چپتر 27: پنج تغییر

وقتی لومیان در مِهِ خاکستری بیدار شد، در اولین واکنش به فکرِ بررسیِ وضعیتِ جسمانیاش نیفتاد. بلکه ناگهان نیمخیز شد و به میزِ کنارِ پنجره چشم دوخت.

آنجا، زیرِ نورِ ملایمی که از میانِ مِهِ غلیظ میتابید، سه گلِ شاهبلوطِ سرخ و بطریِ شیشهایِ پودرِ برگِ صنوبر به چشم میخورد.

واقعاً موادِ مکمل رو فرستاد تو... آسودگی وجودِ لومیان را پر کرد. از تخت پایین آمد و کشوقوسی به بدنش داد. با خوشحالی دید دردِ گردن و کمرش، همراه با آن حسِ ناخوشیِ کلی کاملاً از بین رفته است.

دقیقاً همونطور که امیدوار بودم. وقتی تو واقعیت بهترم، تو رؤیا هم حالم خوبه، با اینکه زخمهای دو طرف اصلاً با هم برابر نیستن... شتابان به سمتِ کمدِ لباس و آینهٔ قدیاش رفت، پیراهن از تن درآورد و خودش را برانداز کرد.

پنج ردِ انگشتِ خونین، کبودیها و لختههای خون کاملاً محو شده بود.

با دیدنِ این وضع، لومیان شک کرد که شاید کشتنِ هیولای فرابشر چیزی جز یک رؤیا نبوده است.

خوشبختانه شیءِ زرشکیرنگِ درونِ کیسهٔ پارچهای، پولِ کمی بیشترشده و تفنگ ساچمهایِ کنارِ تخت، مُهرِ تأییدی بر واقعیتِ ماجرا بود.

خیالِ لومیان آسوده شد. کیسهٔ پارچهایِ حاویِ شیءِ زرشکی و آنهمه پول را برداشت، از اتاقخواب بیرون رفت و یکراست راهیِ طبقهٔ اول شد. بطریِ شرابِ سرخ و لیوانِ آبجویی برداشت و همراه با کمی ریحان به بالا برگشت.

حواسش بود استوانهٔ مدرج و ترازوی کوچکی را هم که خواهرش اورور برایش خریده بود، با خود بیاورد.

لومیان با نگاه به میزِ پر از وسایلِ لازم، هم هیجانزده بود و هم دلهره داشت.

حالا که همهچیز آماده بود، فقط ساختِ معجون باقی میماند!

معجونها نوشیدنیِ معمولی نبودند. خطرشان از الکل بسیار بیشتر بود و با کوچکترین اشتباه، میتوانستند فرد را به کامِ مرگ بکشانند یا او را به هیولا تبدیل کنند.

لومیان نفسِ عمیقی کشید و آرام بیرون داد. با دستانی بیلرزش، به کمکِ استوانهٔ مدرج ۸۰ میلیلیتر شرابِ سرخ درونِ لیوانِ آبجو ریخت.

سپس ۱۰ گرم ریحان، ۵ گرم پودرِ برگِ صنوبر و یک گلِ شاهبلوطِ سرخ به آن افزود.

کار بیهیچ دردسری پیش رفت. مایعِ سرخرنگِ درونِ لیوان حالا کمی لردِ تهنشینشده و یک گلِ شناور داشت، اما غیر از این، ظاهرش کاملاً عادی بود.

لومیان کیسهٔ پارچهایِ حاویِ مادهٔ زرشکیرنگ را برداشت و با دقتِ تمام چشم دوخت تا شیء درونِ لیوانِ آبجو بلغزد.

تودهٔ سرخِ تیره بیهیچ صدایی به سرعت حل شد و در همین حین، مایعِ اطراف را به درونِ خود کشید.

حبابها جوشیدند و تمامِ محتویاتِ لیوان به رنگِ سرخِ تیره درآمد. گلِ شاهبلوطِ سرخ کاملاً حل شده بود.

این معجونِ شکارچیه؟ لومیان آبِ دهانش را قورت داد و لیوانِ آبجو را برداشت.

قدرتِ ماورایی که اینهمه مدت در پیاش بود، سرانجام در چنگش قرار داشت.

بیهیچ تردیدی نفسِ عمیقی کشید و خودش را برای پیشامدِ بعدی آماده کرد. لیوان را به لب برد و معجون را یکنفس سر کشید.

بوی تندِ خون در بینیاش پیچید و صداهایی به گوشش رسید.

همین که لیوان را پایین گذاشت، دردِ سوزانی در تمامِ بدنش پیچید،

آنقدر شدید که لومیان شک کرد مبادا گلولهای از آتش بلعیده باشد. گویی شعلهها مری، معده، قلب، ریهها، رودهها و رگهای خونیاش را یکجا میسوزاندند.

همزمان، بوی غلیظِ خون از گلویش بالا زد.

لومیان جنگید تا هوشیار بماند. هشدارِ بانوی مرموز را به یاد آورد که بیهوشی به معنای شکست است. میدانست پای چه چیزی در میان است و اگر شکست بخورد، چه عاقبتی در انتظارش خواهد بود.

سرش گیج میرفت. سر به زیر انداخت و به رگهای سرخ و روشنی خیره شد که از پشتِ دستش بیرون زده بودند.

درد و سوزش موجموج میآمد، اما خیلی زود رو به فروکش گذاشت. با این حال، درست وقتی فکر میکرد همهچیز تمام شده، صدایی رازآلود در ذهنش طنین انداخت؛ گویی هم از فاصلهای بینهایت دور میآمد و هم درست بیخِ گوشش بود.

صدا همچون خارهای فولادی بود که در مغزش فرو میرفت و آن را به شدت به هم میریخت.

ناگهان، همان تجربهٔ نزدیک به مرگی که پیشتر از سر گذرانده بود بازگشت و درد و سوزش بارِ دیگر زبانه کشید.

لومیان دندان به هم سایید و مشتهایش را گره کرد. حس میکرد چیزی میخواهد گوشتش را بشکافد و بیرون بزند.

گویی مِهِ خاکستریِ پیرامونش غلیظتر میشد.

صدای وحشتناکی که در گوشهایش پیچیده بود آرامآرام محو شد و پیچوتابِ گوشت و خونش همچون توهمی رنگ باخت.

دردِ طاقتفرسا، احساسِ سوزش و بوی فلزمانندِ خون از بین رفت. لومیان در حالی که هوای سرد را حریصانه به ریهها میکشید، دوباره مهارِ بدنش را به دست گرفت.

خم شد و دستها را روی زانو گذاشت. به نفسنفس افتاده بود. حالا همانطور که خواهرش هشدار داده بود، خطراتِ واقعیِ در پیِ قدرتهای ماورایی رفتن را با تمامِ وجود درک میکرد.

یه معجونِ ردهٔ ۹ِ ساده نزدیک بود جونمو بگیره!

البته اولش به نظر میرسید میشه از پسش بروم—خطرناک بود، ولی میشد جمعش کرد. اما اون صدای رازآلود که به خاطرِ نشانِ روی سینهام به وجود اومده بود، نزدیک بود تو اون لحظهٔ حساس از پا درم بیاره.

گویی هر نفسی که میکشید، بخشی از توانش را به او برمیگرداند. طولی نکشید که حس کرد کاملاً به حالتِ عادی برگشته است.

بنگ! لومیان مشتش را گره کرد و محکم در هوا تاب داد. ضربهاش چنان نیرویی داشت که دیوارِ صوتی را شکست.

هرگز تصور نمیکرد روزی چنین قدرتی داشته باشد و پی بردن به این موضوع، او را غرق در هیجان کرد. در اتاقخوابِ کوچکش، یکی از فنونِ رزمی را که خواهرش به او آموخته بود تمرین کرد؛ هر مشتش صدایی واضح و خشک به جا میگذاشت.

بنگ! بنگ! بنگ!

با وجودِ این سروصدا، لومیان با دقت و مهارِ کامل حرکت میکرد و تا پایانِ این تمرین، به هیچچیز برخورد نکرد.

در کمالِ تعجب، نه احساسِ خستگی میکرد و نه فرسودگی، بلکه سرزنده و پرتوان بود.

وضعیتِ خودش را سنجید:

همسطحِ اورور...

از نظرِ قدرت، سرعت، واکنش یا کنترلِ بدن، همهشون خیلی پیشرفت کردن. یه جورایی غیرانسانیه...

زورِ یه خرس و چابکیِ یه گربه رو دارم. تقریباً میشه گفت ترکیبِ این دوتاست...

اگه معجون نبود، شاید تو کلِ عمرم نمیتونستم به این سطح از قدرت برسم...

اما پیش از آنکه بررسیاش تمام شود، بوی خون به مشامش رسید و بند دلش پاره شد. غریزی هوا را بو کشید و فهمید میتواند منشأ خون را تشخیص دهد—از بدنِ خودش میآمد!

لومیان پایین را نگاه کرد و دید پشتِ دستش پر از لکههای سرخِ خون است.

دوباره جلوی آینهٔ قدی رفت و دید صورتش نیز به همین روز افتاده است.

کمی از خون را پاک کرد، اما هیچ اثری از زخم نیافت.

لومیان پس از لحظهای تأمل، متوجهِ ماجرا شد.

یعنی معجون باعث شده اون مویرگهایی که اورور میگفت بترکن؟ و بعدش که معجون رو جذب کردم، سریع خوب شدن؟

تنها توضیح برای وضعیتِ کنونیاش، تأثیراتِ رازآلود بود.

وقتی فهمید زخمی در کار نیست، این موضوع را کنار گذاشت و بر حسِ بویاییاش تمرکز کرد که ظاهراً تغییری چشمگیر کرده بود.

با تمرکزِ او، بوهای اطرافش «تجزیه» شدند و به شکلهای گوناگون در بینیاش رسوخ کردند.

بوی خون، بوی تهماندهٔ الکل، عطرِ گلها، بوی خاک... لومیان تکتکِ بوهای اطرافش را تشخیص داد؛ حتی ضعیفترین بوها نیز از حواسِ تقویتشدهاش پنهان نمیماند.

همزمان، ردپاهای نامرئی و پراکندگیِ گردوخاکِ اتاقخواب را «دید» و تپشِ قلبِ خودش و نسیمِ بیرونِ خانه را «شنید»...

«تغییرِ دوم اینه که تواناییهای حسیم بهشدت بالا رفته و از حدِ آدمای عادی فراتر رفته. عجیب نیست اون هیولایی که باهاش روبهرو شدم تو ردیابی اونقدر مهارت داشت...» لومیان غرق در شادی شد.

مهمتر از آن، این پیشرفت تداخلی در زندگیِ روزمرهاش ایجاد نمیکرد و تنها هنگامِ تمرکز به اوج میرسید. در حالتِ عادی، فقط نسخهٔ ضعیفتری از آن فعال بود.

لومیان با آزمایش و بررسیِ خودش، دو تغییرِ دیگر را که معجونِ شکارچی به همراه آورده بود کشف کرد.

تغییرِ سوم بهم اجازه میده نقاطِ خاصی رو تو محیط دقیق پیدا کنم، مثلِ نقطهضعفهای یه دیوار؛ اینجوری میتونم خیلی بهتر تله بذارم و دشمنام رو—چه آدم باشن، چه حیوون، چه هیولا—راحتتر بکشم.

تغییرِ چهارم اینه که حالا دانشِ بیشتری دربارهٔ گیاهانِ وحشی و اعضای بدنِ حیوونا دارم، که باعث میشه بتونم تو طبیعتِ وحشی بهتر زنده بمونم و وقتِ زخمی شدن سریع داروی بندآورندهٔ خون پیدا کنم. حتی اگه لازم بشه میتونم سم بسازم و بمالم به سلاحهام...

لومیان با تأییدِ این تواناییهای تازه، بیاختیار حسی از پوچی و ناباوری به او دست داد.

من واقعاً تونستم اون هیولای تفنگدار رو بکشم؟

منِ الان خیلی قویتر از منِ قبلیه، و اون هیولا هم خیلی از منِ الان ضعیفتر نبود...

لومیان کمی تأمل کرد و به دو نتیجهٔ مهم رسید.

توانایی مهمه، ولی عقل هم به همون اندازه مهمه!

استفادهٔ درست از محیط میتونه قدرتم رو خیلی ببره بالا!

لومیان پس از کمی فکر، در دل افزود: تازه، تحتِ هیچ شرایطی نباید بیاحتیاطی کنم و صبرم رو از دست بدم...

به سمتِ پنجره رفت و دوباره به ویرانههای رؤیا خیره شد.

حسی وصفناپذیر از خفقان، ترس و خطر در دلش جوشید. این چیزی بود که پیش از این هرگز حس نکرده بود.

«آها، تغییرِ پنجم یه جور تقویتِ شهوده...» لومیان آرام سر تکان داد.

به دستشویی رفت و بدنش را با آبِ تمیز شست. لباسهای تمیزی به تن کرد و در حالی که پولها را کنارش گذاشته بود، دوباره روی تخت دراز کشید.

میخواست هرچه زودتر به واقعیت برگردد؛ مشتاق بود بداند آیا تواناییهای شکارچی در واقعیت هم با او میماند یا ضعیف میشود.

......

در دلِ شب، دهکدهٔ کوردو به طرزِ مورمورکنندهای ساکت بود. ابرها ماهِ خونین و ستارگان را پوشانده بودند و تاریکی بر همهچیز فرمان میراند.

لومیان چشماندازِ شب را از نظر گذراند و غرق در شادی شد.

او اکنون در دنیای واقعی یک فرابشر بود و قدرتهایش در مقایسه با عالمِ رؤیا هیچ ضعفی نشان نمیداد.

با جرقهای از شهود، دکمههای پیراهنش را باز کرد و به سینهاش خیره شد.

نشانِ سیاه که شبیه به زنجیری از خار بود، داشت بهآرامی محو میشد.

لومیان در حالی که رگهای از اضطراب به جانش افتاده بود زمزمه کرد: «تو دنیای واقعی هم ظاهر میشه...»

متوجه شد نشانِ آبیِ تیرهای که روی زنجیرِ خاردار سایه انداخته بود، فقط در رؤیاهایش وجود دارد.

ناگهان با نگاه به درختِ نارونِ همان حوالی، قلبِ لومیان از حرکت ایستاد. جغدِ افسانهایِ جادوگر روی شاخهای نشسته بود و در سکوت تماشایش میکرد.