چپتر 266: دخمهها
چپتر 266: دخمهها
بیرون از مقر پلیس در محلهٔ شلوغِ بازار، لومیان عینکِ رازکاوی را به چشم زد و سوار کالسکهای شد که با نقشِ گلهای زنبق تزیین شده بود.
دو پاسبانِ عادی با یونیفرمهای سیاه روی صندلیهای روبهرو نشسته بودند و پاهایشان کنارِ سه کوزهٔ خاکسترِ دلگیر قرار داشت. نامِ درگذشتگان با جوهرِ شبتاب سوسو میزد.
پیش از آنکه کالسکه آرام به راه بیفتد، لومیان روبهروی آنها نشست و متوجه نگاهِ کنجکاوِ پاسبانِ بزرگتر شد.
«چی باعث شد بیاید اینجا؟ چه ارتباطی با این درگذشتگان دارید؟»
به یاد آورد که دو تن از درگذشتگان نه خویشاوندی داشتند و نه دوستی، و نفرِ باقیمانده خویشاوندانِ دوری داشت که تنها با شنیدنِ نامِ فلامنگ به لرزه میافتادند. آنها نهتنها حاضر نبودند برای بردنِ خاکستر و وسایلِ بهجامانده بیایند، بلکه با بیمیلی اعتراف کرده بودند که با او نسبتِ خونی یا سببی دارند.
لومیان با آرامش جواب داد:
«یه جورایی صاحبخونهشونم.»
پاسبانِ بزرگتر با شک پرسید: «فقط صاحبخونه؟»
لومیان خندید: «جناب پاسبان، صاحبخونه هم آدمه. احساس داره! من باهاشون نوشیدنی خوردم و گپ زدم. همراهی کردنِ بقایاشون تا دخمهها که کارِ بزرگی نیست.»
پاسبانِ جوانتر وانمود کرد علاقهای ندارد و به بیرونِ پنجره خیره شد، در حالی که پاسبانِ بزرگتر حالتی صمیمی به خود گرفت.
«جوونی برازندهته. اما تو کارِ مسافرخونه یا آپارتمان تو محلهٔ بازار، باید مراقب باشی به مستأجرا وابسته نشی. وگرنه یا فریب میخوری یا دلت میشکنه. بعدِ چند تا تجربهٔ اینجوری، شوقت نسبت به بقیه از بین میره.»
لومیان جوابی سرسری داد و پاسبان موضوعِ دیگری را پیش کشید.
«ما هنوز وسایلِ فلامنگ رو داریم. فامیلاش حاضر نیستن بیان ببرنشون. تو میخوایشون؟ اگه نه، خودمون یه کاریش میکنیم.»
لومیان بیتفاوت جواب داد: «وقتی از دخمهها برگشتم یه نگاهی بهشون میندازم.»
در طولِ مسیر از محلهٔ بازار تا میدانِ برزخ در محله رصدخانه، پاسبانِ بزرگتر یکریز حرف میزد و مدام بینِ همکلام شدن با لومیان و تلاش برای کشیدنِ همکارش به بحث جابهجا میشد. انگار حرفهایش تمامی نداشت.
سرانجام با رسیدن به مقصد، لومیان کوزهٔ خاکسترِ روهر را در آغوش گرفت و از کالسکه پیاده شد. با وجودِ ذاتِ برونگرایش، احساسِ آسودگیِ تازهای به او دست داد، گویی گوشهایش فرصتی برای استراحت یافته بودند.
مدیرِ دخمهها که لومیان پیشتر با او برخورد داشت، منتظرِ رسیدنشان بود.
او در اواسطِ سیسالگی، با اندامی متوسط، موهای قهوهایِ فر، ریشی پرپشت و چشمانی کمی رو به بالا بود و شلوارِ زرد، پیراهنِ سفید و جلیقهٔ آبی به تن داشت.
پاسبانِ بزرگتر بهگرمی با او احوالپرسی کرد: «کندال، چرا بازم تویی؟»
کندال چراغِ کاربیدیِ خاموشی در دست داشت و لبخند زد.
«رابرت، شنیدم داری میای، برای همین وظایفِ دیگهم رو عقب انداختم تا اینجا منتظرت باشم.»
کندال همانطور که حرف میزد، لومیان را برانداز کرد و با تأکید پرسید: «یادت نرفته شمعهای سفید رو بیاری، مگه نه؟»
رابرت کوزهٔ فلامنگ را محکم در دست فشرد، در جیبش گشت و سه شمعِ سفید بیرون آورد: «این آخرین چیزیه که ممکنه یادم بره!» یکی را برای همکارش انداخت و دیگری را به لومیان داد.
وقتی همهچیز آماده شد، کندال چراغِ کاربیدی را روشن کرد و به راه افتاد تا آنها را از پلکانِ سنگیِ ۱۳۸ پلهای پایین ببرد و به اعماقِ تاریکی راهنمایی کند.
در طولِ راه، از کنارِ درِ چوبیِ سنگینی گذشتند که دو نشانِ مقدسِ پرابهت روی آن حک شده بود و از راهروی ساکتی عبور کردند که حتی صدای نفسهایشان در آن بلندتر به نظر میرسید.
لومیان با چنین فضای شومی بیگانه نبود، اما پاسبانِ جوان نشانههایی از اضطراب بروز میداد. او کوزهٔ مادام میشل را محکم چسبیده بود و به دنبالِ مایهٔ آرامشی میگشت.
پس از عبور از گذرگاهِ پهنی که با چراغهای گازی روشن شده بود، آن چهار نفر به ورودیِ دخمهها رسیدند.
غارِ طبیعی که بعداً تغییراتی در آن داده شده بود، در درخششِ زرد و کمنوری ساکت ایستاده بود. جمجمهها، بازوهای اسکلتی، گلهای آفتابگردان و نقشبرجستههایی از عناصرِ بخار دو طرف را تزیین کرده بودند. در پسِ آنها، تاریکیِ غیرقابلنفوذی خودنمایی میکرد.
روی سردر دو کتیبه به زبانِ اینتیسی حک شده بود:
«ایست!
امپراتوری مرگ پیشِ روست!»
اگرچه لومیان پیشتر این منظره را دیده بود، اما همچنان حسِ احترامِ عمیقی در خود مییافت.
برخلافِ کنجکاوی و سردرگمیِ قبلیاش، اکنون بهخوبی سنگینیِ نهفته در این هشدارها و محیطِ اطراف را درک میکرد.
زیرِ سطحِ تریر خطراتِ بیشماری کمین کرده بودند که میتوانستند کلِ شهر و حتی خودِ اینتیس را نابود کنند. این خطرات شاملِ تریر، درختِ سایه و شعلههای نامرئیِ دورانِ چهارم میشدند، اما به اینها محدود نبودند. بعید بود دخمههایی که در اینجا قرار داشتند بیخطر باشند.
به گفتهٔ آستا ترال، یک التماسکننده رازها، بازدیدکنندگانی که با شمعهای سفیدِ روشن به دخمهها میرفتند، مانندِ یک آیین، محافظتِ موجودی پنهان را فرامیخواندند.
لومیان بیاختیار شک کرد که باز کردنِ چنین مکانی به روی عموم، برای سرکوبِ خطری زیرزمینی بوده است، درست مانندِ شهرِ جدیدی که در دورانِ چهارم روی تریر بنا شده بود.
کندال رو به لومیان و بقیه کرد.
«وقتشه شمعها رو روشن کنیم. باید حواسمون باشه قبل از اینکه از دخمهها بریم بیرون خاموش نشن.
اگه اتفاقی از هم جدا شدیم، نترسید. دنبالِ تابلوی راهنما بگردید. اگه نتونستید پیداش کنید، خطِ سیاه بالای سرتون رو دنبال کنید تا به خروجی برسید.»
در حالی که کندال چراغِ کاربیدی را در دست داشت، لومیان و دو نفرِ دیگر شمعهای سفیدشان را روشن کردند و درخششِ زردِ ملایمی را پراکندند.
همانطور که چهار شمع بهآرامی سوسو میزدند، کندال چراغِ کاربیدی را خاموش کرد و از میانِ دروازهٔ تختهسنگی پیش رفت و واردِ قلمروی امپراتوری مرگ شد.
لومیان دوشادوشِ آنها میرفت و در یک دست گلدانِ خاکستر و در دستِ دیگر شمعِ سفید را محکم گرفته بود.
ناگهان سرمایی از وجودش گذشت و لرزه بر اندامش انداخت.
اما این سرما از محیطِ اطراف نمیآمد؛ از اعماقِ قلبش میجوشید و مو بر تنش سیخ میکرد.
همزمان، لومیان حس کرد چشمهایی به او دوخته شدهاند؛ نگاههایی که در روحش رسوخ میکردند.
در پرتوِ شعلهٔ شمع به سمتِ راستش نگاه کرد و حفرههایی را دید که در دیوارِ سنگی کنده شده بودند. درونِ هر حفره جسدِ اسکلتشدهٔ مخوفی قرار داشت.
جمجمههایی با چشمانِ توخالی، بیجان و عاری از احساس به او خیره شده بودند.
لومیان نگاه برنگرداند و با دقت اجساد را وارسی کرد. فهمید حسِ وهمآورِ زیرِ نظر بودن از آنها نمیآید، اما این حس همچنان پابرجا بود.
میلی غریزی برای فعال کردنِ دیدِ روحی در درونش زبانه کشید، اما او از زمانِ ورود به تریر تغییر کرده بود. آنقدر چیزها دیده بود که بداند بسیاری از هشدارها با خون و اشکِ پیشینیان نوشته شدهاند.
نباید به چیزی که نباید نگاه کنم... حالا که خطری برام نداره، دلیلی نداره دنبالِ منشأ این اتفاقِ غیرعادی بگردم...
لومیان این را در دل گفت و توجهش را به افسرانِ پلیسِ کنارش معطوف کرد.
ظاهراً آنها متوجهِ هیچچیزِ غیرعادی نشده بودند و طوری به دنبالِ مدیرِ مقبره، کندال، میرفتند که گویی همهچیز عادی است.
همین باعث شد لومیان شک کند که این تجربه، نتیجهٔ تغییرِ کیفیِ نیروی روحیاش پس از ارتقا به ردهٔ آتشافروز است.
همون بهتر که نمیتونید حسش کنید...
لومیان بیاختیار آهی کشید.
زیرِ سنگینیِ نگاههای بیشمار، پوستش مورمور شد.
با احتیاط سر بالا آورد و خطِ سیاه و ضخیمی را دید که روی سقفِ دخمه کشیده شده بود و پیکانی به سمتِ خروجی اشاره میکرد.
با پیشروی در مسیر، لومیان متوجه شد دو طرفِ راه پر از استخوان است. برخی درونِ حفرههای دیوارهای سنگی جای گرفته بودند، برخی دیگر کنارِ مسیر تلنبار شده و بعضی با لباسهای پاره و مندرس پوشانده شده بودند. بعضی برهنه و عاری از هرگونه اشیای تدفینی افتاده بودند و لایهای از کپکِ سبزِ تیره جمجمههایشان را پوشانده بود. بوی رقیقی از پوسیدگی در هوا به مشام میرسید.
دخمهها به اتاقکهای متعددی تقسیم میشدند که هر کدام نامی داشت تا بازدیدکنندگان بتوانند بقایای مدنظرشان را پیدا کنند.
لومیان و همراهانش به دنبالِ کندال از گذرگاهِ باریکِ میانِ نمازخانهٔ مقبره و ستونِ یادبود گذشتند. در روبهرو، دهها شمعِ زردرنگ را دیدند.
شعلهها گاه مانند کرمهای شبتاب در دلِ شب گردِ هم میآمدند و گاه رودخانهای از نورِ کمرنگِ ستارگان میساختند.
لومیان نگاهی گذرا به اطراف انداخت و عروسی را دید که چهرهاش با توری سفید پوشانده شده و لباسِ عروسِ متبرکی بر تن داشت. کنارش دامادی با کتِ دنبالهدارِ مشکی ایستاده بود که دستمالی گُلدار جیبِ سینهاش را زینت میداد. سی تا چهل جوان دورشان حلقه زده بودند، شمعهای سفیدِ روشن در دست داشتند و شادمانه میخندیدند.
لومیان نتوانست گیجیاش را پنهان کند و پرسید: «چه خبره؟»
کندال پوزخندی زد و توضیح داد: «این بخشی از مراسمِ عروسیه.
«از سالِ پیش، تازهعروس و دامادها مهمونای جوون رو به دخمهها میارن تا مسیرشون با مردهها تلاقی کنه. این تو تریر به یه رسمِ محبوب تبدیل شده. جوونا همیشه جسورن، به شجاعتشون افتخار میکنن و از ترسوندنِ بقیه لذت میبرن. خودم دیدم مهمونا عمداً دستِ اسکلتها رو برمیدارن و میزنن رو شونهٔ عروس و داماد و تا مرزِ غش کردن میترسوننشون.»
امان از دستِ شما تریریها...
لومیان با خنده سر تکان داد.
طولی نکشید که هر چهار نفر به مقصدشان، آرامگاهِ نورها، رسیدند.
در مرکز، پایهای سیاه قرار داشت که روی آن ستونِ هرمیِ سفیدرنگی با نشانِ خورشید دیده میشد. در نوکِ آن چراغِ روغنیِ باستانی و خاموشی قرار داشت. دیوارها و کف پر از استخوان، گلدانِ خاکستر و شیشههای اشکِ بیشمار بود.
با ورود به آنجا، لومیان متوجهِ مشکلی شد.
«خانوادهٔ فلامنگ کجان؟»
میخواست فلامنگ در کنارِ فرزندان، همسر و پدر و مادرش آرام بگیرد.
پس از لحظهای تأمل، لومیان ناگهان فهمید چرا فلامنگ محلِ بقایای خانوادهاش را مشخص نکرده بود.
احساسِ گناه و عذابوجدان داشت. فلامنگ آرزو داشت با خانوادهاش باشد، اما جرئت نمیکرد به آنها نزدیک شود. قصد داشت در همان اتاقک بماند و از دور مراقبشان باشد.
اندوهی وصفناپذیر لومیان را فرا گرفت. در سکوت ایستاد و تصمیم گرفت به آخرین خواستهٔ فلامنگ احترام بگذارد. جای خالیِ مناسبی یافت و گلدانِ خاکسترِ آن روحِ آشفته را بهآرامی آنجا گذاشت.
وقتی رابرت و دیگران گلدانهای زوجِ روهر را سرِ جایشان گذاشتند، هر چهار نفر همزمان نیایش کردند و زیرِ لب «ستایش بر خورشید» یا «به نامِ بخار» گفتند.
در راهِ بازگشت، دوباره با تازهعروس و داماد و همراهانِ جوانشان روبهرو شدند.
وقتی لومیان از کنارشان میگذشت، متوجهِ زوجِ جوانی در میانِ گروه شد. آنها از غفلتِ مدیرِ مقبره استفاده کردند و از سرِ کنجکاوی برای اینکه ببینند چه اتفاقی میافتد، در اقدامی ناگهانی شمعِ سفیدِ دستشان را فوت کردند.
پف!
آنها واقعاً این کار را کردند.
دو شعلهٔ زردرنگ خاموش شد.
در آن لحظه، ذهنِ لومیان خالی شد.
بهسرعت به خود آمد و متوجه شد زوجِ جوان بیهیچ ردی ناپدید شدهاند.
غیبشون زد...
لومیان در تلاش برای درکِ وضعیت، چشمانش گرد شد.
چند ثانیه بعد، این حقیقتِ انکارناپذیر را پذیرفت.
زوجِ جوان واقعاً ناپدید شده بودند!
سپس لومیان نگاهش را به سمتِ بقیهٔ گروه برگرداند.
چه تازهعروس و دامادی که پیشگام بودند، چه مهمانانِ حاضر و چه کسانی که در انتهای صف راه میرفتند، هیچکس متوجهِ غیبتِ آنها نشده بود. آنها همچنان میخندیدند، شوخی میکردند و به راهشان ادامه میدادند.