چپتر 276: سوزیِ ناامید
چپتر 276: سوزیِ ناامید
ژنا که هیچ تجربهای در روابطِ عاشقانه نداشت و از حقیقت بیخبر بود، نمیدانست چطور به شکایتِ فرانکا پاسخ دهد.
لومیان کموبیش خشم و ناامیدیِ فرانکا را درک میکرد.
همهمون اینجاییم تا به سازمانِ صلیبِ آهنوخون نفوذ کنیم. چرا آزمون فقط یه ماه بعد از ورودت برنامهریزی شده؟ من نزدیک یه ساله اینجام و کم مونده بچهٔ گاردنر مارتن رو به دنیا بیارم، ولی هنوز هیچ پیشرفتی نکردم!
اینطوری شبیه یه بازنده به نظر میرسم!
لومیان پس از بررسیِ دقیقِ حرفهای فرانکا، با جدیت جواب داد: «شاید این یه فرصت نباشه، بلکه خطر باشه.
«اینکه میخوان اینقدر زود منو ‹ارزیابی› کنن نشون میده که شاید منو یه نیروی مصرفی میبینن. یا شایدم مسیرِ فرابشریِ من دقیقاً مناسبه و میتونه به دردِ کارای اخیرشون بخوره.»
ژنا توضیحِ لومیان را منطقی یافت و بیدرنگ به فرانکا گفت: «شاید سرکرده تو رو ‹ارزیابی› نکرده چون بهت اهمیت میده و نمیخواد قاتیِ مسائلِ خطرناک بشی.»
«...» حالتِ چهرهٔ فرانکا عجیب شد. «اینطور نیست...»
این حرف باعث شد از فریب دادنِ دیگران احساسِ گناه کند.
وقتی خانمِ داوری ترتیبِ نفوذش به باندِ ساوآ را داد تا منتظرِ فرصتی برای ورود به سازمانِ صلیبِ آهنوخون بماند، صریحاً به او دستور داده بود که خودش را با اغوای هدف فدا نکند. انجمنِ تاروت دست به چنین روشهایی نمیزد. بعدها، بهعنوانِ ساحره، دلش میخواست رابطهٔ عاشقانهای را با یک مرد تجربه کند و از قضا گاردنر مارتن هم به او علاقه نشان داد؛ اینگونه بود که معشوقهٔ هم شدند.
از دیدِ فرانکا، این رابطهای ناب و صرفاً برای شریک شدن در لذت بود که هیچ جنبهٔ عاطفیِ عمیقی نداشت. هیچکدام انتظارِ واقعی و خاصی از دیگری نداشت. پس از پایانِ مأموریت، بیدرنگ از هم جدا میشدند و به زندگیِ پرهیجانِ خود ادامه میدادند.
البته تا آن زمان، سازمانِ صلیبِ آهنوخون چهبسا ضربهٔ سختی خورده بود. معلوم نبود گاردنر مارتن اصلاً بتواند به زندگیِ پرهیجانش ادامه دهد یا نه.
اگر فرانکا قدرتِ کافی داشت، صحنهٔ قتلِ معشوق به دستِ قاتلی خونسرد را از پیش تمرین میکرد.
پس از چند ثانیه، فرانکا با صدای بلند گفت: «غیرممکنه، محاله!
«اون یارو بهشدت مردسالاره و زنها رو دستکم میگیره. اینکه منو ارزیابی نکرده حتماً به خاطر اینه که فکر میکنه یه زن فقط باید رقصندهها رو خوب اداره کنه و بتونه گلیمِ خودش رو از آب بکشه بیرون. بعدشم فقط باید یه بچه پس بندازه. اص
پس از مدتی گپ زدن، لومیان و ژنا به تالارِ رقصِ نسیم بازگشتند. ژنا پیراهنِ کوتاه و پفدارِ کرمرنگی به تن کرده و به دیوای نمایشی تبدیل شده بود.
اواخرِ شب، پس از بازگشت به اتاقِ ۲۰۷ مسافرخانهٔ خروسِ زرین، لومیان پردهها را کشید و کاغذی نامهنگاری را باز کرد. او برخوردش، افکارش و تحلیلِ فرانکا را نوشت تا برای خانمِ شعبدهباز بفرستد.
کمی بعد، محراب را چید، دیوارِ نیروی روحی را ایجاد کرد و پیکِ عروسکیِ همقدِ بازویش را احضار کرد.
در نورِ آبی و کمجانِ شمع، لومیان به موجودِ سفیدِ رنگپریدهٔ عالمِ ارواح که پیراهنی طلاییِ روشن به تن داشت و چشمانش آبیِ روشن و موهایش طلاییِ خالص بود، خیره شد. ناگهان فکری به ذهنش رسید و متفکرانه پرسید: «کسی این اطراف داره منو زیرِ نظر میگیره؟»
پیک با لحنی اثیری و وهمآلود گفت: «بله.»
واقعاً کسی هست... لومیان غافلگیر نشد و بیشتر پرسید: «اون یا اونا میتونن بفهمن که دارم احضارت میکنم؟»
چشمانِ پیک سوسو زد و با تحقیر جواب داد: «در اون حد نیستن.»
لومیان که خیالش راحت شده بود، از دوشیزه پیک تشکر کرد و ناپدید شدنش را در نورِ شمع به همراهِ نامه تماشا کرد.
دیری نپایید که جوابی با دقت تاشده روی میزِ اتاقِ ۲۰۷ ظاهر شد.
لومیان با مهارت آن را باز کرد و مشغولِ خواندن شد.
«اینکه به این زودی انتخاب شدهای و موردِ آزمایش قرار گرفتهای، چیزِ خوبی نیست.
از حالا به بعد، بهخصوص پس از تبدیل شدن به عضوِ رسمی، باید بیشتر مراقب باشی. وقتی مأموریتی به تو محول شد و حس کردی اوضاع ساده نیست و حتی آقای کِی هم از پسِ آن برنمیآید، فرصتی پیدا کن تا پیکِ مرا احضار کنی و به من خبر بدهی.
دو هیولایی که با آنها روبهرو شدی واقعاً شبیهِ هیولاهای بنسی هستند، اما تفاوتِ زیادی دارند. ظاهراً آگاهیِ خودشان را دارند.
در موردِ اینکه چه تواناییها و ویژگیهایی میتوانند از خود نشان دهند، از آنجا که بندرِ بنسی پیش از این نابود شده است، نمیتوانم اطلاعاتِ مفیدی به تو بدهم.
معتقدم بیشترِ حرفهایی که آن سر زد حقیقت دارد. چیزی که نگفت این بود که او و بدنش ممکن است در طولِ ماههایی که گم شده بود، واردِ تریرِ دورانِ چهارم شده باشند.
احتمالِ زیادی وجود دارد که آنها روشی برای ورود به تریرِ دورانِ چهارم داشته باشند. باید به این مسئله توجهِ ویژهای بکنی.
راستی، ردهٔ پس از راهبِ گدا، پیمانگیر است. تو باید با موجوداتِ مختلف قرارداد ببندی و یکی از تواناییهایشان را به دست آوری. وقتی زمانش رسید، برای انتخاب عجله نکن. نامهای بنویس و به من بگو که قدرتِ مربوطه را به دست آوردهای. من میتوانم انبوهی از اطلاعات دربارهٔ موجوداتِ عالمِ ارواح به تو بدهم تا از میانشان انتخاب کنی. من در این زمینه دانشِ قابلتوجهی دارم. همچنین نسخهای از «دیدنیهای عالمِ ارواح» را به تو خواهم داد.»
خانمِ شعبدهباز واقعاً درکِ عمیقی از عالمِ ارواح داره... لومیان با خوشحالی نامه را مچاله کرد و ترکیب شدنش را با شعلههای سرخ تماشا کرد.
...
بعدازظهرِ آفتابیِ یکشنبه، لومیان گرسنگیاش را برطرف کرد و سوارِ کالسکهٔ عمومی شد که به سمتِ باغِ گیاهشناسیِ تریر میرفت. پس از خریدِ بلیت، با فراغِ بال در میانِ گیاهانِ پرطراوت قدم زد.
او از دیدنِ گیاهانِ بسیاری که پیش از این تنها در کتابها، روزنامهها و مجلات دیده بود شگفتزده شد؛ از جمله درختِ دانینگزمن که اینتیسیها آن را بهعنوانِ درختِ ملیِ لوئن مسخره میکردند.
این درختان در اصل در جنگلهای بارانیِ قارهٔ جنوبی میروییدند. افسانهها میگفتند که شیرهٔ این درختان میتواند باعثِ رشدِ مو شود؛ چشماندازی وسوسهانگیز برای بسیاری از لوئنیهایی که موهای کمپشتی داشتند.
حوالیِ ساعتِ ۳:۳۰ بعدازظهر، لومیان راهیِ کافهٔ ماسون شد و در غرفهٔ دی نشست. او یک فنجان اسپرسوی ریم سفارش داد و مشتاقانه منتظرِ ورودِ روانپزشک، مادام سوزی ماند.
دیری نپایید که صدای زنانهٔ آشنا و ملایمی را شنید.
«عصر بخیر، آقای لومیان لی.»
لومیان بدونِ اینکه برگردد، لبخند زد و جواب داد: «عصر بخیر، مادام سوزی.»
سوزی با لحنی که نشان از غافلگیری داشت، گفت: «وضعیتِ روانیتون بهتر از چیزیه که انتظار داشتم.»
لومیان پوزخندی زد.
«شاید به لطفِ درمانِ قبلیم باشه که کمی از نیروی درونیم رو پس گرفتم.
همونطور که میگن، چیزی که تو رو نکشه، قویترت میکنه.»
سوزی کنجکاویاش را ابراز کرد و با لحنی دوستانه پرسید: «میخواستم بدونم مایلید تجربیاتتون رو با من در میون بذارید؟»
لومیان لحظهای به فکر فرو رفت، سپس به روبهرو نگاه کرد و زیرِ لب گفت: «شما با خانمِ شعبدهباز تو یه سازمان هستید؟»
سوزی تأیید کرد: «بله.»
لومیان که خیالش راحت شده بود، به مبل تکیه داد، جرعهای از اسپرسویش را نوشید و شروع به تعریف کردنِ مصیبتش کرد.
او از دستگیریِ لویی لوند تا از پا درآوردنِ سوزانا ماتیس و نجاتِ جانِ بیشترِ افرادِ درگیر در پارامیتا گفت و در آخر نتیجه گرفت:
«از اون روز، وضعیتِ روانیم خیلی بهتر شده. انگار آتیشی هنوز تو قلبم میسوزه.»
سوزی بهآرامی جواب داد: «گاهی اوقات، خودِ زندگی نقشِ یه روانپزشک رو بازی میکنه. اون تجربیات واقعاً نیروی درونیتون رو بیدار کرده و وضعیتتون رو بهبود بخشیده. با این حال، این کار به سرسختی و شخصیتِ مناسبی هم نیاز داره. در غیرِ این صورت، آدم ممکنه بهراحتی تو وضعیتِ فروپاشی، ناامیدی، سرزنشِ خود و تسلیم شدن بیفته.»
«و ممکنه فرشتهای که درونتون مهروموم شده، از این آسیبپذیری سوءاستفاده کنه.»
در این لحظه، احساساتِ سوزی پیچیده بود. او با کمی ناامیدی اضافه کرد: «پیشرفتِ چشمگیرتون باعث شده برنامهٔ درمانیای که برای امروز آماده کرده بودم، بیفایده بشه.»