چپتر 28: فصل 28
چپتر 28: فصل 28
چشمانِ زرد و قهوهایِ جغد در تاریکی میدرخشید و همانطور که روی شاخه نشسته بود، به لومیان خیره مانده بود.
لومیان دیگر مانندِ دیدارهای پیشین مرعوب نشد. فریاد زد: «به چی نگاه میکنی؟ اگه جرئت داری یه چیزی بگو!»
نیازی نبود لومیان جغد را تحریک کند، اما امیدوار بود با این کار انگیزهٔ واقعیِ جغد فاش شود. نمیتوانست تحمل کند که این جانور در دلِ شب پرسه بزند و به او خیره شود.
در کمالِ تعجبش، جغد ساکت ماند و صدایی درنیاورد.
پس از چند ثانیهٔ پرالتهاب، جغد بالهایش را گشود و در تاریکی پرواز کرد و رفت.
لومیان با کلافگی ناسزا گفت: «دیوونه!» اما جرئت نکرد گاردش را پایین بیاورد.
لومیان تمرکزش را بر بررسیِ سایههای تاریکِ بیرون نگه داشت تا شاید نشانی از خطر بیابد.
به یاد آورد که دفعهٔ قبل که جغد ظاهر شده بود، پیکرِ ناروکا را دیده و روزِ بعد از مرگش باخبر شده بود.
یعنی ممکنه این بار هم یه اتفاقِ مشابه بیفته...
اما پس از بررسیِ دقیق، متوجهِ چیزِ غیرعادی نشد و آهِ آسودگی کشید. پردهها را کشید و دوباره روی تخت دراز کشید.
در تاریکیِ ژرف، لومیان چشمانش را باز کرد و به قدمِ بعدیاش اندیشید.
یعنی این جغد میخواد چیکار کنه... رفتارش خیلی عجیب و مرموزه. بعیده نقشهٔ خوبی تو سرش باشه...
بیخیال. با این اوضاعِ دهکده، باید هرچه زودتر با اورور از اینجا برم. بعید میدونم بتونه تا تریر دنبالمون بیاد!
اگه فردا جوابی نگیرم، پسفردا صبح کوردو رو ترک میکنیم...
اگه جوابی بیاد، میتونیم علنی از ورودیِ دهکده از کوردو بریم. اگه نه، باید همون موقع یه فکری بکنیم. فردا جشنِ بهاره و پسفردا هم همه هنوز دارن جشن میگیرن، برای همین زیاد جلبِ توجه نمیکنیم. اورور میتونه اسبِ کوچکِ مادام پوآلیس رو قرض بگیره و مدتی رو تو مراتعِ کوهستانیِ همین اطراف بگذرونه. نیازی نیست از کوه پایین بریم، پس نباید توجهِ بازرسها رو جلب کنه. وقتش که برسه، میتونیم از یه کوره راهِ خطرناک برای پایین رفتن از کوه استفاده کنیم...
مسیرش پرخطره و وسطش چند جای خراب داره. حتی چوپانها هم فکر نمیکنن بشه ازش رد شد. اما با تواناییهای جدیدِ من و جادوی اورور که بهش اجازه میده مسافتی رو پرواز کنه، کارِ اون از منم راحتتر میشه...
احتمالِ زیادی هست که بتونیم بازرسها رو گول بزنیم...
تبدیل شدن به یک شکارچی به او اجازه داده بود کارهایی را بکند که پیش از این ناممکن بود. این امر به لومیان حسِ تازهای از اعتمادبهنفس بخشید و اجازه داد بهسرعت نقشهای بکشد.
دلش قرصتر شد و تخت خوابید.
......
صبحِ روزِ بعد، لومیان زود برخاست و در آشپزخانه مشغولِ کار شد.
افکارش به این سمت رفت که چطور به یک فرابشر تبدیل شده و چطور قرار است با خواهرش دهکدهٔ غیرعادیِ کوردو را ترک کند. حالِ لومیان بهتر شد و حتی بیاختیار دلش میخواست آوازی زمزمه کند.
وقتی اورور از پلهها پایین آمد، از قبل دو کاسه رشتهفرنگی با گوشتِ چرخکرده روی میز بود.
اورور با خوشحالی پرسید: «از کجا میدونستی دارم بیدار میشم؟»
لومیان پوزخندی زد و گفت: «وقتی صدای تکون خوردن تو دستشویی رو شنیدم، شروع کردم به پختنِ رشتهها.»
تو همیشه بعد از بیدار شدن گیج و منگی. چطور متوجهِ این موضوع نمیشی؟
اورور سر تکان داد. همانطور که پشتِ میزِ غذاخوری مینشست، با لحنی عادی پرسید: «نصفهشب دوباره اون جغده پرواز کرد و اومد اینطرف؟»
«درسته.» لومیان میدانست خواهرش مچش را هنگامِ نگاه کردن به بیرونِ پنجره گرفته است، بنابراین ظاهر شدنِ جغد حواسپرتیِ خوشیمنی بود. در غیرِ این صورت، مطمئن نبود چطور باید کارش را توضیح دهد.
هنوز نمیتوانست خطر کند و به اورور دربارهٔ تواناییهای فرابشریِ تازهاش بگوید، چرا که اورور حتماً سرزنشش میکرد.
با این حال، لومیان قصد داشت دیر یا زود حقیقت را به خواهرش بگوید. میخواست از اینکه اورور ملاحظاتی داشته باشد که مانعِ فرارشان شود، جلوگیری کند.
نقشه داشت پسفردا هنگامِ فرار از کوردو این موضوع را به خواهرش بگوید تا مبادا حواسش پرتِ مراقبت از او شود.
تا آن موقع، دیگر وقتی برای سرزنش کردنِ او نداشت.
اورور با گیجی اخم کرد. «چه جغدِ عجیبی...»
هنوز داشت سعی میکرد نیاتِ واقعیِ پرنده را رمزگشایی کند—تنها کاری که میکرد این بود که بیاید و نگاهی بیندازد.
لومیان آخرین رشتههایش را هورت کشید و سپس رو به خواهرش کرد.
«اگه جوابی بیاد، همین عصر کوردو رو ترک میکنیم و از مسیرِ همیشگی از کوه پایین میریم.
«اگه نه، فردا صبح یه اسبِ کوچک از مادام پوآلیس قرض بگیر و میریم سمتِ نزدیکترین مرتعِ کوهستانی. من یه کوره راه میشناسم که به پایینِ کوه میرسه و بازرسها ازش خبر ندارن.»
اورور در حالی که غرق در فکر بود، با موهایش بازی کرد.
پس از مدتی، پوزخندی زد و گفت: «باشه، احتمالِ موفقیتِ این نقشه خیلی بالاست.»
نوچی کرد و افزود: «برادرِ احمقم بزرگ شده.»
لومیان بیاختیار احساسِ غرور کرد و از تحسینِ خواهرش غرقِ لذت شد.
......
پس از صبحانه، لومیان بهانهای آورد تا برود و ببیند آیا تورِ برکتدادنهای پریِ بهارِ آوا تمام شده یا نه. ساختمانِ زیرزمینی را ترک کرد و یکراست راهیِ میخانهٔ کهنه شد.
لومیان بهعنوانِ یک فرابشرِ تازهکار، مشتاق بود دانشِ بیشتری کسب کند و بانو قول داده بود چیزهایی را با او در میان بگذارد.
نرسیده به میخانه، لومیان آشنای قدیمیای را دید که به سمتش میآمد.
پونس بنه بود، برادرِ کوچکترِ کشیشِ محلی.
تنهاست...
لومیان با یادآوریِ اینکه چطور در گذشته پونس و اوباشش او را دنبال میکردند، بیاختیار لبخند زد.
از آنجا که تازه قدرتهای فراطبیعی به دست آورده بود، از همین حالا مشتاق بود قدرتهای فراطبیعیِ جدیدش را بسنجد.
لومیان خطاب به او گفت: «هی، پسرِ نامشروعِ من. چطور جرئت میکنی بدونِ اجازهٔ بابا تنهایی بری بیرون؟»
لومیان امیدوار بود پونس را تحریک کند تا بهجای فرار، با او گلاویز شود.
پونس بنه به سمتِ صدا نگاه کرد و او را دید.
چهرهٔ آن خلافکار کمی تغییر کرد. برگشت تا فرار کند.
تاپ. تاپ. تاپ... لومیان با ناباوری تماشا میکرد که چطور پونس پا به فرار گذاشت و در تقاطعِ همان نزدیکی ناپدید شد.
خیلی تند میدوید... عجب آدمِ گوشبهزنگیه...
لومیان در دل آه کشید.
بدونِ ذرهای تردید میدانست حتی پیش از آنکه فرابشر شود، در یک مبارزهٔ تنبهتن از پسِ پونس بنه برمیآید. اما ظاهراً پونس بنه هم همین تصور را دربارهٔ خودش داشت. آن دو هرگز درستوحسابی با هم دعوا نکرده بودند، اما هر دو به تواناییهای خودشان اطمینان داشتند. برای همین، وقتی پونس بنه امروز با دیدنش در همان ثانیهٔ اول طوری فرار کرد که گویی با جانوری خونخوار روبهرو شده، لومیان غافلگیر شد.
امکان نداره بدونه من دیشب مخفیانه فرابشر شدم... یعنی اینقدر خنگه که غریزههای حیوانی پیدا کرده و میتونه خطر رو بو بکشه؟
لومیان در دل به پونس بنه بدوبیراه گفت.
او از تعقیبِ پونس بنه خودداری کرد، چون همان لحظهای که با او «خوشوبش» کرده بود، پشیمان شد.
دهکده پر از ناهنجاری بود و اوضاع خطرناک به نظر میرسید. لومیان خوب میدانست که نباید پیش از رفتن دردسر درست کند.
اگر پونس بنه را کتک میزد، کشیش و نوچههایش ممکن بود زودتر از موعد دست به کار شوند و فرارِ او و اورور را به خطر بیندازند. آنوقت برای پشیمانی خیلی دیر میشد.
علاوه بر این، گروهِ کشیش معمایی سربسته بود و چهبسا پونس بنه هم ریگی به کفش داشت. لومیان شک داشت که اگر با او دستبهیقه شود، هویتِ فرابشریاش لو برود و این در آینده برایش دردسرساز شود.
فرابشر شدن من رو خیلی مغرور و ازخودراضی کرده. باید خودم رو مهار کنم.
لومیان همانطور که واردِ میخانهٔ کهنه میشد، رفتارش را سبکسنگین کرد و اینطور اندیشید.
قصد داشت یکراست به طبقهٔ دوم برود، اما چشمانش به بانویی افتاد که در گوشهای نشسته بود.
امروز آن بانو پیراهنی خاکستریِ مرواریدی و کلاهِ زنانهٔ روشنی به تن داشت. لومیان متوجه شد که هیچ غذایی جلویش نیست.
لومیان روبهرویش نشست و پرسید: «صبحونه خوردید؟»
بانو با بیتفاوتی جواب داد: «هنوز نه. اینجا با کسی قرار دارم و منتظرشم.»
منتظرِ اون زن؟ منتظرِ من نیست...؟
لومیان نگاهی به اطراف انداخت، اما جز صاحبِ میخانه هیچکسِ دیگری را ندید.
دوباره به بانو نگاه کرد و با لحنی صادقانه گفت: «من یه شکارچی شدم.»
وقتشه به قولت عمل کنی و اطلاعاتِ عمومیِ بیشتری بهم بدی.
بانو اصلاً جا نخورد. با لبخندی گفت: «به نظر میرسه وضعت خیلی خوبه.»
با صدایی که گویی از جهانی دیگر میآمد، گفت: «چیزی که الان باید یاد بگیری، دو قانون و یک روشه.»
چرا حس میکنم دارم فیزیک میخونم...
لومیان جرئت نکرد افکارش را به زبان بیاورد.
بانو ادامه داد: «برای بیشترِ فرابشران، این دانش بینهایت ارزشمنده. اونا حاضرن همهچیزشون رو بِدن تا فقط به دستش بیارن. اما در موردِ تو، سرنوشت تو رو به اینجا کشونده، برای همین من این دانش رو مجانی بهت میدم.»
چیزای مجانی معمولاً سنگینترین بها رو دارن. چطور قراره این بها رو بپردازم؟
لومیان حس کرد بارِ سنگینی روی شانههایش نشست.
از وقتی شکارچی شده بود، شهود و مهارتهای مشاهدهاش پیشرفتِ چشمگیری کرده بود. میتوانست احساسی عجیب و وصفناپذیر را در چشمانِ بانو حس کند، بسیار قویتر از قبل، اما هنوز نمیتوانست دقیقاً بگوید آن احساس چیست.
بانو صاف نشست.
«تمامِ قدرتهای فراطبیعی از قدیمیترین، یعنی آفریدگار سرچشمه میگیرن. تو بهعنوانِ پیروِ خورشیدِ فروزانِ ابدی، باید بدونی که چشمانِ وی تبدیل به خورشید شد.»
لومیان گفت: «بله.» او پیشتر موعظههای کشیش را در این باره شنیده بود.
بانو توضیح داد: «این یه توصیفِ نمادینه. در اصل، قدیمیترین این جهان و ایزدانِ بسیاری رو آفرید. در نهایت، وی خودش رو متلاشی کرد و به ویژگیهای فرابشریِ مسیرهای مختلف تجزیه شد.»
لومیان نقطهها را به هم وصل کرد و گفت: «پس برای همینه که بهشون میگن مسیرهای خدایی؟»
بانو بهآرامی سر تکان داد.
«بله، ردهٔ ۰ هر مسیر معادلِ یک خدای راستینه. مثلاً ردهٔ ۰ مسیرِ بارد به نامِ خورشید شناخته میشه، که همون خورشیدِ فروزانِ ابدیه که بهش باور داری.»
لومیان غافلگیر شد و کمی دلهره به جانش افتاد.
یعنی هر فرابشری در نهایت میتونه یه خدا بشه؟
اگر پیروِ مؤمنِ خورشیدِ فروزانِ ابدی بود، بانو را به کفرگویی متهم میکرد. اما او چنین آدمی نبود. فقط پیروی معمولی بود که زیاد به این چیزها فکر نمیکرد.
حتی پرسید: «ردهٔ ۰ مسیرِ شکارچی چیه؟ و مسیرِ رازکاو چطور؟»
بانو با خندهای کوتاه جواب داد: «مگه قبلاً بهت نگفتم؟ کاهنِ سرخه، و این جایگاه در حالِ حاضر خالیه. در موردِ مسیرِ رازکاو هم، ردهٔ ۰ به نامِ گوشهنشین شناخته میشه و الان در اختیارِ خدایی پلید به نامِ حکیمِ پنهانه. وی دوست داره دانش رو به فرابشرانِ همون مسیر منتقل کنه و برای همین لقبِ ‹جویندهٔ دانش› رو به دست آورده. دردسرهای خواهرت هم زیرِ سرِ ویه.»
لومیان گفت: «که اینطور...» و در دل حسِ انزجاری نسبت به حکیمِ پنهان پیدا کرد.
زن مسیرِ گفتگو را عوض کرد.
«از اونجا که ویژگیهای فرابشری از قدیمیترین سرچشمه میگیرن، نه از بین میرن و نه زیاد میشن. اونا فقط از شکلی به شکلِ دیگه تبدیل میشن و از شیئی به شیءِ دیگه میرن. این اصل به نامِ قانونِ فناناپذیریِ ویژگیهای فرابشری یا قانونِ بقا شناخته میشه.»