چپتر 273: تاجر
چپتر 273: تاجر
سایمونِ غول چراغِ کاربیدی را بالا گرفته بود و چند قدم پشتِ سرِ لومیان میرفت. چشمانِ تیزبینش متوجهِ تناقضاتی در حرفهای لومیان شده بود.
«سیِل، سرکرده میدونه که به یه آتشافروز تبدیل شدی. همینطوری راحت تو رو کنار نمیذاره، مگه نه؟»
لومیان به تونلی که در نوری زردرنگ غرق شده بود چشم دوخت. لبخندی روی لبانش نشست و بدونِ اینکه برگردد پرسید:
«چند وقته تو باندِ ساوآ هستم؟»
سایمونِ غول و کریستوی موش هر دو در لحظه متوجهِ منظورِ او شدند و توضیحاتِ لومیان را منطقی یافتند.
راست میگفت. لومیان فرابشری با گذشتهای مشکوک بود که بهتازگی به باند پیوسته و مادهٔ اصلیِ مهمی برای یک معجون با خود آورده بود. نمیشد به چنین آدمی فوراً اعتماد کرد. او باید با انجامِ مأموریتهای مختلف، مجموعهای از آزمایشها را پشتِ سر میگذاشت.
و اگر لومیان در یکی از این مأموریتها کشته میشد، صرفاً به پای بدشانسیاش نوشته میشد. از دست دادنِ یک فرابشرِ غریبه برای سرکرده بسیار راحتتر از آن بود که یکی از زیردستانِ دستپروردهٔ خودش را از دست بدهد.
دو سردستهٔ باندِ ساوآ دیگر تردید نکردند. با احتیاط راه افتادند و فاصلهای دو تا سه قدمی را با لومیان حفظ کردند. این آرایشی آشنا بود، درست مانند زمانی که با چند نفر از اعضای باند راه میرفتند و آنها با همین فاصله پشتِ سرشان حرکت میکردند.
در میانهٔ راه، سایمونِ غول دستکش به دست کرد و مقدارِ کمی زهرِ عقرب به خنجر، سرنیزه و دستکشهای بوکسش مالید. سپس قوطی را به لومیان برگرداند.
آن سه نفر واردِ تونلی شدند که روی نقشه مشخص شده بود. با وجودِ قدمهای نرمشان، محیطِ خاصِ آنجا باعث میشد صدای پاهایشان در آن زیرزمینِ تاریک و وهمآور بهآرامی بپیچد.
تقریباً ۴۵ دقیقهٔ بعد، از منطقهای که بهعنوانِ مقبرهٔ باستانی مشخص شده بود گذشتند و به ورودیِ یک گذرگاهِ پنهان رسیدند.
این گذرگاه به غارِ متروکهٔ یک معدنِ سنگ ختم میشد که سالها دستنخورده باقی مانده بود. زمین ناهموار و پوشیده از خزه بود. در دوردست، صدای یک رودِ زیرزمینی به گوش میرسید که گهگاه با غرشِ قطارِ زیرزمینیِ بخار که از آنجا میگذشت همراه میشد.
لومیان لحظهای به اطراف نگاه کرد و حلقهٔ چراغِ کاربیدی را بینِ دندانهایش گرفت. با هر دو دست، لبهٔ بیرونزدهٔ دیوارِ سنگی را گرفت و تا سقفِ غار بالا رفت.
سپس دستِ راستش را دراز کرد و سنگِ ظاهراً معمولیِ پشتِ سرش را هل داد و آن را بینِ دیوارِ کناری و سقفِ غار گیر انداخت.
حفرهای قیرگون پدیدار شد که به شخصی به بلندیِ سایمون اجازه میداد خم شود و سینهخیز از آن عبور کند.
این تونلِ پنهان با استفاده از سیستمِ تهویهٔ فراموششدهای ساخته شده بود که از قبل در معدنِ سنگِ مجاور وجود داشت.
آن سه نفر خم شدند و در تونلِ زیرزمینی پیش رفتند. رفتهرفته صدای رودِ زیرزمینی و قطارِ زیرزمینیِ بخار محو شد.
بهجز صدای نفسها و قدمهای خودشان، محیطِ اطراف همچون گور ساکت بود.
پس از گذشتِ نزدیک به نیم ساعت، لومیان و همراهانش نشانههای روی نقشه را دنبال کردند و از خروجی بیرون پریدند و واردِ غارِ زیرزمینیِ دیگری شدند.
از بالا، قندیلهای سنگی مانندِ دندانهای تهدیدآمیزِ جانوری وحشتناک که در تاریکی کمین کرده بود، آویزان بودند.
لومیان برای ورود به تونلِ پنهانِ دیگری در کفِ غار شتاب نکرد. در عوض، رو به سایمونِ غول و کریستوی موش کرد که مقدارِ زیادی گردوغبار روی سرشان نشسته بود. با چهرهای جدی گفت:
«قبل از اینکه ادامه بدیم، بیاید یه چیزی رو روشن کنیم تا اتفاقِ ناگواری نیفته. اونجا وقت برای حرف زدن نداریم.»
«باشه.» کریستوی موش و سایمونِ غول هر دو حرفهای لومیان را بیچونوچرا پذیرفتند.
لومیان سر تکان داد و گفت: «اول اینکه، از لحظهای که واردِ تونلِ دوم میشیم تا وقتی که به اینجا برگردیم، هیچکس اجازه نداره حرف بزنه. تا جای ممکن با اشاره منظورِ خودتون رو برسونید. اگه این کار امکانپذیر نبود، قبل از گفتنِ هر کلمهای باید از من اجازه بگیرید.»
این اقدامِ پیشگیرانه ناشی از توصیهٔ گاردنر مارتن در موردِ عدمِ نیاز به ارتباط با تاجر بود. لومیان برای جلوگیری از هرگونه اتفاقِ احتمالی، دامنهٔ این توصیه را گسترش داده و آن را به یک قانونِ مطلق تبدیل کرده بود.
کریستو و سایمون توصیهٔ سرکرده را به یاد آوردند و به نشانهٔ موافقت سر تکان دادند.
لومیان با دیدنِ واکنشِ آنها ادامه داد: «دوم اینکه، مهم نیست چه اتفاقِ غیرعادیای بیفته، تا وقتی چیزی به هر دوی شما حمله نکرده، آروم بمونید و با راهنماییِ من عمل کنید.
«سوم اینکه، مجبورتون نمیکنم، اما اگه میخواید زنده بمونید، بهتره به دستوراتم گوش بدید.»
این دو خواسته با مقاومتِ کریستوی موش و سایمونِ غول روبهرو شد. این یعنی باید امنیتِ خود را به هوش، مهارتها، واکنشها و دانشِ لومیان میسپردند. این کار برخلافِ عادتِ همیشگیشان بود که به غرایزِ فرابشرِ آزادِ خودشان تکیه میکردند.
پس از چند ثانیه تردید، کریستوی موش با به یاد آوردنِ قدرت و عملکردهای قبلیِ سیِل، بهزور لبخندی زد.
«من طبقِ برنامهت پیش میرم، اما اگه نتونی بهموقع واکنش نشون بدی و تافی بهم در موردِ خطر هشدار بده، خودم دستبهکار میشم.
«لعنتی، هرچی بیشتر تو این کارِ قاچاق میمونم، بیشتر از زیرزمینِ تریر میترسم.»
سایمونِ غول هم حرفش را تأیید کرد: «منم باهات موافقم، ‹موش›.»
لومیان از اینکه توانسته بود این دو فرابشر را که سردستهٔ باندِ ساوآ نیز بودند با موفقیت «رام» کند، احساسِ رضایت کرد. دیگر اصرار نکرد و تنها به نشانهٔ موافقت سر تکان داد.
«مشکلی نیست.
«چهارم اینکه، من کسی هستم که بعداً با تاجر ارتباط برقرار میکنه و جعبهای رو که سرکرده میخواد میگیره.»
با شنیدنِ این حرف، کریستوی موش و سایمونِ غول طوری به لومیان نگاه کردند که گویی تازه سیِل را شناختهاند.
آنها انتظار داشتند این آتشافروز از قدرت و جایگاهش استفاده کند و یکی از آنها را برای ارتباط با تاجر و انجامِ پرخطرترین بخشِ مأموریت مأمور کند. یا دستکم فکر میکردند لومیان برای تعیینِ این شخص پیشنهادِ قرعهکشی بدهد. در کمالِ تعجب، لومیان خودش داوطلبِ پذیرفتنِ این مسئولیت شده بود.
سیِل خیلی منصفه... سایمونِ غول بیاختیار آهی کشید.
میدانست اگر جای لومیان بود، نمیتوانست چنین کاری کند.
این درک باعث شد مقاومتِ کریستوی موش و سایمونِ غول در برابرِ دستوراتِ لومیان کمتر شود.
با وجودِ نورِ کم، لومیان توانست واکنشِ دو همکارش را ببیند.
در دل پوزخندی زد.
اگه به خاطرِ این نبود که شما دو تا فرابشر سوادِ علومِ غریبه ندارید و ممکنه موقعِ تبادلِ جعبه دردسر درست کنید، عمراً خودم همچین خطری میکردم.
لومیان از تهِ دل آهی کشید. گاهی اوقات، ضعف میتونه یه مزیت باشه.
لومیان با تأکید بر اینکه باید سکوت را رعایت کنند، چراغِ کاربیدی را برداشت و به سمتِ انتهای غار رفت. به سایمونِ غول اشاره کرد تا سنگی را که تقریباً نصفِ قدش بود بغل کند و کنار بکشد.
سنگ بهقدری سنگین بود که حتی برای زورِ سایمون هم چالشبرانگیز بود. مدتی طول کشید تا جابهجایش کند و ورودیِ عمیقِ تونلی پنهان نمایان شد.
تونل چندان طولانی نبود و فقط هفت هشت دقیقه طول کشید تا چمباتمهزنان از آن عبور کنند. به غارِ معدنیِ رسیدند که ریزشِ شدیدی کرده بود و تنها فضای محدودی از آن باقی مانده بود.
مقصدشان همینجا بود: معادنِ آلبرت.
لومیان نگاهی به سنگهای خاکستریسیاهِ درهمریخته انداخت و رو به سایمونِ غول که کتوشلوارِ رسمیِ سیاهی به تن داشت، چرخید. به سینهٔ او اشاره کرد.
سایمون با فهمیدنِ این درخواستِ بیصدا، ساعتِ جیبیِ خاکستریرنگ و آهنیاش را بیرون آورد و با صدای تقّی بازش کرد.
صفحهٔ ساعت چرخدندههای درهمتنیدهٔ بیشماری را نشان میداد که زیباییِ مکانیکیِ پیچیده و در عین حال سردی را به نمایش میگذاشت.
سایمونِ غول ساعتِ جیبیاش را بالا گرفت و به لومیان و کریستوی موش نشان داد تا بگوید هنوز بیش از ده دقیقه تا زمانِ مقررِ معامله، یعنی ظهر، باقی مانده است.
لومیان سر تکان داد و ساکت ماند و صبورانه منتظرِ ساعتِ موعود شد.
پس از مدتی، نامحسوس سرش را چرخاند و با دقت به دنبالِ هرگونه نشانهٔ حرکت در اطرافشان گوش سپرد.
صدای غیرعادیِ برخاسته از زیرِ زمین را حس کرد، گویی انبوهی از مردم در حالِ فریاد کشیدن، غرش کردن و جنگیدن بودند.
زیرِ نورِ چراغِ کاربیدی، لومیان نگاهی به سایمون و کریستو انداخت و متوجهِ واکنشِ مشابهِ آنها شد، انگار آنها هم متوجهِ این هیاهو شده بودند.
لومیان با دیدنِ نگاهِ سایمون و کریستو که روی او خیره مانده بود، دستِ راستش را پایین آورد و اشاره کرد که تحتتأثیر قرار نگیرند.
هر از گاهی صدای حرکاتِ عجیبی میشنیدند. هر سه در لبهٔ معادنِ آلبرت ایستاده بودند و در سکوت انتظار میکشیدند.
ناگهان، صدای قدمهایی از آن سوی معدن طنینانداز شد، انگار کسی با کفشهای چرمی از تونلی غیرعادی و ساکت در دهها متر آنطرفتر نزدیک میشد.
یعنی همون معاملهگره؟ لومیان با خود فکر کرد و نگاهِ متفکرانهاش را به آن سمت دوخت.
صدای قدمها متوقف شد و سپس دوباره از سر گرفته شد و در معادنِ آلبرت پیچید.
وقتی تنها چند متر با ورودی فاصله داشتند، بهطرزِ مرموزی کاملاً قطع شدند.
پس از انتظاری کوتاه، لومیان و همراهانش پیکری را دیدند که از ورودیِ روبهروییِ معدن بیرون آمد. مردی با بیش از ۱.۸ متر قد بود که پیراهنی سفید، جلیقهای زرد، کتِ رسمیِ سیاه و شلواری تیره به تن داشت. چمدانِ چرمیِ قهوهایِ کوچکی را در دست میفشرد.
مرد کلاهِ سیلندریِ ابریشمیاش را پایین کشیده بود و سایهای روی چهرهاش انداخته بود. با این حال، بیناییِ شکارچیِ لومیان به او اجازه داد تا با کمکِ سه چراغِ کاربیدی، ظاهرِ مرد را تشخیص دهد.
مرد موهای کوتاه و خرمایی، چشمانِ قهوهایِ مایل به قرمز، ریشِ کمی نامرتب و پرپشت و ابروهای کلفتی داشت. شبیهِ خرسِ نرِ گرسنهای بود، با لاغریِ اغراقآمیزی.
یقهٔ پیراهنش محکم بسته شده بود، انگار از سرما میترسید.
لومیان چراغِ کاربیدی را نگه داشت و میخواست به مرد نزدیک شود.
اما در آن لحظه، کریستو آستینش را کشید.
وقتی لومیان سرش را برگرداند، کریستو با اضطراب و ترس به جیبِ راستش اشاره کرد.
این یعنی تافی، اون موشِ عجیب، هشدارِ خطر داده؟ اما از روی رفتارِ کریستو، خطر هنوز عملی نشده و قابلِ کنترله. وگرنه تا الان برگشته بود و فرار کرده بود... لومیان نشانهها را تفسیر کرد و برای کریستو سر تکان داد تا نشان دهد با احتیاط پیش خواهد رفت.
کریستو جلویش را نگرفت. با نگرانی به لومیان که به سمتِ معاملهگر پیش میرفت، نگاه کرد.
همانطور که فاصله را کم میکرد، نگاهِ لومیان با دقت هیکلِ مرد را ارزیابی کرد و هر جزئیاتی را سنجید.
لباسهاش یه کم براش بزرگه، انگار اندازهش نیست... به نظر میرسه از چیزی میترسه، با این حال تو چشماش خشم و نفرت موج میزنه... دستهاش از آستینهاش بیرون نیومده و همونجا پنهان شده، حتی دستهٔ چمدون... پاهاش...
مردمکِ چشمانِ لومیان گشاد شد، وقتی متوجه شد که معاملهگر کفش نپوشیده، بلکه یک جفت جورابِ خاکستری به پا دارد.
این با صدای کفشهای چرمی که تازه شنیده بودند، در تضاد بود!
نکنه صدای قدمها مالِ اون نبوده و مالِ یکی دیگه بوده؟ لومیان بیش از پیش هشیار شد.
با فضای محدودی که در معادنِ آلبرت باقی مانده بود، بهسرعت به مقابلِ معاملهگر رسید.
مرد که شبیهِ خرسِ گرسنهای بود، خندید و با لحنی سرگرمکننده پرسید: «گاردنر مارتن شما رو فرستاده؟
نکنه بعد از اینکه پیامی از رفیقش گرفت که ماهها پیش برای پیدا کردنِ ورودیِ تریرِ دورانِ چهارم رفته بود زیرِ زمین و ناپدید شده بود، و حالا ادعا میکرد چیزِ مهمی داره تا بهش تحویل بده، از ترس زهرهترک شده؟»