چپتر 277: راهنمایی
چپتر 277: راهنمایی
حرفهای سوزی لومیان را به خنده انداخت. پرسید: «مگه این چیزِ خوبی نیست؟»
سوزی با لبخند جواب داد: «چرا، چیزِ خوبیه. یکی از شادترین لحظهها برای هر روانپزشکی اینه که ببینه بیمارش کمکم از ضربهٔ روحی بیرون میاد.»
لومیان جویا شد: «میتونیم بریم سراغِ مرحلهٔ بعدیِ درمان؟»
صدای سوزی ملایم بود و رفتارش همچنان آرام. گفت: «اول بیا یه گپی بزنیم. وضعیتِ روانیات رو ارزیابی میکنم.»
لومیان که پیش از این بیشترِ تجربههای اخیرش را در میان گذاشته بود، پرسید: «دربارهٔ چی؟»
سوزی چند ثانیه بلندبلند فکر کرد و سپس جواب داد: «میتونیم دربارهٔ چیزای دیگهای حرف بزنیم که باعثِ سردرگمی یا ناراحتیات شدن.»
لومیان لحظهای ساکت ماند و سپس ادامه داد: «من واقعاً آدمِ بدشانسیام؟ برای آدمای دوروبرم فاجعه میارم؟»
این بار سوزی نبود که جواب داد، بلکه آن بانوی دیگر به سخن درآمد.
او با خندهای آرامبخش گفت: «اگه فاجعه سرنوشتِ محتومِ اطرافیانمون باشه، تقصیرِ تو نیست. اگه بهخاطرِ تو پیش بیاد و سرنوشت تلخ بشه، فقط معنیش اینه که سرنوشت تغییرناپذیر نیست.
«موجودی که آقای ابله درونِ تو مهروموم کرده، اون موجودی نیست که ناگزیری نام داره؛ فقط فرشتهایه از همون قلمرو. اون نمیتونه از قدرتهاش استفاده کنه و فقط میتونه به دیگران متکی باشه، پس نمیتونه سرنوشتِ تغییریافته رو تعیین کنه.»
لومیان جرعهای از اسپرسویش نوشید و در حالی که صدایش ناخودآگاه بمتر میشد، گفت: «پس، دارید میگید من شانسِ این رو داشتم که سرنوشتشون رو عوض کنم، اما همهچیز رو خراب کردم؟»
بانو لحنش را حفظ کرد.
«اول باید مطمئن بشیم کسی که سرنوشتشون رو دستکاری کرده و باعثِ نابودیشون شده، همراهِ همون فرشتهٔ ناگزیریه که دوروبرت پرسه میزنه. اون برای مهروموم و ترمیبوروس اومده بود. هیچ ربطی به تو نداره.
«تنها مشکلِ تو اینه که بهاندازهٔ کافی خوب عمل نکردی، اما هیچکس نمیتونه بینقص بودن رو تو همهچیز تضمین کنه.»
در اینجا، بانو با لحنی که رگهای از خودتحقیری داشت، گفت:
«احساست رو درک میکنم. تو این سالها، تمامِ تلاشم رو کردم تا کارای زیادی انجام بدم، اما خیلیاشون شکست خوردن. حتی با وجودِ نیتِ خوبم، در نهایت به دیگران آسیب زدم. این موضوع ضربهٔ سختی بهم زد و باعث شد واقعاً احساسِ گناه کنم. دلم میخواست فرار کنم و دیگه هرگز برنگردم.
«خوشبختانه، تو اون مدت تونستم به موفقیتهای زیادی هم برسم. به آدما کمک کردم، جلوی فاجعهها رو گرفتم و فساد رو ریشهکن کردم. این کارا بهم اعتمادبهنفس و انگیزه داد و باورها و ایدههام رو قویتر کرد.
«بعدها، هر وقت نسبت به کاری که میخواستم بکنم احساسِ اطمینان و خوشبینی داشتم، اشتباهات و شکستهام رو به یاد میآوردم. این بهم یادآوری میکرد که بیدقت و متعصب نباشم و هیچکس رو دستکم نگیرم.
«بههمینترتیب، وقتی با موانع و احساسِ گناه روبهرو میشدم، آدمایی رو که بهشون کمک کرده بودم و فاجعههایی رو که جلوشون رو گرفته بودم به یاد میآوردم. این بهم یادآوری میکرد که من کاملاً هم بد نیستم و باورها و ایدههام جنبهٔ مثبتی هم دارن.
«تجربههای گذشتهٔ ما هم باری رو دوشمون هستن و هم منبعِ قدرت، انگیزه و رشد.»
لومیان با دقت گوش داد و سرانجام با احساسِ گناهِ درونِ قلبش روبهرو شد و دیگر آن را سرکوب نکرد.
شاید اگه بیشتر دربارهٔ علومِ غریبه میدونستم، میشد از بعضی فاجعهها جلوگیری کرد.
مشکل از منه، اما من کسی نیستم که فاجعه به بار آورده. فقط کارم رو بهاندازهٔ کافی خوب انجام ندادم. باید این نقطه ضعف رو برطرف کنم. باید تلاش کنم بهتر بشم و تو آینده بیشتر مراقب باشم. میتونم واقعاً اونایی رو که کمک میخوان نجات بدم و برای اون عوضیهایی که عمداً آسیب میزنن فاجعه بیارم...
همانطور که این افکار در ذهنش میچرخید، لومیان دستفروشان، رهگذران و مستأجرانی را به یاد آورد که از درختِ سایه سقوط کرده بودند. به یاد آورد که چطور با لبخند تماشایشان کرده بود.
هووف... او در حالی که به پشتیِ مبل تکیه میداد، نفسش را آرام بیرون داد.
«الان خیلی بهترم.»
پوزخندی زد و گفت: «کسی که به ترمیبوروس کمک کرد و سرنوشتِ من و آدمای دوروبرم رو دستکاری کرد، عمراً نمیتونست حدس بزنه دردی که به وجود آورده من رو نشکسته، ناامیدم نکرده و باعث نشده تسلیم بشم. در عوض، باعث شد یه درمانِ روانپزشکیِ عالی بگیرم و وضعیتِ روانیام حسابی بهتر بشه.
«خیلی دلم میخواد پیداش کنم و شخصاً ازش "تشکر" کنم.»
بانو خندید.
«برای همینه که مدام به سوزی میگم درمانِ روانپزشکی پیچیده و ظریفه. اگه مراقب نباشی، ممکنه نتیجهٔ عکس بده. نمیتونی فقط بهخاطرِ اینکه یه فرابشری هستی، از هیچی نترسی.
«همم... بذار یه چیزی رو بهت یادآوری کنم.
«ما نمیتونیم بدونِ مدرکِ کافی، نیتهای فعلیِ هدف رو فقط بر اساسِ تصویر و اهدافِ اولیهاش فرض کنیم.»
لومیان درست متوجه نشد.
«منظورتون چیه؟»
بانو با صدایی ملایم توضیح داد: «خیلیا فریب میخورن چون همیشه فرض میکنن طرفِ مقابل همونطوری میمونه و باور دارن که شخصیت و افکارشون بهخاطرِ محیط، تجربهها و شرایط تغییر نمیکنه.
«همین حرفی رو که الان زدی بهعنوانِ مثال در نظر بگیر. به یه احتمالِ دیگه فکر کردی؟ شاید همراهِ ترمیبوروس اون بدبختیا رو عمداً نیاورده که باعثِ فروپاشیات بشه، بلکه میخواسته تو رو تحریک کنه و قدرتِ درونِ قلبت رو بیدار کنه، تا بتونی از قفسِ ذهنیات رها بشی و وضعیتِ روانیات رو پس بگیری؟»
لومیان ناخودآگاه جواب داد: «چطور ممکنه؟»
یعنی همراهِ ترمیبوروس میتونه اینقدر خیرخواه باشه؟
لبخندی زد و جواب داد: «اینکه فقط یه مثال زدم، به این معنی نیست که واقعیت داره.
«اما چرا غیرممکنه؟ شاید اون شخص اول میخواسته با ترمیبوروس همکاری کنه و با روشهای مختلف روی وضعیتت تأثیر بذاره تا فرصتی برای فرارِ اون از مهروموم بسازه. با این حال، رفتهرفته فهمیده که این فرصتیه که میتونه اونو به یه فرشته تبدیل کنه.
«هرچی عطیههای بیشتری میگیره و دروازهٔ سطحِ فرشته رو میبینه، میتونه با کنترل کردنِ تو، قدرتِ ترمیبوروس رو بیرون بکشه. حتی میتونه مهروموم رو باطل کنه و وقتی اون ضعیفه، ببلعدش.
«و برای بالا بردنِ احتمالِ موفقیتش، باید مطمئن بشه که تو وضعیتِ خوبی داری. تو میتونی بارها و بارها قدرتِ ترمیبوروس رو بیرون بکشی و ضعیفش کنی.
«چطوره؟ حالا انگیزهای داره که کمکت کنه تا وضعیتِ روانیت بهتر بشه؟»
لومیان ساکت شد.
هرچه بیشتر به آن فکر میکرد، بیشتر میفهمید که از دیدگاهی انسانی، این احتمالی انکارناپذیر است.
پس از چند ثانیه، در جواب گفت: «اون شخص نمیترسه که موجودی به نامِ ناگزیری رو خشمگین کنه؟
«قدرتِ ناشی از عطیهها قطعاً بیشتر تحتِ تأثیرِ مقامهای بالاتره. اونا به اجرای ارادهٔ اون افتخار میکنن و هیچ فکرِ کفرآمیزی به سرشون نمیزنه.»
زنی که در وضعیتِ نامرئی بودن روانی قرار داشت، خندهای معنادار کرد و گفت: «موجودی که به نامِ ناگزیری شناخته میشه، دلش میخواد فرشتهای مطیع به این سرزمین نزول کنه. چه ترمیبوروس باشه چه یه عطیهدهندهٔ دیگه، گمان نمیکنم ترجیح یا تمایلِ خاصی داشته باشه.»
راست میگه. اگه کسی ترمیبوروس رو ببلعه، ممکنه به فرشتهای از دامنهٔ ناگزیری تبدیل بشه. شاید این همون چیزیه که ناگزیری انتظار داره. اگه ترمیبوروس بتونه به اینجا برسه، که هیچ. اگه شکست بخوره و با مهروموم یا تطهیر روبهرو بشه، بقیهٔ عطیهدهندهها دنبالِ راهی میگردن تا بقایای اونو ببلعن و فرشته بشن. در نهایت، فرشتهای در خدمتِ ناگزیری روی زمین ظاهر میشه. اما هویتِ این فرشته اصلاً مهم نیست...
لومیان آرام سر تکان داد و در این افکار غوطهور شد.
ناگهان، موجی از الهام لومیان را فرا گرفت. به بانویی که گمان میرفت کارتِ عدالت را در دست دارد، فکر کرد. آیا او نهتنها از این فرصت برای آموزش دادن به او استفاده میکرد، بلکه داشت این حرفها را به گوشِ ترمیبوروس هم میرساند؟
آیا داشت بین ترمیبوروس و ناگزیری شکاف میانداخت تا وی به همراهش بیاعتماد شود؟
اگه من میتونم به این احتمال فکر کنم، قطعاً ترمیبوروس هم میتونه...
اوه، اون میتونست اینو بفهمه، اما از اونجا که همراهش لو رفته، تا مدتها جرئت نمیکنه خودی نشون بده یا باهاش ارتباط برقرار کنه. تو همچین وقتایی، شک و تردید بهراحتی بینشون رشد میکنه.
وقتی بذرِ شک ریشه دووند و شکوفا شد، تو آینده ریشهکن کردنش خیلی سخت میشه!
یه تماشاگر واقعاً ترسناکه...
لومیان آهی کشید و صادقانه گفت: «میفهمم.»
بانو لبخند زد و گفت: «پس، نمیتونیم فرض کنیم که آدما عوض نمیشن؛ اونا میتونن در طولِ زمان تغییر کنن. ما باید به شرایط و افکارشون توجهِ دقیقی داشته باشیم.
«شاید بقیهٔ فرابشران نیازی نداشته باشن اینقدر عمیق فکر کنن، اما ردهٔ بعدیِ تو توطئهگره. باید یاد بگیری ذاتِ انسان رو تحلیل کنی.»
لومیان سر تکان داد و دیدگاهِ تازهای نسبت به آموزههای گاردنر مارتن پیدا کرد. اهریمن دوستِ ماست و جهنم مالِ دیگران.
در ادامهٔ بحث، لبخندی زد و پرسید: «ممکنه همراهِ ترمیبوروس از همون اول قصد داشته کمکم کنه تا وضعیتِ روانیم بهتر بشه؟»
سوزی جواب داد: «اینم یه احتماله، اما دلیلش چی میتونه باشه؟»
لومیان پرسید: «چرا؟»
ناگهان حالتِ چهرهاش عوض شد، صاف نشست و کمی لرزید.
«شاید، فقط شاید، میخواسته کمکم کنه. اون...»
بانویی که گمان میرفت دارندهٔ کارتِ عدالت باشد، آرام میانِ حرفش پرید:
«بعیده خاطراتت بهت دروغ بگن.»
لومیان آهِ بلندی کشید و دوباره روی مبل لم داد.
صدای بانو همچنان ملایم بود که ادامه داد: «با این حال، تو دنیای علومِ غریبه، مواردی هست که مرگِ یه نفر ممکنه پایانِ واقعیش نباشه.
«دنیای علومِ غریبه رازهای خیلی زیادی تو خودش داره.
«یه بار با یکی از پیروانِ یه خدای شیطانی روبهرو شدم. درست وقتی میخواستم کارشو تموم کنم، ناگهان مُرد. خیلی تصادفی به نظر میرسید، برای همین جنازهاش، سرنوشتش و پیوندهای رازآلودِ مختلفش رو بررسی کردم. همهچیز درست به نظر میرسید؛ اون واقعاً مرده بود و خانواده و دوستاشم همین باور رو داشتن.
«بعدها، وقتی داشتم یکی از شاخههای فرعیِ یه فرقهٔ خدای شیطانی رو ریشهکن میکردم، دوباره بهش برخوردم. هویتِ جدیدی با سرنوشت و پیوندِ رازآلودِ تازهای به خودش گرفته بود.
«این بار، به پایانِ نهاییش رسید. از اون، نامِ ردهٔ یه مسیرِ خدای شیطانی رو یاد گرفتم: درگذشته. اونا میتونن از مرگ استفاده کنن تا از سرنوشتِ اصلیشون فرار کنن.»
این شبیهِ وردِ جایگزینیه، اما به نظر سادهتر میاد و پیشنیازی نداره. تازه، بعد از مرگِ جایگزین، به نظر میرسه هویت و سرنوشتِ اصلی دیگه قابلبازیابی نیست...
لومیان در حالی که جادوی آیینیِ همراه با ردهٔ راهبِ گدا را به یاد میآورد، در این باره اندیشید.