چپتر 267: بقایا
چپتر 267: بقایا
لومیان لحظهای گمان کرد چشمهایش اشتباه میبینند.
نه اثری از آن زوج بود، نه کسی تلاشی برای خاموش کردنِ شعلهٔ شمعها میکرد!
اگر لومیان خودش به چشم ندیده بود و از خطرهای نهفته در تریرِ زیرزمینی خبر نداشت، چهبسا بهجای گشتن به دنبالِ ردی از آن زوج، به عقلِ خودش شک میکرد.
آدمهای پشتِ سرِ زوج قدم تند کردند و خود را به نفرِ جلویی رساندند تا شکافی را که ناگهان در صف افتاده بود پر کنند.
هیچ نشانی از تعجب، ترس یا سردرگمی در چهرهشان نبود.
همهچیز عادی بود.
لومیان که از پیش سنگینیِ نگاههای نامرئیِ بیشماری را روی خود حس میکرد، مورمور شدنِ پوستش شدت گرفت.
ناخودآگاه نگاهی به کندال انداخت؛ مدیرِ دخمهها که همراهِ دو افسرِ پلیس پیشگام بود. میخواست واکنشِ او را به اتفاقاتِ اخیر بسنجد.
کندال با شلوارِ زرد و جلیقهٔ آبی، در یک دست چراغِ کاربیدیِ خاموشی داشت و در دستِ دیگر شمعِ سفیدی که بیصدا میسوخت. یکراست بهسوی خروجیِ دخمهها میرفت و ظاهراً از اتفاقاتِ عجیبِ پیرامونِ گروه بیخبر بود.
ناگهان برگشت و نگاهش با نگاهِ لومیان گره خورد.
«مشکلی پیش اومده؟» صدای بمِ کندال در راهرو طنین انداخت و در اتاقکهای جمجمهٔ مجاور پیچید.
لومیان خونسردیاش را حفظ کرد و آرام جواب داد: «میترسم گم بشم.»
کندال سر تکان داد؛ چنان نامحسوس که بهسختی دیده میشد.
«پس یواشتر میرم.»
به مسیرش بهسوی خروجی ادامه داد و عمداً قدمهایش را کند کرد. کمی تلوتلو میخورد و کلمهای حرف نمیزد؛ درست مثلِ زامبیِ رمانهای ترسناک.
لومیان شمعِ زردِ سوسوزن را در دست داشت و از کنارِ مهمانانِ خندانِ عروسی میگذشت که گهگاه نگاهشان با جمجمههای سفید تلاقی میکرد. افکار در ذهنش میچرخیدند.
واقعاً نفهمیدن یه نفر غیبش زده...
وقتی از دخمهها برن بیرون، خونوادهٔ اون زن و مرد میفهمن نیستن؟
همیشه برام سؤال بود. دخمهها برای عموم بازه و دانشجوها هم مدام خطر میکنن و میونِ استخونها میرقصن. یعنی واقعاً هیچ اتفاقی نمیافته؟
حتی بازدیدکنندههایی که مدیرای دخمه راهنماییشون میکنن هم به هشدارها محل نمیذارن، چه برسه به جوونایی که فقط با یه شمعِ سفید میزنن به دلِ خطر...
اولش فکر میکردم حتماً تمهیداتِ امنیتی دارن یا اینکه حوادث اونقدر کمه که کسی رو نمیترسونه. اما حالا، انگار قضیه کلاً یه چیزِ دیگهست...
لومیان گمان میکرد نهتنها پیکرِ فردی که دخمهها او را «بلعیدهاند» ناپدید میشود، بلکه حتی خاطرهٔ وجودش هم از ذهنِ دوستان و بستگانش پاک میشود!
پس چرا من یادمه؟ نکنه چون ترمیبوروس درونم مهروموم شده، سرنوشتم تا حدی به سرنوشتِ اون گره خورده؟
چرا دولت و اون دو تا کلیسا هنوز همچین جای خطرناکی رو برای عموم باز نگه داشتن؟ نکنه دخمهها برای مهارِ یه چیزی، به جریانِ مداومِ آدمای زنده نیاز دارن؟ نکنه اونایی که به هشدارها محل نمیذارن، همون قربانیهای ضروریان؟
هرچه لومیان بیشتر به این موضوع فکر میکرد، مو بر تنش بیشتر راست میشد. خودش را مجبور کرد دست از تحلیلِ ماجرا بردارد.
بدونِ اطلاعاتِ کافی، نمیتوانست بیشتر از این در ماجرا کندوکاو کند.
هرچی که هست، توی این دخمهها چیزی ارزشِ تحقیق نداره. تا وقتی به قوانین پایبند باشم، هرازگاهی سر زدن به اینجا خطری نداره!
از وقتی واردِ دخمهها شده بودند، رابرت، آن افسرِ پلیسِ «پرحرف»، ساکت شده بود و بهوضوح در آن محیط احساسِ ناراحتی میکرد.
با سکوتِ او، گفتگو هم قطع شد. آن چهار نفر در سکوتی وصفناپذیر مسیرِ رفته را بازگشتند، به ورودیِ طبیعی با آن نقشبرجستههای پیچیدهاش رسیدند و دوباره پا به فضای باز گذاشتند.
بهمحضِ اینکه لومیان از آستانهٔ در گذشت، حس کرد آن نگاههای نامرئیِ بیشمار ناپدید شدند.
سرمای بدنش از بین رفت و پوستش بهسرعت به حالتِ عادی بازگشت.
رابرت نفسش را عمیق بیرون داد: «پوف... هر وقت میرم تو این دخمهها، دلم شور میزنه. کندال، تو چطور میتونی روزی دهبار بری اون تو و بازم اینقدر سرحال باشی؟»
کندال خندید و جواب داد: «فکر میکنی روی ما اثری نداره؟ اگه شیفتِ شب نباشیم، اونایی که زن و بچه دارن با عجله میرن پیشِ زناشون. بقیه هم میرن جاهایی مثلِ خیابانِ مورای تا گرمای تنِ بقیه رو حس کنن.»
«راستش رو بخوای، بعد از اینهمه وقت گذروندن تو این خرابشده، حس میکنم کمکم دارم تبدیل به یه جنازه میشم.»
در حینِ گفتگو، کندال چراغِ کاربیدی را روشن و شمعِ توی دستش را خاموش کرد.
رابرت که دوباره به سطحِ زمین برگشته بود، نگاهی به کالسکهٔ ادارهٔ پلیس انداخت که بیرونِ ساختمانِ ورودی پارک شده بود و با خجالت به همکارش و لومیان لبخند زد.
«اون حسِ خفگیِ طولانی باعث شد دستشوییم بگیره. منتظرم بمونید. اول میرم دستشویی.»
با این حرف، بهسوی ساختمانِ دوطبقهای رفت که به رنگِ خاکستریِ کِدری درآمده بود و بهعنوانِ باجهٔ بلیتفروشیِ دخمهها استفاده میشد.
لومیان به گنبدِ سنگتراشیشده خیره شد و کنارِ ستونی در حاشیهٔ ساختمان ایستاد. با حواسپرتی عابرانِ میدانِ برزخ را تماشا میکرد. آن یکی افسرِ پلیس سوارِ کالسکه شد و همانجا منتظر ماند.
در همان لحظه، لومیان سرمای ناگهانیِ عجیبی حس کرد.
شبیه همان حسی بود که هنگامِ ورود به دخمهها تجربه کرده بود، هرچند نه به آن شدت.
غریزی و بااحتیاط برگشت و کندال، مدیرِ دخمهها را دید که با چهرهای بیروح پشتِ سرش ایستاده بود.
لومیان با آرامش پرسید: «چی شده؟»
کندال با ریشِ قهوهای و پرپشتش، با صدایی بم گفت: «داشتی به چی نگاه میکردی؟»
دلِ لومیان ریخت. با آمیزهای از صداقت و تظاهر جواب داد: «منظورتون کدوم بخشه؟»
لحنِ کندال خنثی ماند: «وقتی تو راهِ برگشت از کنارِ اون گروه رد شدیم.»
لومیان طوری رفتار کرد که گویی تازه متوجهِ ماجرا شده است.
«ایدهٔ عروسی بینِ مردهها برام خیلی جالبه. به نظر میرسید نمیترسن و دارن خوش میگذرونن.»
کندال چند ثانیه او را برانداز کرد و بعد سر تکان داد.
«ازشون تقلید نکن.»
با این حرف، مدیرِ مقبره چراغِ کاربیدیِ خاموش را برداشت و بهسوی ساختمانِ خاکستری و گلآلودی رفت که در آن مستقر بودند.
طولی نکشید که پاسبان روبر دواندوان برگشت و کالسکه بهسمتِ بازارِ محلهٔ نجیبزاده به راه افتاد.
...
در اتاقِ مدارک، در انتهای راهروی طبقهٔ اولِ ادارهٔ پلیسِ محلهٔ بازار، روبر لومیان را بهسمتِ قفسهای چوبی برد که به بخشهای مختلفی تقسیم شده بود و به یکی از آنها اشاره کرد.
«بفرما، اینم وسایلِ فلامنگ.»
در میانِ وسایل، یک چمدانِ تیره، یک خودنویس، مقداری کاغذ، یک شیشهٔ جوهر و چند کتابِ بزرگ به چشم میخورد که بهزور در قفسه جا داده شده بودند.
لومیان یکی از کتابها را بیرون کشید و سریع ورق زد. فهمید کتابِ درسیِ کانیشناسی است که روی لایههای سنگیِ زیرزمینیِ تریر تمرکز دارد. برای جوانی مکتبنرفته مثلِ او، درکِ محتوای کتاب دشوار بود؛ پر از واژههای ناآشنایی که مختصِ علمِ کانیشناسی بودند.
کتابهای دیگر هم متونِ کانیشناسی بودند؛ برخی شاملِ مطالبِ آموزشیِ پایه و برخی دیگر مجموعهای پیچیده از مقالات.
لومیان پس از اطمینان از این موضوع، چمدان را برداشت، روی زمین گذاشت و بازش کرد.
داخلِ چمدان، در کنارِ دو دست لباس و وسایلِ ضروریِ روزمره، پر از کیسههای پارچهایِ کوچکِ سفید و خاکستری بود. روی هر کیسه با خودنویس نامِ متفاوتی نوشته شده بود:
گل، جگن، گوسفند...
اینا همون اسمایین که فلامنگ میگفت، همون لایههای سنگیِ زیرِ تریر... یعنی تو این کیسهها نمونههای معدنیِ همون لایههاست؟ لومیان حرفهای فلامنگ را در ذهن مرور کرد و حدس زد داخلِ کیسههای پارچهای چیست.
فلامنگ با وجودِ جنونش، فراموش نکرده بود نمونههای پژوهشیاش را همراه بیاورد!
اما هیچکدامِ اینها برای لومیان اهمیتِ چندانی نداشت و به این فکر افتاد که بگذارد خودِ ادارهٔ پلیس به آنها رسیدگی کند.
درست در همان لحظه، صدای پرشکوهِ ترمیبوروس در گوشش طنین انداخت:
«کیسهٔ سمتِ راست.»
اوه، پس بازندهای مثلِ تو بالاخره زبون باز کرد؟ واکنشِ اولیهٔ لومیان تمسخرِ ترمیبوروس بود. با این حال، با آمیزهای از تعجب و شک، نگاهش را بهسمتِ کیسهٔ پارچهای چرخاند که فرشتهٔ ناگزیری به آن اشاره کرده بود.
کیسهٔ پارچهای در گوشهٔ سمتِ راستِ چمدان، بینِ جورابها و تیغِ اصلاحِ فلامنگ چپانده شده بود. روی آن با جوهرِ آبیِ تیره عبارتی نوشته شده بود:
«خونِ زمین.»
خونِ... زمین... لومیان که کنارِ چمدان چمباتمه زده بود، این را زیرِ لب زمزمه کرد و با آرامش، در برابرِ چشمانِ روبر، کیسهٔ پارچهای را برداشت و باز کرد.
داخلِ کیسه سنگی قهوهایرنگ و پر از حفره بود. در هر فرورفتگی لکههایی به رنگِ سرخِ تیره به چشم میخورد که شبیه به خونی بود که از زمین تراوش میکند.
به دلیلی نامعلوم، لومیان تنها با نگاه کردن به آن کلافه شد.
از دست زدن به نمونهٔ معدنی با دستِ خالی خودداری کرد. در عوض، درِ کیسهٔ پارچهای را محکم بست و آن را سرِ جایش در چمدان گذاشت.
برای یافتنِ پاسخ، بهسرعت کتابی را ورق زد که موادِ موجود در لایههای سنگیِ زیرزمینیِ تریر را شرح میداد.
چون هدفِ مشخصی در سر داشت، خیلی زود جواب را پیدا کرد.
«لایهٔ سنگیِ خونِ زمین در عمقِ ۵۵ تا ۵۶ متریِ زیرِ تریر قرار دارد و ضخامتِ آن حدودِ ۰.۷۶ متر است... این عمیقترین مادهٔ معدنی است که میتوانیم استخراج کنیم. فراتر از آن، منطقهٔ ممنوعهٔ ویرانههای باستانی قرار دارد...»
کنارِ این توضیحاتِ کتاب، دستخطِ آشنای فلامنگ چند کلمهای یادداشت کرده بود:
«شمارِ اندکی از سنگهای معدنی در لایهٔ سنگیِ خونِ زمین، از بقیه عجیبترند. گمان میرود حاویِ سمومِ فرّاری باشند که میتواند موجبِ تحریکپذیری شود و به بیماریِ روانیِ شناختهشدهای به نامِ شیدایی بینجامد.
یک پژوهشگر ناگهان مهارش را از دست داد و همکارش را با چاقو زد.
برای کار با نمونههای معدنیِ خاص از لایهٔ سنگیِ خونِ زمین، باید از تجهیزاتِ محافظتیِ مناسب استفاده کرد.»
خونِ زمین یه لایهٔ سنگی نزدیکِ تریرِ دورانِ چهارمه؟ بدونِ شک عجیبه... جای تعجب نیست که ترمیبوروس مجبورم کرد بهش توجه کنم... همانطور که لومیان در فکر بود، روبر با عجله گفت: «اینا رو میخوای یا نه؟ زودتر تصمیم بگیر!»
لومیان این را گفت و از جا بلند شد: «آره.»
با اینکه فقط نمونهٔ معدنیِ لایهٔ سنگیِ خونِ زمین و کتابِ درسیِ کانیشناسی دربارهٔ سنگهای زیرزمینیِ تریر را میخواست، برای جلوگیری از برانگیختنِ شک، فرم را امضا کرد و تمامِ وسایلِ فلامنگ را تحویل گرفت.
پس از بازگشت به اتاقِ ۲۰۷ در مسافرخانهٔ خروسِ زرین، لومیان شستنِ گریمِ رازآلودش را پشتِ گوش انداخت. خطاب به ترمیبوروس زمزمه کرد: «چی باعث شده این نمونهٔ معدنی انقدر خاص باشه؟»
صدای ترمیبوروس بارِ دیگر در گوشِ لومیان پیچید:
«نکنه فکر میکنی عادیه که شبحِ مونسوری فلامنگ رو زنده گذاشت؟»