چپتر 236: نورِ صبحگاهی
چپتر 236: نورِ صبحگاهی
مرده... لومیان با خود فکر کرد. قلبش از خبری که انتظارش را میکشید اما نمیتوانست کاملاً بپذیرد، سنگین شده بود.
وقتی از درمانگاه بیرون آمدند، به نظر میرسید روهر بهبود یافته و از چنگالِ مرگ گریخته است. چطور ممکنه به این ناگهانی مرده باشه؟
لومیان با قلبی سنگین قدم به اتاقِ ۳۰۷ گذاشت و نگاهش را به تخت دوخت.
روهر آنجا افتاده بود؛ بدنش پر از زخمهای چرکینی بود که از آنها چرکِ زردِ کمرنگی بیرون میزد. چهرهاش رنگپریده و بیمارگونه بود و کاملاً بیحرکت مانده بود.
چشمانِ روهر کاملاً باز بود و ردِّ استفراغ دورِ دهانش دیده میشد.
لومیان پس از چند لحظه بررسیِ بیصدای چشمانِ مبهوت و دردمندِ روهر، با صدایی بم پرسید: «کِی فوت کرد؟»
میشل که موهای سفیدش اکنون درخششِ همیشگی را از دست داده بود، آرام سر تکان داد و جواب داد: «خیلی خسته بودم و خوابم برد. وقتی بیدار شدم، دیگه تموم کرده بود...»
لومیان برای فهمیدنِ جزئیاتِ بیشتر پرسید: «قبل از خواب برگشت به اتاقِ ۳۰۲؟»
«نه، فقط رفت دستشوییِ نزدیکِ اتاقِ ۳۰۲. منم دنبالش رفتم...» صدای میشل طنینِ بمی داشت، اما به لومیان حسی غریب میداد، گویی بخشی از روحِ پیرزن بدنش را ترک کرده بود.
جفتشون رفتن دستشویی. یکی قربانیِ این بیماریِ عجیب شد، در حالی که اون یکی سالم موند... لومیان اخم کرد و مصمم شد دستشویی را بررسی کند.
اگه اونجا هیچچیزِ مشکوکی نباشه، احتمالِ اینکه مادام میشل غیرعادی باشه خیلی بیشتر میشه!
وقتی لومیان از اتاقِ ۳۰۷ بیرون رفت و به سمتِ دستشویی به راه افتاد، میشل همچنان کنارِ تخت زانو زده بود و بیصدا میگریست، بیآنکه متوجهِ حرکاتِ او باشد.
دستشوییِ طبقهٔ سوم به لطفِ زنانِ نظافتچیِ منظم، دیگر به کثیفیِ قبل نبود. هرچند پس از یک روز استفاده، وجودِ کمی لکه و زباله اجتنابناپذیر بود، اما هنوز برای آدمهای متمدن قابلتحمل به نظر میرسید.
لومیان نگاهی به اطراف انداخت و کاسهٔ توالت و روشویی را که در درخششِ زرشکیِ ماه از پنجره روشن شده بودند، از نظر گذراند. شیرِ آبِ زنگزده و آینهای را دید که تصویرِ خودش را بازتاب میداد.
پس از بررسیِ دقیق، متوجهِ دستمالِ ابریشمیِ سفیدی شد که در گوشهای پنهان روی یک لوله افتاده بود.
لومیان حتی با یک نگاهِ گذرا هم میتوانست بگوید که این دستمال به هیچیک از ساکنانِ فعلیِ مسافرخانهٔ خروسِ زرین تعلق ندارد. پارچهاش کیفیتِ بالایی داشت و با گلدوزیِ ظریفی تزئین شده بود؛ نشانهای آشکار از گرانقیمت بودنش.
شاید مالِ یه غریبهست؟ غریزهٔ اولیهٔ لومیان این بود که دستمالِ ابریشمی را بردارد و دقیقتر بررسیاش کند. با این حال، خیلی زود منظرهٔ بدنِ چرکینِ مسیو روهر هنگامِ بیماری را به یاد آورد و خود را وادار کرد تا جلوی انگیزهاش را بگیرد.
ذهنِ لومیان به سرعت کار میکرد. دستشویی را ترک کرد و به اتاقِ ۳۰۷ برگشت. به مادام میشل که هنوز هقهق میکرد نزدیک شد و پرسید: «میدونید اون دستمالِ توی دستشویی مالِ کیه؟»
میشل که گیج و لبریز از اندوه بود، بیاختیار جواب داد: «مالِ روهره.»
مالِ مسیو روهر؟ لومیان هم جا خورد و هم قانع شد.
او بیشتر پافشاری کرد: «از کجا اومده؟»
مادام میشل به پیکرِ بیجان و بدشکلِ روهر خیره ماند و با حالتی خوابآلود گفت: «توی زبالههایی بود که امشب جمع کردیم. نمیدونم کدوم آقا یا خانمی انداخته بودش دور...
«روش خلط بود، اما سالم بود. روهر شستش و میخواست بهجای دور انداختن، دستدوم بفروشتش...
«بعد از اینکه شما گفتید ممکنه چیزِ ناپاکی توی زبالهها باشه، روهر آوردش بیرون و توی دستشویی قایمش کرد. جرئت نکرد برش گردونه به اتاقِ ۳۰۲...»
خلط... لومیان حس کرد ریشهٔ مشکل را پیدا کرده است.
او نفسش را آرام بیرون داد و گفت: «مسیو روهر دوباره به دستمال دست زد؟ شما چطور؟»
مادام میشل آرام سر تکان داد: «نمیدونم... خودش تنهایی رفت دستشویی. من بهش دست نزدم...»
همونطور که انتظار میرفت... لومیان دستکشهایش را بیرون آورد و پوشید. به دستشویی برگشت و با استفاده از عطاردِ سقوطکرده، دستمالِ ابریشمیِ سفید را بلند کرد. آن را با احتیاط داخلِ کاغذِ سفیدی که همراه داشت گذاشت و مرتب تایش کرد.
در تمامِ این مدت، مراقب بود که مستقیماً به دستمال دست نزند.
پس از آن، لومیان تیغهٔ عطاردِ سقوطکرده را با تکه کاغذِ سفیدِ دیگری پاک کرد و گلولهٔ مچالهشده را در کاسهٔ توالت انداخت. منتظر ماند تا نرم شود و سپس سیفون را کشید.
وقتی از دستشویی بیرون آمد، متوجه شد مادام میشل بیصدا کنارِ درِ اتاقِ ۳۰۷ ایستاده است؛ همچون شبحی که در تاریکی پرسه میزند.
وقتی لومیان به او نزدیک شد، پیرزنِ مو سفید حالتِ ملتمسانهای به خود گرفت.
«داره صبح میشه، مسیو سیل. میشه کمکم کنید روهر رو برگردونم به اتاقِ ۳۰۲؟»
صدایش هنوز حالتی خوابآلود داشت.
لومیان جا خورد. پس از مکثی کوتاه به مدتِ پنج شش ثانیه، جواب داد: «باشه.»
واردِ اتاقِ ۳۰۷ شد، پیکرِ مسیو روهر را با احتیاط در ملحفهها پیچید و او را روی دوشش انداخت.
لومیان تنها با چند قدم، پیکرِ بیجان را برد و روی تختِ اتاقِ ۳۰۲ گذاشت.
مادام میشل که از میانِ زبالهها به زور رد شده بود، پیش از آنکه به سمتِ میزِ چوبی برود و پردهها را کنار بزند، فراوان تشکر کرد.
ساعت تقریباً ۶ صبح بود. وقتی اولین پرتوهای سپیدهدم در آسمان شکافت و نورِ زرشکیِ ماه را کمرنگ کرد، میشل به صدای دستفروشانِ بیرونِ مسافرخانه گوش سپرد و نگاهش را به روهر دوخت.
لومیان از اتاقِ ۳۰۲ عقب کشید و به راهرو برگشت و از تیررسِ نور خارج شد. بیصدا به دیوار تکیه داد و این صحنهٔ آرام را به هم نزد.
پس از چند دقیقه، مادام میشل ناگهان دست به کار شد.
او اتاق را زیر و رو کرد و اسکناسها و سکههای بیشتری پیدا کرد. سپس با شتاب از اتاق بیرون رفت و از پلهها پایین دوید.
لومیان دنبالش نرفت. پای راستش را بالا آورد، روی دیوار گذاشت و به تاریکیِ خفتهٔ دیوار تکیه داد.
با گذشتِ زمان، مادام میشل با انبوهی از چیزها بازگشت.
یک بطری شرابِ سرخ، ماهیِ کادِ کبابی، گوشتِ نمکسود، رولتِ گوشت، خمیرِ سویا، سسِ تند و چند سیب همراهش بود.
مادام میشل بیآنکه نگاهی به لومیان بیندازد، واردِ اتاقِ ۳۰۲ شد. روی تخت افتاد و غذاها را کنارِ جسدِ در حالِ پوسیدگی گذاشت.
پس از لحظهای درنگ، دوباره برخاست و چراغِ کاربیدیِ روی میزِ چوبی را روشن کرد و اتاق را غرق در نور ساخت.
مادام میشل بارِ دیگر روی زمین نشست، رولتِ گوشت را برداشت و به دهانِ روهر نزدیک کرد. با لبخند گفت: «این اواخر هوسِ رولتِ گوشت نکرده بودی؟ امروز برات خریدمش.»
پس از آنکه گذاشت کمی از روغنِ آن لبهای جسد را تر کند، خودش گازی به رولتِ گوشت زد و با چشمانِ بسته مزهمزهاش کرد.
«خیلی خوشمزهست. چقدر از آخرین باری که خوردیم میگذره؟ دو هفته، مگه نه؟»
مادام میشل پس از چند گازِ دیگر از رولتِ گوشت، بطریِ شرابِ سرخ را برداشت و جرعهای سر کشید.
زیرِ لب ادامه داد: «پیرمرد، تاکهای ما شرابِ سرخ دادن. دیگه لازم نیست نگرانِ آینده باشیم!»
در حالی که با بدنِ بیجانِ روهر گفتگویی یکطرفه داشت، به نوشیدنِ شراب و خوردنِ غذاهای لذیذِ مختلف ادامه داد.
بیرونِ در، لومیان در تاریکی مانده بود و در حالی که به دیوار تکیه داده بود، در سکوت صحنهٔ پیشِ رو را تماشا میکرد. نه وارد شد و نه رفت.
طولی نکشید که مادام میشل اثراتِ مستی را حس کرد. او که پیشخدمتِ سابقِ میخانه بود، با صدای بلند شروع به آواز خواندن کرد:
«تریر، شهری پوشیده در زر،
مجلسِ رقصی که تا سپیدهدم برپاست؛
مرغِ بریان، که روغنش میچکد،
کیکِ قلعهای برای سیر کردنِ هر شکمِ گرسنه.
پیشخدمتی با پاپیون میانِ مهمانان میخرامد،
شاد و خرم میرقصد.
عشقِ من، پنهان میانِ جمعیت،
میانِ آنها، چون فانوسی درخشان.
میانِ آنها، عشقِ من نشسته،
در پایتختِ شادی، تریرِ جاودان!»
مادام میشل لرزان برخاست و تلوتلوخوران به سمتِ میزِ چوبی رفت و اسکناسها را جلوی چراغِ کاربیدی جمع کرد.
در یک چشمبههمزدن، پولها آتش گرفت و شعلهها روی میز زبان کشیدند و درخششِ زردِ روشنی پراکندند.
مادام میشل با دستانِ گشوده فریاد زد: «در پایتختِ شادی، تریرِ جاودان!»
طنابی را که پیشتر دورِ گونی بسته شده بود برداشت، از میزِ چوبی بالا رفت و آن را با گرهای کور به قابِ پنجره بست.
مادام میشل در نورِ سوسوزنِ آتش چرخید و رو به روهر که بیحرکت روی تخت افتاده بود، ایستاد. حلقهٔ طناب را دورِ گردنش انداخت و پاهایش را خم کرد.
طناب کشیده شد و چشمانِ مادام میشل در تقلا برای نفس کشیدن از حدقه بیرون زد.
بیرونِ پنجره، آسمان روشنتر شد و نورِ ضعیفی بخشی از راهرو را روشن کرد. لومیان در سایهها پنهان بود و به دیوار تکیه داشت. در حالی که دستانش در جیبش بود و پای راستش را به دیوار تکیه داده بود، بیتفاوت به مادام میشل که از قابِ پنجره آویزان بود خیره ماند. دید که دهانِ زن بهتدریج باز شد، چهرهاش از درد در هم رفت و پاهای خمیدهاش با فرا رسیدنِ مرگ رها شدند.
در نورِ صبحگاهی، جسد بهآرامی تاب میخورد.
...
ساعتِ ۶:۳۵ صبح، خیابانِ روپوشسفیدها، پلاکِ ۳، آپارتمانِ ۶۰۱.
فرانکا که با صدای در زدن از جا پریده بود، با موهای کتانِ ژولیده و چهرهای درهم از خواب برخاست.
«من فقط سه ساعت خوابیدم. سه ساعت!»
لومیان بیتوجه به شکایتِ فرانکا، دستمالِ پیچیدهشده در کاغذِ سفید را جلو برد و گفت: «کمکم کن اینو بررسی کنم ببینم چیزِ غیرعادیای داره یا نه. مراقب باش. ممکنه عفونی باشه.»
فرانکا از گیجی در آمد و پرسید: «عفونی؟» سپس به اتاقش برگشت و دستکشهای لاستیکیِ نیمهشفاف و زردِ کمرنگی به دست کرد.
با دقت لایهٔ بیرونیِ کاغذ را باز کرد، دستمالِ ابریشمیِ درونش را بیرون آورد و روی میزِ شیشهای گذاشت.
فرانکا در حالی که با دقت تماشا میکرد و به دندانهایش ضربه میزد، با چهرهای جدی گفت:
«آره، یه مشکلی هست. ارواحِ کوچیک اما فعالِ زیادی روش موندن. همهشون هم از یه دستهن.
«حدس میزنم یه عاملِ بیماریزا باشه. از طریقِ تماسِ مستقیم با پوست یا حتی تبادلِ خون پخش میشه. با توجه به چیزی که گفتی، زیاد مسری نیست.»
هرچند لومیان مفهومِ عاملِ بیماریزا را کاملاً درک نمیکرد، اما اصلِ حرفِ فرانکا را فهمید.
لحظهای سکوت کرد و سپس پرسید: «میتونی صاحبِ این دستمال رو پیدا کنی؟»
فرانکا در حالی که شعلههای سیاه روی دستکشهای لاستیکیاش سوسو میزدند، گفت: «مشکلی نیست. با وجودِ یه واسطهٔ قوی، تا وقتی که تواناییهای ضدغیببینیِ قوی نداشته باشن، میتونم پیداشون کنم.»
پس از «پاکسازیِ» محیط، دستکشهایش را درآورد و یک آینهٔ آرایشی بیرون کشید. کفِ دستِ چپش را روی دستمال نگه داشت و با دستِ راستش آینه را لمس کرد.
با زمزمهٔ چند ورد، چشمانش تیره شد.
او جملهٔ غیببینی را تکرار کرد:
«صاحبِ این دستمال.
«صاحبِ این دستمال...»
پس از چند بار تکرار، آینه درخششِ آبگونی ساطع کرد و چهرهای را در تاریکی بازتاب داد.
مردِ جوانی لاغراندام با چهرهای رنگپریده و ظاهری بیمار بود.
موهای مجعدِ زردِ تیرهاش دورِ صورتش ریخته بود و چشمانِ قهوهایاش بیتفاوتیِ آشکاری را نشان میداد. او که فراکِ سیاهی به تن داشت، دستمالِ ابریشمیِ سفیدی را در دست میفشرد. دو بار سرفه کرد و در پارچه خلط انداخت.
لومیان با دقت به چهرهٔ آن شخص خیره شد و حسِ آشنایی وجودش را فرا گرفت. انگار پیشتر او را جایی دیده بود.
پس از کمی فکر کردن، به یاد آورد.
این یکی از اعضای ستادِ انتخاباتیِ اوگ آرتوآ بود، همان کسی که پشتِ سرِ زنِ موقرمز ایستاده بود!