چپتر 231: هدفِ آقای کِی
چپتر 231: هدفِ آقای کِی
چشمانِ ژنا دوادو میکرد و دستش را در هوا بالا برده بود.
«این یکی از تمرینای کلاسِ بازیگریِ تئاترمه!»
انگار این حرف از تنشش کاست و لبخندش حالتی طبیعیتر به خود گرفت.
«مگه نگفته بودم برای گذرانِ زندگی پارهوقت تو یه میخانه کار میکنم؟ این رئیسمه. اومدم اینجا تا باهاش سرِ اضافهحقوق چونه بزنم!»
ژنا با اعتمادبهنفس به لومیان که کنارِ درِ اتاقِ ۲۰۷ ایستاده بود، اشاره کرد.
الودی نگاهی به لومیان انداخت، سپس چند لحظه به ژنا خیره ماند و سر تکان داد: «یادت نره امشب بیای خونه.»
لبخندِ ژنا لحظهای ماسید و بعد جواب داد: «باشه.»
ژنا با دیدنِ اینکه الودی به کارش برگشت تا سمتِ دیگرِ طبقهٔ دوم را تمیز کند، پاورچین از پلهها پایین رفت و از مسافرخانهٔ خروسِ زرین خارج شد.
طولی نکشید که دید لومیان به او رسیده است. با حرص غرولند کرد: «لعنتی! مادرم تو مسافرخانهٔ خروسِ زرین چیکار میکنه؟»
لومیان لحظهای تأمل کرد و پاسخ داد: «همهاش زیرِ سرِ تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمیه. مسیو ایو، صاحبِ مسافرخانهٔ خروسِ زرین، یه نظافتچیِ پارهوقت پیدا کرده که فقط نصفِ روز اونجا کار میکنه. مادرت هم که پای ثابتِ تماشای نمایشهای تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمیه.»
ژنا دندان به هم سایید و با حرص گفت: «اون کافرای ملعون!»
سپس دستش را در هوا تکان داد.
«امشب حقیقت رو بهش میگم. میگم پارهوقت بهعنوانِ آوازخوانِ زیرزمینی کار میکنم تا برای شهریهٔ سالِ بعد پول پسانداز کنم، و درآمدم هم حسابی خوبه!»
لومیان با کنجکاوی نگاهی به نیمرخِ ژنا انداخت و پرسید: «انگار زیاد مضطرب یا نگران نیستی؟»
ژنا آبدهانش را روی زمین انداخت.
«اون مادرمه، نه یه هیولای آدمخوار.
«مهربون و فهمیدهست. قبلاً بهش نگفتم چیکار میکنم چون نمیخواستم نگران بشه.»
لومیان یادآوری کرد: «ولی حالا دیگه نگران میشه.»
کار بهعنوانِ آوازخوانِ زیرزمینی در تالارهای رقص و میخانهها اغلب با سروکله زدن با آدمهای مشکوک همراه بود. سوءاستفاده شدن هم واقعیتی تلخ بود که گهگاه پیش میآمد.
لبخندِ شیطنتآمیزی روی لبِ ژنا نشست و با لحنی شوخطبعانه گفت: «من معشوقهٔ سیِل دوبوآ هستم، سردستهٔ باندِ ساوآ و نگهبانِ تالارِ رقصِ نسیم. کی جرئت داره با من دربیفته؟»
لومیان خندید: «اینطوری که خطرناکتره.»
ژنا نگاهش را دزدید و به تماشای دستفروشانِ خیابانِ هرجومرج ایستاد.
«اگه مادرم نتونه این موضوع رو هضم کنه، میخوام تواناییهای الانم رو بهش نشون بدم و قانعش کنم که میتونم از خودم محافظت کنم.»
واقعاً؟ لومیان حرفی از هدسیِ منحرف به میان نیاورد.
ژنا به خودش مسلط شد و با صدایی گرفته گفت: «خیلی سختی کشیده. سالها بیوقفه کار کرده. میخوام کمکش کنم و باری از روی دوشش بردارم تا از پا درنیاد.»
لومیان لحظهای به فکر فرو رفت و پرسید: «از زمانِ فوتِ پدرت؟»
نگاهِ ژنا به زمین دوخته شد و کوتاه تأیید کرد: «تو کارخونه یه حادثه پیش اومد. پدرم بهشدت مجروح شد و بیشتر از ده روز تو بیمارستان بستری بود. آخرش هم دوام نیاورد.
«تمامِ پساندازمون رو خرج کردیم و هنوز هم کلی بدهی بالا آورده بودیم. چند سال پیش میتونستم برم سراغِ تئاتر و بازیگری بخونم. ولی تازه اوایلِ امسال بود که تونستیم تقریباً نصفِ بدهیمون رو بدیم و یه پولی برای آموزشِ من پسانداز کنیم. مادرم اصرار داشت که دیگه نباید دستدست کنیم. اگه بازم لفتش میدادیم، سنم بالا میرفت.»
لومیان سراپا گوش بود و ابروهایش از سرِ تعجب در هم رفت: «برای حادثهٔ کارخونه هیچ غرامتی ندادن؟»
ژنا دندان به هم سایید: «چرا، ولی اون حرومزاده هنوز غرامتی بهمون نداده! مدام درخواستِ تجدیدنظر میده و دادگاهها هم که همیشه لفتش میدن. لعنت بر پدرشون، میخواد اونقدر کشش بده تا همهمون بمیریم؟»
لومیان لحظهای سکوت کرد و بعد بحث را عوض کرد: «مادرت واقعاً بازیگرِ تئاتر بود؟»
«درسته.» چهرهٔ ژنا رفتهرفته آرامتر شد: «بازیگریاش عالی بود و خیلی هم زیبا بود، ولی بیشترِ مدیرای تئاتر، حامیای مالی و صاحبا مرد بودن. اونا مثلِ شیرهایی که تو قلمروِ خودشون پرسه میزنن، بازیگرای زن رو تو تئاتر شکار میکردن. اونایی که زیرِ بار نمیرفتن، نقشهای خوبی گیرشون نمیاومد. حرصآوره، همه فکر میکنن این یه چیزِ عادیه، حتی پلیس و دادگاه!
«مادرم ذاتاً آدمِ ملایمیه، ولی بهشدت کلهشقه. فقط میتونست نقشهای فرعی بگیره و حتی یه بار هم اخراج شد. وقتی تئاتری که توش کار میکرد ورشکست شد، موقتاً شانسِ برگشتن به صحنه رو از دست داد. مجبور شد به کارای متفرقهای مثلِ خدمتکاریِ مسافرخونه و کارگری تو رختشویخونه رو بیاره.
«همون موقع بود که با پدرم آشنا شد. اونا با هم بودن و تو پیشگاهِ خدا زن و شوهر شدن. ستایش بر خورشید. اون زمان، پدرم سخت کار میکرد تا بشه یه کارگرِ ماهر. مادرم هم کارای مختلفی میکرد و پول پسانداز میکرد و همزمان دنبالِ فرصتی بود تا به تئاتر برگرده. اون روزا رو بیشتر از هر چیزی عزیز میدونه.
«بعدتر، من و برادرم به دنیا اومدیم. سرِ مامان و بابا شلوغتر شد و برای گذرانِ زندگی و فراهم کردنِ فرصتِ تحصیل برای ما، حسابی به زحمت افتادن.
«وقتی ما روی پای خودمون ایستادیم، مادرم دیگه سنش بالا رفته بود و نمیتونست به صحنه برگرده. برای همین همهٔ امیدش رو به من بست. میخواست ببینه که من یه بازیگرِ فوقالعاده میشم، حتی اگه به قیمتِ بازی تو نقشهای فرعی تموم میشد. پدرم هم آرزو داشت برادرم یه کارگرِ ماهر بشه.»
این حرفها مدتها بود که در دلِ ژنا تلنبار شده بود و تازه اکنون فرصتی برای بیانشان پیدا کرده بود.
لومیان صبورانه منتظر ماند تا حرفِ ژنا تمام شود و بعد پرسید: «خودت هم آرزو داری بازیگرِ تئاتر بشی؟»
ژنا با غرور و رضایت لبخند زد: «وقتی مادرت اینقدر عاشقِ تئاتر باشه و بازیگرِ بااستعدادی هم باشه، سخته که خودت عاشقِ تئاتر نشی.»
لبخندش بهطرزِ وصفناپذیری نیشِ حسادتی را در دلِ لومیان بیدار کرد.
با لحنی آمیخته به احساس آهی کشید و گفت: «معلومه که مادرت عشقِ خالصی به تئاتر داره. حتی تو لباسِ نظافتچی هم آرایش میکنه و کلاهگیسهای قشنگ میذاره.»
ژنا آرام سر تکان داد و گفت: «میگه این کار بهش حسِ جوونی میده، انگار که دوباره برگشته رو صحنه. تو نگاهِ خودش، هنوزم یه بازیگرِ واقعیِ تئاتره و بقیهٔ کاراش فقط شغلهای پارهوقتن.
«همیشه همینطوری بوده. منو میبره تماشای طلوعِ آفتاب و بهم یادآوری میکنه که تاریکی همیشه جاش رو به نور میده. بهم میگه حتی تو تاریکترین روزا هم باید راهی پیدا کنم تا نورِ درونِ خودم رو روشن نگه دارم. فقط اونموقعست که میتونم صبورانه منتظرِ طلوعِ آفتاب بمونم.»
اشتیاقِ ژنا برای آینده ملموستر میشد.
«اگه یه سالِ دیگه آوازخوانِ زیرزمینی بمونم، اونقدر پول جمع میکنم که شهریهٔ سالِ بعد رو بدم و بخشِ بزرگی از بدهیهامون رو هم صاف کنم. با درآمدِ من و مادرم و برادرم، دیگه زیرِ بارِ قرض نمیمونیم. بهزودی اون دیگه مجبور نیست چند جا کار کنه و برادرم هم فرصت پیدا میکنه از بقیه مهارت یاد بگیره!»
همانطور که ژنا حرف میزد، هیجانش بیشتر میشد و بیاختیار دستش را بالا برد، گویی میخواست زیباییِ آینده را در چنگ بگیرد.
لومیان در سکوت به ژنا نگاه کرد و انگار موجی از احساساتِ فروخورده درونش محو شد.
امید. واژهای چنین عمیق و تکاندهنده.
پس از چند لحظه آسودگی، ژنا ناگهان حسِ خجالتِ وصفناپذیری پیدا کرد. سرش را چرخاند و نگاهی سرزنشآمیز به لومیان انداخت.
«چرا زل زدی به من؟ تا حالا ندیدی یکی هیجانزده بشه؟»
لومیان پوزخند زد اما چیزی نگفت.
ژنا با دقت وراندازش کرد و زیرِ لب گفت: «چرا حس میکنم سرحالتری؟»
لومیان کوتاه جواب داد: «نه.»
در آن لحظه، آن دو واردِ بلوارِ بازار شده بودند. پوسترهایی که انتخابِ موفقیتآمیزِ اوگ آرتوآ را بهعنوانِ نمایندهٔ مجلس جشن میگرفتند، همهجا به چشم میخورد.
اوگ آرتوآ، کسی که حمایتِ مشترکِ باندِ ساوآ و باندِ خارِ زهرآگین رو داشت، واقعاً نمایندهٔ مجلس شد... برام سؤاله چه تغییراتی تو محلهٔ بازار به وجود میاره...
لومیان نگاهش را از پوستر گرفت. حرفهای فرانکا در ذهنش طنین انداخت: بانو ماه، یکی از پیروانِ مادر بزرگ، باور داشت که اوگ آرتوآ آدمی روشنفکر است.
...
عصر، پیش از آنکه برای یافتنِ آقای کِی راهیِ بلوارِ بزرگ شود، لومیان در اتاقخوابِ طبقهٔ دومِ تالارِ رقصِ نسیم محرابی چید.
پس از برپاکردنِ دیوارِ نیروی روحی، سه شمع را بهترتیب از خدا تا انسان، از چپ به راست روشن کرد. پس از چکاندنِ دقیقِ روغنهای پایه و عصارهها، چند قدم به عقب برداشت. در فضایی مهآلود غرق شد و با صدایی بم خواند:
ابلهی که به این عصر تعلق ندارد،
فرمانروای رازآلودِ فرازِ مِهِ خاکستری،
شاهِ زرد و سیاه که بختِ نیک را در دست دارد
مِهِ خاکستریِ کمرنگی همراه با هالهای ناآرام برخاست.
لومیان کُندیِ افکارش و حسِ سوزنسوزنشدنِ زیرِ پوستش را پس زد و به شعلهٔ آبیمایلبهسیاهِ شمع خیره ماند. طبقِ دستوراتِ خانمِ شعبدهباز، وردِ بعدی را به زبانِ هرمسِ باستان خواند:
به شما التماس میکنم، پناهِ شما را تمنا میکنم...
پس از چند حرکتِ دست، چشمِ لومیان به فرشتهٔ الهی افتاد که گویی از نورِ خالص تجسم یافته بود.
همزمان، آهی رؤیاگونه را بهسختی شنید.
آهی که از ارتفاعی بینهایت سرچشمه میگرفت.
فرشته با هیبتی درخشان و اثیری از بالا فرود آمد و آغوش گشود تا لومیان را در بر بگیرد.
بالهایی از نورِ درخشان او را احاطه کردند.
وقتی لومیان هوشیاریاش را به دست آورد، همهچیز به حالتِ عادی برگشته بود.
...
با فرارسیدنِ شب در بلوارِ بزرگ، خیابانِ شِر، پلاکِ ۱۹، لومیان بارِ دیگر خود را در زیرزمین، رودررو با آقای کِی یافت.
آقای کِی با همان کلاهِ بزرگ و ردای سیاهِ همیشگیاش، در سکوت روی صندلیای با پشتیِ سرخرنگ نشسته بود.
با گرهخوردنِ نگاهش به لومیان، آقای کِی آرام سر تکان داد و با صدایی بم و خشدار گفت: «از مهارتتون تو عمل خیلی راضیم. تازه، بدونِ اینکه بدونید، کاراتون با آموزههای سرورم همخوانی داره و با برکتیافتههای اون موجوداتِ پلید مقابله میکنه!»
آقای کِی لحظهای مکث کرد و پرسید: «به اندازهٔ کافی بهش فکر کردید؟»
لومیان سر پایین انداخت و جواب داد: «بله. شما شکوهِ سرور رو به من نشون دادید.»
«هاها!» آقای کِی زیرِ خندهای جنونآمیز زد، گویی عقلش را از دست داده بود.
پس از چند ثانیه، آرامشش را بازیافت و بیاعتنا به خدمتکاران، گذاشت همانجا بمانند. ادامه داد: «نامِ مقدسِ سرورم این است:
سروری که همهچیز را آفرید،
خدای قادر و دانای کل،
سروری که پشتِ پردهٔ سایهها فرمان میراند،
فرمانروای عالمِ ذهن،
سرشتِ تباهِ همهٔ جانداران
سه تا رو به دلخواه انتخاب کنید و به زبانِ هرمس به درگاهِ وی التماس کنید.»
تنها همین توصیفِ آقای کِی باعث شد لباسها، پوست، گوشت و استخوانهای لومیان کاملاً در هم حل شوند و تنها حسِ دلهرهآورِ آگاهیِ ناب و خودآگاهی باقی بماند.
لومیان که بیاختیار میلرزید، غریزی خواند:
سروری که همهچیز را آفرید،
خدای قادر و دانای کل،
سروری که پشتِ پردهٔ سایهها فرمان میراند...
ذهنِ لومیان آشفتهتر از آن بود که سبکسنگین کند و ناخودآگاه سه عبارتِ اول را برگزید.
تقریباً در همان لحظه، محیطِ اطرافش تاریک شد، گویی در پردهای ضخیم پوشیده شده باشد.
پشتِ پردهٔ سایهوارِ وهمانگیز و ژرف، جفتچشمی روی لومیان ثابت ماند، در آگاهیاش رخنه کرد و چیزی نمانده بود او را از هوش ببرد.
پس از مدتی نامعلوم، لومیان حواسش را بازیافت، در حالی که تنش غرق در عرقِ سرد بود.
آقای کِی از جایش برخاست و انگار صدای بمش آمیخته به لبخند بود.
«از این به بعد، شما برادرِ مایید، واقعاً یکی از ما.
«ما یه سازمانِ سرّی هستیم که به آفریدگارِ راستین ایمان داریم. اسمِ ما سازمانِ سپیدهدمه.»
لومیان جا خورد: «سازمانِ سپیدهدم؟»
این همون سازمانِ تروریستی نیست که کاسهکوزهها سرش شکسته شد؟
انگار فرابشرانِ رسمی هدفشون رو اشتباه نگرفته بودن...
من واقعاً عضوِ سازمانِ سپیدهدم شدم...
آقای کِی خدمتکاران را از زیرزمین مرخص کرد و رو به لومیان گفت: «گاردنر مارتن عضوِ سازمانِ صلیبِ آهنوخونه. این سازمانِ سرّی زمانی سرورِ ما رو میپرستید، اما تو سالهای اخیر از ما فاصله گرفتن و دیگه نیایشهای مداومشون رو قطع کردن. به نظر میرسه دارن نقشهٔ خیلی مهمی میکشن.
«بهتون مأموریت دادم که تو صفوفشون نفوذ کنید، چون امیدوارم بتونید علتِ کاراشون رو کشف کنید و از نیتشون سر دربیارید.»