چپتر 237: پنهان‌سازی
چپتر 237: پنهان‌سازی
«خب؟ میشناسیش؟» فرانکا نگاهی به لومیان انداخت تا نظرش را بداند.
لومیان نگاهش را از آینه که بازتابش رفتهرفته محو میشد گرفت و با صدایی بم گفت: «از آدمای اوگ آرتوآست. تو مبارزاتِ انتخاباتی دیدمش.»
فرانکا اخم کرد، آینهٔ آرایشش را بست و پرسید: «چی شده؟»
لومیان رویاروییِ روهر و میشل را تعریف کرد و در پایان گفت: «یه جای کارِ این مرد میلنگه.»
فرانکا آهی کشید و گفت: «همینطوری هم وضعشون بهعنوانِ زبالهگرد خیلی خرابه، بازم باید با یه همچین وضعیتی روبهرو بشن...»
پوزخندی زد و افزود: «با توجه به اینکه بانو ماه، اوگ آرتوآ رو آدمِ روشنفکری میدونه، تعجبی نداره که دوروبرش پر از آدمای عجیبوغریب باشه.»
فرانکا مکث کرد، به لومیان نگریست و ادامه داد: «اوگ آرتوآ الان نمایندهٔ مجلسه. هم محافظای آشکار داره هم پنهان. اگه بخوایم علیه اون یا همکاراش اقدامی کنیم، راحت ردمون رو میزنن. عواقبش خیلی سنگینه.»
فرانکا پیشنهاد داد: «بیا این موضوع رو بسپریم به فرابشرانِ رسمی تا بیشتر بررسی کنن. چیزِ دیگهای رو نمیتونم تضمین کنم. حداقلش اینه که پاککنندگانِ تفتیشِ عقاید و اعضای ذهنِ جمعیِ ماشین چشمشون رو روی اینجور مسائل نمیبندن. اونا یه راهی پیدا میکنن تا حقیقت رو بفهمن و اوضاع رو بسنجن.»
لومیان آرام سر تکان داد و پرسید: «پس کدوم رده یا مسیر میتونه باشه؟ یعنی خلط میتونه همچین بیماریِ کشندهای رو منتقل کنه؟»
لومیان در راهش از مسافرخانهٔ خروسِ زرین تا خیابانِ روپوشسفیدها، بیستودو مسیرِ خدایی را که در کتابهای جادوی اورور با جزئیات آمده بود، با دقت به یاد آورد، اما هیچکدام با شرایطِ فعلی همخوانی نداشت.
فرانکا عمیقاً به فکر فرورفت و گفت: «درکِ من از بیستودو مسیرِ خدایی شبیهِ خواهرته، اما تو بعضی جنبهها اطلاعاتم جامعتره. فقط یه مسیر به ذهنم میرسه که با این شرایط جور دربیاد، اما مالِ ردههای بالاست و مخصوصِ زنهاست. با وضعیتِ هدفمون نمیخونه.»
«همم... با توجه به اینکه ما با مادر بزرگ و برکتیافتهٔ درختِ مادرِ هوس برخورد داشتیم، ممکنه هدفمون برکتیافتهٔ یه ایزدِ پلیدِ دیگه باشه؟»
«هه هه، اگه واقعاً پای ایمان به یه خدای پلید در میون باشه، فرابشرانِ هر دو کلیسا بیشک تلاششون رو بیشتر میکنن.»
«آره، مرگِ روهر واقعاً عجیبه. تا وقتی پلیسایی که تحقیق میکنن کور نباشن، سریع به مافوقاشون گزارش میدن و اونا هم یه آدمِ کاربلد رو مأمورِ رسیدگی به پرونده میکنن.»
لومیان حرفهایش را کوتاه تأیید کرد و چهرهاش نرمتر شد.
پس از خداحافظی با فرانکا، راهیِ مسافرخانهٔ خروسِ زرین شد.
وقتی از جلوی میزِ پذیرش میگذشت، مادام فلس از جا برخاست و با آمیزهای از ترس و چاپلوسی در صدایش سلام کرد: «صبح بخیر، مسیو سیِل.»
چند روز پیش، پلیس به او خبر داده بود که گمان میرود موسیو ایو در فرقهای دست داشته و اکنون تحتِ تعقیب است. از او خواسته بودند در این مدت از درآمدِ اجارهها برای تأمینِ هزینهها استفاده کند و نگذارد کارِ مسافرخانه بخوابد. علاوه بر این، میخواستند حسابوکتابها را نگه دارد. پس از پایانِ انتخابات، بیدرنگ تکلیفِ مالکیتِ مسافرخانهٔ خروسِ زرین را روشن میکردند.
مادام فلس احساسِ ناآرامی میکرد و میترسید رئیسِ جدید اخراجش کند. ناخودآگاه سعی میکرد دلِ سیِل را به دست بیاورد، به این امید که وقتی زمانش رسید، یکی از سردستههای باندِ ساوآ پشتش دربیاید. هرکس کنترلِ مسافرخانهٔ خروسِ زرین را به دست میگرفت، دلش نمیخواست باندِ مربوطه را برنجاند، مگر اینکه روابطِ بانفوذی میداشت.
لومیان بهسادگی جواب داد: «صبح بخیر.» او از کنارِ دیواری که با روزنامه و کاغذِ صورتی پوشانده شده بود تا لکهها، ترکها و ساسها را بپوشاند، گذشت و به طبقهٔ سوم رفت.
پیش از بیدار شدنِ دیگر مستأجرانِ طبقهٔ سوم، درِ اتاقِ ۳۰۲ را قفل کرده بود، بنابراین تا آن لحظه، کسی اجسادِ بیجانِ روهر و میشل را پیدا نکرده بود.
آواز خواندنِ مادام میشل پیش از خودکشیاش نتوانسته بود همسایهها را بیدار کند. برای ساکنانِ خیابانِ هرجومرج، سروصداهای گوناگون در طولِ شب عادی بود. آواز، شلیکِ گلوله، دعوا، فریاد و فعالیتهای ورزشی هیچکدام ارزشِ توجه نداشتند.
لومیان دستمالِ ابریشمی را به جایگاهِ پنهانش در دستشویی برگرداند و سپس جلوی اتاقِ ۳۰۲ ایستاد. دستِ چپش را که دستکشِ سیاه به آن داشت دراز کرد، دستگیره را چرخاند و درِ چوبیِ غژغژکنان را باز کرد.
پیکرِ بیجانِ مادام میشل در سکوت از اتاق آویزان بود. با روشنتر شدنِ هوا، بوی غذا با بوی گندِ زبالههای اطراف درآمیخت و فضا را پر کرد.
لومیان بیش از ده ثانیه به این صحنه خیره ماند و سپس آرام رو برگرداند تا آنجا را ترک کند.
...
نزدیکِ ساعتِ هشت بود که دو مأمورِ پلیس به مسافرخانهٔ خروسِ زرین رسیدند. آنها لومیان را دیدند که با استفاده از عینکِ رازکاوی تغییرِ قیافه داده بود.
مأموری که پیشتر از لومیان بازجویی کرده بود، غرولند کرد: «چرا باز یکی دیگه مرده؟»
چهرهای خشن و نهچندان خوشقیافه داشت و ردِّ گذرِ عمر بر آن نشسته بود.
لومیان با آرامش جواب داد: «یکیشون از بیماری مرد. من که دکتر نیستم بتونم نجاتش بدم.»
مأمور برای گرفتنِ اطلاعاتِ بیشتر پافشاری کرد: «اون یکی چی؟»
لومیان صادقانه پاسخ داد: «بعد از اون ضربه، خودش رو کُشت.»
پلیسِ مسنتر اخم کرد و به همراهِ همکارش واردِ اتاقِ ۳۰۲ شد.
نخستین منظرهای که با آن روبهرو شدند، جسدِ بیجانِ مادام میشل بود که از چارچوبِ پنجره آویزان بود. مأمور بیاختیار بینیاش را گرفت.
آنجا بیش از حد کثیف و بدبو بود!
سپس نگاهش به جسدِ در حالِ پوسیدنِ روهر افتاد و گوشتِ گندیده و خونِ ریختهشده را دید.
بیاختیار رو به لومیان کرد و در حالی که چشمانش پر از شوک و ترس بود، گفت: «پدرسگ، به این میگی بیماری؟»
لومیان بهاختصار اتفاقاتِ شبِ گذشته را تعریف کرد و این حقیقت را که حالِ روهر در درمانگاهِ روبلین وخیمتر شده و با نصفِ شیشه عاملِ شفابخش جانِ دوباره گرفته بود، از قلم انداخت. لومیان همهچیز را به پای داروی تببُرِ شرکتِ داروسازیِ ابله گذاشت.
همچنین به این شکِ خود اشاره کرد که خانوادهٔ روهر احتمالاً در میانِ زبالههایی که شبِ قبل جمع کرده بودند، با منبعی عفونی تماس پیدا کردهاند و همین باعث شده در اتاقِ ۳۰۷ بخوابند. لومیان حرفِ مادام میشل دربارهٔ دستمالِ ابریشمی در دستشویی را هم پیش کشید.
دو افسر هرچه بیشتر میشنیدند، ساکتتر میشدند و حالتِ چهرهشان کمی تغییر میکرد.
وقتی حرفهای لومیان تمام شد، با عجله به دستشویی رفتند تا وجودِ دستمالِ ابریشمی را تأیید کنند.
افسرِ مسنتر نگاهی به سیِل در بیرون انداخت و به همکارش زمزمه کرد: «یه حادثهٔ دیگه از علومِ غریبه. همینجا بمون و صحنه رو بپا. من میرم وضعیت رو گزارش بدم.»
افسرِ دیگر سر تکان داد.
«مشکلی نیست.»
لومیان تقسیمِ کارشان را تماشا کرد و باحوصله منتظرِ رسیدنِ فرابشرانِ رسمی ماند.
کمتر از نیم ساعت بعد، پلیسِ مسنتر بهتنهایی به مسافرخانهٔ خروسِ زرین برگشت.
فرابشرای رسمی کجان؟ چشمانِ لومیان از تعجب گرد شد.
پلیسِ مسنتر از نگاهِ لومیان طفره رفت و همکارش را به انتهای راهرو کشید و مشغولِ گفتگویی پچپچوار شد.
لومیان با فاصله ایستاد و گوش تیز کرد تا حرفهایشان را بشنود، اما چیزی دستگیرش نشد.
پس از مدتی، افسرِ مسنتر با چهرهای جدی به لومیان نزدیک شد.
«ما در بررسیِ اولیه به این نتیجه رسیدیم که مرگ بر اثرِ بیماری و خودکشی بوده.»
تحقیقاتِ بیشتری در کار نیست؟ ابروهای لومیان در ناباوری پرید.
افسر همان حرفی را تکرار کرد که هنگامِ بردنِ جسدِ فلامنگ زده بود. دستکش به دست کرد، با احتیاط دستمالِ ابریشمی را در کیسهای پارچهای گذاشت و درش را محکم بست.
لومیان در سکوت تماشا کرد که چطور جسدها را بیرون بردند، بدنِ روهر را پیچیدند و او را در کیسهٔ جسد گذاشتند. افکارِ بیشماری در ذهنش میچرخید.
با اینکه اینطوری مرده، بازم فرابشرای رسمی بهش شک نکردن؟ نیازی به تحقیقاتِ بیشتر نیست؟
یا شاید افسرِ پلیس اصلاً قضیه رو گزارش نکرده و فرابشرای رسمی بیخبر موندن؟
ممکنه کسی مداخله کرده باشه و متقاعدشون کرده باشه که اینو یه مرگِ عادی در نظر بگیرن و پای هیچ جرمِ کیفریای در میون نباشه؟
«...»
با این افکار که در ذهنش میچرخید، لومیان بیسروصدا افسری را که دو جسد را به سمتِ کالسکه میبرد، تعقیب کرد.
از دور به دنبالشان رفت و بوی ماندگاری را که از اجسادِ روهر و میشل ساطع میشد، حس میکرد. آنها را تا ورودیِ ادارهٔ مرکزیِ پلیس در محلهٔ بازار ردیابی کرد.
لومیان با دیدنِ افسرانِ پلیسِ یونیفرمپوش که به ساختمان رفتوآمد میکردند، اخم کرد.
شکِ اولیهاش این بود که افسری از ادارهٔ مرکزیِ پلیس تحقیقات را متوقف کرده است، اما نمیتوانست هویتش را تأیید کند.
حتی اگر واردِ ادارهٔ مرکزیِ پلیس میشد، با توجه به شرایط و موقعیتِ خودش، محال بود بتواند ردشان را تا دفترِ مربوطه بگیرد. اگر هم از بیرون تماشا میکرد، نمیتوانست از بینِ آدمهایی که بیرون میآمدند تشخیص دهد چه کسی ممکن است در این ماجرا دست داشته باشد.
لومیان بارِ دیگر به مسیرِ تحقیقاتش فکر کرد.
به فرانکا بگم غیببینی کنه؟
ولی هیچ واسطهای در کار نیست...
از طرفی... چرا افسره تحقیقات رو متوقف کرد؟ میدونست پای کسی گیر میافته، یا کسی از قبل در این مورد بهش هشدار داده بود؟
اگه دومی باشه، احتمالِ زیادی هست که نفوذِ قابلتوجهی تو دفترِ نمایندهٔ مجلس داشته باشه...
دلِ لومیان تکانی خورد. ورودیِ ادارهٔ مرکزیِ پلیس را ترک کرد و بهسرعت خود را به بیرونِ ساختمانِ چهارطبقهٔ خاکیرنگی رساند که دفترِ نمایندهٔ مجلس در محلهٔ بازار را در خود جای داده بود.
در کوچهای آنسوی خیابان پناه گرفت و خود را در میانِ گروهی از ولگردها یافت.
طولی نکشید که چشمانش روی یک افسر قفل شد.
افسر مردی چاق در اوایلِ چهلسالگی بود، با موهای قهوهای و چشمانِ آبی. زنبقهای سهپرِ نقرهایسفیدی سردوشیهای سیاهش را زینت داده بودند.
این نشان میداد که او یک بازرسِ ارشد است، یک رتبه پایینتر از سربازرس.
وقتی لومیان دید بازرسِ ارشد واردِ دفترِ نمایندهٔ مجلس میشود، لبخندی روی لبانش نشست.
...
در ساختمانِ چهارطبقهٔ خاکیرنگ، در طبقهٔ دوم...
تیبالت، با چهرهای رنگپریده و بیجان و موهای زرد و مجعد، واردِ دفترِ منشیِ نمایندهٔ مجلس شد.
منشی، مردی در دههٔ سیِ زندگیاش با موهای سیاه که مرتب به عقب شانه شده بود و چشمانِ آبی که پشتِ عینکِ دورطلایی پنهان بود، چهرهای ظریف و حالوهوایی باوقار داشت.
او نگاهی به تیبالتِ در حالِ سرفه انداخت و کیسهای پارچهای را روی میز پرت کرد. با چهرهای سرد گفت: «دستمالت رو پس گرفتیم.»
تیبالت، با موهای زردِ تیره و مجعدش، کتوشلواری سیاه به تن داشت. لبخندی زد و جواب داد: «سریع بود.»
منشیِ نمایندهٔ مجلس دشنام داد: «حرومزاده! نمیفهمی خِلطت میتونه بیماری رو به بقیه سرایت بده؟ نمیترسی توجهِ اون دو تا کلیسا رو جلب کنی؟»
چشمانِ قهوهایِ تیبالت بیتفاوت ماند و با خونسردی گفت: «فوقش دو سه تا آدمِ عادی میمیرن. هیچکس بهشون اهمیت نمیده. خیلی وقته مریضم و هیچ عطیهٔ جدیدی نگرفتم. این کلافهم میکنه و باعث میشه دلم بخواد یکی رو بکشم.»
منشیِ نمایندهٔ مجلس چند ثانیه به او خیره شد و بعد با صدایی بم هشدار داد: «اگه از قبل احتیاط نکرده بودم، پالایندهها میاومدن سراغت. جونِ تو هیچ ارزشی نداره. ما رو به خطر ننداز! تیبالت، دفعهٔ بعدی در کار نخواهد بود.»
تیبالت شانه بالا انداخت و سرزنش را پذیرفت.