چپتر 241: روحِ تسلیمناپذیر
چپتر 241: روحِ تسلیمناپذیر
پس از شنیدنِ حرفهای لومیان، فرانکا فریاد زد: «لعنتی! بازم با اون دارودسته طرفیم؟ اوگ آرتوآ داره چه غلطی میکنه؟»
لومیان پیش از اینکه به حرف بیاید، اندکی تأمل کرد و گفت: «منم دقیقاً نمیفهمم هدف از منفجر کردنِ یه کارخونهٔ شیمیایی چیه... شاید فقط یه تصادفه. بونو گودویل و اوگ آرتوآ رابطهٔ خیلی خوبی دارن. عجیب نیست که بهش سر بزنه، اما از قضا امروز تو کارخونهٔ شیمیایی انفجار رخ داده.»
نمیتوانست هر تصادفی را در زندگی نادیده بگیرد، اما نمیتوانست با هر کدام هم مثلِ یک مشکل برخورد کند.
فرانکا متفکرانه سر تکان داد و گفت: «کاملاً درسته.
«با این حال، باید بهت یادآوری کنم که انفجارِ کارخونهٔ شیمیایی بیدلیل نیست. چهبسا همین الانشم باعثِ مرگِ آدمهای زیادی شده باشه، و این برای بعضی آیینهای تاریک اهمیتِ زیادی داره. زندهها همیشه سومین قربانیِ برترن.»
لومیان کمی جا خورد و پرسید: «ممکنه اینم بخشی از یه آیین باشه؟»
فرانکا حرفش را اصلاح کرد: «هیچ فرقِ واقعیای بینِ استفاده از چاقو برای قربانی کردنِ یه نفر و استفاده از انفجارِ کارخونهٔ شیمیایی برای کشتنِ قربانیِ موردنظر وجود نداره؛ هر دو میتونن بخشی از یه آیین برای ایزدی باشن که میزبان میخواد احضارش کنه. درکِ تو از جادوی آیینی هنوز خیلی محدوده. بعضی آیینها واقعاً برای اثر کردن به همچین انفجارهایی نیاز دارن.»
این شبیهِ وردِ جایگزینی بود که پیش از آیین نیاز داشت یک جایگزین برای مدتی طولانی هویتِ فردِ موردنظر را به خود بگیرد. لومیان موضوع را فهمید.
فرانکا آهی کشید.
«این فقط حدسِ منه. لزوماً به این معنی نیست که حقیقته. با این حال، باید به فرابشرانِ رسمی هشدار بدیم تا حواسشون به نشانههای یه آیین باشه و نقشِ دفترِ نمایندهٔ مجلس رو تو این فاجعه بررسی کنن.
«لعنت، اگه اون یارو نمایندهٔ مجلس نبود، همین امشب میگرفتمش، از سقف آویزونش میکردم و یه کتکِ مفصل بهش میزدم. ازش دربارهٔ نیتش و ارتباطش با اون کافرها بازجویی میکردم.
«هوف، تو اون انفجاری که تازه رخ داد، آدمهای بیشماری پدر و مادر، همسر، خواهر و برادر یا بچههاشون رو از دست دادن. نمیدونم چند نفر الان دارن دعا میکنن، نگرانن و برای عزیزانِ مجروحشون عذاب میکشن.»
لومیان میانِ حرفش پرید: «مثلِ ژنا.»
فرانکا لحظهای خشکش زد و گفت: «چی گفتی؟»
لومیان پرسید: «مادرِ ژنا تو کارخونهٔ شیمیاییِ گودویل کار میکنه. مگه نمیدونستی؟»
فرانکا جا خورد و سپس با نگرانی پرسید: «حالِ مادرش چطوره؟»
لومیان بهاختصار تعریف کرد که چطور ژنا را برای یافتنِ الودی تا خیابانِ سنت ایلر همراهی کرده و آخرین قطرههای عاملِ شفابخش را به کار برده بود تا او را از یکقدمیِ مرگ نجات دهد.
فرانکا آهِ آسودگی کشید و با اندوه گفت: «چرا من اونجا نبودم! چرا من اونجا نبودم!»
لومیان لبهایش را کج کرد و با آرامش گفت: «هنوز شانس داری. ژنا داره غصهٔ هزینههای بعدیِ درمان رو میخوره.»
چشمانِ فرانکا برقی زد و در حالی که میرفت تا از آپارتمان بیرون بپرد، گفت: «همین الان میرم بیمارستانِ کاخِ مقدس!»
لومیان شتابان صدایش زد: «یادت نره عاملِ شفابخشِ باندِ خارِ زهرآگین رو با خودت ببری. نگرانم حالش بدتر بشه.»
درست مثلِ مسیو روهر.
بیآنکه منتظرِ پاسخِ فرانکا بماند، افزود: «راستی، به ژنا کمک کن لباسی رو که امروز صبح پوشیده بود بیاره.»
«درسته... باید ۴۰۰۰ ورلدور ازت قرض بگیرم و نصفِ قربانیِ برداشت رو بهعنوانِ وثیقه بدم. من از قبل موادِ مکملِ معجونِ آتشافروز رو جمع کردم.»
فرانکا جا خورد و فریاد زد: «به این زودی؟ من هنوز حتی شروع نکرده بودم برات بگردم!»
لومیان بارِ دیگر پوزخند زد.
«دیشب دمِ درِ دفترِ نمایندهٔ مجلس به سرکرده برخوردم و نقشههام برای ارتقا و مساعدهٔ حقوقم رو بهش اعتراف کردم. ازش خواستم حواسش به موادِ مکملِ معجونِ آتشافروز باشه.»
فرانکا هرچه بیشتر گوش میداد، حالتِ چهرهاش پیچیدهتر میشد.
«تو از اونی که فکر میکردم مکارتری، بچه... در میون گذاشتنِ این موضوع با گاردنر واقعاً بهترین روشه.
«با این حال، نمیتونی منم در نظر بگیری؟ نمیدونی که منم میخواستم از طریقِ گاردنر کمکت کنم موادِ مکملِ معجونِ آتشافروز رو جمع کنی؟ اون یه توطئهگرِ ردهٔ ۶ یا یه شکارچیِ ردهٔ ۵ـه، و یه گروه از شکارچیها باهاش کار میکنن. قطعاً همچین چیزایی کم نداره. شانس آوردم تو این دو روز سراغش نرفتم. وگرنه حتماً شک میکرد که ما با هم سروسرّی داریم.»
لومیان همیشه گمان میکرد فرانکا از طریقِ جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری به دنبالِ مواد میگردد. انتظار نداشت او برای راحتی و دسترسیِ نزدیک سراغِ گاردنر مارتن برود و چیزی نمانده بود رابطهٔ پنهانیشان را لو بدهد.
فرانکا به اتاقش برگشت و از جایی یک اسکناسِ ۴۰۰۰ ورلدوری بیرون آورد. آن را به دستِ لومیان داد و با لحنی جدی به او یادآوری کرد: «وقتی مادهٔ اصلی رو به دست آوردی، برای ساختنِ معجون عجله نکن. باید مطمئن بشی که وضعیتت میتونه تأثیرِ ارتقات رو تحمل کنه. وگرنه بهتره یه مدت به تعویق بندازیش. نگهداریِ مادهٔ اصلی خیلی آسونتر از خودِ معجونه.»
لومیان با آرامش پاسخ داد: «کاملاً در جریانم.»
پس از لحظهای تفکر، پرسید: «قبل از اینکه بری پیشِ ژنا، عاقلانهست که به مقامات خبر بدی. انفجار تازه رخ داده، پس ممکنه سرنخهایی باقی مونده باشه.»
فرانکا موافقت کرد: «آره.»
لومیان پیش از خداحافظی با کنجکاوی پرسید: «اگه زندهها سومین قربانیِ برترن، دومین و بهترین قربانیها چیان؟»
فرانکا لبخند زد و گفت: «دومین قربانیِ برتر، موجوداتی با ویژگیِ فرابشریان. و بهترینشون... نیمهخداها هستن.»
...
محلهٔ نوئل، طبقهٔ ششمِ بیمارستانِ کاخِ مقدس.
وقتی ژنا از دستشویی به بخش برگشت، دید برادرش ژولین دارد به مادرشان، الودی، کمک میکند تا گوشههای پتو را مرتب کند.
الودی همچنان بیهوش بود، اما رنگوروی چهرهاش نشانههایی از بهبودی داشت.
ژولین برخاست و خواهرش را به کناری خواند. زمزمه کرد: «سلیا، نگرانِ خرجِ درمانِ پیشِ رو نباش. یه راهی پیدا میکنم. تو به کلاسهای بازیگریت تو تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی ادامه بده.»
قلبِ ژنا لبریز از قدردانی شد و پرسید: «دکتر باهات حرف زد؟»
ژولین با وقار سر تکان داد: «آره، همین الان.»
ژنا لبهایش را به هم فشرد و به او اطمینان داد: «نگران نباش. دوستام قبول کردن بهم پول قرض بدن. میتونم تو سه سال با کمترین سود بهشون پس بدم. با درآمدِ من از خوانندگیِ زیرزمینی و حقوقِ تو، اگه صرفهجویی کنیم، باید کافی باشه، بیاینکه به کارآموزیِ جفتمون لطمهای بخوره.»
لحظهای سکوت برقرار شد و ژولین به فکر فرورفت، تا اینکه سرانجام گفت: «اون سیِل؟»
ژنا که میترسید برادرش به کارهای افراطی دست بزند، احساس کرد باید اوضاع را روشن کند: «آره، اونم یکیشونه، ولی دوستای دیگهای هم دارم. و فرانکا، همون "چکمههای سرخ" که دیشب بهت گفتم.»
به یاد آورد که چطور دو سال پیش، ژولین به فکر افتاده بود دور از چشمِ مادرشان، خودش را مخفیانه به شرکتِ واردات و صادراتِ بالام-پاز بفروشد تا مزدورِ مصرفیِ آنها شود و تمامِ بدهیهایشان را بپردازد، تا ژنا بتواند رؤیاهایش را بهعنوانِ بازیگرِ کارآموز دنبال کند. خوشبختانه، آن نقشه در نهایت نقش بر آب شده بود.
درست وقتی ژولین میخواست جواب بدهد، نگاهش به زنِ بلندقامت و باریکاندامی افتاد که در ورودیِ بخش ایستاده بود.
او بلوزی با شلوارِ سوارکاریِ رنگروشن، رویهٔ فاستونیِ نازک با چهارخانههای سیاهوسفید، و چکمههای سرخِ درخشانی به تن داشت. موهای بلندِ کتانرنگش را در دماسبیِ سادهای پشتِ سر بسته بود. با ابروهایی که تا شقیقههایش امتداد مییافت و چشمانی که از انرژی برق میزد، جذابیتی مقاومتناپذیر از خود ساطع میکرد.
ژنا مشتاقانه به سویش رفت.
«فرانکا.»
...
خیابانِ روپوشسفیدها، داخلِ خانهٔ امن.
لومیان که ستارهٔ خورشید را به دست آورده و اکنون در حالِ تقطیرِ عصارهاش بود، نشست و منتظرِ پاسخِ خانمِ شعبدهباز ماند.
روی میزِ روبهرویش، خونِ سمندرِ آتشین، پودرِ پیروکسنِ ماگما و پودرِ بلسانِ تاجسرخ بهدقت چیده شده بود.
درست وقتی عصارهٔ ستارهٔ خورشید داشت آماده میشد، «عروسکِ» همقدِ بازویی که پیراهنی به رنگِ طلاییِ روشن به تن داشت، با اجزای چهرهای نفیس اما کمی غریب، روی طاقچهٔ پنجره ظاهر شد.
قوطیِ فلزیِ بیسکویتی را روی طاقچه گذاشت و هوا را بویید.
«دفعهٔ بعد که احضارم میکنی، از این عصاره استفاده کن.»
درخواستِ طرفِ مقابل چنان غیرعادی بود که لومیان لحظهای جا خورد. تنها چیزی که توانست ارائه دهد، پاسخی غریزی بود: «باشه.»
در یک چشمبههمزدن، عروسکِ نامهرسان از پیشِ چشمانش ناپدید شد. لومیان قوطیِ بیسکویتِ نقرهای و درخشان را باز کرد و «قلبِ» کوچک و زرشکیرنگی را دید که بیصدا درونش میسوخت.
بیدرنگ، لیوانِ آبجوی آمادهای را برداشت و ویژگیِ فرابشریِ آتشافروز را درونش انداخت.
بلافاصله پس از آن، لومیان بیش از ۵۰ میلیلیتر خونِ سمندرِ آتشین را در لیوان ریخت.
با صدای جلزولزی، مایعِ زرشکیرنگ تبخیر شد و به مِهِ خونی بدل گشت که دورِ «قلب» میچرخید.
ویژگیِ فرابشریِ آتشافروز بهطورِ چشمگیری نرم شد و سطحش چون آبِ دریاچه موج برداشت.
طبقِ دستورالعملِ فرمولِ معجون، لومیان پودرِ پیروکسنِ ماگما، پودرِ بلسانِ تاجسرخ و عصارهٔ ستارهٔ خورشید را به لیوانِ آبجو افزود. با این کار، مِهِ خونِ پیرامونِ «قلب» ناگهان جمع شد و مایعی زردرنگ با حبابهای سرخ پدید آورد.
در چشمانِ لومیان، این معجونِ آتشافروز بود.
لومیان بهجای اینکه فوراً آن را بنوشد، چشمانش را بست.
در ذهنش، تصویرِ پیکرِ بیجانِ فلامنگ را مجسم کرد که از چارچوبِ پنجره آویزان بود، و وصیتنامهٔ آن دیوانه را که روی برگهای از کاغذِ سفید نوشته شده بود. مسیو روهر را تصور کرد که بدنش از پوسیدگی ویران شده بود. مادام میشل را در ذهن آورد که غمهایش را در مشروب غرق میکرد و با سروصدا آواز میخواند، اما در نهایت در نورِ صبحگاهی خود را حلقآویز کرد و به کامِ مرگ رفت. همچنین شاهدِ فریادهایی بود که در میدانِ سوت طنینانداز میشد.
سپس، نگاهی گذرا به خودِ لجباز و مصممش در هیئتِ یک ولگرد انداخت. شاهدِ روحیهٔ تزلزلناپذیرِ خودش بود که با وجودِ ضربههای پیاپی، از تسلیم شدن سر باز میزد. پیامدِ جایگزینی را برای خودش تصور کرد. شاهدِ اندوه، خشم، ناتوانی و ستمی بود که با دنبال کردنِ امید همراه میشد، اما در نهایت تاریکی آن را میبلعید.
خندهٔ تمسخرآمیزِ سرنوشت در گوشش طنین انداخت و آتشی خروشان در قلبش برافروخت.
اگه این پایانِ گریزناپذیره؛
اگه این سرنوشتِ ناچیز بودنه،
اگه تلاشها هیچ ثمری نداره و امید برای همیشه دستنیافتنی میمونه؛
پس با تمامِ وجودم میجنگم تا همهچیز رو عوض کنم!
حتی اگه هیچ نوری در پیش نباشه و امید به سوسویی ناچیز تقلیل پیدا کنه، تا آخرین نفسم میجنگم!
نمایندهٔ مجلسِ مادرجنده!
گیوم بنهِ مادرجنده!
کافرانِ مادرجنده!
ترمیبوروسِ مادرجنده!
ناگزیریِ مادرجنده!
لومیان چشمانش را ناگهان باز کرد و آخرین اصلِ ایفای نقشِ خود را بهعنوانِ یک ستیزهجو تثبیت نمود.
ستیزهجویی نمادِ روحیهای تسلیمناپذیر بود!
برای کمک به هضم نیازی به این کار نداشت. با آتشی که در سینهاش زبانه میکشید، لیوانِ آبجو را چنگ زد و مایع را سر کشید.
از دهانش شروع به سوزاندن کرد، از مری پایین رفت، به معدهاش ریخت و قلبش را سوزاند.