چپتر 274: فرار
چپتر 274: فرار
ورودیِ تریرِ دورانِ چهارم؟ سازمانِ صلیبِ آهنوخون دنبالشه؟ این آدم بعدِ ماهها غیبشدن دوباره پیداش شده؟ با شنیدنِ حرفهای دلال، هزار فکر از سرِ لومیان گذشت.
هشدار را به یاد داشت که نباید حرف بزند و تمامِ تلاشش را کرد تا سکوت کند. کمی به جلو خم شد و دستِ راستش را دراز کرد تا چمدانِ کوچکِ چرمی و قهوهایرنگ را بگیرد.
مرد که به خرسی گرسنه میمانست، امتناع نکرد و تکخندهای سر داد.
«اگه جای گاردنر مارتن بودم، دعا میکردم هیچوقت نفهمم تو این جعبه چیه.»
همین که کفِ دستش به چمدان خورد، با خود فکر کرد: منظورش چیه؟
در آن لحظه، چشمانش باریک شد. متوجه شد کفِ دستِ راستِ دلال روی دستهٔ چمدان نیست، بلکه در هوا شناور است، گویی نیرویی نامرئی آن را نگه داشته بود.
لومیان با نگاه کردن به امتدادِ دسته، دید که در آستین هیچ بازویی نیست. آستین خالی بود و چیزی نامرئی آن را بالا نگه میداشت!
بازو نداره! دلش ریخت. نگاهی به دلال انداخت. چشمانِ قهوهایِ مایل به قرمزش، که در میانِ ریش و ابروهای پرپشتش نمایان بود، همچون چشمانِ جانوری وحشی سرد بود و لبریز از نفرت و ترسی عریان.
افکارِ گوناگونی از سرِ لومیان گذشت، اما خود را مجبور کرد واکنشش را مهار کند. با خونسردی چمدان را گرفت، نه سؤالی پرسید و نه خیره ماند. نه بهطورِ غریزی گاردِ دفاعی گرفت و نه حمله کرد، انگار اصلاً متوجهِ چیزی نشده بود.
ظاهراً احساساتِ دلال کمی دگرگون شد و خندهاش رنگی از اندوه گرفت.
«به گاردنر مارتن بگو طولی نمیکشه که اونم میره زیرِ زمین!
«تمامِ درد و شکنجهای رو که کشیدم، اونم تجربه میکنه!»
لومیان حرفی نزد. چمدانِ کوچک را برداشت و خواست برگردد تا با سایمونِ غول و کریستوی موش معدنِ آلبرت را ترک کند.
ناگهان، صدای قدمهایی از ورودیِ دیگر در پشتِ سرِ دلال پیچید.
در مقایسه با قبل بسیار واضحتر شده بود، آنقدر نزدیک که انگار در یکقدمیشان بود.
لومیان اکنون مطمئنتر بود؛ صدای واضحِ نزدیکشدنِ کفشهای چرمی را از درونِ تونلِ ساکت میشنید!
در یک چشمبههمزدن، پیکری پیشِ روی لومیان، کریستو و سایمون پدیدار شد.
مردی بود کاملاً برهنه، بدونِ سر، که خون از زخمِ گردنش بیرون میزد.
فقط شلوارکی آبیِ تیره و کفشهای چرمیِ مشکیِ بدونِ بند به تن داشت.
هیولای بیسر با دو گامِ تند از پشت به دلال رسید، دستانش را دراز کرد، سرِ او را گرفت و به بالا کشید.
دلال که نمیتوانست وحشت و هراسش را پنهان کند، فریاد زد: «نجاتم بدید! نجاتم بدید!»
تقریباً در همان لحظه، تمامِ سرش از جا کنده شد و ستونِ فقراتِ خونآلودی را نمایان کرد که از زیرش آویزان بود. ستونِ فقرات بهشکلی غیرعادی بلند بود و مانندِ دُمی بهآرامی تاب میخورد.
در سکوت، پیراهن، جلیقه، شلوار و لباسِ رسمیِ دلال تکیهگاهشان را از دست دادند و روی زمین افتادند.
دیگر بدنی برایش نمانده بود، فقط سرش بود که به ستونِ فقراتِ خونین وصل میشد.
«نجاتم بدید! نجاتم بدید!» دلال با تمامِ توان دستوپا میزد، اما هیولای بیسر او را محکم نگه داشته بود. ظاهراً میخواست او را در گردنِ خالیِ خودش فرو کند.
هرچند لومیان در کوردو با موجوداتِ ترسناک و کجومعوجِ بسیاری روبهرو شده بود، اما این نخستین بار بود که به چیزی چنین عجیب و هولناک برمیخورد.
بیدرنگ برگشت و بیتوجه به التماسهای دلال برای کمک، بهسوی ورودیِ تونلِ مخفی دوید.
سایمونِ غول و کریستوی موش که از همان ابتدا ترسیده بودند، سرانجام مهارشان را از دست دادند. مانندِ دوچرخهسوارانی که صدای سوتِ آغازِ مسابقه را شنیده باشند، خم شدند و با شتاب به درونِ تونل رفتند.
لومیان با چند گامِ بلند به آنها رسید، در حالی که صدای طنیناندازِ معدنِ آلبرت در پیشان میآمد.
«نجاتم بدید! نجاتم بدید!»
«اگه من بمیرم، شماها هم رنگِ زنده موندن رو نمیبینید!»
«کمک!»
آن سه نفر چراغهای کاربیدی به دست، در سکوت از میانِ تونلِ مخفی گذشتند. با شنیدنِ جیغهایی که پشتِ سرشان جا میماند، بندِ دلشان پاره میشد.
چند دقیقه گذشت و فریادهای گوشخراش ناگهان قطع شد. سکوتی مورمورکننده معدنِ آلبرت را در بر گرفت.
سپس، صدای طنیناندازِ برخوردِ کفشهای چرمی در تونلِ مخفی پیچید.
کریستوی موش که از همه کوتاهتر بود، راحتتر میتوانست با کمرِ خمیده به جلو برود. در اوجِ ترس، با دستِ راست دیوانهوار به جیبش اشاره کرد، گویی خودِ مرگ را دیده بود.
اون موشِ عجیب بهمون هشدارِ خطر داده؟ لومیان نگاهی به سمتِ چپِ سینهٔ کریستو انداخت و برای اطمینانخاطر سر تکان داد، به این معنا که او عقب را پوشش میدهد. تنها کاری که باید میکردند این بود که با تمامِ توان بدوند.
با نزدیکتر شدنِ صدای قدمها، تنش به جانِ لومیان و بقیه افتاد.
هرچند برای عبور از تونلِ مخفی باید کمرشان را خم میکردند، اما این کار سرعتِ فرارشان را فقط کمی کاهش داد. هرچه بود، آنها فرابشرانی ماهر بودند و تواناییهای جسمانیشان بهطورِ چشمگیری تقویت شده بود.
با گذشتِ هر لحظه، لومیان سرمایی را در ستونِ فقراتش حس میکرد. درست وقتی صدای کفشهای چرمی به چندمتریشان رسید، آن سه سرانجام به خروجیِ تونل رسیدند و بیرون خزیدند.
لومیان که پیشتر به موقعیتِ توافقشدهشان برگشته بود، با دیدنِ اینکه سایمونِ غول میخواهد بهتنهایی فرار کند، دیگر نتوانست ساکت بماند. صدایش را پایین آورد و غرید: «راه رو ببند!»
در همان حال برگشت، چراغِ کاربیدی و چمدانِ کوچک را رها کرد و کوشید سنگِ سنگینِ کنارِ خروجی را هل بدهد.
سایمونِ غول ناخودآگاه فرمانِ لومیان را نادیده گرفت، اما قلبش همچنان از آن فریادِ خفه میلرزید.
در طولِ مسیر، به پیروی از دستوراتِ او عادت کرده بود، گویی این تنها راه برای تضمینِ بقایش بود.
بر سرِ دوراهی مانده بود.
پس از لحظهای درنگ، سایمونِ غول با خود فکر کرد که اگر فرار کند و سیِل را با هیولا تنها بگذارد، چهبسا سیِل پس از جانِ سالم به در بردن از حمله، به سراغش بیاید و او را به جرمِ فرار بکشد!
کریستوی موش هم افکارِ مشابهی داشت، اما معتقد بود اگر هیچکدام کمک نکنند، سیِل هم وقتش را برای بستنِ خروجیِ تونل تلف نمیکند. آنوقت، هرکس که کندتر میدوید، به اولین هدفِ هیولا تبدیل میشد و برای دو نفرِ دیگر زمانِ کافی میخرید تا فرار کنند.
کریستو پس از ارزیابیِ ویژگیهای مسیر و ردهٔ هرکدامشان، فهمید که خودش از همه کندتر است. گذشته از این، نمیتوانست در زمانی کوتاه به سایمونِ غول و سیِلِ شیر آسیب برساند؛ یعنی نمیتوانست سرعتشان را کم کند و از آنها جلو بزند.
بیدرنگ از فرار دست کشید و به خروجیِ تونل برگشت تا در هل دادنِ سنگ و بستنِ در به لومیان کمک کند.
سایمونِ غول هم با دیدنِ واکنشِ موش، تصمیم گرفت اطاعت کند و برگشت.
در عرضِ چند ثانیه، آن سه با هم ورودیِ تونلِ مخفی را بستند.
صدای قدمها رفتهرفته محو شد.
همزمان، کریستوی موش که نمیتوانست شگفتی و شادیاش را پنهان کند، فریاد زد: «دیگه همهچی روبهراهه!»
در جیبش، جایی که موشی به نامِ تافی در آن بود، دیگر حرکتی دیده نمیشد.
لومیان در این شادی با کریستو شریک نبود. چراغِ کاربیدی و چمدانِ کوچک را برداشت و با صدایی بم گفت: «وقتی برگشتیم به طبقهٔ اولِ زیرزمین حرف میزنیم.»
ذهنِ آسودهٔ سایمونِ غول و کریستوی موش بارِ دیگر منقبض شد. ناخودآگاه، به دنبالِ لومیان از دیوارهٔ سنگی بالا رفتند و واردِ تونلِ مخفیِ دیگری شدند.
در طولِ راه با هیچ حملهای روبهرو نشدند، اما بودن در زیرزمین به این معنا بود که یا در سکوتی مطلق احاطه شدهاند یا گاهوبیگاه صداهای عجیبی میشنوند. پس از آن وحشتِ اخیر، این محیط برایشان اصلاً خوشایند نبود. اگر لومیان آرام و خونسرد نمیماند، چهبسا سایمونِ غول و کریستوی موش دست به اقداماتِ جنونآمیزی میزدند.
پس از بازگشت به منطقهای که زیرِ خیابانها و میدانهای روی زمین قرار داشت، کریستوی موش دست در جیبش برد تا تافی را آرام کند و آهِ بلندی کشید.
«وقتی اون هیولا رو دیدم، فکر کردم همونجا کارمون تمومه.»
هرچند او و سایمون بیش از ده نفر را کشته، با فرابشرانِ دیگر سروکار داشته و حتی با آنها جنگیده بودند، اما هرگز با هیولایی مانندِ آن موجودِ بیسر روبهرو نشده بودند. این وحشتی غیرعادی بود که پیش از این هرگز تجربهاش نکرده بودند.
این حتی از داستانهای ترسناکی که در جوانی شنیده بودند هم ترسناکتر بود!
لومیان لبخندی زد.
«مگه سرکرده نگفت اگه باهاش حرف نزنیم یا جعبه رو باز نکنیم، خطرِ زیادی تهدیدمون نمیکنه؟»
با این حال، در چنین موقعیتی، بیشترِ آدمها نمیتوانستند آرامششان را حفظ کنند! سایمونِ غول و کریستوی موش حالا درکِ تازهای از قدرتِ ذهنیِ سیِل پیدا کرده بودند.
به لطفِ شوکی که تاجر و هیولای بیسر به آنها وارد کرده بودند، لومیان و همراهانش دیگر علاقهای به محتویاتِ جعبه نداشتند. با شتاب زیرزمین را ترک کردند و به خیابانِ فوارهها، پلاکِ ۱۱ بازگشتند؛ جایی که در اتاقِ کار با گاردنر مارتن دیدار کردند.
گاردنر مارتن چمدانِ کوچک را گرفت و نگاهی سرسری به آن انداخت. لبخندی زد و گفت: «خیلی خوبه. همهتون کارتون رو خوب انجام دادید. بعداً پاداشتون رو میدم.»
سرکردهٔ باندِ ساوآ پس از تحسینِ آنها، به لومیان نگاه کرد و آرام سر تکان داد.
«یه پیام برات دارم. اگه میخوای توی مسیرِ شکارچی بیشتر پیش بری، باید این جمله رو یادت بمونه:
'اهریمن دوستِ ماست و جهنم مالِ دیگرانه.'»
اهریمن دوستِ ماست و جهنم مالِ دیگرانه... لومیان نتوانست معنای واقعیِ این جمله را کاملاً درک کند، اما گاردنر مارتن هم توضیحِ بیشتری نداد.
وقتی سه زیردستش اتاقِ کار را ترک کردند، گاردنر مارتن رو به دری کرد که به اتاقِ فعالیتها راه داشت.
در با صدای قیژژ باز شد و مردی با کلاهِ سیلندریِ کوتاه، پیراهنِ سفید، جلیقهٔ زرد، کتِ سیاه و شلوارِ تیره نزدیک شد.
موهای کوتاه و خرماییرنگ، چشمانِ قرمزِ مایل به قهوهای، ریشِ پرپشت و نامرتب و ابروهای کلفتی داشت که او را شبیهِ خرسی گرسنه میکرد. او همان تاجری بود که چمدانِ کوچک را به لومیان و بقیه داده بود و هیولای بیسر او را به عقب کشیده بود.
گاردنر مارتن پرسید: «اولسن، نظرت دربارهش چیه؟»
تاجری که اولسن خطاب شده بود، با لبخند جواب داد: «پیشینهٔ ساده، اصالتِ مشخص، باهوش، جسور و قاطع. تونست توی یه مدتِ کوتاه چند نفر رو که هیچ ربطی به هم نداشتن، دورِ هم جمع کنه و یه گروه بسازه. مگه این همون چیزی نیست که میخواید؟
«در موردِ وفاداری هم، این کمترین نگرانیِ منه. وقتش که برسه، حتی اگه وفادار هم نباشه، وفادار میشه.»
گاردنر مارتن آرام سر تکان داد.
«کمی بیشتر زیرِ نظرش بگیر و ببین با چه کسایی در ارتباطه.»
پس از پایانِ این بحث، گاردنر مارتن به چمدانِ کوچکِ روی میز نگاه کرد و با کنجکاوی پرسید: «توش چیه؟»
تاجری که به اولسن معروف بود، لبخندی زد، چمدان را برداشت و در حالی که از اتاقِ کار بیرون میرفت، گفت: «همونطور که گفتم، بهتره دعا کنید هرگز نفهمید.»
پس از چند قدم برداشتن در سالن، ناگهان متوجه شد سرش کمی کج شده است. دستانش را بالا آورد، سرش را گرفت و با یک حرکتِ سریع آن را صاف کرد.