چپتر 268: برخوردهای احتمالی
چپتر 268: برخوردهای احتمالی
با شنیدنِ پرسشِ ترمیبوروس، لومیان یکه خورد.
هرگز شک نکرده بود که شاید در اقامتِ طولانیِ فلامنگ در مسافرخانهٔ خروسِ زرین و فرار از چنگِ شبحِ مونسوری چیزی غیرعادی وجود داشته باشد.
از نگاهِ لومیان، خانوادهٔ درجهیک و همسرِ فلامنگ پیشتر به کامِ مرگ رفته بودند و تنها مسئلهٔ زمان بود تا او نیز به سرنوشتی مشابه دچار شود. آرشیوِ مقرّ مجلهٔ روانبین مواردی را نشان میداد که قربانیان تا ۱۱ ماه پس از برخورد با شبحِ مونسوری به دستِ آن کشته شده بودند. گرچه شرایطِ فلامنگ نادر بود، اما بیسابقه نبود.
در یک لحظه، ذهنِ لومیان متوجهِ جزئیاتی جالبتوجه شد.
قربانیانِ پیشین همگی در همان سالِ برخوردشان به کامِ مرگ رفته بودند، در حالی که فلامنگ سالِ گذشته با شبح روبهرو شده بود. او حتی در طولِ جشنهای سالِ نو به روحانیان پناه برده بود.
با اینکه از برخوردِ فلامنگ با شبحِ مونسوری و خودکشیِ پس از آن کمتر از یک سال میگذشت، این تأخیر در مقایسه با پروندههای دیگر بیسابقه بود.
لومیان با صدایی آرام و در جستوجوی تأیید از ترمیبوروس پرسید: «ممکنه این سنگِ معدنِ خونِ زمین مسئولِ محافظت از فلامنگ باشه و باعث شده باشه شبحِ مونسوری مدام کارهاش رو به تعویق بندازه و الگوی معمولش رو به هم بزنه؟»
ترمیبوروس فرشتهای راستین بود که به دلیلِ مهری بینقص قدرتی نداشت، اما بینش، دانش و ردهٔ چشمگیرش به وی امکان میداد مسائلِ بسیاری را رمزگشایی کند.
ترمیبوروس با صدایی پرشکوه پاسخ داد: «در شبحِ مونسوری ترس و دافعه ایجاد میکنه، اما خودش هیچ قدرتی نداره. برای تو، این میتونه کلیدی حیاتی باشه.»
لومیان بهسرعت ارتباطاتِ بسیاری در ذهنش برقرار کرد و پرسید: «کلید؟ کلیدِ یه اتاقِ مخفی تو تریرِ دورانِ چهارم؟»
ترمیبوروس با صدایی که بهطورِ غیرعادی بم بود پاسخ داد: «تو ناگزیر واردِ تریرِ دورانِ چهارم میشی. اونجا جاییه که سرنوشتت، هم پرخطر و هم خوشیمن، در انتظارته.
«بهجای منفعل موندن، عاقلانهتره که پیشدستانه کاوش کنی و از بینشهایی که تو هر ماجراجویی به دست میاری برای آمادهکردنِ خودت بهره ببری.»
لومیان نتوانست جلوی خندهاش را بگیرد و گفت: «داری نیتت رو خیلی زود لو نمیدی؟ میخوای مرگم رو جلو بندازی؟ تا بتونی از محیطِ منحصربهفردِ زیرزمین برای مسدودکردنِ سیگنالِ فروپاشیِ مهر استفاده کنی و فرارِ امنِ خودت رو تضمین کنی؟»
با توجه به اینکه درختِ سایه در تریرِ دورانِ چهارم ریشه ندوانده بود، لومیان هیچ علاقهای به رفتن به زیرزمین نداشت.
بیآنکه منتظرِ پاسخِ ترمیبوروس بماند، اتاق را ترک کرد و راهیِ نزدیکترین دستشویی شد، مشتاقِ شستنِ آرایشِ رازآلودی که هویتِ واقعیاش را پنهان میکرد.
پس از رفعِ تهدیدِ پنهان، لومیان پشتِ میزی چوبی نشست و شروع به نوشتن کرد.
روشن بود که هم فلامنگ و هم سنگِ معدنِ خونِ زمین مواردی استثنایی بودند. نمیتوانست بهسادگی از دستوراتِ ترمیبوروس پیروی کند؛ مشورت با خانمِ شعبدهباز ضروری بود.
اگر دانشِ کافی نداشت و کورکورانه حرفهای فرشتهای وابسته به یک ایزدِ پلید را باور میکرد، ناگزیر عواقبِ وخیمی به دنبال داشت و حتی جانش را به خطر میانداخت.
صدای ترمیبوروس بار دیگر طنینانداز شد.
«آیا واقعاً میتونی همونطور که ادعا میکنن، به این شعبدهباز و این انجمنِ تاروت اعتماد کنی؟
«اونا بهجای نابودکردنِ من، من رو تو بدنِ تو مهروموم کردن. میترسم انگیزههای پنهانی داشته باشن و بخوان برای اهدافِ شریرانهشون از تو بهرهکشی کنن.»
«تو رو به تریر، درست تو قلبِ توفان انداختن، اما هیچ نگرانیای نشون ندادن و پیگیرِ حالت نشدن. به نظرت مشکوک نیست؟ این رو نمیشه فقط به حسابِ آموزش گذاشت.»
لومیان لبخندِ درخشانی زد و با آهی گفت: «تو گذشته هرگز دیگران رو فریب ندادی یا دستکاری نکردی و برای رسیدن به اهدافت فقط به مقام و تواناییهات تکیه کردی؟
«میخوای یه نسخه از هنرِ متقاعدسازی بخرم و هر روز برای آموزشت بلند بخونمش؟
«بذار روشنت کنم. این حقهها حتی تو اوایلِ نوجوونیم هم نمیتونستن من رو به دام بندازن. من خوب میدونم به کیا میتونم تکیه کنم، دوستای واقعیام کیان، دشمنام کیان و از کیا باید برحذر باشم.»
ترمیبوروس ساکت شد؛ ظاهراً در این فکر بود که آیا هنرِ لفاظی را بیاموزد یا نه.
لومیان بهسرعت نامهای به خانمِ شعبدهباز نوشت و در آن تحولاتِ اخیر را بهتفصیل شرح داد و آن را به همراهِ سنگِ معدنِ خونِ زمین به پیکِ عروسکی که احضار کرده بود، سپرد.
در زمانِ مناسب، پاسخی از خانمِ شعبدهباز رسید که نمونهٔ معدنی را بازگردانده بود.
«خیالم راحت شد که دیدم محتاط ماندی و حرفهای ترمیبوروس را کاملاً باور نکردی.
«با این حال، در حرفهایش حقیقتی نیز نهفته است. این سنگِ معدن قدرتِ ذاتی ندارد، اما بقایایی از هالهها و ویژگیهای ناشناخته را با خود دارد که بیشترشان از بین رفتهاند. مستقیماً به تو کمکی نخواهد کرد، اما به نظر میرسد مقدر شده در آینده برخوردهایی به همراه بیاورد که میتواند سودمند یا زیانبار باشد. وضعیتِ فعلیاش بهشدت آشفته است و همین امر ارائهٔ تفسیری دقیق را دشوار میسازد.
«چیزی که ترمیبوروس عمداً در موردش تو را گمراه کرد این است که برخوردِ خوشیمنی که از آن سخن میگفت، لزوماً در تریرِ دورانِ چهارم رخ نمیدهد، بلکه جایی زیرِ زمین خواهد بود.
«اگر در آینده میخواهی برخوردهای احتمالی را کاوش کنی و آمادهٔ خطرکردن هستی، هرگاه به تریرِ زیرزمینی رفتی آن را با خود ببر. در غیرِ این صورت، اگر میخواهی از خطر دوری کنی، آن را با خیالِ راحت در اتاقت نگه دار.
«عناصرِ نمادینی که پیشتر به آنها اشاره کردم، از همین حالا شروع به آشکارشدن کردهاند. یکی از دوستانم گفت که در رمزگشاییِ چنین مسائلی مهارتِ زیادی دارد. بهمحضِ اینکه کارهای فعلیاش را به پایان برساند، ترتیبی میدهم تا با او ملاقات کنی...»
ناگهان شعلهای از دستِ لومیان زبان کشید و نامه را خاکستر کرد.
لومیان با تأمل در حرفهای خانمِ شعبدهباز و ترمیبوروس، بیاختیار به این باور رسید که سنگ معدن خون زمینِ پیشِ رویش میتواند نوعی دگرگونی در تریرِ زیرزمینی به راه بیندازد. چیزی که شاید به دیداری خوشیمن ختم میشد یا حتی جانش را میگرفت.
لومیان که از تواناییهای فعلیاش آگاه بود، با خود فکر کرد: فعلاً بهتره ریسکِ بیخودی نکنم.
بهعنوانِ آتشافروزِ ردهٔ ۷، بر هرگونه کاستی در نبردِ تنبهتن و حملههای دوربرد غلبه کرده و در مبارزهٔ تنبهتن و اجرای طلسمها سرآمد بود. او از محدودیتهای آدمِ عادی فراتر رفته بود. با این حال، شکارچیها بیشتر به نبردهای متعارف گرایش داشتند و فاقدِ تواناییها و روشهای عجیب برای مقابله با ویژگیهای خاصِ تریرِ زیرزمینی بودند.
لومیان تصمیم گرفت صبر کند تا معجونِ آتشافروز را کاملاً هضم کند و عطیهٔ پیمانکار را به دست آورد. آنوقت، بر اساسِ اطلاعاتی که از تریرِ زیرزمینی جمعآوری کرده بود، دربارهٔ همراهبردنِ سنگ معدن خون زمین تصمیم میگرفت.
حتی بهتر میشد اگر میتوانست پیش از آن، شاخهٔ سایه را به شیءِ رازآلود تبدیل کند.
لومیان افکارش را پس زد، نمونهٔ معدنی را به خیابانِ روپوشسفیدها برد و در خانهٔ امنش پنهان کرد.
پیش از آنکه آفتابِ عصرگاهی رنگ ببازد، در دفترچهٔ جادوی اورور غرق شد و محتویاتش را در کنارِ آموزشهای فرانکا و تجربههای خودش از طلسمهای آتش بهدقت بررسی کرد تا هرگونه مشکلِ احتمالی را بیابد.
پس از گذشتِ بیش از یک ساعت، لومیان به بخشی دربارهٔ احضارِ موجودات از عالمِ ارواح و بستنِ پیمانها برخورد.
ذهنش بیدرنگ به سمتِ کاغذِ سفید رفت، موجودِ همپیمانِ اورور.
آن موجودِ روحیِ شکننده تواناییِ تحملِ یکی از قدرتهای خاصِ پیمانبند را داشت.
نمیدونم پیمانِ بین اورور و کاغذِ سفید شکسته یا نه. طبقِ این دفترچه، بهجز آیینِ مشخص، پیمان فقط در صورتی میشکنه که یکی از طرفین کاملاً مرده باشه.
حیف که موجوداتِ همپیمان رو فقط خودِ پیمانبند میتونه احضار کنه و مثلِ نامهرسانها نیستن که بقیه هم بتونن صداشون کنن. وگرنه میتونستم از کاغذِ سفید استفاده کنم تا بفهمم اورور واقعاً مرده یا نه...
هوم... ممکنه اورور اطلاعاتی پیشِ کاغذِ سفید جا گذاشته باشه؟
لومیان غرق در فکر، متوجهِ مسئلهٔ دیگری شد که پیشتر از چشمش پنهان مانده بود.
اورور گاهی هوشیاریاش را به دست میآورد و در بریدنِ کتاب آبی، سرهم کردنِ نامهها و کمکخواستن از مقامات به او یاری میرساند. با توجه به این موضوع و اینکه واکنشِ اولیهاش در رؤیا احضارِ نامهرسانِ نایبرئیسِ جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری، هلا، برای مشورت بود، چرا وقتی هوشیار بود نامهرسان را احضار نکرد تا مادام هلا را از مخمصهاش باخبر کند؟
تو اولین جوابِ مادام هلا به من، کاملاً مشخص بود که از اوضاع خبر نداره.
چی باعث شد اورور همچین تلاشی نکنه؟
یا شاید هم نامهرسان رو احضار کرده و هلا داره پنهانش میکنه؟
لومیان چشمانش را ریز کرد. بدونِ خاطراتِ مربوطه، نمیتوانست منشأ مشکل را تشخیص دهد.
فعلاً چندان به هلا مشکوک نبود و باور داشت که حتماً توضیحِ دیگری وجود دارد.
شایانِ ذکر بود که نامهرسانِ هلا مکانِ دقیقِ لومیان را میدانست. اگر آن زن واقعاً در ماجراهای کوردو دست داشت و نقشِ پلیدی ایفا کرده بود، بیشک میخواست آخرین «بازمانده» را از بین ببرد تا هیچ ردپایی باقی نماند. با این حال، در تمامِ این مدت، او نهتنها از هرگونه اقدامِ جدی خودداری کرده بود، بلکه با مهربانی دانش و پیشنهادهایی نیز ارائه میداد.
برای لحظهای، لومیان به فکر افتاد سؤالاتش را بنویسد و برای هلا بفرستد تا واکنشش را بسنجد. اما جلوی خودش را گرفت، چرا که میترسید این کار مشتش را باز کند و به نتایجِ نامطلوبی بینجامد.
تصمیم گرفت اول با فرانکا صحبت کند و نظرِ همتیمیهایش در جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری و انجمنِ تاروت را دربارهٔ قابلاعتماد بودنِ هلا بپرسد.
اگر فرانکا هلا را قابلاعتماد میدانست و اطلاعاتِ جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری را با کارتِ آرکانای اعظمِ خود در میان گذاشته بود، لومیان پیش از فرستادنِ پرسشهایش به هلا، از خانمِ شعبدهباز میخواست که مراقبِ اوضاع باشد.
خودش را مجبور کرد تا خونسردیاش را بازیابد و مطالعهٔ دفترچهٔ جادوی اورور را از سر گرفت. تنها وقتی غروب فرا رسید، خیابانِ روپوشسفیدها را ترک کرد، راهیِ بلوارِ بازار شد و قدم به تالارِ رقصِ نسیم گذاشت.
«عصر بخیر رئیس!» صدای احوالپرسی از هر سو به گوش میرسید. لومیان در پاسخ سر تکان داد و لویی و سارکوتا را به طبقهٔ دوم راهنمایی کرد.
پیش از آنکه در کافه مستقر شود، رنه، مدیرِ تالارِ رقص، به او نزدیک شد.
مردِ لاغراندام و میانسال دستش را روی سینه گذاشت و با احترام تعظیم کرد.
«مسیو سیِل، مسیو مارتن درخواست کردن فردا ساعتِ ۱۰ صبح تو خیابانِ فوارهها حضور پیدا کنید.»
سرکرده میخواد منو ببینه؟ لومیان هم جا خورد و هم خوشحال شد.
از اینکه گاردنر مارتن با وجودِ نبودِ هیچ حادثهای در این اواخر به دنبالش فرستاده بود، غافلگیر شد. با این حال، از چشماندازِ تعاملِ بیشتر با گاردنر مارتن و فرصتِ جلبِ اعتمادِ او برای پیوستن به سازمانِ صلیبِ آهنوخون، بیاختیار احساسِ شادی میکرد.