چپتر 234: صداقت
چپتر 234: صداقت
ابروهای گاردنر مارتن از سرِ تعجب بالا پرید. نگاهی کنجکاو به لومیان انداخت و لحظهای به فکر فرو رفت.
«بیا توی کالسکه حرف بزنیم.»
با شنیدنِ این حرف، پیشخدمت فاوستینو پیشقدم شد و جلوی کالسکه، درست کنارِ کالسکهچی نشست.
لومیان بیصدا به دنبالِ گاردنر مارتن واردِ کالسکه شد و روبهرویش نشست.
همینکه کالسکه آرام به راه افتاد، گاردنر مارتن نگاهش را به لومیان دوخت و به حرف آمد:
«چرا اینهمه پولِ نقد مساعده گرفتی؟»
لومیان با صداقت جواب داد:
«حالا که فرصتش رو دارم تا قدرتم رو بیشتر کنم، میخوام به ردهٔ ۷ آتشافروز برسم.»
گاردنر مارتن انتظارِ این صراحت را از لومیان نداشت. پس از مکثی کوتاه، لبخندی زد و پرسید: «۱۲,۰۰۰ ورلدور کافیه؟»
لومیان بیآنکه پلک بزند جواب داد: «بهعلاوهٔ اون ۱۸,۰۰۰ ورلدوری که دفعهٔ قبل دادید و پساندازِ قبلیِ خودم.»
گاردنر مارتن آرام سر تکان داد.
«جای دیگهای کسی رو پیدا کردی که مادهٔ اصلیِ معجونِ آتشافروز رو بفروشه؟ فرمولِ معجون رو هم داری؟»
لومیان بیپرده اعتراف کرد: «بله.»
گاردنر مارتن خندید.
«همهٔ اینا رو به من گفتی. مگه این چیزا نباید مخفی بمونه؟»
لومیان با صداقتی غیرعادی جواب داد: «حس میکنم برای خوردنِ معجونِ آتشافروز آمادهام. طولی نمیکشه که به ردهٔ ۷ میرسم.
«وقتی این اتفاق بیفته، اگه درگیری پیش بیاد، پنهان کردنِ تغییرِ قدرتم غیرممکنه. رئیس، شما بههرحال زود میفهمید. پس چرا الان بهتون نگم؟»
گذشته از این، رنه، مدیرِ تالارِ رقص، زیردستِ گاردنر مارتن کار میکرد. او بیشک مساعدهٔ ۱۲,۰۰۰ ورلدوری را گزارش میداد.
لومیان لحظهای مکث کرد و بعد ادامه داد: «این یه دلیله.
«دلیلِ دیگهش اینه که من تو خیابونها زندگی کردم، سختیِ زندگیِ روستایی رو کشیدم و آزار دیدم. الان فقط به یه اصل پایبندم: با کسایی که باهام خوب تا کنن، خوب تا میکنم.»
قصد نداشت وفاداریاش را به رخ بکشد. به گفتهٔ ژنا، چنین وفاداریِ اغراقآمیزی غیرقابلاعتماد به نظر میرسید، بهویژه وقتی تنها یک بار گاردنر مارتن را دیده بود. هدفِ اصلیاش این بود که سرسپردگیاش را نشان دهد.
به همین ترتیب، گاردنر مارتن قطعاً هدفِ نهفته در پسِ صراحتِ لومیان را میفهمید. این نشان از زیرکیِ او داشت.
گاردنر مارتن سر بلند کرد و زد زیرِ خنده.
«خیلی خوبه.
«برینیه، کریستو و بقیه رازهای خودشون رو دارن. خیال میکنن من بیخبرم.
«اینکه میتونی موقعیتِ خودت، پیشرفتِ آیندهت و موضعِ من رو بهدقت درک کنی، نشون میده از اونا باهوشتری. بیشترِ اوقات، صداقت مؤثرترین روشه.»
صداقت؟ لومیان از فرصت استفاده کرد تا با صداقتی فوقالعاده حرفش را بزند:
«رئیس، من سرنخهایی از مادهٔ اصلی دارم، اما مطمئن نیستم موادِ مکمل رو از کجا گیر بیارم.
«میشه حواستون به خونِ سمندرِ آتشین، پودرِ پیروکسنِ ماگما و بِلسانِ تاجسرخ باشه؟»
از نگاهِ لومیان، گاردنر مارتن که گمان میرفت فرابشری از ردهٔ ۶ یا چهبسا ردهٔ ۵ مسیرِ شکارچی باشد، در مقایسه با فرانکا راحتتر میتوانست موادِ مکملِ معجونِ آتشافروز را پیدا کند.
شاید هنوز از زمانِ ارتقایش به آتشافروز، موادِ مکملِ اضافهای برایش باقی مانده بود؟
طبقِ دفترچهٔ طلسمهای اورور، اگر روشِ کار درست بود، موادِ مکملِ روحی میتوانستند برای مدتی طولانی حفظ شوند.
گاردنر مارتن جا خورد. انتظار نداشت سیل چنین درخواستِ مستقیمی بکند.
در ابتدا قصد داشت پیش از آنکه برای جلبِ نظرِ او پیشنهادی بدهد، دربارهٔ چند مسئلهٔ نگرانکننده پرسوجو کند و نیازهای لومیان را بفهمد.
پس از مکثی کوتاه، گاردنر مارتن سر تکان داد و جواب داد: «مشکلی نیست.»
با دیدنِ اینکه گاردنر مارتن دربارهٔ مقدارِ این سه مادهٔ مکمل سؤالی نپرسید، یقینِ لومیان بیشتر شد که سرکردهٔ باندِ ساوآ فرابشریِ ردهٔ میانی از مسیرِ شکارچی است.
گاردنر مارتن از پنجره به بیرون نگاه کرد و کنجکاوانه به حرف آمد:
«وقتی داشتی دفترِ نمایندهٔ مجلس رو میپاییدی، متوجهِ چیزِ مشکوکی شدی؟»
لومیان سر تکان داد: «نه. اونا فقط آدماییان که عکسشون گهگاه تو روزنامهها چاپ میشه.»
گاردنر مارتن بیتفاوت لبخندی زد.
«درسته، رئیس و نایبرئیسِ اتاقِ بازرگانیِ ساوآی ما اونجا هستن؛ بونو گودویل، صاحبِ کارخانهٔ شیمیاییِ گودویل؛ کلمان، مدیرِ پروتزهای مکانیکیِ نوا؛ و اتین از کارخانهٔ فلوژیستونِ سنت ژر... من هم بهعنوانِ سهامدارِ اسکلههای ریست و رئیسِ شرکتِ کشتیرانیِ ریست و شرکتِ ساختوسازِ ساوآ دعوت شده بودم، نه بهعنوانِ سرکردهٔ باندِ ساوآ.»
گاردنر مارتن آهِ ملایمی کشید.
«با این حال، ما بهسختی میتونیم خودمون رو تو طبقهٔ مرفه تریر جا کنیم. تو دنیای تجارت، غولهای واقعی رؤسا و مالکانِ بانکِ تریر، بانکِ سوچیت و بانکِ اعتباریِ دارایی هستن. اونا سهامدارِ شرکتهای عظیمی مثلِ گروهِ نساجیِ سوهیت، کنسرسیومِ زغالسنگ و فولادِ تیلیسی، شرکتِ فولادِ آنوبی، فدراسیونِ بازرگانانِ مشروبِ جنوب، گروهِ تسلیحاتیِ فالگار و شرکتِ واردات و صادراتِ بالام-پاز هستن.»
لومیان به این نامها در روزنامهها و مجلات برخورده بود. شرکتِ واردات و صادراتِ بالام-پاز بیشترین تأثیر را رویش گذاشته بود.
آنها برای محافظت از منافعشان در بالامِ غربی و درهٔ پاز در قارهٔ جنوبی، حتی اجازه یافته بودند ارتشِ خصوصیِ بزرگی و ناوگانی را بهعنوانِ مزدور تأمینِ مالی کنند.
گاردنر مارتن با دیدنِ اینکه کالسکه در حالِ خروج از بلوارِ بازار بود، به کالسکهچی اشاره کرد تا بایستد و برای لومیان سر تکان داد.
«قبلِ خوردنِ معجون، مطمئن شو شرایطت مساعده. عقب انداختنش بهتر از اینه که بیخودی خطر کنی.»
لومیان پس از پذیرفتنِ توصیهٔ گاردنر مارتن، از کالسکه پیاده شد و به سمتِ خیابانِ روپوشسفیدها رفت.
قصد داشت تمامِ پولِ نقدش را داخلِ خانهٔ امن پنهان کند.
پس از طیِ مسافتی، مردد شد.
خانههای امن امنیتِ مطلق را تضمین نمیکردند، بهویژه در مناطقِ پایینشهری مانند محلهٔ بازار و محلهٔ باغِ گیاهشناسی که تراکمِ جمعیت بیشتر بود. در چنین جاهایی دزدها بیداد میکردند.
اگر دزدی به کتابهای جادوییِ اورور برمیخورد، برایش ارزشِ چندانی نداشتند. نهایتاً لایشان را میگشت تا شاید اسکناسی پنهان پیدا کند، اما مبلغِ بیش از ۲۶۰۰۰ پولِ نقد بدونِ شک به سرقت میرفت.
چند تله توی خونهٔ امن بذارم که دزدا رو فراری بده؟ افکارِ لومیان به سرعت چرخید و ناگهان فکرِ بهتری به سرش زد.
آن فکر این بود که ۲۶۰۰۰ ورلدور را بهعنوانِ پیشپرداخت به خانمِ شعبدهباز بدهد!
اینگونه، دیگر خطرِ از دست دادنِ چنین مبلغِ هنگفتی در میان نبود.
گذشته از این، شخصِ بلندمرتبهای مثلِ خانمِ شعبدهباز دستِ رد به سینهٔ این پیشپرداخت نمیزد.
هوف... لومیان که تصمیمش را گرفته بود، به خانهٔ امن در خیابانِ روپوشسفیدها رسید و قلم و کاغذی برای نوشتنِ نامه برداشت.
خانمِ شعبدهبازِ ارجمند،
تا الان ۲۶۰۰۰ ورلدور تهیه کردهام. این مبلغ را بهعنوانِ پیشپرداخت تقدیم میکنم. وقتی ۴۰۰۰ ورلدورِ باقیمانده را هم جمع کردم، میتوانید ویژگیِ فرابشریِ آتشافروز را برایم بفرستید.
بیصبرانه منتظرِ پاسخِ شما هستم.
لومیان از اینکه از خانمِ شعبدهباز بخواهد ویژگیِ فرابشریِ آتشافروز را فوراً به او بدهد خودداری کرد، چرا که هنوز موادِ مکملِ مربوطه را به دست نیاورده بود. نگهداری از ویژگیهای فرابشری کاملاً دردسرساز بود و خطرِ از دست رفتنشان وجود داشت.
پس از احضارِ نامهرسانِ عروسکی و سپردنِ کیسهٔ پارچهایِ حاویِ اسکناسها و سکهها به همراهِ نامه به او، لومیان احساسِ آسودگیِ زیادی کرد. با این حال، تهِ دلش نگران بود که مبادا نامهرسان در عالمِ ارواح طعمهٔ دزدان شود.
طولی نکشید که نامهرسانِ عروسکی با لباسِ طلاییاش برگشت و پاسخِ خانمِ شعبدهباز را آورد.
۲۶۰۰۰ ورلدور دریافت شد.
شعبدهباز.
انگار رسید گرفتم... لومیان این را زیرِ لب گفت و از نامهرسانِ عروسکی تشکر کرد.
سپس از خیابانِ روپوشسفیدها رفت و راهیِ مسافرخانهٔ خروسِ زرین شد.
طبقِ روالِ معمول، با یک سیمِ کوتاه در را باز کرد، بیسروصدا از لابیِ کمنور که فقط با روشناییِ میخانهٔ زیرزمین روشن میشد گذشت و از پلهها بالا رفت.
با رسیدن به طبقهٔ دوم، لبهایش را جمع کرد و مسیرش را تا طبقهٔ سوم ادامه داد و به اتاقِ ۳۱۰ رسید، جایی که فلامنگ پیشتر در آن اقامت داشت.
درِ چوبیِ اتاق نیمهباز بود و پردهها کنار رفته بودند، چنانکه نورِ سرخِ ماه از شیشه به داخل میتابید.
این باوری عامیانه و نانوشته بود که شهروندانِ پایینردهٔ تریر اغلب به آن اعتقاد داشتند:
در اتاقی که کسی در آن جان باخته بود، در باید باز میماند و پردهها تا سه روز کشیده نمیشدند.
این کار از ترسِ این انجام میشد که مبادا روحِ متوفی تمایلی به رفتن نداشته باشد.
لومیان در چارچوبِ در ایستاد و به اتاقِ خالی خیره شد، گویی میتوانست مردِ دیوانه را ببیند که سرش را چسبیده و زمزمه میکند: «دارم میمیرم.»
پس از مدتی، بیصدا نگاهش را برگرداند و به سمتِ پلهها رفت.
وقتی به راهپله نزدیک شد، با وجودِ تلاشِ ساکنان برای پایین آوردنِ صدایشان، گفتوگویی را شنید که از اتاقِ ۳۰۲ میآمد.
اتاق متعلق به روهر و میشل بود، فروشندگانِ عکسهای تقلبی که پارهوقت زبالهگردی هم میکردند.
هیچ نشانهای از روشن بودنِ چراغِ نفتی یا کاربیدی در اتاق نبود. هیچ نوری از شکافِ در بیرون نمیزد.
شنواییِ تیزِ لومیان به او اجازه داد تا ناخودآگاه به بحثِ این زوجِ مسن گوش بسپارد.
«پیرزن، اینا رو ببین. یه دنیا میارزن! اون آقایون و خانما همینجوری انداختنشون دور!»
«فکر کنم همین یه کیف ۵ ورلدور فروش بره...»
«۵ ورلدور؟ حداقل ۱۵ تا میارزه!»
«پیرمرد، کاش میشد هر روز از این آشغالای باارزش پیدا کنیم.»
«اونوقت مجبور بودیم هر روز به یه نمایندهٔ مجلس رأی بدیم.»
«ستایش بر خورشید. خدا کنه اون نمایندهٔ مجلس هر روز ضیافت راه بندازه. اینجوری میتونیم برگردیم اورمیر و تو یه سال ۱۰ جریب زمینِ انگور بخریم.»
«خیلی خیالبافی، پیرزن.»
«خیالبافی چه اشکالی داره؟ مگه خودت خیال نمیبافی؟ حتی بدونِ ضیافت هم تونستیم پولِ خوبی جمع کنیم. چهار پنج سالِ دیگه هم کار کنیم کافیه.»
«درسته. وقتش که برسه، دیگه مجبور نیستیم اینقدر جون بکنیم، نگرانِ اینم نیستیم که یه روز از کار بیفتیم...»
لومیان دست از استراقسمع برداشت و بیصدا خندید. از پلهها پایین رفت، به اتاقِ ۲۰۷ برگشت، دستورویی شست و به رختخواب رفت.
در نیمههای شب، در حالتِ نیمهخواب، ناگهان با صدای قدمهایی شتابان از جا پرید.
همین که نشست و نگاهی به درِ راهرو انداخت، کسی در زد.
لومیان با احساسی آمیخته از احتیاط و سردرگمی، به درِ چوبی نزدیک شد و آن را باز کرد.
بیرون مادام میشل ایستاده بود، زنی کوتاهقد و موخاکستری با پیراهنِ پارچهایِ زرد.
با ترس و وحشت گفت: «روهر یهو حالش بد شد! سیل... مسیو سیل، میتونید کمکم کنید ببرمش درمانگاهِ خیابانِ روپوشسفیدها؟»
«مـ... من پولِ درمانش رو دارم!»
مسیو روهر حالش بده؟ وقتی خوابیدم که حالش کاملاً خوب بود... لومیان جا خورد.