوید، اما از گفتنش در حضورِ او تردید داشت.
لومیان با بیخیالی پرسید: «چی شده؟ حرفت رو بزن.»
شارلی صدایش را پایین آورد.
«شنیدید؟ دیشب راجر ‹عقرب سیاه›، هارمن کچل و کاستینا ‹شمعدان پا کوتاه› همگی کشته شدن.»
«خبر دارم. خب که چی؟» لومیان میدانست شارلی برای چیزی که بهزودی همه میفهمیدند، سراغش نمیآید.
شارلی نگاهی به ژنا انداخت و ادامه داد: «چیزی که تأیید شده اینه که قاتل عضوِ یه سازمانِ تروریستی به اسمِ سازمانِ سپیدهدمه. اونا علاقهٔ خاصی به نمایشهای وحشتناکِ کشتار دارن و بیشتر کسایی رو هدف میگیرن که خدایانِ شیطانی رو میپرستن. تو این مورد، راجر ‹عقرب سیاه› و دارودستهاش پیروِ یه خدای شیطانی به اسمِ مادر بزرگ بودن.»
سازمانِ سپیدهدم؟ لومیان جا خورد.
این سپرِ بلا دیگه از کجا پیداش شد؟
چرا فرابشرانِ رسمی یهو انگشتِ اتهام رو به سمتِ سازمانِ سپیدهدم گرفتن؟
مگه نباید اول کسایی رو بررسی میکردن که با راجر ‹عقرب سیاه› و باندِ خارِ زهرآگین درگیری داشتن؟ رمانهای کارآگاهی که اینطوری نوشته میشن!
ژنا با کنجکاوی پرسید: «یعنی میگی سازمانِ سپیدهدم واقعاً این قتلا رو انجام داده؟»
شارلی با تأکید سر تکان داد.
«درسته. ظاهراً سازمانِ سپیدهدم به یه طریقی مسئولیتِ این کارا رو بر عهده گرفته. فردا باید گزارشهایی دربارهٔ این پرونده تو بعضی روزنامهها چاپ بشه.»
نیمهٔ دومِ حرفِ شارلی نشان میداد اطلاعاتی که تازه در میان گذاشته، قرار است فاش شود و هیچ بندِ محرمانهای در کار نیست.
سازمانِ سپیدهدم مسئولیت رو بر عهده گرفته؟ اونا که اصلاً دخالتی نداشتن. چرا باید مسئولیتش رو گردن بگیرن؟ لومیان برای لحظهای گیج شد، اما در عین حال کمی خندهاش گرفت.
اگر خودش شخصاً راجر «عقرب سیاه» را نکشته بود، شاید به سازمانِ سپیدهدم بهعنوانِ مقصرانِ اصلی شک میکرد.
شارلی نگاهی به لومیان انداخت و با صدایی خفه اضافه کرد: «امروز عصر، بهمحضِ اینکه انتخابات تموم بشه، در واکنش به نگرانیِ مردم دربارهٔ امنیتِ محله، سرکوبِ باندها تو کلِ محلهٔ بازار شروع میشه.»
داری از روی متن میخونی؟ حرفات خیلی رسمی به نظر میرسه. لومیان فهمید چرا شارلی اینقدر با عجله خبرش کرده بود.
برای کسانی که ریگی به کفش داشتند، بهترین کار این بود که همان عصر محلهٔ بازار را ترک کنند و فعلاً پنهان شوند!
لومیان نامحسوس سر تکان داد و جواب داد: «امروز عصر باید تو یه گردهماییِ علومِ غریبه شرکت کنم.»
با اینکه گردهماییِ آقای کِی برای ساعتِ ۹ شب برنامهریزی شده بود، لومیان قصد داشت زودتر برسد.
شارلی آهِ آسودگی کشید و به سمتِ در اشاره کرد.
«من دیگه میرم.»
لومیان پس از لحظهای تأمل جواب داد: «در آینده، نیازی نیست اینجور مسائلِ پیشپاافتاده رو به من خبر بدی.»
و با تمسخر اضافه کرد: «به تواناییهای من شک داری؟»
شارلی با خجالت لبخند زد.
«بارِ اولمه، برای همین دستِ خودم نبود و یکم احساساتی شدم. نگران نباش، مگه اینکه واقعاً بهت مربوط بشه، دیگه چیزی بروز نمیدم.»
همانطور که لومیان رفتنِ شارلی را تماشا میکرد، ژنا نوچنوچی کرد و آه کشید.
«تبدیل شده به جاسوسِ تو بینِ فرابشرانِ رسمی.»
لومیان لبهایش را جمع کرد و زیرِ لب گفت: «ترجیح میدادم نبود. فقط یه احمقه که حتماً گند میزنه به همهچی.»
ژنا پوزخند زد و دستش را تکان داد.
«من میرم فرانکا رو پیدا کنم. قصد داری اطلاعاتی رو که شارلی بهمون داد با بقیه در میون بذاری؟»
لومیان به نشانهٔ نفی سر تکان داد.
«اگه همه فرار کنن، فرابشرانِ رسمی بدونِ شک دنبالِ درزِ اطلاعات میگردن. اون احمق هم نمیتونه قسر در بره.
«تازهش هم، بعضیا حقشونه که بیفتن زندان.»
و تو حقت نیست؟ ژنا در حالی که اتاقِ ۲۰۷ را ترک میکرد و قدم به راهرو میگذاشت، در دل از او انتقاد کرد.
در آن لحظه، دو زنِ نظافتچی به راهپله رسیده بودند.
ژنا با عجله به سمتشان رفت، و نگاهش روی زنِ نظافتچی به نامِ الودی که کلاهگیسِ بلوند بر سر داشت، چرخید.
ناگهان حالتِ چهرهٔ ژنا خشک شد و بهسرعت چرخید و به سمتِ اتاقِ ۲۰۷ برگشت. لومیان که تازه میخواست بیرون برود، از این کار تعجب کرد.
الودی، زنی تقریباً پنجاهساله با کلاهگیسِ بلوند و سایهچشم، او هم متوجهِ ژنا شد. او چند ثانیه به قامتِ در حالِ دور شدنِ بازیگرِ کارآموز خیره ماند و سپس با گیجی و نگرانی صدا زد: «سلیا...»
بدنِ ژنا خشک شد.
بهآرامی برگشت، بهزور لبخندی زد و با صدایی بلند با الودی احوالپرسی کرد: «مادر.»
مادر؟ لومیان اصلاً نمیتوانست گوشهایش را باور کند.
سپس به یاد آورد که الودی گفته بود قبلاً بازیگرِ تئاتر بوده و حالا از تماشای نمایشها در تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی لذت میبرد. شوهرش چند سال پیش در حادثهای در کارخانه درگذشته بود و دو فرزندِ تقریباً بالغ به جا گذاشته بود که در تأمینِ مخارجِ خانواده کمک میکردند.
از طرفی، ژنا بازیگرِ کارآموز در همان تئاتر بود. پدرِ او هم چند سال پیش درگذشته بود و تنها مادر و برادرش را به جا گذاشته بود. برنامهاش این بود که برای شهریه و دیگر هزینههای سالِ آیندهاش پولِ کافی به دست بیاورد.
همهچیز با هم جور درمیآد... لومیان متفکرانه سر تکان داد.
الودی با جارویی در دست به ژنا نزدیک شد و ظاهرش را برانداز کرد.
«اینجا چیکار میکنی؟ اون دیگه چه آرایشیه؟»