چپتر 239: نبرد با آتش
چپتر 239: نبرد با آتش
پیش از آنکه حرفش تمام شود، ژنا از بهت بیرون آمد. با پیراهنی گلیرنگ که بر اندامِ باریکش نشسته بود، شتابان به سمتِ پلهها رفت و پایین دوید.
لومیان با دیدنِ این صحنه، پیش از آنکه به دنبالش برود، به لویی و سارکوتا اشاره کرد تا نظم را در تالارِ رقصِ نسیم برقرار نگه دارند.
اضطراب و ترس در چهرهٔ ژنا موج میزد و حالتِ صورتش در آستانهٔ فروپاشی بود.
هیچ تلاشی برای پنهان کردنِ هویتِ فرابشریاش نکرد. تمامِ توانش را به کار گرفت، گویی میخواست در بلوارِ بازار به پرواز درآید و خود را به خیابانهای منتهی به جنوبِ محلهٔ بازار برساند.
تنها تاریکیِ آسمان و چراغهای گازِ خاموش، در کنارِ آشوبِ عابرانِ وحشتزده پس از انفجار، مانع از آن میشد که کسی متوجهِ سرعتِ شگفتانگیزِ این زن شود.
لومیان با سرعتی بیشتر، خیلی زود به او رسید. شتابان ضربهای به شانهاش زد و گفت: «برو تو سایهها!»
ژنا که مصمم بود هرچه زودتر خود را به کارخانه شیمیایی گودویل برساند، مسافتی را دوید تا تازه منظورِ لومیان را فهمید. مسیرش را کمی تغییر داد و به سمتِ فضای نیمهتاریکِ زیرِ چراغهای گازِ خاموش رفت و بینقص در آن پنهان شد.
قاتلها تواناییِ پنهان شدن در سایهها را داشتند.
احساساتِ ژنا متلاطم بود و حفظِ مهار را برایش دشوار میکرد. از سوی دیگر، دویدن با تمامِ سرعت، اثرِ این توانایی را کاهش میداد. گاهی نمایان و گاهی ناپدید میشد. با این حال، در مقایسه با قبل، توانست کمتر توجهِ رهگذران را به خود جلب کند.
لومیان همپای سایهها میدوید و بیتوجه به نگاههای مبهوتِ رهگذران، مشامش از عطرِ بهجاماندهٔ ژنا پر شده بود.
او سرعتِ شکارچیِ خود را به بالاترین حد رسانده بود و ناظران را مبهوت میگذاشت.
بیشک چنین رفتاری شکبرانگیز بود، اما او ذرهای اهمیت نمیداد.
دو فرابشر با بدنهای ارتقایافتهشان با تمامِ سرعت میدویدند و تنها در عرضِ ده دقیقه به خیابانِ سنت ژر در نزدیکیِ دیوارهای شهرِ تریر رسیدند.
این محله پر از کارخانه بود و آسمان در هالهای از مِهِ دودِ تیره با تهرنگِ زرد فرو رفته بود که درخششِ رنگباختهٔ غروب را میپوشاند.
ژنا همین که از سایهها بیرون آمد، چشمش به مخزنِ فلزیِ شعلهور افتاد. کارخانه شیمیایی گودویل در شعلههای آتش میسوخت و آتشنشانان با تمامِ قوا میکوشیدند این جهنم را خاموش کنند و گرفتارانِ درونِ آن را نجات دهند.
برخی از امدادگران نقابهای عجیبی با منقارهای کشیده و نوکتیز به چهره داشتند و برخی دیگر هشتپاهایی مکانیکی روی صورتشان گذاشته بودند. عدهای هم کلاههای ایمنیِ سیاهی به سر داشتند که انگار از چند لایه ساخته شده بود. نقطهٔ اشتراکِ همهٔ آنها، داشتنِ دستگاههایی شبیهبه کولهپشتیهای بخار بود، هرچند تفاوتهای چشمگیری با هم داشتند. شلنگهای لاستیکیِ ضخیمی از این دستگاهها بیرون آمده و به «نقابها» وصل میشد.
ژنا بیهیچ درنگی به سمتِ کارخانه شیمیایی گودویل دوید، جایی که هنوز انفجارهای پراکنده در آن رخ میداد.
بوی تندِ هوا داشت حسِ بویاییِ لومیان را از کار میانداخت. شانهٔ ژنا را گرفت و با صدایی بم گفت: «میدونی مادرت تو کدوم کارخونهست؟»
ژنا جا خورد. «نمیدونم.»
لومیان سؤالش را عوض کرد: «چیزی با خودت آوردی که در برابرِ آلودگیِ شیمیایی ازت محافظت کنه؟»
ژنا در حالی که سردرگمیاش آشکار بود، جواب داد: «نه.»
لومیان سرزنشش کرد: «پس میخوای خودکشی کنی؟ شاید مادرت رو تا الان نجات داده باشن. بیا اول بریم اونجا که دارن به مجروحها میرسن رو بگردیم. میخوای بری تو که فقط دردسرِ تیمِ نجات رو بیشتر کنی؟»
دلِ ژنا از احساساتِ متضاد آشوب بود. تهِ دلش میخواست به سمتِ کارخانه شیمیایی بدود تا مادرش را پیدا کند، اما نمیتوانست منطقِ حرفهای لومیان را هم نادیده بگیرد.
پس از آنکه لومیان او را عقب کشید، چند قدمی با ذهنی خالی به دنبالش رفت. سپس به خودش آمد و به سمتِ کلیسای سوت، در همان نزدیکیِ خیابانِ سنت ایلر، دوید.
این بنا، کلیسای جامعِ متعلق به کلیسای خدای بخار و ماشین در بازارِ محلهٔ نجیبزاده بود.
ژنا به چشم دیده بود که نجاتیافتگان را به آنجا میبردند.
تنها چند ثانیه بعد، او و لومیان به میدانِ بیرونِ کلیسای جامع رسیدند.
میدان پر از کارگرانِ کارخانه شیمیایی گودویل بود که از درد ناله میکردند. با این حال، شمارِ زیادی از آنها بیهوش افتاده بودند و برخی دیگر نفس نمیکشیدند.
پزشکان و پرستاران با روپوشهای سفید در میانِ جمعیت میچرخیدند و با تبوتاب کمکهای اولیه میدادند. آنها کسانی را که امیدی به نجاتشان بود، به سمتِ کالسکهای دوطبقه در حاشیهٔ میدان هدایت میکردند که با نشانهای خانوادگی یا نشانهای مقدس تزئین شده بود. از آنجا، مجروحان را به چند بیمارستانِ بزرگ در محلهٔ نوئل میرساندند.
با چرخیدنِ نگاهش روی اجسادِ بیجان و افرادِ مجروح، بدنش بیاختیار به لرزه افتاد؛ از چیزی که ممکن بود ببیند میترسید.
لومیان بازویش را گرفت و برای یافتنِ الودی، او را از میانِ میدان عبور داد.
چراغهای گازِ دورِ میدان سوسو میزدند و روشناییِ اندکی به محیط میبخشیدند.
چند دقیقه بعد، چشمانِ تیزبینِ شکارچیِ لومیان پیکرِ مجروحی را دید که گمان میکرد الودی باشد.
ژنا با شنیدنِ این حرف به آن سمت دوید، چمباتمه زد و به چهرهٔ فردِ بیهوش خیره شد.
بیشترِ کلاهگیسِ طلاییِ فردِ مجروح سوخته و موهای کتانرنگش را نمایان کرده بود که حالا از شعلههای آتش سیاه شده بودند.
چشمانش با سایهای پخششده محکم بسته بود و چهرهاش از دوده سیاه شده بود. جایجایِ بدنش سوختگی داشت و لبانش به رنگِ آبیِ غیرطبیعی درآمده بود. او کسی نبود جز الودی، نظافتچیِ مسافرخانهٔ خروسِ زرین؛ مادرِ ژنا.
«مامان! مامان!» توانِ ژنا تحلیل رفت و کنارِ الودی روی زمین افتاد.
ژنا با دیدنِ وضعیتِ بیهوشِ مادرش که گهگاه با پرشهای عضلانی همراه بود، ناگهان از جا پرید و با خود زمزمه کرد: «یه دکتر میخوایم. باید بیمعطلی برسونیمش بیمارستان!»
لومیان پس از تأییدِ هویتِ قربانی، بر ارزیابیِ بختِ الودی تمرکز کرد و دریافت که اوضاع وخیم است. حتی اگر بهسرعت به بیمارستان منتقل میشد، شانسِ زندهماندش ناچیز به نظر میرسید.
بهسرعت ژنا را گرفت و با لحنی جدی گفت: «کمک کن از چشم بقیه پنهانش کنیم.»
ژنا با حیرت به او نگریست. با تأثیر گرفتن از خونسردیِ او، چرخید تا دیدِ سمتِ چپِ الودی را سد کند.
لومیان در حالی که به سمتِ راستِ الودی میرفت تا با پشتش سمتِ دیگرِ او را بپوشاند، آهسته توضیح داد: «من یه عامل شفابخش از علومِ غریبه دارم. بذار اول تأثیرِ اینو امتحان کنیم.»
عامل شفابخشی از علومِ غریبه... چشمانِ ژنا درخشید و بارقهای از امید چهرهاش را روشن کرد.
ژنا با دقت خیره شد؛ لومیان قوطیِ فلزیِ آهنرنگی بیرون آورد، درش را باز کرد و محتویاتش را در دهانِ مادرش ریخت.
پس از گذشتِ بیش از ده ثانیه، انگار الودی کمی به هوش آمد و مایعِ شفابخش را بلعید.
با دیدنِ این صحنه، موجِ خفیفی از آسودگی در وجودِ ژنا دوید. غریزتاً حس کرد وضعیتِ مادرش اندکی بهبود یافته.
زمان انگار بهشکلی تحملناپذیر کش میآمد و خفهاش میکرد. یک دقیقه برایش ابدیت بود.
سرانجام دید که سوختگیهای بدنِ الودی با سرعتی شگفتانگیز شروع به ترمیم کردند و تهرنگِ کبودِ لبهایش رفتهرفته محو شد.
ژنا سر بلند کرد و با حیرتی آشکار به لومیان نگریست.
کلماتِ بیشماری برای خروج از میانِ لبهایش تقلا میکردند، اما همانجا گیر کرده و به جملاتی منسجم بدل نمیشدند.
لومیان نگاهش را پاسخ داد و سر تکان داد. آهسته گفت: «این عامل برای درمانِ جراحاتِ بیرونی و تسکینِ عوارضِ ناشی از بخارهای شیمیایی معجزه میکنه. میتونه زخمهای کشنده رو به جراحاتِ شدید، جراحاتِ شدید رو به جراحاتِ جزئی، و جراحاتِ جزئی رو به بهبودیِ کامل تبدیل کنه.
«مادرت دچارِ جراحاتِ شدیدی شده. فعلاً جونش دیگه در خطرِ فوری نیست. با این حال، تو روزهای آینده به درمانِ مفصلی نیاز داره. وگرنه ممکنه وضعیتش دوباره وخیم بشه.»
با شنیدنِ عبارتِ «دیگه در خطرِ فوری نیست»، دیدِ ژنا تار شد.
اشکهایش را پس زده بود؛ مصمم بود نگذارد گریه مانعِ جستجو و درمانِ مادرش شود.
اما حالا اشک پهنای صورتش را پوشانده بود. دستانش را بالا آورد، با دستپاچگی اشکهایش را پاک کرد و نامفهوم زمزمه کرد: «ممنونم... ممنونم...»
در میانِ کلماتش، صدای گریههایی از دور به گوش رسید.
بستگانِ قربانیان از راه رسیده بودند.
درست وقتی لومیان میخواست برای عوض کردنِ حالوهوا شوخی کند، صدای خفهٔ رعدی در هوا طنینانداز شد.
غرمب!
لومیان غریزتاً سر بلند کرد و ابرِ سیاه و غلیظی را دید که بر فرازِ خیابانِ سنت ایلر، جایی که شعلهها هنوز زبانه میکشیدند و صدای انفجارها میپیچید، سایه انداخته بود.
ابر چندان پهناور نبود و تنها چند خیابان را میپوشاند.
آذرخشی نقرهایسفید در آسمان خط انداخت و غرشهای خفهٔ رعد در دلِ همه طنینانداز شد.
بارانی سیلآسا باریدن گرفت که فقط بر خیابانِ سنت ایلر و کارخانه شیمیایی گودویل متمرکز بود.
دودِ خاکستریِ مایل به سیاه که تهرنگی زرد داشت، بهسرعت پراکنده شد و فرو نشست. شعلهها بیدرنگ خاموش شدند و دیگر انفجاری رخ نداد.
توفان به همان سرعتی که آمده بود، فروکش کرد. ابرهای سیاه پراکنده شدند و خورشیدِ در حالِ غروب در افق، درخششی آتشین افکند.
در میانِ نورِ طلاییسرخ، غولِ پیکری بر فرازِ خیابانِ سنت ایلر پدیدار شد.
کشتیِ هواییِ خاکستریرنگِ تیرهای بود که بالونِ کشیده و مدورش صدای وزوزِ بلندی تولید میکرد.
در انتهای بدنه، پروانهها دیوانهوار میچرخیدند و دهانههای توپ و دریچههای بمباندازِ متعددی سطحش را پوشانده بودند. در آن لحظه، مایعی فیروزهای و نیمهشفاف بر کارخانه شیمیایی گودویل در پایین بارید.
بوی تند و زنندهٔ هوا رو به کاهش گذاشت.
مقامات دارن فاجعه رو جمعوجور میکنن؟ ابرهای سیاه، آذرخش و بارون طبیعی به نظر نمیرسید. ممکنه کارِ یه فرابشر یا شیءِ مهرشده باشه؟ تقریباً شبیهِ کارِ یه خدا بود... لومیان نگاهش را گرفت؛ رگهای از حیرت در چشمانش بود.
ژنا نیز شاهدِ این اتفاقات بود، اما تمامِ حواسش پیِ جراحاتِ مادرش بود و زیاد به آنچه رخ داد فکر نکرد.
سوختگیهای الودی تا حدِ زیادی ترمیم شده و تنها چند لکهٔ سوخته به جا گذاشته بود. تنفسش به حالتِ عادی برگشت و اگرچه لبهایش همچنان رنگپریده بود، اما دیگر جای نگرانیِ چندانی نداشت.
عاملِ شفابخش تأثیرِ کاملش را گذاشته و وضعیتِ او را تثبیت کرده بود.
ژنا چشمانش را بست و بیاختیار صورتش را پاک کرد.
در آن لحظه، صدایی از همان نزدیکی فریاد زد: «سلیا!»
ژنا به کنارش نگاه کرد و دست تکان داد: «ژولین، اینجا!»
مردِ جوانی با قدی حدودِ یک متر و هفتاد و پنج سانتیمتر، بهسرعت خود را به کنارِ الودی رساند. او که لباسِ کارِ آبیخاکستری به تن داشت، موهایی کتانرنگ و چشمانی درست به رنگِ آبیِ چشمانِ ژنا داشت. چهرهاش نسبتاً دلنشین بود.
با نگرانی به الودی نگاه کرد و شتابان پرسید: «مامان چطوره؟»
ژنا لبهایش را روی هم فشرد و جواب داد: «جراحاتِ شدیدی برداشته، اما زنده میمونه.»
ژولین نفسِ راحتی کشید و سپس نگاهِ کنجکاوانهای به ژنا انداخت.
«چرا اینطوری لباس پوشیدی... ایشون کی هستن؟»
تازه آن موقع ژنا متوجه شد که هنوز پیراهنِ رزرنگش را به تن دارد. با دستپاچگی توضیح داد: «من مستقیم از تئاتر اومدم. این دوستم سیِله. خیلی کمکمون کرد.»
ژولین صمیمانه از لومیان تشکر کرد: «ازتون ممنونم.»
لومیان سر تکان داد و توصیه کرد: «یه دکتر بیارید و یه کالسکه خبر کنید تا فوراً ببریتش بیمارستان. وگرنه ممکنه وضعیتش بدتر بشه.»
«باشه.» ژولین دوید تا نزدیکترین دکتر و پرستار را پیدا کند.
لومیان رو به ژنا کرد و گفت: «اگه نتونست سریع کالسکه پیدا کنه، خودت یکی کرایه کن.»
ژنا سر تکان داد. با نگاهی لبریز از نگرانیِ لطیف به مادرِ بیهوشش چشم دوخت و زمزمه کرد: «این بار واقعاً بهت مدیونم...»