چپتر 278: مشاوره
چپتر 278: مشاوره
بانویی که گمان میرفت کارتِ عدالت را در دست دارد سکوت کرد و سوزی به حرف آمد.
«وضعیتِ روانیتون خیلی بهتر شده. اگه مایل باشید، میتونم راهنماییتون کنم که برگردید به رؤیا تا اون خاطراتِ فراموششده رو بیدار کنید.»
لومیان به مبل تکیه داد، چشمانش را بست و گفت: «مشکلی نیست.»
بیآنکه بفهمد، به خواب رفت. خود را در کوردو دید، غرق در نورِ خورشیدِ میانِ کوهستان و احاطهشده با مراتعِ فیروزهای. گوسفندانِ سفید و خاکستری چون ابر روی چمنزار میخرامیدند و منظرهای همچون نقاشی میساختند.
رویدادها همچون نمایشگاهی هنری از برابرِ چشمانش میگذشتند. لومیان گاه آنها را دستاول تجربه میکرد و گاه همچون تماشاچی به تماشایشان میایستاد؛ افکارش عمیقاً در این ماجراهای در حالِ وقوع غرق شده بود.
با پیشرویِ رویدادها، آبوهوا نیز بازتابی از حالوهوای لومیان شد؛ رفتهرفته خاکستریتر میشد و نورِ خورشید رنگ میباخت. تنها گهگاه مه کنار میرفت و آسمانِ لاجوردی رخ مینمود.
این خاطرات شکِ لومیان را به یقین تبدیل کرد. از ماهِ مه تا ژوئنِ سالِ گذشته، ناهنجاریِ شومی در دهکده ریشه دوانده بود.
اوایل چندان توجهی نکرده بود، اما اواخرِ سال به عمقِ فاجعه پی برد. اورور نگرانیهایش را جدی نگرفت و بیهیچ بررسی و پرسوجویی ردشان کرد.
بعدها رازهای پنهانِ لویی لوند را کشف کرد و از او اطلاعاتی بیرون کشید. در سالِ جدید، روستاییانِ بیشتری رفتارهای عجیبی از خود نشان دادند، چنانکه برخی از افرادِ سالمِ دهکده نیز متوجهِ اوضاعِ غیرعادی شدند. در نتیجه، آوا، ریموند، ناروکا و چند تنِ دیگر را برای همیشه ساکت کردند.
در همین گیرودار، لومیان بهطورِ اتفاقی مچِ پونس بنه و دارودستهاش را هنگامِ دفنِ یک جنازه گرفت. برای انتقام واردِ عمل شد و پایینتنهٔ آن مردِ شرور را بهشدت مجروح کرد. با این حال، یکتنه حریفِ آن اوباش نشد و در نهایت شکست خورد.
پونس بنه چیزی نمانده بود او را فلج کند، اما اورور درست بهموقع سر رسید و نجاتش داد.
تازه آن زمان بود که لومیان فهمید خواهرش نیز ریگی به کفش دارد. ظاهراً او هم عضوی از گروهِ کشیش بود و مقامِ بالایی در میانشان داشت.
بیشترِ اوقات سرد و بیتفاوت به نظر میرسید؛ کاملاً متفاوت با خواهری که لومیان میشناخت. تنها گهگاه خودِ واقعیاش را نشان میداد. او که نگرانِ آیندهٔ خود و برادرش بود، دستِ یاری دراز کرد.
با این حال، هرگز حرفی از احضارِ پیامآورِ هلا، نایبرئیسِ جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری، به میان نیاورد. اطلاعاتِ درونِ رؤیای لومیان احتمالاً از پارهٔ روحِ اورور نشئت میگرفت.
وقایعِ بعدی با روایتِ مادام پوآلیس مو نمیزد. اورور سدِّ راهش شد و گیوم بنه، همان کشیشِ دهکده، گروهِ بزرگی از عطیهگیرندگان را برای حمله به قصرِ فرماندار رهبری کرد و تشکیلاتِ مادام را در هم شکست. پوآلیس چارهای نداشت جز اینکه «قلمرویی» را که مدتها برای ساختنش زحمت کشیده بود رها کند و با زیردستانِ باقیماندهاش از کوردو برود.
تنها تفاوت در ادعای مادام پوآلیس بود؛ او میگفت تنها یک فرزند از کشیش به دنیا آورده که آن هم در جریانِ حمله کشته شده است. اما اورور، بهعنوانِ برکتیافتهٔ ناگزیری، شهادت داده بود که مادام پوآلیس شخصاً دو فرزند به دنیا آورده است. یکی از آنها پس از ویرانیِ قصرِ فرماندار ناپدید شد.
در نهایت، این اورور نبود که لومیان را بیهوش کرد و به قربانگاه برد. کار، کارِ جانشینِ کشیش، میشل گاریگ بود؛ همان کسی که در رؤیای لومیان نیز پریِ مارمولکمانندی از بدنش بیرون خزیده بود.
لومیان پلک زد و چشمانش را گشود. نفسهای عمیقی کشید تا به خود مسلط شود.
انتظارِ چنین لحظهای را میکشید، اما این تلاطمِ احساسی همچنان او را در هم شکسته بود.
پس از رهایی از زندگیِ کابوسوارِ خیابانگردی، سرانجام خانهای واقعی و گرم، دوستانی تازه و شادیِ بیکرانی یافته بود. حتی تعقیب و گریزِ روستاییان و کتکخوردنهای گاهوبیگاهش به خاطرِ شیطنتها نیز نمیتوانست شیرینیِ آن روزهای پیروزمندانه را به کامش تلخ کند.
با این حال، با تغییرِ رفتارِ اطرافیانش، آن زندگیِ رؤیایی نیز رو به ویرانی گذاشت. ناهنجاریهای پیدرپی، قلبش را لبریز از اضطراب و تردیدی فزاینده میکرد. تلاش کرد دوستانش، اورور، ریموند، آوا و دیگران را متقاعد کند که کوردو را ترک کنند و به داریژ بروند، اما اورور همیشه دستدست میکرد و نقشههایش را نقشبرآب میساخت.
در میانِ آنهمه ترس و ناامیدی، فاجعه گریبانِ دوستانش را گرفت. در کمالِ ناباوری و اندوه، حتی در خواهرِ عزیزِ خودش نیز نشانههایی نگرانکننده میدید.
در آن لحظه، ذهنش به اعماقِ تاریکی سقوط کرد؛ درست مانند زمانی که پدربزرگش از دنیا رفته بود. سراپا وحشت، درماندگی، اندوه و درد بود.
اما این بار، حسِ عمیقی از یأس و ناامیدی نیز بر جانش چنگ انداخته بود.
اگر آن جرقههای گاهوبیگاهِ امید نبود —همان لحظاتِ کوتاهی که اورور خودِ واقعیاش را بازمییافت— شاید لومیان هرگز نمیتوانست تا به آخر دوام بیاورد.
حتی اکنون نیز یادآوریِ چند ماهِ گذشته برایش تحملناپذیر بود. گویی در قفسی خفهکننده اسیر شده و در محاصرهٔ تاریکی و تیرهروزی، راهی برای فرار نداشت. فضایی خفهکننده، دردآور و لبریز از یأس.
هووف، هووف... لومیان نفسهای عمیقی کشید، رفتهرفته آرامشِ خود را بازیافت و لبخندِ تلخی زد.
«دقیقاً همونطور که حدس میزدم.»
او شخصاً قطعاتِ باقیماندهٔ پازلِ این فاجعه را تجربه نکرده بود. برای به دست آوردنِ اطلاعاتِ گمشده، باید نمادهای رؤیا را رمزگشایی میکرد یا کشیش گیوم بنه را مییافت.
سوزی با لحنی ملایم گفت: «شما مقاومتِ فوقالعادهای نشون دادید و شجاعانه با گذشتهتون روبهرو شدید. این نشون میده که وضعیتِ روانیتون خیلی بهتر شده. حالا دیگه بقیهٔ روندِ درمان دستِ خودتونه.»
«اگه همهچیز طبقِ برنامه پیش بره، فقط یه جلسهٔ رواندرمانیِ دیگه خواهیم داشت. بعد از اینکه کشیش گیوم بنه رو پیدا کردی و باهاش حرف زدی، باید دوباره وضعیتِ روانیت رو ارزیابی کنم و درمان رو به پایان برسونم.»
لومیان مکثی کرد و افزود: «ممنون، مادام سوزی. ممنون... خانمِ عدالت.»
زنی که در حالتِ نامرئی بودن روانی قرار داشت، این را انکار نکرد و با لبخند گفت: «اینکه فقط یه جلسهٔ دیگه برامون مونده، به این معنی نیست که دیگه با هم در تماس نخواهیم بود. ممکنه در آینده برای بعضی کارها به کمکِ تو نیاز داشته باشم.»
لومیان متقابلاً لبخندی زد و گفت: «من فقط ردهٔ ۷ هستم. بعید میدونم کمکِ زیادی از دستم بربیاد.»
بانو با لبخندی معنادار جواب داد: «ما هرگز نباید هیچکس رو دستکم بگیریم. گذشته از این، آدمهای مختلف میتونن تأثیراتِ منحصربهفردی روی مسائلِ مختلف داشته باشن.»
لومیان سر تکان داد و گفت: «مشکلی نیست.»
لحظهای درنگ کرد و بعد موضوع را عوض کرد.
«خانمها، بعد از فاجعهٔ کوردو، خواهرم منو از خودش دور کرد و گفت حواسم به دفترچههای جادوش باشه. با شناختی که شما از ذاتِ انسان دارید، فکر میکنید ممکنه چه چیزی تو دفترچههاش پنهان شده باشه و کجای اونا باشه؟»
با اینکه لومیان تمامِ دفترچههای جادوی اورور را بارها بررسی کرده بود، هنوز نمیتوانست بسیاری از بخشهایش را درک کند یا چیزِ مشکوکی بیابد.
سوزی بیدرنگ جواب داد: «اورور عمداً پیام یا سرنخی تو دفترچههاش جا نذاشته. اگه چیزی بود، همون موقع که به هوش اومد مستقیم بهت میگفت یا بهش اشاره میکرد.»
لومیان آرام سر تکان داد و توضیحش را پذیرفت. اورور میتوانست از پیامرسانِ هلا کمک بخواهد، اما این کار را نکرده بود.
سوزی ادامه داد: «من باور دارم ممکنه چیزی تو دفترچهها باشه که اورور یه زمانی اونو عادی میدونسته، اما بعداً بهش شک کرده. برای همین، تشخیصِ هرگونه ناهنجاری فقط با یه نگاهِ سطحی کارِ سختیه.»
پس بیدلیل نیست که اینهمه مدت گیج شده بودم... لومیان با اضطراب پرسید: «پس چطور میتونم بفهمم مشکلی هست یا نه؟»
دارندهٔ کارتِ عدالت در حالی که انگار غرقِ در فکر بود، گفت: «از اونجا که نتیجه گرفتی ناهنجاری تو ماهِ مه یا ژوئنِ سالِ گذشته شروع شده، برای پیدا کردنِ ریشهٔ مشکل روی همون بازهٔ زمانی تمرکز کن.
«اگه منشأِ ماجرا واقعاً به خودِ اورور برمیگرده، حتماً قبل از اون دوره با چیزی روبهرو شده که باعثِ تغییرش شده. پس، به دفترچههای جادوی شش ماه قبلِ اون توجهِ ویژهای داشته باش. احتمالاً چیزِ مهمی توش هست که باعثِ این تغییر شده.
«علاوه بر این، دفترچههای سه ماهِ آخر ممکنه نیتِ واقعیِ اورور رو نشون بدن. اونا بخشِ مهمی از قلعهٔ درونِ قلبش هستن.
«اگه این دو بازهٔ زمانی رو بررسی کنی، احتمالاً چیزِ مرتبطی پیدا میکنی.»
از ژانویه تا ژوئنِ سالِ گذشته، و از ژانویه تا مارسِ امسال... لومیان توصیههای خانمِ عدالت را در ذهن سپرد.
از آنجا که دفترچههای جادوی اورور بیش از پنج سال را در بر میگرفت، محدود کردنِ محتوای مشکوک باعث میشد لومیان در وقت و انرژیاش صرفهجوییِ زیادی بکند.
اگر فقط روی دفترچههای آن دو دوره تمرکز میکرد، حجمِ کارش نود درصد کاهش مییافت و میتوانست آنها را با دقتِ بیشتری بررسی و تحلیل کند.
لومیان پس از لحظهای تأمل، بارِ دیگر سپاسگزاری کرد.
«ممنون، مادام سوزی. ممنون، خانمِ عدالت.»
پس از گفتگوی آنها، درمانِ روانی رسماً به پایان رسید. لومیان باقیماندهٔ اسپرسویش را سر کشید و از کافهٔ ماسون بیرون رفت. کنارِ خیابان منتظرِ کالسکهٔ عمومی ماند.
در تریر، ابرهای تیره در دوردستِ شمالِ غربی جمع شده بودند و قطراتِ باران همچون رشتههایی فرومیریختند. در جنوبِ شرقی، آسمان همچنان لاجوردی بود و ابرهای سفیدِ خالص به نوری طلایی آغشته بودند.
...
خیابانِ روپوشسفیدها، پلاکِ ۳، آپارتمانِ ۶۰۱.
فرانکا به ژنا گفت: «بیا بریم به یه گردهمایی.»
ژنا که هنوز آرایشِ دودیاش را نکرده بود، با گیجی پرسید: «چه گردهماییای؟»
فرانکا بهندرت او را به چنین رویدادهایی دعوت میکرد.
فرانکا خندید.
«یه گردهماییِ علومِ غریبه. حالا که معجونِ قاتل رو هضم کردی، باید به فکرِ ارتقا به محرک باشی. شرکت تو گردهماییهای علومِ غریبه، جمعآوریِ مواد و اطلاعات، و به دست آوردنِ پول و آذوقه، وظایفِ اجباریِ هر فرابشرِ آزاده.»
ژنا که این اصطلاح برایش ناآشنا بود، با حیرت پرسید: «ارتقا؟»
فرانکا نوچی کرد و توضیح داد: «یه شخصِ مهم بهم گفت که تو آیندهٔ نزدیک تعدادِ پیروانِ خدایانِ شیطانی بیشتر میشه. در موردِ فاجعههای مختلفِ مرتبط با علومِ غریبه هم همینطوره.
«اگه میخوای از خودت، برادرت و آدمایی که برات مهمن محافظت کنی، باید قدمبهقدم تو مسیرهای خدایی پیش بری و قویتر بشی.»
ژنا چند ثانیه ساکت ماند و سرانجام سر تکان داد و گفت: «باشه.»
فرانکا دوباره لبخند زد: «پس بریم.»
با این حال، ژنا لحظهای درنگ کرد و افزود: «بهتر نیست سیِل رو هم دعوت کنیم؟ به نظر میاد اونم نیاز داره تو گردهماییهای علومِ غریبه شرکت کنه.»
حالتِ چهرهٔ فرانکا خشک شد: «...»