چپتر 256: مبادله

دردِ سوزناکِ کفِ دستِ چپِ لومیان بر اثرِ انفجار، چیزی نمانده بود وادارش کند بیاختیار خنجرِ سیاهِ مفرغیاش را که تا پیش از این در تنهٔ اصلیِ درختِ سایه فرو کرده بود، بیرون بکشد.

با تکیه بر سرسختی و تجربهاش از آسیبهای مشابه، کوشید واکنشهای غیرارادیِ بدنش را مهار کند.

همینکه ذهنش از آن شوکِ محرک رها شد، توانست دو هوسِ تحمیلشده از سوی سوزانا ماتیس را پس بزند.

درد و منطق در هم آمیختند و ذهنش را فراگرفتند؛ سپس سیلابی سهمگین از صحنهها هجوم آورد.

اینها تجربههای انباشتهٔ درختِ سایه در طولِ هزارهٔ گذشته بود؛ پارههای بیشماری از هوس که تنهاش را تغذیه کرده و شکل داده بودند. این صحنهها نمایندهٔ آیندههای احتمالیِ این درختِ شریر بودند.

همه در رودخانهای وهمآلود و جیوهایرنگ به هم پیوستند و چون سیلابی افکارِ لومیان را در خود غرق کردند.

نهتنها شمارِ صحنهها چنان کوبنده بود که میتوانست هر فرابشرِ ردهٔ پایینی را از پا درآورد، بلکه برخی از آنها لومیان را وامیداشتند تا بیاختیار نادیدهشان بگیرد یا از آنها چشم بپوشد؛ چرا که یارای نگریستن یا درکِ آنها را در خود نمیدید.

درست در لحظهای که میپنداشت عقلش زیرِ بارِ این سیلابِ عظیم خُرد میشود و به لوحی سپید بدل میگردد، دریافت که دوام آورده است. گویی فضای اضافهای وجود داشت که میتوانست صحنههایی بیشمار و فراتر از حدِ توانش را در خود جای دهد.

لومیان برای انتخابِ سرنوشتی که میخواست مبادله کند، وقت را تلف نکرد. با هدایتِ حسِ خطر و غریزهٔ روحیاش، صحنهای را برگزید:

ریشهای قهوهایسبز به سوی اعماقِ سازهای باستانی امتداد یافته بود و شعلهای نامرئی که بیصدا در تاریکی میسوخت، آن را میبلعید و درخششی وهمآور بر آن پهنه میافکند.

با صدای تَرَقی، ریشهٔ درخت شکست و در سایهها فرو رفت. شعلههای ارغوانی سر برآوردند و بهسرعت به رنگی بدل شدند که با چشمِ غیرمسلح تشخیصدادنی نبود. در یک چشمبههمزدن پراکنده شد و هیچ ردی از خود بر جا نگذاشت.

لومیان «عطاردِ سقوطکرده» را بیرون کشید و تمامِ توانش را به کار گرفت تا این سرنوشت را بشکافد و بیرون بکشد، اما سرنوشت هیچ واکنشی نشان نداد.

ویژژژ! ویژژژ! ویژژژ!

تنههای قهوهایسبزِ درخت که چندان هم قطور نبودند، همچون نیزههایی که دستهٔ سربازان با دقت پرتاب کرده باشند، بهسوی لومیان هجوم آوردند.

هر یک از آنها این توان را داشت که هدفی را سوراخ کند و بر ریشههای گرهدارِ درخت به سیخ بکشد.

در تاجِ وهمآلودِ درخت، چشمانِ زمردینِ سوزانا ماتیس گشاد شد. او کوشید تواناییهای گوناگونِ مرتبط با هوسها — از شهوت و شکمپرستی گرفته تا حرص و بازیگری — را به کار گیرد، اما همهچیز بیفایده بود. پس به قدرتهای روحِ درخت روی آورد و تصمیم گرفت ضربهای فیزیکی وارد کند.

ازآنجاکه به درختِ سایه پیوند خورده بود، روشهای در دسترسش بسیار نیرومندتر از همتایانی بود که به درختانِ عادی بهعنوانِ همراه تکیه میکردند.

گرچه هنوز شک داشت که آن تیغهٔ بهاصطلاح نفرینشده بتواند به درختِ سایه آسیبی برساند، اعتمادبهنفس و عملکردِ لومیان او را کمی مضطرب کرده بود. در ناخودآگاهش بر این باور بود که عاقلانهتر است هر کاری را که پسرک مشغولِ انجامش است، مختل کند.

ترجیح میداد جانبِ احتیاط را بگیرد، آن را خطری جدی بپندارد و از پیش تدابیرِ پیشگیرانهٔ سختگیرانهای بیندیشد، تا اینکه بیگدار به آب بزند و شاهدِ تغییراتی پیشبینینشده و احتمالِ شکست باشد.

حالتِ اول در بدترین حالت تنها مقداری از نیرو و توانش را هدر میداد و تکمیلِ آیین را کمی به تأخیر میانداخت. اما حالتِ دوم چهبسا تغییراتی به بار میآورد که اصلاً دلش نمیخواست ببیند و در نهایت به شکست میانجامید.

حتی اگر احتمالش کم بود، باید تدابیرِ پیشگیرانه میاندیشید. نمیتوانست دست روی دست بگذارد تا اتفاق بیفتد و تازه به فکرِ جبرانش بیفتد.

ردای گوشتی که بدنِ لومیان را در بر گرفته بود، ناگهان منقبض شد، جثهاش را کوچکتر کرد و باعث شد از بیشترِ تنههای نیزهمانندِ درخت جاخالی دهد.

دو تا از آنها بر شانهٔ چپ و راستِ لومیان فرود آمدند و راهِ هرگونه جاخالی دادن یا گریز را بر او بستند.

گوشت و خونی که ردا را شکل میداد، همچون سربازانی منضبط که فرمان گرفته باشند، عمل کرد. آنها بهسوی ضربهٔ قریبالوقوع هجوم بردند و لایههایی از بالشتکهای خونرنگ ساختند.

با برخوردِ طنیناندازی، آن دو نیزهٔ قهوهایسبزِ درخت لایههای گوشت را سوراخ کردند. گوشتِ بیشتری به جلو هجوم آورد و شتابان جای خالی را پر کرد.

گرچه انگشتِ آقای کِی برای کاهشِ آسیب به ردایی از گوشت و خون بدل شده بود، پاهای لومیان زیرِ نیرویی که به ضربهٔ پُتک میمانست خم شد و او را به عقب پرتاب کرد.

در آن لحظه، حس کرد سرنوشتِ ریشهٔ قهوهایسبزِ درخت که در شعلههای نامرئی سوخته بود، چنگالش را شل کرده است.

نیروی وهمآلودی که آن را میشکافت و رها میکرد، تنها به لومیان تعلق نداشت، بلکه از سمتِ چپِ سینهاش و از منبعی ناشناخته نیز نشئت میگرفت.

لومیان دندان به هم سایید و از شتابِ سقوطش بهره گرفت تا با زحمتِ فراوان آن سرنوشت را برانگیزد. با دشواریِ بسیار، آن را به قطرهای جیوه بدل کرد و با سرنوشتِ روبهرو شدن با شبحِ مونسوری که در خنجرِ سیاهِ مفرغی ذخیره شده بود، مبادله کرد.

با صدای تَرَقِ واضحی، تَرَکها روی «عطاردِ سقوطکرده» پخش شدند، گویی برای تحملِ بارِ سرنوشت دستوپا میزد. برخی از تَرَکها بهشکلی غیرطبیعی بلند بودند، برخی دیگر ظریف بودند و شماری هم یکراست از میانِ تیغه میگذشتند.

با صدای تاپِ خفهای، لومیان روی ریشههای درهمپیچیدهٔ درخت که در زمین ریشه دوانده بودند سقوط کرد و خود را از نیروهای باقیماندهٔ نیزههای قهوهایسبزِ درخت رها ساخت.

شانهاش از درد تیر میکشید، اما از نظرِ فیزیکی آسیبی ندیده بود. ردای بافتهشده از گوشت و خون شروع به متلاشی شدن کرد و پایین چکید؛ اینگونه راهِ گلِ رنگپریده و شکافِ قهوهایسبز را که «دهانهایشان» را برای بلعیدنِ لومیان گشوده بودند، سد کرد. وقتی روی زمین افتاد، آنها را لِه کرد.

با صدای بووومِ بلندی، شعلههای سرخرنگ فوران کردند و آن موجوداتِ شریر را در خود بلعیدند. لومیان با استفاده از این فرصت، بهسرعت غلتی زد و خود را به موقعیتی نسبتاً امن رساند.

تازه آنوقت بود که لومیان مسئلهای حیاتی را به یاد آورد. درحالیکه از حملاتِ درختان، شاخهها، برگها، تاکها، ریشهها و گلها جاخالی میداد و نمکِ بویاییِ علومِ غریبه را بو میکشید، میانِ عطسههایش زمزمه کرد:

«برخورد با شبحِ مونسوری... هاپچی! ...الزاماً به این معنی نیست که شبحِ مونسوری همون لحظه حمله میکنه!»

اگه طول میکشید، اونهمه تلاشِ قبلیش چه فایدهای داشت؟

با چشمپوشی از این واقعیت که شبحِ مونسوری هر یکیدو ماه یکبار به درختِ سایه یورش میبرد، حتی اگر هر چهارپنج دقیقه یکبار هم حمله میکرد، لومیان باز هم ناامید میشد. وقتی زمانش میرسید، قطعاً مقدماتِ آیین کامل میشد. مراسمِ قربانی پیش از آن آغاز شده بود. زیرِ چشمانِ مراقبِ خدای پلید، یعنی درختِ مادرِ هوس، و بر اساسِ الگوهای پیشینش، احتمالِ زیادی وجود داشت که شبحِ مونسوری پیش از بازگشت مدتی صبر کند.

صدای پرشکوهِ ترمیبوروس بارِ دیگر درونِ بدن و گوشهای لومیان طنین انداخت.

«داره نزدیک میشه. این سرنوشتی محتومه.»

در تاجِ اثیریِ درخت، سوزانا حملاتش را به لومیان متوقف کرد. با استفاده از درختِ سایه، شارلوت را از راهِ دور در مهارِ قربانی راهنمایی کرد و همزمان آگاهیاش را به درونِ درختِ سبزِ مایل به قهوهای فرستاد تا هرگونه مشکلِ احتمالیِ ناشی از حملهٔ خنجرِ مفرغیِ سیاه را جستوجو کند.

هرچه زودتر پیدایش میکرد، زودتر میتوانست برطرفش کند و آیینِ قربانی را به پیش براند!

با شنیدنِ حرفهای ترمیبوروس، لومیان بیاختیار پرسید: «شبحِ مونسوری واقعاً میتونه درختِ سایه رو نابود کنه؟»

گرچه هر دو موجود پلید بودند، اما درختِ غولآسایی که بیش از هزار سال در خاکِ تریر ریشه دوانده بود، با امیالِ بیشماری تغذیه میشد و به خدایی پلید و پنهان پیوند خورده بود، رفیعتر، تهدیدآمیزتر و شرورتر به نظر میرسید.

صدای بمِ ترمیبوروس طنین انداخت: «نه. با این حال، میتونه تا حدی روی درختِ سایه تأثیر بذاره و فرصتی برای فرارت ایجاد کنه.»

درست وقتی حرفِ ترمیبوروس تمام شد، چشمِ لومیان به سایهٔ سیاهِ ناگهانیِ کنارش افتاد.

آن پیکر کمی قوز کرده بود، شبیهِ پیرمردی که زیرِ بارِ زندگی کمر خم کرده باشد.

شبحِ مونسوری!

محدودیتها و موانعِ بیشماری را دور زده بود تا به فضای جایگزینی برسد که در اشغالِ درختِ سایه بود.

پیکرِ قوزکرده با یک گام به لبهٔ تنهٔ سبزِ مایل به قهوهای رسید. سوزانا و شارلوت متوجهِ حضورش شدند.

غریزتاً خطری را حس کردند، اما آن سایهٔ سیاه را به افسانهٔ شبحِ مونسوری در تریر ربط ندادند.

دیوانهوار امیالِ گوناگونِ شبحِ مونسوری را برانگیختند، اما تلاشهایشان مانندِ سنگهایی بود که در مغاکی ژرف پرتاب شوند. هیچ واکنشی در کار نبود.

لومیان برای نخستین بار چهرهٔ واقعیِ شبحِ مونسوری را دید.

نه پیرمرد بود و نه حتی انسان. بیشتر شبیهِ سایهٔ سیاهِ لزجی بود که به شکلِ انسانی قوزکرده درآمده باشد.

شبحِ مونسوری دو ثانیه به درختِ سایه خیره ماند و سپس خودش را به تنهٔ سبزِ مایل به قهوهای چسباند.

در یک آن، به مایعی پلید و قیرگون تبدیل شد که لایههای پوستِ درخت را میخورد.

گودالِ بزرگی از تاریکیِ نمناک روی سطحِ تنهٔ غولآسای درخت پخش شد، پیوسته پیرامونش را آلوده میکرد و قلمروش را گسترش میداد.

در عرضِ چند لحظه، سایهٔ سیاه تمامِ بخشِ پایینیِ درختِ سایه را فراگرفت و حملاتِ سوزانا ماتیس و شارلوت کالوینو را بیاثر گذاشت.

ثانیهای بعد، آسمانِ آبی و ابرهای سفیدِ تابلووار، همراه با زمینی که با ریشههای درخت در هم تنیده بود، چنان لرزیدند که گویی زلزلهای شدید رخ داده.

ترکهای وهمآلودِ محوی روی سطحِ تنهٔ درخت، زمین و حتی در آسمان پدیدار شد. برخی از آنها بهآرامی پهنتر شدند و نمایی از خیابانِ آنسو را آشکار کردند؛ ریزجهانِ تحریفشدهای از آشوب، تحتِ تأثیرِ شاخهها، تاکها و هوس.

صدای پرشکوهِ ترمیبوروس در گوشِ لومیان پیچید: «آماده باش.»

سوزانا ماتیس که فهمید نمیتواند جلوی شبحِ مونسوری را بگیرد و اوضاع بهسرعت رو به وخامت میرود، با چهرهای آکنده از کینه، وردی به زبانِ هرمسِ باستان خواند:

فرزندِ خدایی که هرگز نباید زاده میشد،

تو قفسی برای نفرینِ زندانکننده هستی، شری که تاریخ را میفرساید.

یاریات را تمنا میکنم.

بهمحضِ اینکه حرفِ سوزانا ماتیس تمام شد، شاخههای زیرِ تاجِ اثیریِ درخت شروع به «ترشحِ» مایعی لزج و قیرگون کردند.

شباهتِ چشمگیری به مایعِ سیاهِ شبحِ مونسوری داشت، اما با تفاوتی اساسی: درجهٔ بیشتری از آشوب، جنون و شرارت در آن نهفته بود.

تقریباً همزمان، جمجمههای رنگپریده و بدشکل، کرههای چشمِ زردرنگی که با رگهای ضخیم در هم تنیده بودند، زبانهای قرمزی که از آنها چرکِ چندشآور میچکید و اشیاءِ توصیفناپذیر و مضحکی که تنها با دیدنشان جنون میآوردند، از مایعِ ترشحشده از تنهٔ درخت جوانه زدند.

...

در آن برهوتِ وحشی، جایی که خانمِ داوری و بانو ماه درگیرِ نبردی سهمگین بودند، خیابانِ هرجومرج و مکانهای دیگر پراکنده بودند. درختِ سبزِ مایل به قهوهای شوم و تهدیدآمیز تاب میخورد و همزمان ترکهای کوچکی که انگار تاروپودِ واقعیت را میشکافند، روی سطح و پیرامونش پخش میشدند.

ناگهان، دروازهای وهمآلود، لایهلایه در آسمان پدیدار شد.

از میانِ این دروازهها، بانویی با لباسِ نارنجی بیرون آمد که ظاهرش هالهای از رخوت ساطع میکرد. کرمهایی که نورِ درخشانِ ستارگان را میپراکندند در چهرهاش میلولیدند و به درون و بیرون میخزیدند و ویژگیهای واقعیِ صورتش را از دید پنهان میکردند.

زن با گامهایی هدفمند به درختِ سبزِ مایل به قهوهای نزدیک شد و دستانش را دراز کرد تا دو طرفِ ترکی نامرئی را بگیرد، گویی قصد داشت آن را از هم بدرد!