چپتر 255: جویندهٔ نور
چپتر 255: جویندهٔ نور
وقتی لومیان از نقشهٔ جمعیتِ سعادت باخبر شد، بیدرنگ به این نتیجه رسید که سوزانا اشتباهی حیاتی مرتکب شده است.
چیزی که درونش مهروموم شده بود، صرفاً آلودگی در سطحِ فرشته نبود، بلکه فرشتهای واقعی بود!
اولی خودآگاهی نداشت و تنها بر اساسِ غریزه واکنش نشان میداد. بدونِ باز کردنِ مهروموم و اتصالِ دوبارهاش به شکلِ واقعیِ خود، مانندِ انبارِ موادِ منفجرهای بود که موقتاً چاشنی نداشت. با اینکه همچنان احتمالِ انفجار وجود داشت، سوزانا و دیگر بدعتگذاران بر این باور بودند که میتوانند اوضاع را مدیریت کنند.
با به کارگیریِ روشِ مناسب، استفاده از محیطِ منزویِ درونِ درختِ سایه، تدارکِ آیینهای لازم و بهرهگیری از نگاهِ خدای شریر در طولِ مراسمِ قربانی، میتوانستند مهروموم را بشکنند و آن را بهعنوانِ قربانی به درختِ مادرِ هوس تقدیم کنند، و مطمئن شوند که آلودگیِ فرشته تهدیدی به شمار نخواهد رفت.
اما فرشتهٔ واقعی هوش و ارادهای قوی داشت. وی بیکار نمینشست تا قربانیاش کنند.
وقتی مهروموم کاملاً برداشته میشد، آیا سوزانا، شارلوت و دیگران واقعاً از پسِ فرشتهای واقعی برمیآمدند؟
یکی از آنها روحِ پلیدِ ردهٔ ۵ بود که نیاز داشت درختِ سایه مقداری الوهیت داشته باشد، در حالی که دیگری بیشک بازیگری بود با میلِ سرکوبناپذیری به اجرا. اما در موردِ فرشتهای واقعی، وی باید دستکم در ردهٔ ۲ میبود تا لومیان او را چنین خطاب کند. در دورانِ باستان، آنان تقریباً همترازِ ایزدان بودند و خدایانِ فرعی به شمار میرفتند. تفاوتِ میانشان به اندازهٔ تفاوتِ قدیس و آدمی عادی بود.
ابتدا، لومیان در استفاده از ترمیبوروس بهعنوانِ نقشهٔ فرار تردید داشت و میترسید آن فرشتهٔ شوم و نفرتانگیز از فرصت سوءاستفاده کند تا او را وادار به انجامِ کاری کند که در ظاهر بیخطر به نظر میرسید، اما در خفا به وی کمک میکرد تا قدرتِ بیشتری را به بیرون از مهروموم نفوذ دهد.
در آن صورت، لومیان، سوزانا و شارلوت به کامِ مرگ میرفتند. درختِ سایه نابود میشد یا در زیرِ زمین ناپدید میگشت و به ترمیبوروس اجازه میداد تا واقعاً به این جهان قدم بگذارد.
لومیان که چارهٔ دیگری نداشت، با احتیاط روی طنابِ فولادیِ معلق بر فرازِ مغاکی استعاری قدم گذاشت، به این امید که تعادلش را حفظ کند.
قدمی اشتباه کافی بود تا در نیستیِ جبرانناپذیری سقوط کند.
بهمحضِ اینکه حرفِ لومیان تمام شد، صدای بم و مقتدرانهٔ ترمیبوروس در گوشش طنینانداز شد.
مدتی میشد که لومیان وسوسهٔ فرشته را نشنیده و در برابرش مقاومت نکرده بود. او تنها میتوانست ارتباطِ وی را با سرنوشتِ خودش، از طریقِ رخدادهای غیرعادیِ اطرافش یا اتفاقاتِ ازپیشتعیینشده، حس کند. با این حال، فرشته تسلیم نشده بود و همچنان تلاش میکرد.
اکنون، پس از روزها، لومیان بارِ دیگر صدای ترمیبوروس را شنید و حضورِ کاملِ فرشتهای را که درونش مهروموم شده بود، احساس کرد.
صدای ترمیبوروس که در گوشِ لومیان میپیچید، رگهای از آرامش و خشنودی در خود داشت.
«اگه دستکمم بگیرن، فقط به فرارم از این مهروموم کمک میکنه.
«این محیط عالیه، دقیقاً همون چیزی که منتظرش بودم. حتی اگه بعداً بمیری و مهروموم تکیهگاهش رو از دست بده، دنیای بیرون متوجهِ تغییراتش نمیشه و نمیتونه جلوی رهاییِ من از این بندها رو بگیره.
«شاید مستقیماً نکشنت، اما بهمحضِ اینکه سعی کنن مهروموم رو بشکنن و مراسمِ قربانیشون رو اجرا کنن، سرنوشتِ محتومشون رو رها میکنم. بدنت رو ترک میکنم و آیینشون رو به هم میریزم.»
حرفهای ترمیبوروس این کنایه را در خود داشت:
این همون فرصتیه که مدتها منتظرش بودم!
چرا باید کمکت کنم؟ فقط صبورانه منتظرِ نتیجهٔ ناگزیر باش!
لومیان در سکوت فرو رفت و از جای قبلیاش به عقب پرید.
ریشههای درخت از هم شکافتند و گلهای رنگپریده، مرطوب و غولآسا، یکی پس از دیگری شکفتند، گویی خودِ مغاک دهان باز کرده بود.
هاپچو!
لومیان بارِ دیگر نمکِ بویاییِ علومِ غریبه را استنشاق کرد و خوابآلودگیاش را پراند.
او به سوزانا ماتیس در آسمان چشم دوخت و زیرِ خندهٔ دیوانهواری زد.
«هاها، شما احمقترین جماعتی هستین که تا حالا دیدم!
«بدونِ اینکه هیچی بدونید این آیین رو راه انداختین. مغزتون بهخاطرِ ایمانتون به درختِ مادرِ هوس خالی شده یا با مایعاتِ مختلف پرش کردن؟
«بذارید روشنتون کنم. چیزی که درونِ من مهروموم شده، آلودگی در سطحِ فرشته نیست، یه فرشتهٔ تمامعیاره. اسمش ترمیبوروسه!
«بهمحضِ اینکه اون مهروموم باز بشه، اون رومون فرود میاد و همهتون رو سلاخی میکنه. این درختِ سقوطکردهٔ کثیف و بدبخت رو خرد میکنه و میندازتش تو چاهِ فاضلاب!
«اگه جای شما بودم، همین الان این آیین رو متوقف میکردم و میذاشتم برم!»
سوزانا ماتیس که مدام جایش را در تاجِ پوششی و وهمانگیزِ درخت عوض میکرد، به لومیان خیره شد و لبخند زد.
«دوباره داری بلوف میزنی؟ انگار بلوف زدن سرگرمیِ موردعلاقهته. یه بار گول خوردم؛ دیگه فریب نمیخورم.»
کمی دورتر از او روی یکی از شاخهها، یکی از معدود پنجرههای روی سطحِ مسافرخانهٔ خروسِ زرین که با تاکها و شاخهها در هم تنیده بود، تصویرِ گابریلِ نمایشنامهنویس را بازتاب میداد.
او با خودنویس دیوانهوار نامش را روی تکهای کاغذ مینوشت، گویی نویسندهای نامدار بود که برای خوانندگانِ مشتاقش امضا میداد.
او تسلیمِ جذابیتِ نمایشنامهاش، «جویندهٔ نور»، شده بود، شهرت یافته و نامش بر سرِ زبانها افتاده بود.
سوزانا ماتیس ادامه داد: «تازهش هم، ما این احتمال رو در نظر گرفتیم که این آلودگی نیست و یه فرشتهٔ واقعیه.
«برای همین، با وحیِ الهی، بخشِ مهمی از آیین رو تغییر دادیم. ما تو رو بهعنوانِ قربانیِ اصلی، به همراهِ مهروموم و فرشته، به کار میگیریم تا به درختِ مادرِ هوسِ قادر تقدیمشون کنیم. این کار مانعِ نتیجهٔ نهایی نمیشه.»
«آیینهای قربانی شبیهِ آشپزی نیستند که موادِ اولیه به غذا تبدیل بشن. وظیفهٔ ما تقدیم کردنِ پیشکشها به ایزده. اینکه چه بر سرِ تو، مهروموم و فرشتهٔ درونش میاد، به تصمیمِ درختِ مادرِ هوسِ بزرگ بستگی داره.
«فکر میکنی چرا از حملهٔ واقعی به تو خودداری کردم؟ چنین کاری ممکن بود مهروموم رو پیش از موعد بشکنه!
«حتی فکرِ تهدید کردنم با خودکشی رو هم به سرت راه نده. من میلِ شدیدی به زندگی در تو به وجود میارم.»
انگار ترمیبوروس شبیهِ هدیهٔ ارزشمندی بود که خودش بهتنهایی آزاد میشد. مهروموم مثلِ جعبهای قفلشده بود و خودِ لومیان کادوی نفیسِ آن. سوزانا و شارلوت قصد نداشتند جعبه را باز کنند و هدیه را به درختِ مادرِ هوس تقدیم کنند. در عوض، نقشهشان این بود که جعبه و بستهبندیاش را به ایزد پیشکش کنند و از هرگونه خطرِ بزرگی دوری کنند.
با شنیدنِ حرفهای سوزانا ماتیس، لومیان بیتفاوت ماند؛ نه جا خورد، نه ترسید و نه ناامید شد.
سرش را کمی کج کرد و نگاهش را به سمتِ چپِ سینهاش دوخت و پوزخندی گوشهٔ لبهایش نشست.
«ترمیبوروس، شنیدی؟ قراره بستهبندی بشی و به ایزدی به اسمِ درختِ مادرِ هوس پیشکش بشی. هیچ فرصتی برای فرار از اون مهروموم پیدا نمیکنی.
«نمیدونم درختِ مادرِ هوس چطور باهات تا میکنه، اما میتونم بهت اطمینان بدم که اصلاً خوشایند نیست. واقعاً راضی هستی که مثلِ یه تماشاچیِ ساده منتظرِ فرجام بمونی؟»
این بار، ترمیبوروس فوراً به لومیان جواب نداد. پس از چند ثانیه، صدای طنیناندازِ وی پیچید: «عطارد سقوط کردهت رو بیرون بکش و توی تنهٔ درختِ سایه فرو کن. از لایهٔ دومِ پوستهش رد شو.»
لومیان جا خورد.
«سرنوشتِ درختِ سایه رو هم میشه مبادله کرد؟»
صدای ترمیبوروس شکوهش را بازیافت.
«قبلاً ممکن نبود، اما الان هست. اون درخت ویژگیِ زندهٔ خاصی داره. شبیهِ یه درختمردِ اساطیریه که هوشِ خودش رو کامل به دست نیاورده.»
بیدرنگ، لومیان دستِ چپش را دراز کرد و از میانِ شنلِ شعلهورِ زرشکی و ردای ساختهشده از گوشت و خون گذراند. خنجرِ سیاهِ مفرغیِ مزین به نقشونگارهای شوم را چنگ زد.
بدنش را کمی خم کرد و در میانِ شعلههای زرشکیِ روان، مثلِ یوزپلنگ به سمتِ تنهٔ درختِ سایه دوید. در طولِ راه، چابک میپرید و از شکافها و گلهای غولآسای شکوفا جاخالی میداد.
سوزانا ماتیس با دیدنِ اقدامِ تازهٔ لومیان، چندان اعتنایی نکرد. باور نداشت که او بتواند واقعاً به درختِ سایه یا خودش آسیبی برساند. با این حال، محتاط ماند. قصد داشت هوسهای او را برانگیزد و توهماتِ متناسب با آن بسازد تا او را برای «یکی شدن» با گل یا شکافِ خاصی در درخت وسوسه کند.
چشمانِ زمردینِ سوزانا ماتیس قامتِ لومیان را بازتاب میداد که در ردایی از گوشت و خون پوشیده شده و با شنلی شعلهور آراسته شده بود. بیدرنگ رطوبتی در چشمانش حلقه زد.
امیدوار بود ببیند لومیان ناگهان تغییرِ مسیر میدهد و روی گلِ غولآسای روشن میپرد. با این حال، لومیان انگار بیتأثیر از این موضوع، به سمتِ تنهٔ سبزِ مایل به قهوهای یورش برد.
زیرِ شنلِ شعلهور، لومیان نمکِ بویاییِ علومِ غریبه را در دستِ راستش فشرد و آن را نزدیکِ بینیاش نگه داشت.
اشک در چشمانش جمع شد و جلوی عطسهاش را گرفت. اما با کمکِ استقامتِ راهبِ گدا، توانست آن را تحمل کند.
سوزانا ماتیس گیج شده بود. با سطح و ردهٔ او، حتی اگر طرفِ مقابل مدام نمکِ بویاییِ علومِ غریبه را بو میکشید، نباید کاملاً بیتأثیر میماند.
در شرایطِ عادی، با توجه به اختلافِ قدرتشان، او میتوانست بهراحتی لومیان را به عطسه بیندازد، آن هم وقتی که او به دنبالِ گلهای غولآسای روشن یا شکافهای سبزِ مایل به قهوهای میگشت و مدام نمکِ بویاییِ علومِ غریبه را بو میکشید.
البته در چنین موقعیتهایی احتمالِ شکست وجود داشت، اما بیشک کمتر از احتمالِ موفقیت بود.
اما حالا، اولین تلاشِ سوزانا ماتیس بیثمر مانده بود. انگار تاساندازی ماهر در کمالِ تعجب کمترین عدد را آورده باشد.
هاپچو!
لومیان عطسهٔ بلندی کرد.
او با غنیمت شمردنِ لحظهای که ذهنش هنوز شفاف بود و سوزانا برای بارِ دوم نفوذش را اعمال نکرده بود، با انگشتِ راستش قوطیِ فلزی را پوشاند و عطارد سقوط کرده را به سمتِ تنهٔ سبزِ مایل به قهوهایِ درختِ سایه فرو برد و سوراخِ سوزنمانندی را نشانه گرفت که با نیزهٔ سفیدِ سوزان ایجاد کرده بود.
صدای جرنگِ بلندی پیچید؛ عطارد سقوط کرده نتوانست عمیقتر نفوذ کند، گویی به صفحهٔ آهنیِ نفوذناپذیری برخورد کرده بود.
هاپچو!
لومیان که مقدارِ زیادی از نمکِ بویاییِ علومِ غریبه را استنشاق کرده بود، یک بارِ دیگر عطسه کرد و هوسِ دیگری را که سوزانا برانگیخته بود، پس زد. تلاشهای او بارِ دیگر ناکام ماند.
دستِ راستِ لومیان که قوطیِ فلزی را گرفته بود، از شعلههای زرشکی لبریز شد.
شنلِ آتشی را که بدنش را پوشانده بود جذب کرد و بهسرعت به شکلِ دستکشِ بوکسِ سفیدِ شعلهوری متراکم شد.
در لحظهٔ بعد، لومیان مشتِ راستش را بالا برد و آن را به دستهٔ عطارد سقوط کرده کوبید، درست مثلِ آهنگری که سلاحی را شکل میدهد.
با جدا شدنِ دستکشِ بوکسِ سفیدِ درخشان از دستِ لومیان و انفجارش در انتهای عطارد سقوط کرده، صدای غرمبِ مهیبی به گوش رسید.
بوووم!
کفِ دستِ چپِ لومیان که خنجر را نگه داشته بود، در چند جا سوخته و متلاشی شده بود. اما عطارد سقوط کرده، با نیروی ضربهٔ انفجاری، توانست از لایهٔ اولِ پوسته عبور کند و به هستهٔ تنهٔ درختِ سایه نفوذ کند.