چپتر 233: پیش‌پرداخت
چپتر 233: پیش‌پرداخت
لومیان با درکِ اینکه وقت دیر است، قصد داشت تا نیمهشب در کتابِ جادوی اورور غرق شود. تصمیم گرفت صبحِ روزِ بعد به سراغِ فرانکا برود و دربارهٔ فروشِ قربانیِ برداشت پرسوجو کند. علاوه بر این، قصد داشت از او بخواهد حواسش به موادِ مکمل مانندِ خونِ سمندرِ آتشین و پودرِ پیروکسنِ ماگما باشد.
همم، فرانکا به دیر خوابیدن معروفه. اگه الان برم سراغش، حتماً هنوز بیداره. احتمالاً فردا تا قبلِ ۱۱ صبح خواب باشه... با در نظر گرفتنِ این موضوع، لومیان نظرش را عوض کرد. میزِ چوبی را مرتب کرد، از جایش برخاست و از مسافرخانهٔ خروسِ زرین رفت.
خیابانِ روپوشسفیدها، پلاکِ ۳، جلوی آپارتمانِ ۶۰۱.
پس از چند بار در زدن، لومیان فرانکا را دید. موهای کتانش آشفته بود و با لباسخوابِ ابریشمیِ آبیرنگی در را باز کرد.
ساحره در حالی که لبخندی بر لب داشت و کنار میرفت تا راه را باز کند، پرسید: «این دفعه چیه؟»
لومیان فوراً جواب نداد. نگاهی به اطراف انداخت و پرسید: «ژنا اینجا نیست؟»
ناخودآگاه، لبخندِ فرانکا محو شد.
«اومدی دنبالِ اون؟ امشب لازم نبود اجرا کنه. امروز زود رفت.»
لومیان سر تکان داد.
«خوبه. پس بعداً مجبور نمیشم از دیوارِ بیرونی بالا برم و برم.»
«...» لبهای فرانکا تکان خورد و با خندهای نوچ کرد. «پس، اومدی مسخرهم کنی؟»
پس از این شوخیِ ساده، لومیان روی کاناپهٔ خاکستری نشست.
درست زمانی که میخواست حرف بزند، فرانکا که روی صندلیِ راحتی جمع شده بود و باعث شده بود لبهٔ لباسخوابش پایین بیاید، خندهٔ آرامی کرد.
«امروز بعدازظهر نمایشِ جالبی رو تو محلهٔ بازار از دست دادی.
«پلیس به حسابِ همهٔ جاهای مربوط به باند رسید. برینیه، سایمون، کریستو و بلک همگی دستگیر شدن و به مقرِّ پلیس برده شدن. نزدیک بود بیفتن تو چنگِ فرابشرانِ رسمی و همون رفتارِ همیشگی رو باهاشون بکنن. خوشبختانه، گاردنر تونست با اوگ آرتوآ که تازه انتخاب شده تماس بگیره و متقاعدش کنه که به دو کلیسا و مقرِّ پلیس فشار بیاره. با قربانی کردنِ چند نفر، قضیه حل شد.»
اوگ آرتوآ واقعاً با سرکرده همدسته... لومیان خندید.
«تو گیر نیفتادی؟»
فرانکا با خوشحالی جواب داد: «من امروز به هیچکدوم از اون جاها نرفتم. کلِ بعدازظهر رو با ژنا و رقصندهٔ ستارهم مبارزه با شر بازی کردم. چرا باید گیر بیفتم؟ میبینی، تنبلی هیچ ایرادی نداره. جملهٔ موردِعلاقهٔ من اینه که آدمای تنبل به خاطرِ تنبلیشون برکت میگیرن.»
لومیان با بیتفاوتی پرسید: «تا حالا اینو نشنیده بودم. این ضربالمثل از کجا اومده؟»
فرانکا بیخیال جواب داد: «خودم ساختمش.»
با تأمل در توضیحِ فرانکا، سوءظنهای لومیان تأیید شد.
«ژنا پیشنهاد داد بعدازظهر تو خونه بمونید و ورق بازی کنید؟»
فرانکا با تعجب فریاد زد: «از کجا فهمیدی؟»
او لومیان را ورانداز کرد و نگاهش مشکوک شد.
نکنه ژنا خودش بهش گفته؟ یعنی تو خلوت اینقدر با هم حرف زدن؟
لومیان چیزی برای پنهان کردن نداشت و صریح گفت: «شارلی امروز اومد دیدنم و از قضا ژنا هم اونجا بود. ازش فهمیدم که فرابشرانِ رسمی و مقرِّ پلیس قصد داشتن امروز بعدازظهر یه عملیاتِ مشترک برای پاکسازیِ خلافکارای محلهٔ بازار انجام بدن.
لومیان توضیح داد: «به ژنا توصیه کردم این موضوع رو راز نگه داره تا برای شارلی دردسر نشه. و به نظر میرسه ثابت کرده که قابلاعتماده. اون فقط تو رو تو آپارتمان سرگرم نگه داشت.»
چهرهٔ فرانکا با فهمیدنِ موضوع روشن شد. «بیدلیل نبود که بعدازظهر نبودی.»
حالتی از خودراضی روی چهرهاش نقش بست. «ژنا هنوزم طرفِ منه!»
آهِ رضایتبخشی کشید و سپس با لحنی که رگههایی از کنجکاوی در آن بود، محتاطانه پرسید: «چرا ژنا اومد پیشِ تو؟»
لومیان با لبخندی معنادار گفت: «بعد از مرگِ راجر «عقرب سیاه»، به خاطرِ درگیریِ مداومِ من با باندِ خارِ زهرآگین، بهم مشکوک شده.»
واکنشِ فرانکا آمیزهای از آسودگی و سرگرمی بود.
«سازمانِ سپیدهدم تو این قضیه سپرِ بلا شد.»
«از وقتی رسیدم تریر، تو روزنامهها متوجه شدم که هر وقت اتفاقی میافته، گروهِ تروریستی که به سازمانِ سپیدهدم معروفه مسئولیتش رو بر عهده میگیره. اما هرگز تصور نمیکردم که بالاخره ما هم طعمِ این رفتار رو بچشیم. تحقیقاتِ بعدی گمراه شد و هیچکس به ما شک نکرد.»
سازمانِ سپیدهدم واقعاً مسئولِ این کاره... لومیان پس از مسخره کردنِ فرانکا، مسیرِ گفتگو را به جای اصلیاش برگرداند.
«با استفاده از این فرصت، بعدازظهر تو یه گردهماییِ علومِ غریبه شرکت کردم و تونستم فرمولِ معجونِ آتشافروز و همینطور چندتا سرنخ دربارهٔ مادهٔ اصلیش رو به دست بیارم.»
فرانکا در حالی که چشمانش کمی گشاد شده بود، گفت: «خیلی خوششانسی. اگه تو اینتیس نبودیم، به حرفت شک میکردم. فقط تو اینتیسه که فرمولِ معجونِ آتشافروز اینقدر راحت پیدا میشه.»
سپس لومیان درخواستی کرد.
«لطفاً کمکم کن حواسم به موادِ مکمل باشه: خونِ سمندرِ آتشین، پودرِ پیروکسنِ ماگما و بلسانِ تاجسرخ.»
او از ذکرِ ستارهٔ خورشید خودداری کرد، زیرا نسبتاً رایج بود و در گلفروشیهای بزرگتر پیدا میشد.
فرانکا به او اطمینان داد: «مشکلی نیست.» او پیش از مطرح کردنِ نگرانیِ دیگری، دربارهٔ مقدارِ هر ماده با جزئیات پرسید. «پولِ کافی داری؟ منظورم اینه که اونقدر داری که مادهٔ اصلی رو برای معجون بخری؟»
از دیدگاهِ او، لومیان احتمالاً تمامِ پساندازش را برای فرمولِ معجونِ آتشافروز خرج کرده بود.
لومیان از فرصت استفاده کرد و جواب داد: «راستش، دقیقاً میخواستم بپرسم قربانیِ برداشت فروش رفته یا نه.»
فرانکا جواب داد: «چطور ممکنه اینقدر زود فروش بره؟ فقط یه روز گذشته! حتی فرصت نکردم تو هیچ گردهماییِ علومِ غریبهای شرکت کنم.» او پیش از ارائهٔ راهحل مکثی کرد. «اگه فوری به پول نیاز داری، میتونم بهت قرض بدم. به هر حال، من فعلاً نیازی به معجونِ بعدی ندارم.»
لومیان پس از بررسیِ موضوع جواب داد: «عجلهای نیست.»
او هنوز باید تمامِ موادِ مکمل را جمعآوری میکرد.
فرانکا تخمین زد: «بر اساسِ تجربهم، قربانیِ برداشت به خاطرِ عوارضِ جانبیِ گریزناپذیرش با قیمتِ بالایی فروش نمیره. میتونی انتظار داشته باشی حدودِ ۱۰ هزار تا ۱۲ هزار ورلدور فروش بره.»
«وقتی به پول نیاز داشتی، میتونم مستقیماً ۶ هزار ورلدور بهت بدم و اینطوری قربانیِ برداشت رو بخرم. علاوه بر این، میتونم ۲۰ هزار تا ۳۰ هزار ورلدور بهت قرض بدم، اما باید ظرفِ سه ماه پسش بدی.»
«باشه.» لومیان بیدرنگ پذیرفت.
سپس عطارد سقوط کرده را بیرون آورد و به فرانکا گفت: «باید کسی رو پیدا کنم که بتونه سلاحهای فرابشری رو تعمیر کنه.»
فرانکا خنجر را با آن نقشونگارهای شومش بررسی کرد و گیج پرسید: «تعمیرِ یه سلاحِ فرابشری چه فایدهای داره؟ نیروش بالأخره تموم میشه.»
لومیان اعتراف کرد: «خیلی به درد میخوره. میخوام تا جایی که ممکنه ازش استفاده کنم.» البته طبیعتاً از گفتنِ اینکه راهی برای پر کردنِ دوبارهٔ نیروی عطارد سقوط کرده دارد، خودداری کرد.
البته باید صبر میکرد تا به ردهٔ ۶ برسد و بتواند در برابرِ تباهی تاب بیاورد. در غیر این صورت، ترمیبوروس بیشک از فرصت برای دردسرسازی استفاده میکرد.
فرانکا با یادآوریِ عملکردِ چشمگیرِ عطارد سقوط کرده در نبرد با «عقرب سیاه» روژه گفت: «درسته. برات پرسوجو میکنم، اما بعیده هیچ صنعتگری تعمیرِ یه سلاحِ فرابشریِ مشکوک به آلودگی رو قبول کنه. اونا از اثراتِ منفیِ احتمالی که ممکنه روشون بذاره میترسن.»
صنعتگر... فرابشری که در تعمیرِ اشیاء رازآلود و سلاحهای فرابشری مهارت دارد؟ لومیان پس از ردوبدل کردنِ چند کلمهٔ دیگر با فرانکا، اتاقِ ۶۰۱ را ترک کرد و به بلوارِ بازار برگشت و واردِ تالارِ رقصِ نسیم شد.
با وجود اینکه نزدیکِ نیمهشب بود، آنجا هنوز شلوغ بود. لومیان در راهروی طبقهٔ دوم به سمتِ دفترِ مالی رفت. همانطور که قفلِ گاوصندوق را باز میکرد، از حسابدار و صندوقدارِ شیفتِ شب پرسید:
«الان چقدر پولِ نقد داریم؟»
حسابدار، زنی سیواندی ساله، باوقار و عینکی، با کمی دلهره جواب داد: «حدودِ ۲۸,۰۰۰ ورلدور و کمی پولِ خرد.»
در آن لحظه لومیان درِ گاوصندوق را باز کرده بود و دستههای اسکناس و سکههای طلاییِ درخشان نمایان شده بود.
پس از حسابی سرانگشتی، با آرامش درخواست کرد: «۱۲,۰۰۰ ورلدور به من بدید.»
هم حسابدار و هم صندوقدار با ترس گفتند: «ها؟»
گرچه مسیو سیل محافظِ تالارِ رقصِ نسیم بود، اما بردنِ این مقدار پولِ نقد به صورتِ یکجا غیرقابلتصور مینمود!
حسابدار نگاهی با صندوقدارِ جوان ردوبدل کرد و بیصدا به او اشاره کرد تا مدیرِ تالارِ رقص، رنه، را در دفترِ مجاور پیدا کند.
نمایندهٔ تعیینشدهٔ گاردنر مارتن که لباسی رسمی به تن داشت، نگاهی به گاوصندوقِ باز انداخت و پرسید: «مسیو سیل، چرا میخواید ۱۲,۰۰۰ ورلدور بردارید؟»
لومیان با آرامش جواب داد: «مخارجِ شخصی.»
رنه چند ثانیه فکر کرد و سپس پاسخ داد: «مشکلی نیست.
«بارون برینیه در دو سالِ اول، سالانه بینِ ۴۰,۰۰۰ تا ۵۰,۰۰۰ ورلدور از تالارِ رقص برمیداشت. در طولِ انتقال، حتی ۱۵,۰۰۰ ورلدور برداشت که بخشی از نیمهٔ اولِ سال به حساب میومد. و هنوز حتی به نیمهٔ دوم هم نرسیدیم. مسیو سیل، این ۱۲,۰۰۰ ورلدور رو یه مساعده در نظر بگیرید.»
لومیان که درگیرِ جزئیات نمیشد، گفت: «باشه.» او فقط همان ۱۲,۰۰۰ ورلدور را میخواست!
پس از جا دادنِ پولها در کیسهای پارچهای، لومیان در دل آهِ آسودگی کشید.
تقریباً ۳۰,۰۰۰ ورلدورِ لازم برای خریدِ ویژگیِ فرابشریِ آتشافروز را جمع کرده بود. حالا تنها کاری که باید میکرد، انتظار برای خبرِ موادِ مکمل بود!
در حالِ حاضر، در مجموع ۲۶,۷۱۰ ورلدور داشت. با ۶,۰۰۰ ورلدورِ اضافهای که از قربانی برداشت به دست میآورد، پولش کافی میشد.
وقتی لومیان، در حالی که مقدارِ زیادی پولِ نقد به همراه داشت، تالارِ رقصِ نسیم را ترک کرد، ناگهان حسِ دلهرهای به جانش افتاد.
نمیترسید که از او دزدی کنند؛ بلکه نگران بود درگیری باعثِ پاره شدنِ کیسهٔ پول یا اسکناسها شود.
باید یه جای امن براش پیدا کنم. نمیتونم همینطوری با خودم اینور و اونور ببرمش... لومیان در بلوارِ بازار قدم میزد و به فکرِ انتقالِ پولها به خانهٔ امن بود.
طولی نکشید که چشمش به دفترِ پرنورِ نمایندهٔ مجلسِ محلهٔ بازار افتاد.
ساختمانی کلاسیک و چهارطبقه بود، با نمایی خاکیرنگ که مجسمههایی در دو طبقهٔ بالاییاش خودنمایی میکردند؛ یک پرندهٔ خورشید و چرخدندههایی غولآسا.
ضیافتِ جشن هنوز به راهه... لومیان با نارضایتی سر تکان داد.
لحظهای مکث کرد و در سایههای آنسوی خیابان مستقر شد تا مهمانانی را که از سالنِ ضیافت خارج میشدند، زیرِ نظر بگیرد.
اوگ آرتوآ که از حمایتِ مشترکِ باندِ ساوآ و باندِ خارِ زهرآگین برخوردار بود و از تحسینِ بانو ماه هم بهره میبرد، بیشک مردی بانفوذ بود. برخی از مهمانانی که دعوت کرده بود میتوانستند افرادِ دردسرسازی باشند که با نقشههای سازمانِ صلیبِ آهنوخون ارتباط داشتند.
با گذشتِ زمان، مهمانانِ بیشتری از دفترِ نمایندهٔ مجلس بیرون میآمدند. لومیان کسی را ندید که شکش را برانگیزد. فقط توانست تأیید کند که بیشترشان به طبقاتِ بالای جامعه تعلق دارند. لباسهایی برازنده به تن داشتند و چهرههایشان در صفحاتِ روزنامههای مختلف چاپ شده بود.
ناگهان چهرهای آشنا توجهش را جلب کرد.
گاردنر مارتن بود، مردی خوشبرخورد با گونههای تپل، چند تارِ موی نقرهای در شقیقهها و چشمانی قهوهایِ مایل به سرخ!
گاردنر مارتن، سرکردهٔ باندِ ساوآ!
گاردنر که کُتِ دنبالهدار و پاپیونی تیره به تن داشت، انگار چیزی حس کرد. ناگهان سرش را برگرداند و نگاهش را به نقطهٔ تاریکی که لومیان در آن نشسته بود، دوخت.
دلِ لومیان ریخت.
افکارش به سرعت از هم پیشی گرفتند و خیلی زود تصمیمش را گرفت. از جا برخاست و به گاردنر مارتن نزدیک شد.
گاردنر مارتن با نگاهی نافذ به او خیره شد، بیآنکه هیچ اثری از احساس در چهرهاش نمایان باشد.
لومیان با نزدیکتر شدن سلام کرد: «عصر بخیر، سرکرده.»
گاردنر مارتن با بیتفاوتی پرسید: «چی تو رو به اینجا کشونده؟»
لومیان صادقانه جواب داد: «از تالارِ رقصِ نسیم اومدم بیرون و دیدم ضیافتِ دفترِ نمایندهٔ مجلس هنوز ادامه داره. با خودم گفتم ببینم مسیو اوگ آرتوآ چه مهمونهایی رو دعوت کرده تا در آینده آدمهای اشتباهی رو نرنجونم.»
گاردنر مارتن نامحسوس سر تکان داد و با آرامش گفت: «عادتِ پسندیدهایه.»
با اشارهای به لومیان فهماند که مرخص است و به همراهِ پیشخدمت فاستینو به سمتِ کالسکهای شخصی رفت.
دلِ لومیان به تپش افتاد. به دنبالش رفت و پیشقدم شد تا بگوید: «سرکرده، من امروز ۱۲,۰۰۰ ورلدور از تالارِ رقص مساعده گرفتم.»