چپتر 254: نزولِ داوری
چپتر 254: نزولِ داوری
فرانکا کارتِ داوری را محکم در دست فشرد و به زبانِ هرمس ورد خواند: «داوری ببار!»
کارتِ تاروت که ظاهری عادی داشت بیتغییر ماند، اما چند ثانیه نگذشته بود که مسافرخانهٔ خروسِ زرین بهوضوح لرزید.
شاخههای سبزِ مایل به قهوهای و تاکهای فیروزهای که نمای ساختمان را پوشانده بودند، گویی که ترسیده باشند، عقب نشستند.
میدانِ دیدِ فرانکا از میانِ پنجره گستردهتر شد. دید که آسمان با تاجِ اثیریِ درختی غولآسا درمیآمیزد. ابرها گویی در چنگِ تندبادی گرفتار شده بودند و هماهنگ با هم میچرخیدند.
با تغییرِ جهتِ باد، ابرهای سفیدِ بیشماری گردِ هم آمدند و گردابی عظیم ساختند که بهسوی زمین پایین آمد و کشیده شد، تا جایی که به تندبادی شمشیرمانند بدل گشت که زمین و آسمان را به هم پیوند میداد.
شمشیر فرود آمد و پیکری استوار درست وسطِ خیابانِ هرجومرج ایستاد.
زنی بود با موهای بلوندِ تا روی شانه، که لباسِ تمرینِ سنتیِ شوالیهها را به رنگِ سفیدِ مایل به خاکستری به تن داشت.
قدش کمی بیش از یک و نیم متر بود، چهرهای ظریف و زیبا داشت و از چشمانش هالهای از وقار و اقتدار میبارید که تسلیم و فرمانبرداری میطلبید.
خیابانِ هرجومرج، جایی که او ایستاده بود، دیگر شباهتی به گذشته نداشت. ساختمانهای اطراف، جادههای باریک، و دستفروشان و رهگذرانی که غرق در هوسهای خویش بودند، از هم جدا شده و در سراسرِ آن برهوتِ عجیب پراکنده شده بودند و با خیابانهای دیگر درمیآمیختند.
ریشههایی درهمتنیده از دلِ خاک بیرون زدند و بخشهای پراکنده را به هم متصل کردند. این ریشهها از درختِ سبزِ مایل به قهوهای در مرکز سرچشمه میگرفتند، لایهلایه به اطراف پخش میشدند و هرچه به هسته نزدیکتر میشدند، تراکمشان بیشتر میشد.
خیابانهایی که در اشغالِ درختِ غولآسا بودند، به لطفِ این برهوتِ عجیب از دیدِ دنیای بیرون پنهان ماندند!
فرانکا با دیدنِ آن بانوی کوتاهقامت اما باوقارِ موطلایی، آهِ آسودگی کشید.
کارتهای داوری و دوِ جام را در دست فشرد و بیاختیار به زبان آورد: «ستایش بر ابله! ستایش بر خانمِ داوری!»
بهمحضِ آنکه زنِ ملقب به خانمِ داوری فرود آمد، نگاهش به کنارِ درختِ سبزِ مایل به قهوهای افتاد. بیآنکه فرانکا متوجه شود، در مقطعی کالسکهای روباز و گهوارهمانند به رنگِ سرخِ تیره آنجا ظاهر شده بود. دو موجودِ بلندقامت با شاخهای بز، بدنهای قیرگون و شعلههای تاریکِ سوزان کالسکه را میکشیدند. ظاهراً اهریمن بودند.
درونِ کالسکه زنی با روبندهای روشن نشسته بود. ردایی سفید و گشاد به تن داشت و از شکمِ کمی برآمدهاش، درخششِ ملموسِ مادرانهای ساطع میشد.
بانو ماه!
آن برهوتِ عجیب، عالمِ پارامیتای او بود!
بانو ماه... بالاخره از سوراخِ موش اومدی بیرون...
چشمانِ خانمِ داوری، آن بانوی موطلایی، در دم حالتی اثیری به خود گرفت، گویی هالهای طلایی بر آنها نشسته باشد.
از میانِ چشمانش، قدرتهای فرابشریِ درهمتنیدهای را درونِ زنِ سوار بر کالسکه دید که در رنگها و حالتهای گوناگون نمودار میشدند.
صدای باوقارِ خانمِ داوری طنین انداخت: «محرومیت!»
واژهای به زبانِ هرمسِ باستانی بود.
خانمِ داوری با حرکتی ساده از دستِ راستش، تواناییِ جفتگیری میانِ موجوداتِ غیرهمجنس را موقتاً سلب کرد.
بلافاصله پس از آن، خانمِ داوری به جلو خم شد، کفِ دستش را پیش برد و به زبانِ هرمسِ باستانی اعلام کرد: «تبعید!»
با صدایی زوزهمانند، نیرویی نامرئی و عظیم به تندبادی سهمگین بدل شد و در برابرِ بانو ماه به غرش درآمد.
بیاعتنا به فاصله، مستقیماً همانجا که کالسکه ایستاده بود پدیدار شد.
از زیرِ روبندهٔ بانو ماه، لبهای سرخش که بهسختی دیده میشد از هم باز شد و نفسهای عمیقی کشید.
آن تندبادِ اغراقآمیز که میتوانست ساختمانی کامل را فروبریزد، گویی راهِ خروجی در ظرفی محدود یافته بود. به درونِ دهانِ بانو ماه سرازیر شد و در بدنش رخنه کرد.
تنها در یک ثانیه، تندباد در نیستی محو شد و بانو ماه آن را کاملاً بلعید.
درحالیکه درخششِ مادرانهاش پرفروغتر شده بود، دستِ راستش را دراز کرد و شکمِ برآمدهاش را با لطافت نوازش کرد.
...
آسمانِ لاجوردی و ابرهای خروشان به نقاشیهایی بینظیر میمانستند و زمینِ زیرِ پایشان، قلمرویی درهمتنیده با ریشههای درخت بود.
نگاهِ لومیان با سوزانا ماتیس که بر فرازِ تاجِ درخت نشسته بود تلاقی کرد و نگاهی معنادار بینشان ردوبدل شد. در یک چشمبههمزدن، کلاغهای آتشینِ زرشکی و نیمهاثیری پیرامونش پدیدار شدند.
کلاغهای آتشین چرخی زدند و بهسوی آسمان اوج گرفتند، اما نتوانستند از تاجِ اثیریِ درخت عبور کنند. تنها توانستند نزدیک شوند، حضوری بدونِ تماس.
روی تنهٔ سبزِ مایل به قهوهای فرود آمدند و با سوزاندنش، ردهایی سیاه بر جای گذاشتند.
لومیان با دیدنِ این صحنه، بیدرنگ تمرکزش را تغییر داد.
پیشتر دریافته بود که شعلهها میتوانند آسیبِ مشخصی به این موجودیتِ رازآلود، معروف به درختِ سایه، وارد کنند!
گویهای آتشینِ زرشکی یکی پس از دیگری شکل گرفتند و بهسوی شاخههای درخت پرتاب شدند. با این حال، تنها آنها را سوزاندند بیآنکه اثرِ چشمگیری داشته باشند.
لومیان لحظهای درنگ کرد. سوزانا ماتیس درگیرِ کاری بود و شارلوت کالوینو هنوز از سوختگیهایش بهبود نیافته بود. ظاهراً به صحنهای خیالی پناه برده بود. همین فرصت داد تا شعلههای زرشکی در کفِ دستِ لومیان لایهلایه روی هم انباشته شوند، تا جایی که به گویی بهاندازهٔ یک مشت از نورِ سفید و سوزان بدل گشتند.
بوووم!
انفجارِ ناشی از گویِ آتشینِ سفید چندین برابر قدرتمندتر از پیش بود، اما حتی یک تکه از پوستِ درختِ سایه هم نریخت. تنها گسترهٔ بزرگتری از گوشتِ سوخته و بوی محوِ شکوفهای غولآسا و روشن، گواهی بر واقعیتِ جریانِ شعلههای سفید و سوزان بود.
چهرهٔ لومیان در هم رفت. پس از لحظهای تأمل، نیزهای ساخته از شعلههای سفید و سوزان در دستش پدیدار شد.
او نیزه را بهسوی درختِ قهوهایِ مایل به سبز پرتاب کرد. دید که سوراخهایی بهاندازهٔ سوزن در پوستِ زغالشدهاش ایجاد کرد و سپس به آبشاری از شعله متلاشی شد که در بخشهای مختلفِ درخت پخش شد.
با دیدنِ این صحنه، دلِ لومیان فشرده شد و جملهٔ محبوبِ خواهرش اورور را به یاد آورد که برای توصیفِ کسانی به کار میبرد که تواناییهایشان را تا حدِ غیرممکنی دستبالا میگرفتند: «مثل مورچهایه که میخواد یه بلوطِ غولآسا رو تکون بده.»
اضطراب، بیقراری و ترسِ لومیان او را واداشت تا با مشتهایش حمله کند.
مشتهای گرهکردهاش در شعلههای سرخ فرورفت.
وقتی به درختِ قهوهایِ مایل به سبز ضربه زد، رگهای از آتش به سطحِ آن نفوذ کرد.
تزریق آتش!
لومیان میخواست از پوستِ بیرونی و مقاومِ درختِ سایه عبور کند و مستقیماً به هستهٔ آن آسیب برساند.
بنگ! بنگ! بنگ!
مشتهای شعلهورِ او بر تنهٔ درختِ قهوهایِ مایل به سبز کوبیده میشد، گویی قصد داشت تمامِ شعلههای انباشتهشده در وجودش را به درونِ آن تزریق کند.
بنگ! بنگ! بنگ! پس از رگباری از حملاتِ دیوانهوار، مشتهایش را عقب کشید و یک قدم به عقب برداشت.
غرمب!
انفجاری خفه از درونِ تنهٔ درخت طنینانداز شد. سرانجام پوستِ زغالشده فروریخت و طعمهٔ شعلهها شد.
در یک چشمبههمزدن، مِهی اثیری فضا را در بر گرفت، گویی رؤیای زیبای فراموششدهای با کبریتی به آتش کشیده شده بود.
لومیان لحظهای خود را در این مه گم کرد. گویی به قهرمانِ آن رؤیا تبدیل شده بود؛ مردی در میانِ همآغوشیِ پرشوری با زنی فریبنده در لباسی نفیس که لبهاش با شیطنت بالا رفته بود.
این حسِ ناآشنا چنان زنده بود که لومیان باور کرد خودش مستقیماً در حالِ تجربهاش است.
ناگهان، دردِ شدیدی در مچِ پایش پیچید و او را از این خیال بیرون کشید.
متوجه شد شاخهها و تاکهای بیشماری از اطرافش بیرون آمدهاند، دزدانه دورِ پاهایش پیچیدهاند و خارهایشان با شکافتنِ ردای خونرنگش، در گوشتِ او فرو رفته و حریصانه خونش را مینوشند.
لومیان نالهای خفه سر داد. رگههای سرخی از بدنش بیرون زد و به شکلِ شنلِ درخشانی از شعلههای آتشین درآمد که ردای گوشت و خونش را در بر گرفت.
در میانِ صدای تَرَقتَرَق، شاخهها و تاکها شعلهور شدند و بهسرعت خشکیدند و به ترکههایی شکننده و بقایایی خاکستری تبدیل شدند.
لومیان با استفاده از این فرصت بهسرعت عقبنشینی کرد و نگاهش را به زخمی که ایجاد کرده بود دوخت.
چشمانش به همان پوستِ قهوهایِ مایل به سبز افتاد، هرچند در مقایسه با اطرافش کمی فرورفته بود.
زیرِ پوست... باز هم پوست!
با درکِ وخامتِ اوضاع، مردمکِ چشمانِ لومیان گشاد شد.
درختِ سایه یک تا دو هزار سال با هوسهای غیرعادیِ ساکنانِ تریر تغذیه شده بود.
احتمالاً هر تکه از پوست نمایانگرِ فعالیتهای انسانیِ خاصی از یک دورانِ مشخص بود که روی هم انباشته شده و بارِ تاریخ و ظرافتهای بشریت را به دوش میکشیدند.
به بیانِ ساده، لومیان فهمید که اگر میخواهد درختِ سایه را نابود کند، باید با هوسهای بیشماری روبهرو شود که در طولِ دو هزار سال انباشته شدهاند.
و او تمامِ توانش را صرف کرده بود تا تنها بر یک هوس غلبه کند؛ شاید یکی از یک میلیارد، یا حتی میلیاردها میلیارد.
چطور ممکن بود پیروز شود؟
تازه آن موقع بود که لومیان به غیرعادی بودنِ کارهایش پی برد.
او بهجای جستوجوی راهِ فرار، تمامِ تمرکزش را روی حمله به درختِ سایه گذاشته بود.
ردوبدل شدنِ نگاهی با سوزانا ماتیس، ترس، اضطراب و سیلی از احساسات را به همراه آورد.
بیخود نبود سوزانا ماتیس گذاشت هر کاری دلم میخواد بکنم. بیخود نبود شارلوت کالوینوی زخمی دخالت نکرد... لومیان مراقبِ ارواحِ سقوطکردهٔ درخت و بازیگرانی بود که میتوانستند هوسها و احساسات را برانگیزند، اما ناآگاهانه تحتِ سلطهٔ آنها قرار گرفته بود.
بارِ دیگر نگاهش را بالا آورد و سوزانا ماتیس را دید. موهایش آبشاری فیروزهای بود و چابکانه در میانِ سایهبانِ اثیری جابهجا میشد و وردی رازآلود میخواند.
شارلوت کالوینو کارهای مرموزش را از سر گرفت. از میانِ صحنههای وهمآلود میگذشت و لباس، مدلِ مو و آرایشش تغییر میکرد تا بازتابی از دورانهای مختلف باشد. این فقط یک اجرای ساده نبود.
افکارِ لومیان بهسرعت از ذهنش میگذشتند که سرگیجه به او هجوم آورد. توانش بهسرعت تحلیل میرفت.
این حس برایش غریبه بود، اما پیشتر دیگران را گرفتارِ اثراتش کرده بود.
آرامبخشِ ساختهٔ جمعیتِ سعادت!
لومیان که همیشه با دقت مراقبِ اطرافش بود، بهسرعت نمکِ بویاییِ علومِ غریبه را بیرون آورد. توجهش به انبوهِ گلهای رنگپریدهای جلب شد که درختِ قهوهایِ مایل به سبز را زینت داده بودند.
گمان میکرد آنها عاملِ پخشِ گازِ آرامبخش باشند!
هاپچو!
لومیان در میانِ عطسهاش چرخید تا از درختِ سایه فاصله بگیرد.
با این حال، آقای کِی همچنان غایب بود.
در یک چشمبههمزدن، ریشههایی از دلِ خاک بیرون آمدند و در هم تنیدند تا حصارِ چوبیِ سهمگینی به بلندیِ بیش از ده متر برپا کنند. این حصار درختِ قهوهایِ مایل به سبز را احاطه کرد و راهِ فرارِ لومیان را بست.
لومیان ایستاد و روی پاشنهاش چرخید.
شکافهای بیشماری تنه، شاخهها و ریشههای درختِ سایه را خدشهدار کرده بود.
برخی از شکافها پناهگاهِ گلهای مرطوب و روشن بودند و برخی دیگر به دهانهای غارمانندی شباهت داشتند که لجنِ چسبناکی از آنها ترشح میشد و بهسرعت بهسوی او کِش میآمدند.
لومیان که گیر افتاده بود و هیچ راهِ فراری نداشت، پوزخندی زد.
بیهیچ هشداری، دستِ راستش را دراز کرد و محکم روی سمتِ چپِ سینهاش فشرد. با لحنی تمسخرآمیز گفت: «ترمیبوروس، اونا واقعاً ارزشت رو دستکم میگیرن. واقعاً قصد دارن از تو بهعنوانِ قربانی استفاده کنن.»