چپتر 243: فرصت

خشمِ لومیان به این معنا نبود که خونسردیاش را از دست میدهد؛ به این معنا نبود که فقط تغییرِ قیافه میدهد و به دفترِ نمایندهٔ مجلس رخنه میکند تا یارویی را که جرئت کرده بود «همینطوری تف کند» پیدا کند و درجا بسوزاند.

نقشهٔ مضحکی نبود، اما بدونِ اطلاعاتِ کافی، پذیرفتنِ چنین خطری بهراحتی به خودکشی ختم میشد.

پیش از هر چیز، لومیان از شمار یا قدرتِ بدعتگذارانِ حاضر در دفترِ نمایندهٔ مجلس خبر نداشت.

همچنین نمیدانست ادارهٔ ۸ یا دو کلیسا چند محافظ برای اوگ آرتوآ گماشتهاند و از تواناییهایشان هم بیخبر بود.

افزون بر این، جزئیاتِ دقیقی از محلِ استقرار یا وضعیتِ هدف در دست نداشت. حتی اگر با موفقیت به دفتر رخنه میکرد، یافتنِ هدف کارِ آسانی نبود.

در نهایت، هنوز نقشهای برای ورودِ پنهانی و مهمتر از آن، راهی برای عقبنشینیِ بیخطر در سر نداشت.

با این حال، لومیان نمیتوانست انکار کند که آشفتگیِ ناشی از انفجارِ کارخانه شیمیایی گودویل، فرصتی عالی برای رخنهاش فراهم کرده است.

فعلاً راهبردِ موقتش این بود که شکارچیِ صبوری باشد. در سکوت هدف را تعقیب میکرد، حرکاتش را زیر نظر میگرفت و منتظرِ فرصتی بینقص برای حمله میماند.

بر اساسِ جایگاهِ هدف در کارزارِ انتخاباتیِ اوگ آرتوآ، لومیان حدس میزد آن مرد نمیتواند چندان قدرتمند باشد. قطعاً تواناییهای خداگونه نداشت. حتی اگر فرابشرِ ردهٔ میانی بود، احتمالاً ردهاش از ردهٔ ۷ بالاتر نمیرفت.

لومیان چندان نگران نبود که شاید قضاوتش اشتباه باشد و هدف فرابشرِ ردهٔ ۶ یا حتی ردهٔ ۵ از آب دربیاید. در واقع، باور داشت که شکارِ بدعتگذاران برای آقای کِی بسیار جذاب خواهد بود!

هوف... لومیان نفسش را آرام بیرون داد و نگاهش را به ساختمانِ چهارطبقهٔ خاکیرنگ و غرق در نور دوخت. به گردآوریِ اطلاعاتِ مفید برای عملیاتِ پیشِ رو ادامه داد.

با گذشتِ زمان، متوجهِ زبالهگردهای میانسالی شد که کیسههای کتان بر دوش داشتند و زبالههای تلنبارشده در کنارِ ساختمان را زیرورو میکردند.

این منظره آه از نهادِ لومیان برآورد و آتشِ عزم را در دلش شعلهورتر کرد.

در تریر، آدمها نمیتوانستند همینطوری و دلبخواهی زبالهگردی کنند. هر زبالهگردی، چه تماموقت و چه پارهوقت، کارفرمایی داشت. مناطقِ مشخصی برای زبالهگردی به آنها واگذار میشد و اجازه نداشتند از مرزهایشان پا فراتر بگذارند. تخلف از این قانون اغلب به درگیری و برخوردهای خشونتآمیز میانجامید. به همین دلیل، روهر و میشل از تهِ دل آرزو میکردند اوگ آرتوآ هر روز ضیافت به راه بیندازد، تا اینکه مجبور نشوند در مناطقی پرسه بزنند که پیشتر ضیافتی در آنها برپا شده بود؛ چرا که آن مکانها به زبالهگردهای دیگری تعلق داشت.

تفاوتِ زبالهگردهای تماموقت و پارهوقت در شرایطِ کاریشان بود. نیروهای تماموقت از کارفرما حقوقِ ماهانه میگرفتند و کارفرما مالکِ تمامِ زبالههایی بود که جمع میکردند. گاهی اگر به اشیای ارزشمند یا قابلاستفاده برمیخوردند، میتوانستند تصمیم بگیرند که آنها را تحویل دهند یا برای مصرفِ شخصی نگه دارند. زبالهگردهای پارهوقتی مثلِ روهر و میشل حقوقِ ثابتی نداشتند. آنها صبح و عصر زبالهگردی میکردند و هرچه مییافتند را به محلِ دفعِ زبالهٔ مشخصی میبردند که معمولاً متعلق به کارفرمایشان بود.

این شرایط ولگردهای خیابانی را محدود میکرد تا فقط برای یافتنِ غذا و لباس زبالهگردی کنند و فرصتِ چندانی برای تبدیلِ یافتههایشان به پول نداشتند.

لومیان با صبوری تا ساعتِ ۹ شب منتظر ماند و دید که شمارِ مهمانانِ دفترِ نمایندهٔ مجلس رفتهرفته کاهش مییابد. آدمها برای کشیدنِ سیگار یا استراحتی کوتاه به بالکنها میآمدند.

و بعد، با دیدنِ شخصی، چشمانش گرد شد.

در بالکنِ یکی از اتاقهای طبقهٔ دوم ایستاده بود—همان مردِ لاغر و رنگپریده و بیجان با موهای فرفریِ زردِ تیره و چشمانِ قهوهایِ نافذ.

پیراهنی آبی، جلیقهای سیاه و کتوشلواری تیره به تن داشت و پاپیون زده بود. سیگاری در دست داشت، در هالهای از دود فرو رفته بود و گهگاه پُکی به آن میزد. لومیان پیشتر او را در پیشگویی آینه جادویی فرانکا دیده بود. همان مردِ تفکننده بود.

سرفه، سرفه، سرفه! حملهای از سرفههای شدید مردِ جوان و نحیف را لرزاند، گویی میخواست ریههایش را از سینه بیرون بیندازد.

در نهایت، پس از کمی صاف کردنِ گلو، تودهٔ دیگری از خلطِ غلیظ را بالا آورد.

دستمالی بیرون کشید، خلطِ لزج را در آن تف کرد، دستمال را پیچید و در جیبش گذاشت. آن را همینطوری دور نینداخت.

چشمانِ لومیان ریز شد. میدونه خلطش به خاطرِ علومِ غریبه میتونه بیماری منتقل کنه.

وقتی آدمهای بیشتری به بالکنِ اتاقهایشان آمدند، لومیان بهسرعت چهرههای آشنا را تشخیص داد.

اوگ آرتوآ، نمایندهٔ مجلس از محلهٔ بازار، در اتاقی در بالاترین طبقه مستقر بود که بزرگترین بالکن را داشت.

زنِ موقرمز در همان طبقه و درست در اتاقِ بغلیِ او اقامت داشت.

در طبقهٔ دوم، در انتهای دیگرِ راهرو و دور از مردِ تفکننده، مردی سیساله با عینکِ دورطلایی ایستاده بود که همیشه سندی در دست داشت. هر از گاهی برای کشیدنِ سیگار و تماشای منظره به بالکن میآمد و هیچ نگرانیای از بابتِ پیامدهای انفجارِ کارخانه شیمیایی گودویل در چهرهاش دیده نمیشد.

مردِ میانسالِ قدبلند و عضلانی در طبقهٔ سوم بود و دفترِ مرکزی را در اختیار داشت.

درست زیرِ اوگ آرتوآ، در طبقهٔ چهارم، زنِ جوانِ باوقاری با پیراهنِ سفید و پالتوی آبیِ تیره حضور داشت. او در همان سمتی از ساختمان بود که مردِ عینکدورطلایی ایستاده بود و عمداً از نزدیک شدن به مردِ تفکننده دوری میکرد.

لومیان با دقت نگاه کرد و به این نتیجه رسید که اتاقهای مجاورِ مردِ تفکننده، بخشی از یک دفترِ کارِ اشتراکیاند که احتمالاً چند کارمند در آن مشغول به کار بودند.

این یعنی احتمالِ اینکه جایگاهِ مهمی داشته باشند یا از قدرتهای فرابشری برخوردار باشند، بسیار ناچیز بود.

پس بقیهٔ بدعتگذاران عمداً از این مرد که مدام سرفه میکنه و تف میندازه فاصله گرفتن. اونا فکر میکنن دفترِ نمایندهٔ مجلس بهشدت محافظت میشه و اون یارو هم قدرتهای فرابشری داره. خیلی بعیده کسی بهش حمله کنه. واقعاً هم همینطوره. اگه قرار باشه حملهای تو دفترِ نمایندهٔ مجلس رخ بده، هدف بیشک اوگ آرتوآست نه یکی از زیردستاش. فقط تو این حالته که ارزشِ ریسک کردن داره... لومیان لحظهای با جدیت به این موضوع فکر کرد و ناگهان حس کرد فرصتی در حالِ شکلگیری است.

اکنون معضل این بود که لومیان چطور میتوانست بیآنکه کسی متوجه شود به دفترِ نمایندهٔ مجلس نفوذ کند، بهویژه با آن موهای طلاییِ توچشم و رگههای سیاهش. هر چه باشد، کمکِ فرانکا را هم نداشت.

لومیان پس از بررسیِ دقیق، نقشهای کشید.

از حوالیِ دفتر دور شد و به خانهٔ امن در خیابانِ روپوشسفیدها بازگشت.

بیدرنگ محرابی برپا کرد و به درگاهِ آن وجودِ عظیم نیایش کرد تا پناهِ وی را بطلبد.

لومیان باورِ راسخ داشت از آنجا که آغوشِ یک فرشته او را از نگاهِ کنجکاوِ هر ایزدی در امان میداشت، بیشک اثری کافی برای مقابله با غیببینی هم داشت!

درست مانندِ قبل، خود را غرق در درخششِ تابناک و شکوهِ الهیِ فرشته یافت. در حالی که احساساتی وصفناپذیر سراپایش را فراگرفته بود، دید که آبشاری از بالهای درخشان او را در بر گرفتند.

وقتی این آیین را به پایان رساند، لومیان دستش را روی سرش گذاشت.

موهای طلایی و سیاهش شعلهور شد و همچون علفِ خشک فروریخت، تا جایی که تنها چند ریشهٔ مو باقی ماند.

کلاهِ لبهدارِ آبیتیره و همیشگیاش را بر سر گذاشت و چهرهاش را پشتِ عینکِ رازکاوی پنهان کرد. لومیان با این ظاهرِ دگرگونشده، خیابانِ روپوشسفیدها را ترک کرد و راهیِ بلوارِ بازار در نزدیکیِ بازارِ محلهٔ نجیبزاده شد. در آنجا، لباسفروشیای پیدا کرد که کارش فروشِ لباسهای ارزانقیمت نبود.

دو فروشنده، یک مرد و یک زن، با دیدنِ آدمی که شبیهِ ولگردها لباس پوشیده بود و وارد میشد، جا خوردند و نمیدانستند چه واکنشی نشان دهند.

لومیان با لحنی وحشتزده توضیح داد: «گیرِ یه دزدِ منحرف افتادم که لباس و شلوارم رو دزدید. چارهای نداشتم جز اینکه این دست لباس رو از یه گدای همین دور و بر بخرم.»

فروشندهٔ زن بهسختی خندهاش را فروخورد.

آنها پیش از این بارها شاهدِ موقعیتهای مشابهی بودند و خوب میدانستند کسانی که چنین بهانههایی میآورند، اغلب با برخی از بانوان سروسرّی دارند و با بازگشتِ شوهرانشان، نیمهبرهنه و فقط با کیفِ پولشان پا به فرار میگذارند و در نهایت به لباسهای یک گدا پناه میبرند.

وقتی کسی با اطمینان ادعا میکرد که مخمصهاش ناشی از یک رابطهٔ پنهانی است، معمولاً به این معنا بود که واقعاً گیرِ یک دزدِ روانی افتاده است.

در نهایت، لومیان کتوشلواری خرید که آبرومند به نظر میرسید اما در واقع کاملاً معمولی بود. این دست لباس شاملِ یک پیراهن، پالتو، پاپیون و یک عصای تیره میشد. علاوه بر این، یک کلاهگیسِ قهوهای و یک ریشِ مصنوعیِ همرنگِ آن هم انتخاب کرد.

هزینهٔ کل ۷۸ ورلدور شد.

لومیان پس از پاک کردنِ دقیقِ ردِ پایش و بازگشت به خانهٔ امن در خیابانِ روپوشسفیدها، لباسِ مبدلش را درآورد و بارِ دیگر عینکِ رازکاوی را به چشم زد. با تکیه بر حافظهاش، با مهارت آرایش کرد تا به نتیجهٔ دلخواهش برسد.

هدفش این بود که خود را به نسخهای مسنتر از خودش تبدیل کند. همانطور که به آینه خیره شده بود، لومیان رفتهرفته ظاهرِ مردی میانسال را به خود گرفت، که با ریشِ مصنوعیِ قهوهایرنگی روی دهان و چانهاش کامل میشد.

بدین ترتیب، لومیان هویتِ بونو گودویل، مالکِ کارخانهٔ شیمیاییِ گودویل را به خود گرفت.

هرچند شباهت تنها حدودِ ۴۰ تا ۵۰ درصد بود، هر کسی که با بونو گودویل آشنایی داشت، ناخودآگاه لومیان را با او اشتباه میگرفت، به این شرط که او را دقیق وارسی نمیکردند.

لومیان قصد داشت با این ظاهر به دفترِ نمایندهٔ مجلس نفوذ کند!

پیش از آغازِ مأموریتش، به بخشِ زیرزمینی رفت و لباسِ ولگرد را در غاری درونِ معدنِ سنگ پنهان کرد.

لومیان پس از خروج از تریرِ زیرزمینی، عصا به دست بهسوی ساختمانِ چهارطبقهٔ خاکیرنگی شتافت که دفترِ نمایندهٔ مجلس در آن قرار داشت.

پس از لحظهای مشاهده و اطمینان از اینکه افرادِ درونِ هر اتاق تغییرِ چندانی نکردهاند، سرش را پایین انداخت تا چهرهاش تا حدی پنهان بماند و به ورودی نزدیک شد.

نگهبانی مسلح با یونیفرمِ آبیتیره راهش را بست و پرسید: «دنبالِ کی میگردید؟»

لومیان سرش را بالا آورد، دستش را پس کشید و با صدایی مضطرب جواب داد: «دنبالِ نمایندهٔ مجلس هستم.»

یکی از نگهبانها زیرِ نورِ چراغِ خیابان نگاهِ واضحی به چهرهٔ ملاقاتکننده انداخت و بیاختیار گفت: «مسیو گودویل، چی باعث شده دوباره بیاید اینجا...»

ناگهان حرفش را قطع کرد، چرا که فهمید این نجیبزاده که بهتازگی انفجاری ویرانگر را در کارخانهاش تجربه کرده، امشب مسائلِ فراوانی برای رسیدگی و دغدغههای بیشماری دارد که نیازمندِ کمک است.

دو نگهبان از پرسوجوی بیشتر خودداری کردند و کنار رفتند تا لومیان عبور کند.

با وجودِ دیروقت بودن، سرسرای طبقهٔ همکف پرجنبوجوش بود. خبرنگاران، مقامات، نمایندگانِ سازمانهای خیریه، کارکنانِ بیمارستان که برای گزارش آمده بودند و پرسنلِ مختلفی که مسئولِ پذیرشِ آنها بودند، فضا را پر کرده بودند.

لومیان تمایلش را برای جلبتوجه نکردن حفظ کرد. با سرِ پایینافتاده که چهرهاش را تا حدی میپوشاند، یکراست بهسوی راهپله رفت. با همین ترفند، از کنارِ دو نگهبانِ مسلح گذشت و به طبقهٔ دوم رفت.

لومیان پس از جهتیابی، از کنارِ دو کارمندی که از اتاقی در همان نزدیکی بیرون آمدند گذشت و به مقابلِ دفترِ مردِ جوانِ بیمارحال رسید.

روی درِ شنگرفیرنگ، پلاکِ آلومینیومیِ سفیدی نصب شده بود که چند کلمهٔ اینتیسیِ طلایی روی آن حک شده بود: «دستیارِ منشی، تیبالت ژاک.»

تیبالت... لومیان لبخندی زد، دستکشهایش را دست کرد و ضربهٔ آرامی به در زد.