چپتر 264: سازمانِ سرّی
چپتر 264: سازمانِ سرّی
آغازِ جلد: همه شکارچیاند، و همه شکار.
«معاونِ مدیرِ امآی۹ پادشاهیِ لوئن در میانِ آتشِ ترورِ محلهٔ بازار دیده شد!»
«بحثِ داغ در مجلسِ ملی: نقشِ کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی در ترورِ اوگ آرتوآ!»
«قصورِ تکاندهنده!»
«مذاکره بر سرِ محدودیتها: گفتگوی دو کلیسا دربارهٔ محدودیتهای مصونیتِ پارلمانی»
«بدونِ سوگند، بدونِ مصونیت: بحث دربارهٔ حقوقِ اعضای سوگندنخورده»
«مجلسِ ملی یا پناهگاهِ بدعتگذاران؟»
«اوگ آرتوآ در پسِ تروریسمِ محلهٔ بازار به بدعتگذاران پناه میداد!»
تیترِ روزنامههای مختلف به چشم میآمد و زیرِ آفتابِ سوزانِ بعدازظهر، توجهِ ژنا را جلب میکرد. تیترها را از نظر گذراند و شاهدِ بحثِ داغی بود که از زوایای مختلف در جریان بود.
نگاهِ ژنا سرانجام روی اعلانهای تحتِ تعقیبی که کنارِ دکهٔ روزنامهفروشی را پوشانده بود، ثابت ماند.
«گیوم بنه...»
«پوآلیس دو روکفور...»
«لومیان لی...»
«سلیا بلو...»
ژنا به اعلانِ خودش خیره شد؛ به نظرش بهطرزِ عجیبی دلربا میآمد.
چهرهای که به نمایش درآمده بود هیچ شباهتی به او نداشت؛ اجزای صورتش تقریباً وارونه کشیده شده بود، جز زیباییِ انکارناپذیرش. حتی برادرش ژولین هم نمیتوانست او را بهعنوانِ خواهرش بشناسد، چه رسد به جایزهبگیران.
و به این ترتیب، ژنا روزها به تحصیل در تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی ادامه میداد و شبها با صدایش تماشاگرانِ تالارِ رقصِ نسیم را سرگرم میکرد تا خرجِ زندگیاش را دربیاورد. زندگیاش درست مثلِ گذشته، بیتغییر مانده بود.
اگر بحثهای روزمرهٔ روزنامهها دربارهٔ مرگِ اوگ آرتوآ و درگیریهای پس از آن نبود، ژنا به این شک میکرد که شاید ترورِ او تنها رؤیایی زاییدهٔ آشفتگیِ احساسیاش بوده.
بر اساسِ یافتههای فرانکا و حدسوگمانهای خودش، ظاهراً فرابشرانِ رسمی از اینکه ژنا اوگ آرتوآ را از میان برداشته بود، راضی بودند. آنها باور داشتند که او سهمِ بسزایی در ریشهکن کردنِ گروهی از بدعتگذاران داشته است. اگر فشارِ مجلسِ ملی و محدودیتهای گوناگون در میان نبود، چهبسا به فکرِ اعطای مدال افتخار به ژنا هم میافتادند.
از این رو، عمداً اطلاعاتِ گمراهکننده پخش کردند و اعلانِ تحتِ تعقیبی ساختند که با واقعیت فاصله داشت. آنها بازجویی را بهانهای کردند تا به برادرِ ژنا، ژولین، کمک کنند نیروهای پلیدی را که احساساتش را بیثبات کرده بود پاک کند. آنها بیماریِ روانیِ نهفتهاش را درمان کردند و شغلی قانونی بهعنوانِ نصاب برایش فراهم دیدند، و همهٔ اینها در پوششِ بشردوستی و حمایت از مؤمنان انجام گرفت.
برای ژنا، گذشته از اینکه هرگاه به دیدنِ ژولین میرفت باید از همسایهها دوری میکرد، زندگیاش نسبتاً بیمانع پیش میرفت. او تحصیل در رشتهٔ بازیگریِ تئاتر را دنبال میکرد و هرگاه نیاز میشد، به دیوای نمایشی تغییرِ چهره میداد.
با توجه به تجربهٔ فرانکا، اگر ژنا چند روزِ دیگر در محلهٔ بازار میماند، پالایندگانِ کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی احتمالاً به سراغش میآمدند تا دانشِ عمومی و تابوها را با او در میان بگذارند و از هرگونه فاجعهٔ تصادفیِ ناشی از قدرتهای فرابشریِ آزادش جلوگیری کنند. حتی ممکن بود تلاش کنند او را بهعنوانِ خبرچین به کار بگیرند.
اگر پای فرابشری از کلیسای خدای بخار و ماشین در میان بود، شاید ترجیح میدادند پنهانی زیرِ نظرش بگیرند، قدمهایش را تعقیب کنند و منبعِ ویژگیِ فرابشریاش را کشف کنند. بسته به شرایط، تصمیم میگرفتند که آیا فوراً دستگیرش کنند و به خبرچین تبدیلش کنند، یا برای دستگیریِ مهرههای مهمتر دست به بازیِ طولانیمدتی بزنند. اما پالایندگان، با توجه به کمکِ شایانِ ژنا به هدفشان، احتمالاً رویکردِ شفافتری در پیش میگرفتند.
ژنا چندان به این مسائل اعتنا نمیکرد. اگر فرابشرانِ رسمی قصدِ دستگیریاش را داشتند، فرار میکرد. اگر میخواستند او را بهعنوانِ خبرچین به کار بگیرند، میپذیرفت. و اگر کاملاً نادیدهاش میگرفتند، به کار کردن ادامه میداد تا بدهیهایش را بپردازد و برای شهریهٔ سالِ آینده پسانداز کند.
ژنا نگاهش را گرفت و با پیراهنی خاکستریسفید، از تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی بیرون آمد. او بهسوی خیابانِ روپوشسفیدها پیچید تا پیش از آنکه صورتش را با آرایشی دودی و تیره بپوشاند و برای تبدیل شدن به دیوای نمایشیِ فریبنده در تالارِ رقصِ نسیم آماده شود، کمی استراحت کند.
خیابانِ روپوشسفیدها، پلاکِ ۳، آپارتمانِ ۶۰۱.
فرانکا، با بلوز، شلوارِ سوارکاریِ روشن و دمپاییهای چوبی، بهگرمی از لومیان استقبال کرد.
«سودِ تئاترِ کبوترخونهٔ قدیمی از اونی که فکر میکردیم بیشتره!»
در حراجِ خیریهٔ املاکِ بدعتگذاران برای بازسازیِ پس از فاجعه، گاردنر مارتن تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی را به مبلغِ ۵۰۰۰۰ ورلدور خریده و مدیریتش را به فرانکا سپرده بود. بیشترِ سودِ آن نیز، از آنجا که معشوقهاش بود، در دستِ خودِ فرانکا میماند.
در جریانِ حراج، او مسافرخانهٔ خروسِ زرین را نیز به قیمتِ ۲۰۰۰ ورلدور به دست آورده بود. گهگاه افرادی را برای انجامِ تحقیقاتی عجیب میفرستاد، گویی در پیِ کشفِ حقیقتِ نهفته در پسِ فاجعه بود.
لومیان بیشک مسئولیتِ کارهای روزمره را بر عهده گرفته بود.
با گرم شدنِ هوا، لومیان با پوشیدنِ شلواری قهوهایِ روشن، پیراهنی سفید و تمیز، و جلیقهای سیاه، به پیشوازِ این تغییر رفته بود. زحمتِ پوشیدنِ کت را به خود نداده بود.
لومیان بهجای پرسوجو دربارهٔ سودِ تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی، نگاهی به اطراف انداخت و سؤالی پرسید.
«میخوام دربارهٔ سازمانِ سرّیای که بهش ملحق شدیم بیشتر بدونم.»
ابتدا گمان میکرد فرانکا در فرصتی مناسب همهچیز را به او خواهد گفت. با این حال، پس از چند روز انتظار، ظاهراً فرانکا ماجرا را فراموش کرده بود و چارهای برای لومیان نمانده بود جز اینکه خودش به دنبالِ پاسخ بگردد.
فرانکا جا خورد و با حیرتی آشکار به زبان آورد: «نمیدونی؟»
بدون هیچ شناختی از سازمان عضو شدی؟
اگر تأییدِ خانمِ داوری مبنی بر عضویتِ لومیان نبود، فرانکا گمان میبرد او دارد بلوف میزند و اصلاً عضو نشده.
لومیان صادقانه توضیح داد: «من قبلاً تو دورهٔ آزمایشی بودم و بعد از اینکه ارزیابی رو گذروندم، آرکانای اعظمم گفت که تو جزئیات رو برام فاش میکنی.»
فرانکا با به یاد آوردنِ دانشِ اندکِ خودش در روزهای نخستِ ورودش به سازمان، این توضیح را پذیرفت.
به پشتیِ صندلیِ راحتی تکیه داد، پاهایش را روی هم انداخت و قامتش را راست کرد.
«ما همه عضوِ انجمنِ تاروتیم.»
انجمنِ تاروت... لومیان که روی مبلِ روبهرو نشسته بود، با شنیدنِ این نام هیچ تعجبی نشان نداد. هرچه باشد، اعضای این گروهِ مخفی کارتهای تاروت را بهعنوانِ نامِ رمزِ خود برمیگزیدند. اعضای هستهٔ مرکزی با کارتهای آرکانای اعظم مرتبط بودند و کارتهای آرکانای صغیر در دستِ اعضای عادی بود.
چهرهٔ فرانکا رفتهرفته از غرور درخشید.
«انجمنِ تاروتِ ما استثناییترین سازمانِ سرّی تو کلِ دنیاست. حتی میشه گفت یکی از قدرتمندترینهاست.»
«دلیلش اینه که رهبرِ ما موجودی والامقامه که تو رأسِ همهٔ ایزدان ایستاده. تو سازمانهای سرّیِ دیگه، ایزدانی که بهشون خدمت میکنن فقط مراقبن و بینشِ الهی میدن. اونا فعالانه مشارکت نمیکنن. اما قبل از اینکه آقای ابله به خوابی عمیق فرو بره، مرتباً تو قلمروی الهیِ خودش گردهماییهایی برای دارندگانِ کارتِ آرکانای اعظم برگزار میکرد. بهش چی میگیم؟ یه شورای الهیِ واقعی! کلیساهای دیگه ممکنه بهاصطلاح شورای الهی داشته باشن، اما تو بهترین حالت، اونا جلساتی هستن که زیرِ نگاهِ خیرهٔ یه ایزد برگزار میشن. گردهماییای نیست که تو حضورِ یه ایزد و با مشارکتِ مستقیمش برگزار بشه.»
فرانکا دستی بر سینه گذاشت و اندکی تعظیم کرد.
«ستایش بر ابله!»
لومیان دربارهٔ تواناییهای انجمنِ تاروت فکر کرده بود. هرچه باشد، خانمِ شعبدهباز هالهای از رازآلودی و قدرت از خود ساطع میکرد. با این حال، هرگز پیشبینی نمیکرد که وجودِ عظیمی که او از آن سخن میگفت، همان رهبرِ انجمنِ تاروت باشد.
این تصوراتِ پیشینِ او را از ایزدان در هم شکست.
پس از لحظهای تأمل، افکارش را به زبان آورد.
«به آقای ابله میگن "ابله" چون کارتِ ابله از آرکانای اعظم رو تو دست داره؟»
پس اون هم عضوِ انجمنِ تاروته؟
فرانکا پس از مکثی کوتاه پاسخ داد: «این تا حدی دلیلشه. با این حال، هیچکس نمیتونه تأییدش کنه. من گمان میکنم به این خاطره که "ابله" یکی از نامهای مقدسِ متعددیه که به آقای ابله داده شده. برای همین، وقتی این سازمانِ سرّی رو تأسیس میکرد، نامِ "انجمنِ تاروت" رو انتخاب کرد و کارتهای تاروتِ مختلفی رو به هر عضو اختصاص داد.»
لومیان پرسید: «اما واقعاً میتونیم مستقیماً ایشون رو "آقای ابله" خطاب کنیم؟» او اشاره به یک ایزد با استفاده از عنوانِ «آقای» را تا حدی کفرآمیز یا بیاحترامی میدانست. این خطاب بیش از حد عادی به نظر میرسید و فاقدِ قداستِ لازم بود.
فرانکا لبخند زد و به او اطمینان داد: «هیچ مشکلی نیست. میگن خودِ آقای ابله از این نوع خطاب خیلی خوشش میاد.»
فرانکا که دید لومیان پرسشِ دیگری ندارد، ادامه داد:
«تو بسیاری از جادوهای آیینی، اگه نتونی گیرندهٔ مناسبی برای نیایشهات پیدا کنی، میتونی از آقای ابله کمک بخوای. هرچند ممکنه روندش با انتظاراتت فرق داشته باشه، اما همیشه به شکلی شگفتانگیز به نتیجهٔ دلخواهت منجر میشه.»
«تنها هشدار اینه که آقای ابله تو خوابِ عمیقیه و ما نباید زیاد مزاحمش بشیم. طبقِ گفتهٔ آرکانای اعظمم، نباید بیشتر از ماهی یه بار این کار رو بکنیم، مگه اینکه کاملاً ضروری باشه. فقط خوندنِ نامِ مقدسش توجه یا کمکی جلب نمیکنه. در واقع، ممکنه به شکست منجر بشه و خطرِ خاصی به همراه داشته باشه. نیرویی که ناخواسته از یه ایزدِ خفته آزاد میشه، قادره ما رو بیشمار بار نابود کنه. بنابراین، باید برای تضمینِ امنیتمون آیینی رو اجرا کنیم.»
خانمِ شعبدهباز قبلاً به این موضوع اشاره کرده بود، اما طبقِ توضیحاتِ او، خوابِ آقای ابله معنای بیشتری از یک خوابِ ساده داشت...
انگار فرانکا از جزئیات خبر نداره؟
لومیان در حالی که این موضوع را سبکسنگین میکرد، متفکرانه پرسید: «آقای ابله چه جور ایزدیه؟»
فرانکا گلویش را صاف کرد و پاسخ داد: «توضیحاتِ من حقِ مطلب رو ادا نمیکنه. هاها، خیلی چیزا یادم نمونده. پیشنهاد میکنم به کلیسای جامعِ آقای ابله بری و به موعظههای اسقف گوش بدی.»
لومیان با تعجب فریاد زد: «کلیسای جامعِ آقای ابله؟»
مگه تو تریر کلیسای جامعی به آقای ابله اختصاص داشت؟
مگه تو اینتیس فقط دو تا کلیسا نبود؟
فرانکا توضیح داد: «کلیسای آقای ابله عمدتاً تو مجمعالجزایرِ رورستد تو دریای سونیا و بعضی نقاطِ قارهٔ جنوبی قرار داره. با این حال، به خاطرِ اعتقاداتِ خیلی از بازرگانها، ملوانها، جایزهبگیرها و جویندگانِ گنج تو دریا، ما اغلب تو اسکلههای لاوینی تو محلهٔ میدان با پیروانِ آقای ابله روبهرو میشیم.»
«بعدها، به دلایلِ خاصی، اون دو تا کلیسا توافق کردن که یه کلیسای جامعِ کوچیک اونجا برای کلیسای آقای ابله بسازن تا بازرگانهای دریاییِ عبوری بتونن نیایشهاشون رو تقدیم کنن. با این حال، تبلیغِ دین یا موعظه بیرون از کلیسای جامع اکیداً ممنوعه. بیشترِ تریریها از وجودش خبر ندارن.»
محلهٔ میدان در کرانهٔ شمالیِ رودِ سرنزو، در غربِ تریر قرار داشت. اسکلههای لاوینی از کالاهای مختلفی که از بندرهای ساحلیِ متعددی میرسیدند، پرجنبوجوش بود. بازرگانانِ دریایی مکرراً از آنجا میگذشتند و ملوانان نیز به دنبالِ تجربهٔ شور و شکوفاییِ تریر بودند.
در غربِ اسکلههای لاوینی، شهرکِ تروکادرو ایستاده بود که به خاطرِ مشروبِ تروکادرو شهرت داشت.
لومیان سر تکان داد و گفت: «باید وقت پیدا کنم تا برم و گوش بدم.»
با روشن شدنِ این موضوع، کنجکاوانه پرسید: «چه ارتباطی بینِ کلیسای آقای ابله و انجمنِ تاروتِ ما وجود داره؟»