چپتر 26: مشکل
چپتر 26: مشکل
بانو پیش از پاسخ دادن به سؤالِ لومیان، گازِ کوچکی به کروسانش زد.
«بله، میشناسم.»
واقعاً میشناسه... دلِ لومیان از امید پر کشید. کلماتش را سبکسنگین کرد و با لحنی محترمانه پرسید: «میشه بهای مشخصی بپردازم تا برای حل کردنِ مشکلِ کوردو کمک کنید؟»
از دیدِ او، این بانوی مرموز بسیار قویتر از لیا و همراهانش بود. اگر میپذیرفت کمک کند، مشکلِ کوردو حل میشد و دیگر لازم نبود او و خواهرش برای فرار جانشان را به خطر بیندازند. اما نگران بود که نتواند از پسِ بهایش بربیاید.
لومیان چندان خوشبین نبود که بانو کمکش کند، اما حس میکرد باید تیری در تاریکی بیندازد. حتی اگر دستِ رد به سینهاش میزد، زیاد خجالتزده نمیشد. زیاد اهلِ اینجور سختگیریها نبود.
بانو رو به او کرد و با آرامش گفت: «من واقعاً میتونم مشکلِ اینجا رو حل کنم، اما بهای متناسبش اینه که همهچیز نابود میشه، از جمله خودت.
«اگه نتیجهٔ بهتری میخواید، فقط میتونید به خودتون تکیه کنید.»
چشمانِ لومیان از ناباوری گشاد شد. مشکلِ کوردو تا این حد جدی بود؟ در چهرهٔ بانو به دنبالِ نشانی از شوخی گشت، اما چیزی نیافت.
از اینکه بانو کمکش نکرده بود، نه جا خورد و نه ناامید شد. چیزی که تکانش داد، وخامتِ مشکل بود. حتی میتوانست به نابودیِ کلِ دهکده بینجامد!
گیج و وحشتزده شده بود. وقتی اون میتونه حلش کنه، چرا کلِ دهکده میمیرن، در حالی که ما آدمای عادی و فرابشرایی که اونقدر قوی نیستیم میتونیم نتیجهٔ بهتری رقم بزنیم؟
اگر تا پسفردا از هفتهنامهٔ رمان خبری نمیشد، خواهرش را وادار میکرد بیدرنگ کوردو را ترک کنند. حتی به قیمتِ پذیرفتنِ خطری بزرگ، دیگر نمیتوانست وقت تلف کند! باید میجنبید!
لومیان که حفظِ غرور هیچوقت برایش اولویت نداشت، پافشاری کرد: «مشکل چیه؟»
بانو لبخند زد.
«اینکه من بهت بگم یا خودت با پرسوجو بفهمی، نتایجِ کاملاً متفاوتی به بار میاره.»
لومیان بیاختیار دندان به هم سایید. از این عادتِ بانو که همیشه چیزی را پنهان میکرد، بیزار بود.
به دلیلی، آن حسِ عجیب را در چشمانِ بانو میدید؛ چیزی که نمیتوانست دقیقاً بفهمد چیست.
لومیان لحظهای مکث کرد و کلماتش را با دقت سنجید: «باشه. دربارهٔ مادام پوآلیس اطلاعاتی دارید؟ اون یه جادوگر—یعنی، یه فرابشره؟»
بانو فنجانِ قهوه را به لب برد و پیش از پاسخ دادن، جرعهٔ کوچکی نوشید: «بله، هست.»
که اینطور... لومیان باز پرسید: «چه مسیری، کدوم رده؟»
حالتِ چهرهٔ بانو در یک آن جدی شد.
«یه مسیرِ عادی نیست.»
لومیان پافشاری کرد: «منظورتون چیه که یه مسیرِ عادی نیست؟»
بانو لبخند زد.
«بعداً میفهمی.»
من همین الان میخوام بدونم... لومیان به زحمت حالتِ چهرهاش را حفظ کرد.
لومیان که ایستاده بود و قصدِ رفتن داشت، ناگهان چیزِ مهمی به یاد آورد.
«مادام، چطور باید اون موادِ مکمل رو ببرم توی رؤیا؟»
در ویرانههای رؤیا فقط میتوانست موادِ اصلی مانندِ شرابِ سرخ و ریحان را پیدا کند، اما گلِ شاهبلوطِ سرخ و برگِ صنوبر را باید در واقعیت به دست میآورد.
کارِ ناممکنی نبود و لومیان از قبل راهی برای «قرض گرفتنشان» در سر داشت، اما میدانست اگر نتواند آنها را به رؤیایش انتقال دهد، همهچیز بیفایده خواهد بود.
بانو لبخند زد و گفت: «باز هم یه کمکِ کوچیک بهت میکنم، مجانی.
«اون مواد رو توی واقعیت پیدا کن و قبل از خواب بذارشون روی میزِ اتاقت. من کمکت میکنم بفرستیشون توی رؤیا.»
میتونه اون چیزا رو بفرسته تو رؤیای من؟ لومیان ابتدا جا خورد، اما بعد موجی از آسودگی وجودش را فرا گرفت. دستکم مشکلش حل شده بود.
هرگز فکر نمیکرد با کسِ دیگری روبهرو شود که مانندِ خودش تواناییِ «ورود» به عالمِ رؤیای خاص را داشته باشد.
لومیان نمیتوانست این حس را از خود دور کند که تواناییاش برای ورود به ویرانههای رؤیا، به نمادهای مرموزی که روی سینهاش حک شده بود ربط دارد. همانطور که به بانوی روبهرویش خیره مانده بود، از خود پرسید آیا او هم با همان نشانهها ارتباطی دارد یا با آن صدای عجیب و سهمگینی که در ذهنش طنین میانداخت.
لومیان تازه از میخانهٔ کهنه بیرون آمده بود و قصد داشت گلِ شاهبلوطِ سرخ و برگهای صنوبر را جمعآوری کند.
اما همین که از نبشِ خیابان پیچید، رایان، لیا و والانتن را دید که از درِ پشتیِ میخانه خارج میشوند. هنوز همان لباسها را به تن داشتند.
دلِ لومیان هری ریخت، اما با لبخند به آنها سلام کرد.
«صبحبهخیر، کلمهای من.»
لیا سر چرخاند و در میانِ صدای جرینگجرینگِ زنگولههایش خندید.
«تو هم که سحرخیزی.»
لومیان سعی کرد خودش را مرموز جلوه دهد و پیش از آنکه با صدایی خفه حرف بزند، به اطراف نگاهی انداخت.
«دیروز متوجهِ یه چیزِ غیرعادی شدم.»
حالتِ چهرهٔ رایان جدی شد و نگاهی با والانتن و لیا ردوبدل کرد.
«چی؟»
صدای لومیان هنگامِ حرف زدن کمی لرزید.
«شک دارم مرگِ ناروکا طبیعی باشه. شما دیروز تو مراسمِ خاکسپاریش بودید.»
رایان با نگاهی تشویقآمیز از لومیان خواست ادامه دهد و او پیش از بیانِ سوءظنهایش، نفسِ عمیقی کشید.
«دربارهٔ رسمورسومِ خاکسپاری تو منطقهٔ داریژ بهتون گفته بودم، نه؟ بعد از اینکه همه رفتن گورستان، پونس بنه بدونِ هیچ مخالفتی از طرفِ صاحبخونه رفت تو خونهٔ ناروکا.
«این کار تأثیرِ طالعِ خانوادهشون رو از بین نمیبره و خوششانسیِ مربوط به اون رو نمیدزده؟
«حتماً یه مشکلی هست!»
رایان چند ثانیه فکر کرد و پرسید: «پونس بنه، برادرِ کشیش؟»
لومیان محکم سر تکان داد.
لومیان با یادآوریِ گروهِ عجیبِ کشیش و رفتنِ قریبالوقوعِ خودش از کوردو، فهمید ترسی از بیانِ افکارش ندارد. نفسِ عمیقی کشید و اعلام کرد: «کشیش آدمِ خوبی نیست!»
لیا که مشخص بود از انتقادِ لومیان به کشیش جا نخورده است، با پوزخندی پرسید: «چرا اینطور فکر میکنی؟»
لومیان که اهلِ تشریفات نبود، شروع کرد به تعریف کردنِ ماجرای پرجزئیاتِ روستاییِ خبرچینی در داریژ که پس از آن ناپدید شده بود. تمرکزش روی اتهاماتِ کشیش بود و هیچچیز را پنهان نکرد.
در آخر گفت: «من واقعاً شک دارم اون چطور یه روحانیِ کلیساست.
«یه بار یه حرفی زدم که زیادی به حقیقت نزدیک بود، برای همین مجبور شدم موقتاً تو کلیسای جامع قایم بشم.
«داشتم پشتِ محراب چرت میزدم که کشیش با مادام پوآلیس اومد تو. و بذارید بهتون بگم، اونا درست زیرِ نگاهِ ایزد مشغولِ همون کارِ کثیف بودن.
«تو گفتگوی بعد از کارشون، کشیش حتی پیشِ مادام پوآلیس ناله و زاری کرد و گفت: 'چرا یه مرد نمیتونه با خواهرش ازدواج کنه؟'
«مادام پوآلیس از حرفاش جا خورد و به کشیش التماس کرد توبه کنه.
«اما کشیش گفت: 'خیلی از خانوادههای ثروتمند، وقتی دختراشون شوهر میکنن و پسراشون خانواده تشکیل میدن، ثروتشون رو از دست میدن. ولی اگه یه پسر میتونست با خواهرش ازدواج کنه، این مشکلات از بین میرفت. متأسفانه قانون و اخلاقیات اجازه نمیده'…»
چهرهٔ سردِ والانتن با شنیدنِ این حرف از خشم در هم رفت.
«اون خادمِ خداست یا خادمِ اهریمن؟»
رایان متفکرانه سر تکان داد.
«عجبی نیست که پونس بنه با وجود اینکه اینهمه سال از ازدواجش میگذره، هنوز نتونسته خانواده تشکیل بده…»
لیا خندید و لومیان را ورانداز کرد.
«تو از ماجرای مادام پوآلیس و کشیش خبر داشتی. اون روز میخواستی از ما سوءاستفاده کنی.»
لبخندِ لومیان معذب بود، اما لحنی قاطع داشت.
«بهعنوانِ پیروِ خورشیدِ فروزانِ ابدی، نمیتونم همچین آدمی رو تو کلیسای جامع تحمل کنم.»
حالتِ سردِ والانتن نرم شد و با تأیید سر تکان داد.
«کاش کوردو آدمای بیشتری مثلِ تو داشت.»
چند تا دیگه مثلِ من؟ لومیان از فکرِ اینکه کوردو پر از آدمایی مثلِ خودش بشه لرزید.
ادامه داد: «اون دفعه شنیدم که کشیش به مادام پوآلیس هشدار داد که داره نقشهای میکشه و ممکنه هدفِ تفتیشِ عقاید قرار بگیره. بهش گفت مراقب باشه و هیچی نگه.»
چهرهٔ رایان جدی شد.
«چیزِ دیگهای هم در این مورد گفت؟»
«نه.» لومیان در این مورد دروغ نمیبافت.
نمیتوانست خطر کند و بیش از این بگوید. اگر میگفت، چهبسا همین امشب دردسر به پا میشد. او هنوز حتی یک فرابشر هم نبود.
پس از خداحافظی با آن سه غریبه، لومیان ساعتها وقت صرفِ جمعآوریِ گلهای شاهبلوطِ سرخ و برگهای صنوبر کرد.
هنگامی که خورشید به میانهٔ آسمان نزدیک میشد، لومیان به میدانِ دهکده رسید و بهسوی ساختمانِ دوطبقهای رفت که کارهای اداری در آن انجام میگرفت.
بیشترِ روستاییان از پیش گرد آمده بودند و مشتاقانه انتظارِ انتخابِ پریِ بهار را میکشیدند؛ بخشِ مهمی از جشنِ بهار که فردا برگزار میشد.
لومیان از میانِ جمعیت راه باز کرد و ریموند، آوا و بقیه را دید.
پرسید: «آوا تو لیست هست؟»
آوا ساکت ماند، اما اضطرابش کاملاً پیدا بود. ریموند سر تکان داد و گفت: «نمیدونیم.»
گیوم بری، از همراهانِ همیشگیِ لومیان و بقیه، پرید وسطِ حرفشان: «حتماً تو لیسته. بین زنای مجردِ دهکده، غیر از خواهرِ تو، آوا از همه خوشگلتره. خواهرتم که شرایطِ سنی رو نداره.»
او همان گیومِ کوچکی بود که لومیان و بقیه دربارهاش حرف میزدند. او مرتب با آنها میپلکید. گیوم موهای قهوهایِ فر و ککومکهای برجستهای روی صورتش داشت. چشمانِ آبیاش چون بهاندازهٔ کافی بزرگ نبودند، باریک به نظر میرسیدند.
دخترعموی آوا، آزما، نیز همان نزدیکی ایستاده بود؛ بسیار شبیه به آوا اما ریزنقشتر و با جذابیتی کمتر.
او ساکت ماند، اما لومیان حس کرد که او نیز دلش میخواهد بهعنوانِ پریِ بهار انتخاب شود.
در منطقهٔ داریژ، انتخابشدن بهعنوانِ «پریِ بهار» افتخارِ غبطهبرانگیزی بود که نهتنها زیبایی و شخصیتِ فرد را تأیید میکرد، بلکه مزایای پنهانی نیز به همراه داشت.
لومیان با شنیدنِ حرفهای گیومِ کوچک پوزخند زد.
«اگه آوا تو لیست نباشه، وقتی فرماندار خوندنش رو تموم کرد، داد میزنم: 'من به آوا رأی میدم!'»
آوا سرخ شد و گفت: «لازم نیست این کار رو بکنی.»
این روالی عادی بود که روستاییان پس از پایانِ خواندنِ فهرستِ نامزدهای پریِ بهار توسطِ فرماندار، نامزدهای دیگری را فریاد بزنند. با این حال، کمتر کسی جرئتِ چنین کاری را داشت. اما لومیان کسی نبود که از این کارها ابایی داشته باشد.
او هیچ تردیدی در این باره نداشت.
اونی که خجالت میکشه آواست، نه من.
کمی بعد، فرماندار بئوست در پنجرهٔ طبقهٔ دوم ظاهر شد؛ بسیار آراستهتر از کشیش به نظر میرسید. موهای قهوهایِ مرتب شانهشده، چشمانِ آبیِ روشن با رگههای سیاه، تیغهٔ بینیِ صاف، لبهای باریک و سبیلِ مرتبش، جایگاهِ او را نشان میداد که با پالتوی فلانلِ دکمهدوبلش نمایانتر میشد.
پیش از آنکه به سخن درآید، لحظهای به روستاییانِ گردآمده در پایین چشم دوخت.
«خانمها و آقایان، وقتشه. اونایی که دیر اومدن دیگه حقِ رأی ندارن.
«حالا فهرستِ نامزدهای پریِ بهار رو میخونم.»
«آوا لیزیه…»
وقتی بئوست فهرست را خواند، آوا آهِ آسودگی کشید.
جای تعجب نداشت که او بیش از ۸۰ درصدِ آرا را به دست آورد.
پس از رأیگیری، لومیان بهانه آورد که باید به خانه برود و بدونِ جشن گرفتن با همراهانش آنجا را ترک کرد.
بهمحضِ رسیدن به خانه، بیدرنگ از خواهرش پرسید: «جوابی گرفتیم؟»
اگر جوابی رسیده بود، تلگرافچی آن را میآورد و دستمزدش را میگرفت.
اورور سر تکان داد و جواب داد: «هنوز نه.»
سپس گفت: «اخیراً اوضاع خیلی متلاطم بوده. موقعِ تمرینِ مبارزه نباید گاردت رو بیاری پایین. راستی، بعدازظهر با هم تمرین میکنیم.»
لومیان که تمامِ بدنش درد میکرد، چهره در هم کشید.
اما بعد فکری به ذهنش رسید. قیافهای دردمند به خود گرفت و گفت: «نمیدونم به خاطرِ اینه که خیلی سخت تمرین کردم یا نه، ولی امروز تمامِ بدنم درد میکنه. اورور... یعنی خواهر، میتونی منو ماساژ بدی؟ تو تو این کار از همه ماهرتری.»
اورور سر تکان داد و گفت: «باشه، انجامش میدم.»
......
آن شب، زیرِ دستانِ ماهرِ خواهرش، بدنِ لومیان سرانجام رو به بهبودی رفت.
پیش از آنکه به خواب برود، لومیان سه گلِ شاهبلوطِ سرخ و مقداری پودرِ برگِ صنوبر را درونِ بطریای روی میزِ جلوی پنجره گذاشت.
لحظهای طولانی به بطری خیره ماند؛ قلبش از انتظار و اضطراب میتپید و سرانجام زیرِ پتو خزید.