چپتر 262: مرور
چپتر 262: مرور
لومیان همیشه بر این باور بود که پریِ مارمولکمانندی که دیده بود، تنها ساخته و پرداختهٔ ذهنِ خوابزدهاش است. نمادها و استعارهها معنایی ژرفتر از واقعیتِ ملموس داشتند.
اما اکنون، درست پیشِ چشمانش، آن موجودِ مارمولکمانندِ شفاف و گریزپا با تمامِ وجودش خود را نشان داد!
بیگمان واقعی بود!
افزون بر این، در پارامیتا ظاهر شده و از شکافِ عمیقی که درختِ سایه بر جا گذاشته بود بیرون آمده بود؛ رویدادی بس عجیب که نیروهایی سهمگین در آن دخیل بودند!
آیا ممکن بود مارمولکی که از دهانِ اورور بیرون خزیده بود، خیال نباشد؟ نمادِ چه بود و چه قصدی داشت؟ لومیان اخم کرد و چهرهاش در هم رفت؛ آمیزهای از درد، بهت، سردرگمی و پسکشیدن را حس میکرد.
این آشفتگی چیزی را در درونِ لومیان برانگیخت و به او حسی داد که میتواند بخشی از خاطراتش را بازیابد و درستیشان را بسنجد. با این حال، این بار صحنهها مانندِ زمانِ درمانهای روانپزشکی یا پس از شنیدنِ حرفهای مادام پوآلیس در ذهنش جرقه نزدند. آن رؤیا همچنان در خاطرش پرسه میزد.
در آن لحظه، صدای پرطنینِ ترمیبوروس در گوشِ لومیان پیچید.
«واقعاً فکر میکنی من مقصرِ همهٔ اتفاقاتِ عجیب و بدبختیهای دوروبرتم؟»
«فکر میکنی فقط با تکیه به تلاشهای منِ مهرومومشده و یه فرابشرِ ردهٔ ۷ مثلِ خودت، میتونی از دستِ سوزانا ماتیس که تقریباً یه نیمهخداست و نقشهٔ جایگزین داره فرار کنی؟»
«باورت شده شکستِ سوزانا ماتیس فقط به خاطرِ اینه که یه روحِ پلیده، یا به خاطرِ افراطگری، بیطاقتی و آماده نبودنش قبلِ آیینه؟ هیچ دلیلِ پنهانِ دیگهای نداره؟»
این کلمات در هم آمیختند و در ذهنِ لومیان طنین انداختند و به او اجازه دادند در مدتی کوتاه معنایشان را درک کند.
لومیان جا خورد؛ حس کرد در دریاچهای یخزده افتاده و گذار از اوایلِ تابستان به زمستان را تجربه میکند.
بیاختیار به زبان آورد: «پس چیه؟»
ترمیبوروس ساکت ماند، گویی چیزی را حس کرده و فهمیده بود.
در یک چشمبههمزدن، شادیِ لومیان اوج گرفت. حس کرد بارِ سنگینِ روی شانههایش تا حدِ زیادی از بین رفته است.
یعنی اورور واقعاً تحتِ کنترلِ اون موجودِ عجیبِ مارمولکمانند دراومده بود؟
برای همین بود که وقتی بیدار بود متوجهِ هیچ چیزِ غیرعادی نمیشد و پا به پای من از دنیای بیرون کمک میخواست؟
نه، شاید حس کرده بود یه جای کار میلنگه. برداشتِ درست از ترتیبِ نامه باید این میبود: «ما داریم عجیبتر میشیم. آدمای دوروبرمون هرچه زودتر به کمک نیاز دارن!»
فرانکا سقلمهای به لومیان زد.
«چرا تو فکری؟ عجله کن، بیا زودتر از اینجا بریم. فرابشرای رسمی و روحانیها رسیدن!»
لومیان از گیجی درآمد و با فرانکا به سمتِ انتهای خیابانِ هرجومرج دوید. لباسهای سوختهاش به تنش چسبیده بود؛ به همراهِ تنهٔ درختی که از درختِ سایه سرچشمه میگرفت، نه ساختههای بعدیِ سوزانا.
در این میان، ناگهان دو حقیقت برایش روشن شد.
ترمیبوروس به عنوانِ فرشتهٔ ناگزیری، درکِ دقیقی هم از مسائلِ مختلف نشون میداد. محاله نفهمیده باشه سوزانا ماتیس میخواد بدونِ باز کردنِ مهروموم، اون رو با استفاده از من به عنوانِ ظرفِ اصلی، به درختِ مادرِ هوس تقدیم کنه. اون که مثلِ من تو دنیای رازآلود تازهکار نیست!
پس از همون اول هیچ امیدی نداشت که سوزانا ماتیس مهروموم رو بشکنه. اون حرفا رو فقط برای بلوف زدن گفت تا مجبورم کنه ازش کمک بخوام و با یه سری شرایطِ نابرابر موافقت کنم، تا اینجوری فرصتی برای فرارِ واقعیش جور بشه.
چیزی که پیشبینی نکرده بود، تصمیمِ من برای فریب دادنِ سوزانا ماتیس بود؛ اینکه مجبورش کردم بر اساسِ اطلاعاتی که سوزانا داده بود بهم کمک کنه. نه، حتماً این احتمال رو هم در نظر گرفته بود، ولی با امتحان کردنش چیزی رو از دست نمیداد. اگه تو اون لحظهٔ حساس راهِحلِ سریعی پیدا نکرده بودم چی؟
لعنتی، نیتش خیلی شومه! با کوچیکترین بیدقتی ممکن بود قربانیِ فریبش بشم!
از اون طرف، سوزانا ماتیس هم اسطورهٔ صداقت نیست.
حالا که از درختِ مادرِ هوس راهنمایی خواسته بود و میدونست ممکنه یه فرشته درونم مهروموم شده باشه، چرا به انتقالِ احتمالیِ قدرت از طریقِ مهروموم فکر نکنه؟ بعدش هم برای قدرتی دعا کرد که بتونه در برابرِ نفوذِ قدرتِ نشتکردهٔ ترمیبوروس مقاومت کنه یا حتی ازش فراتر بره. من اون موقع متوجهش نشدم و با وجودِ فاصلهای که داشتم، تا یکقدمیِ تباهی رفتم.
اگه تو آخرین لحظه از درختِ سایه فرار نکرده بودم، کارم به تباهی میکشید.
چرا سوزانا ماتیس همون اول دنبالِ کمک نرفت؟ ممکنه تباهی برای اون هم خطرناک باشه؟
آره، با وجودِ اتفاقاتِ پیشبینینشده تو آیینِ کوردو، کشیش به عنوانِ میزبانِ مراسمِ قربانی، با قدرتِ ناگزیری محافظت میشد. مثلِ بقیه تبدیل به یه هیولا نشد یا با غولِ سهسر ترکیب نشد و تونست فرار کنه... سوزانا ماتیس هم برنامه داشت برای مقاومت در برابرِ تباهی به محافظتِ آیین تکیه کنه؟
برای همین زمان خرید و منتظر موند تا مقدماتِ آیین تموم بشه!
همون اول منو هدف نگرفت و کنترلم نکرد، چون میدونست اگه خیلی فشار بیاره، ترمیبوروس زودتر از موعد دخالت میکنه و اینجوری عدمِ قطعیتِ زیادی به وجود میاد.
پس سعی کرد برام یه توهم بسازه و این باور رو به وجود بیاره که مقاومت و فرار امکانپذیره. فقط وقتی بحثِ فرشته رو پیش کشیدم برای خریدنِ زمان دست به کار شد و یه مشت حرفِ بهظاهر افشاگرانه رو سرهم کرد. برگِ برندهٔ اصلیش رو پنهان کرد و منتظر موند تا من با کمکِ ترمیبوروس انتخابِ اشتباهی بکنم و بیفتم تو تلهای که از قبل چیده بود.
با اینکه حملهٔ شبحِ مونسوری رو پیشبینی نکرده بود، ولی اگه یه مداخلهٔ خارجی از شکافی که شبح ایجاد کرد استفاده نمیکرد، من همونجا تو اعماقِ درختِ سایه گیر میافتادم. تازه، چیزی نمونده بود آیین رو رسماً فعال کنه و محافظت بشه.
لعنتی! بازیگرای زیبا واقعاً تو فریب دادنِ بقیه مهارت دارن!
همانطور که لومیان و فرانکا به جلو میدویدند، محیطِ اطرافشان ناگهان به منظرهای فراواقعی بدل شد. لایههای رنگارنگ و درخشان با جانورانِ خیالی و وصفناپذیری در هم آمیختند.
سرش گیج رفت و دیدش تار شد.
وقتی بیناییاش شفاف شد، دیگر اثری از خیابانِ هرجومرج نبود و آن رنگهای درخشان ناپدید شده بودند.
در عوض، خود را ایستاده بر دامنهٔ سرسبزِ تپهای یافت؛ رودرروی خانمِ شعبدهباز که پیراهنی نارنجی به تن داشت.
«اونم اینجاست...» لومیان به اطراف نگاه کرد اما نتوانست فرانکا را پیدا کند.
انگار خانمِ شعبدهباز سؤالِ ناگفتهاش را حس کرده باشد، لبخند زد و گفت: «دوی جام با کارتِ آرکانای اعظمش رفت تا به کارهایی برسد.»
لومیان گیج شد و پرسید: «دوی جام؟»
خانمِ شعبدهباز با لحنی عادی توضیح داد: «منظورم فرانکا است. اون یکی از ماست. نامِ رمزش دوی جامه، همونطور که تو هفتِ چوب هستی. تو رسماً به جمعِ ما پیوستی. بعداً با دوی جام صحبت کن و ازش بخواه سازمانمون رو بهت معرفی کنه. من زیاد حرف نمیزنم.»
«فرانکا نهتنها عضوِ جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفریه، بلکه تو اون سازمانِ سرّی که از نامهای رمزِ کارتِ تاروت استفاده میکنه هم هست؟» لومیان آمیزهای از شگفتی و شادی را حس کرد.
این یعنی او و فرانکا رفقای واقعی بودند.
خانمِ شعبدهباز چهرهٔ سوخته و لباسهای پارهپارهٔ لومیان را برانداز کرد. از جایی، کتوشلواری قهوهای و ساده دوختِ مردانه بیرون آورد و به سمتش انداخت.
«بعداً اینا رو بپوش. گرچه برای تریریها برهنه گشتن تو خیابونها رسواییِ بزرگی نیست، اما آدم نباید کاملاً تسلیمِ محیط بشه. باید خودِ واقعیات رو حفظ کنی. فقط اینطوری میتونی در برابرِ فسادِ معجون مقاومت کنی و خطرِ مهار از دست دادن رو به حداقل برسونی.»
لومیان لباسها را گرفت. خانمِ شعبدهباز لحظهای درنگ کرد و گفت: «با جزئیات برام بگو اخیراً چه اتفاقی افتاده. با اینکه میدونستم با پیروانِ خدایانِ پلید روبهرو میشی و باهاشون درگیر میشی، اما انتظار نداشتم مستقیماً قاطیِ چنین مسائلِ مهمی بشی.»
لومیان ماجرا را تعریف کرد؛ از رسیدنش به تریر تا استفاده از رقصِ احضار برای فریب دادنِ سوزانا ماتیس. او روی آیینِ قربانی، دخالتِ ترمیبوروس و آن موجودِ مارمولکمانندِ مرموز تمرکز کرد.
همانطور که خانمِ شعبدهباز گوش میداد، چهرهاش جدی شد. وقتی حرفهای لومیان تمام شد، سر تکان داد و گفت: «این خیلی غیرعادیه. هم ترمیبوروس و هم اون پری اصلاً عادی نیستن.»
وی به لومیان خیره شد و بیپرده گفت: «کسی که در درختِ سایه بهت کمک کرد تواناییهای عطاردِ سقوطکرده رو تقویت کنی و باعث شد شبحِ مونسوری زودتر برسه، ترمیبوروس نبود.»
لومیان حدس زده بود خانمِ شعبدهباز ممکن است چه مشکلاتی را کشف کند، اما هرگز انتظار نداشت اینقدر روشن به این موضوع بپردازد. پرسید: «اون نبود؟»
«اگه ترمیبوروس نبوده، پس کی میتونه باشه؟»
علاوه بر این، تغییراتِ بعدی تنها پس از تسلیم شدنِ فرشتهٔ ناگزیری رخ داده بود.
خانمِ شعبدهباز آرام سر تکان داد. «من هم جوابش رو نمیدونم. چیزی که میتونم با اطمینان بگم اینه که مهرومومِ اون وجودِ بزرگ به ترمیبوروس اجازه نمیده چنین قدرتی رو آزاد کنه. اگه چنین چیزی ممکن بود، اون خیلی وقت پیش تو رو بازی میداد تا برای شکستنِ مهروموم بهش کمک کنی.»
خانمِ شعبدهباز با دیدنِ چهرهٔ گیجِ لومیان ادامه داد: «تنها کاری که ترمیبوروس میتونه بکنه، تأثیر گذاشتن روی قضاوت و انتخابهای توئه. هر چه باشه، اون درونِ تو مهروموم شده و سرنوشتهای شما تا حدی به هم گره خورده.
«به بیانِ ساده، در موردِ وضعیتِ شارلی، ترمیبوروس نمیتونست بهبودیِ سوزانا ماتیس رو سرعت ببخشه. اون نمیتونست تعیین کنه که سوزانا کِی یا چطور میخواد شارلی رو پیدا کنه. اون فقط میتونست از این موقعیت استفاده کنه تا قصدِ استفاده از طلسمِ انتقالِ شانس برای تغییرِ سرنوشتِ شارلی رو بهت القا کنه و احتمالِ مربوطهاش رو بالا ببره.
«از این دیدگاه، فکر میکنی اون تواناییِ این رو داره که قدرتهای عطاردِ سقوطکرده رو تقویت کنه و اجازه بده شبحِ مونسوری بهموقع برسه؟
«با این حال، منطقیه که اون تو درختِ سایه برای به دوش کشیدنِ بارِ صحنههای گذشته بهت کمک کرده باشه.
«برای همین، من همیشه بهت توصیه کردم تو مسائلِ حساس و خطرناک، قبل از اینکه خودت تصمیم بگیری، با من مشورت کنی.»
دلِ لومیان چون اقیانوسی توفانی متلاطم شد.
ماجرای بردنِ شارلی به زیرزمین توسطِ رنتاس را به یاد آورد و فهمید حرفهای خانمِ شعبدهباز حقیقت دارد.
گرفتاریِ هولناک و سرنوشتِ شارلی از دو عامل ریشه میگرفت. اول، تهدیدِ جمعیتِ سعادت از طریقِ رنتاس، و دوم، انتخابِ خودِ لومیان بر سرِ دوراهیِ سرنوشت. بنابراین، وقتی رنتاس به دستِ آنها کشته شد، بختِ شارلی تنها اندکی بهبود یافت. فقط زمانی که لومیان تصمیمِ درستی گرفت، همهچیز به حالتِ عادی برگشت. هیچ نشانهای از نفوذِ ترمیبوروس در کار نبود.
اگر وی میتوانست مسیرِ شارلی را همانطور که شبحِ مونسوری را بازیچه قرار داد منحرف کند، لومیان خیلی پیش از اینها قربانی میشد.
«تازه، با اینکه سوزانا ماتیس از نفوذِ محدودِ ترمیبوروس خبر داشت، چرا وقتی از درختِ سایه بیرون اومد و تو وضعیتِ ضعیفی بود، با علم به اینکه من میتونم کمکِ غیرمستقیمِ یه فرشته رو دریافت کنم، به فکرِ زنده دستگیر کردنِ من افتاد؟»
«مگه اینکه سوزانا ماتیس که بهخاطرِ درختِ سایه رگهای از الوهیت داشت، از قبل فهمیده باشه که ترمیبوروس تو اعمالِ نفوذ ناتوانه و بعد از درگیریِ داخلی تو درختِ سایه، همچنان محکم مهروموم شده. این معما حتماً منشأِ دیگهای داره! و اون منشأ همراهش نرفته! لعنتی! من فرض رو بر این گذاشته بودم که حتی اگه قضاوتم بلنگه یا مبادلهٔ سرنوشت طول بکشه، ترمیبوروس هرگز اجازه نمیده سوزانا ماتیس من رو زنده دستگیر کنه، چون این کار خودشم تبدیل به قربانی میکرد. خبر نداشتم که اون اصلاً همچین قابلیتی نداره...» لومیان با این استدلال، به توضیحِ منطقیتری برای اتفاقاتِ اخیر رسید.
با لحنی آمیخته به خشم و اندوه پرسید: «دقیقاً چه اتفاقی افتاد؟»
خانمِ شعبدهباز چند ثانیه تأمل کرد و پاسخ داد: «با در نظر گرفتنِ اون بدبیاریها، گمان میکنم ترمیبوروس تو دنیای بیرون متحدانی داره. بهعبارتِ دیگه، ممکنه فرابشری این اطراف پرسه بزنه که تواناییِ تأثیر گذاشتن روی سرنوشت رو داره. اون مخفیانه کارهایی رو طبقِ ایدههایی که ترمیبوروس منتقل کرده انجام داده، اما این کار رو با ظرافت کرده تا لو نره.»
ناگهان واژهای در ذهنِ لومیان درخشید: رنجبرنده!
در رؤیایش، پس از ورود به محرابِ زیرزمینی با گروهِ رایان، آنها به هالهٔ یک رنجبرنده آلوده شده بودند!
در موردِ جغد و آن «خودِ» دیگرش در مقبرهٔ جادوگر، پیش از برملا شدنِ رازشان، همیشه این حس را به او میدادند که ریشهٔ مشکل و مغزِ متفکرِ پشتِ همهچیزند.
«نکنه اینا هم نمادین باشن؟»