چپتر 280: کوبه
چپتر 280: کوبه
وقتی لومیان به پلاکِ ۱۳ بلوارِ بازار فکر کرد، اولین حسی که به او دست داد این بود که گاردنر مارتن قصد دارد بلایی سرش بیاورد.
اونجا غیرعادیه، حتی برای فرابشرای رسمی هم یه رازه. چرا ازم میخوای شب رو اونجا سر کنم؟
تصویرِ ساختمانِ تاریک و سوختهای که با عینکِ رازکاوی دیده بود، هنوز در ذهنش پرسه میزد؛ ساختمانی با چهرهای تار که از میانِ چشمانِ توخالیِ پشتِ پنجره به او خیره شده بود.
این تصویر حسِ ناخوشایندی به او داده بود و آستا ترال هم هشدار داده بود که آنجا مکانِ خطرناکی است. با این حال، لومیان علاقهای به گشتوگذار در آن نداشت. از آنجا که روحیهٔ ماجراجویی نداشت، باعثِ تحریکِ هیچ ناهنجاریای نمیشد، پس موضوع را به دستِ فراموشی سپرده بود.
لومیان غرق در افکارش، این احتمال را که گاردنر مارتن در آن ساختمانِ سوخته تلهای برای آسیب زدن به او گذاشته باشد، رد کرد.
گاردنر بهعنوانِ عضوِ سازمانِ صلیبِ آهنوخون — سازمانی سرّی — و فرابشری قدرتمند که احتمالاً در ردهٔ ۵ یا دستکم ردهٔ ۶ بود، برای برخورد با زیردستانِ دارای انگیزههای پنهان، روشهای مستقیمتری در چنته داشت.
همزمان، لومیان هرچه را اخیراً دیده و شنیده بود به یاد آورد.
ساختمانِ سوخته نزدیکِ خیابانِ روپوشسفیدها بود. هر بار که از تالارِ رقصِ نسیم به سمتِ خانهٔ امنش میرفت یا دنبالِ فرانکا میگشت و از کنارِ آن میگذشت، ولگردهایی را میدید که از دستِ باران به آنجا پناه بردهاند. هرگز ندیده بود فرابشرانِ رسمی یا پلیسهای گشتی آنها را بیرون کنند، و هیچ خبری هم از مرگومیر در آنجا نشنیده بود.
به سه دلیل، لومیان ساختمانِ سوخته را بسیار خطرناک میدانست. اول اینکه درکِ روحیِ آستا ترال به او هشدار داده بود. دوم، ساختمان دستنخورده باقی مانده بود، گویی نیرویی رازآلود مانع از تخریبش میشد. و سوم، تجربهاش با عینکِ رازکاوی حسِ خاصی را در او به جا گذاشته بود.
با کنار هم گذاشتنِ این نشانهها، لومیان چارهای نداشت جز اینکه بپذیرد واقعاً مشکلی در کار است؛ آن هم نه یک مشکلِ پیشپاافتاده. هرچند در شرایطِ عادی بعید بود این ناهنجاریها تحریک شوند و احتمالاً به شرایطِ خاصی نیاز داشتند.
اما اگه هیچ دردسری در کار نیست، چرا گاردنر مارتن ترتیب داده که شب رو اونجا سر کنم؟ یه جور آزمونِ شجاعته؟ بیمعنیه.
باور داشت بارزترین تأثیری که روی گاردنر مارتن و بقیه گذاشته، همان جسارتش است.
پس از لحظهای درنگ، لومیان با نگاهی آمیخته به نگرانی و شک به گاردنر مارتن خیره شد.
«پلاکِ ۱۳ بلوارِ بازار؟ شنیدم اونجا یه چیزای عجیبی در جریانه.»
گاردنر مارتن با لبخند جواب داد: «اگه مشکلی در کار نبود، فرستادنِ شما برای یه شب به اونجا دیگه چه جور آزمونی میشد؟ تا وقتی واکنشتون بینقص باشه، مطمئنم که سالم ازش بیرون میاید.»
پس این یه آزمونه تا ببینه چطور بدونِ هیچ اطلاعاتِ قبلی با یه ناهنجاریِ «ناگهانی» برخورد میکنم؟
لومیان که متوجهِ منظورِ او شده بود سر تکان داد، اما این وضعیت بیشتر گیجش کرد.
اگه اینطوره، چرا گاردنر مارتن نصفهشب اومده اینجا و ازم میخواد فوراً برم پلاکِ ۱۳ بلوارِ بازار؟ نمیتونست تا روز صبر کنه؟ اونوقت میتونست تواناییِ من رو تو جمعآوریِ اطلاعات بسنجه و ببینه با کی تماس میگیرم...
حالا دیگه فرصت ندارم نامهرسانِ خانمِ شعبدهباز رو احضار کنم و نظر یا کمکِ احتمالیش رو بخوام، تا مجبور نشم بهتنهایی با خطرِ پنهانِ ساختمونِ سوخته روبهرو بشم...
اما گاردنر مارتن نمیدونه که میتونم نامهرسانِ یه نیمهخدا رو احضار کنم. احتمالاً نگرانِ این نیست... اگه شک داره که جناحِ دیگهای پشتمه، بهم فرصت نمیداد به هستهٔ مرکزی — به عبارتِ دیگه — سازمانِ صلیبِ آهنوخون نفوذ کنم. تا الان یه راهی پیدا کرده بود تا کاملاً «ناپدیدم» کنه...
آره، اگه واقعاً بهم شک داره، بهم وقتِ کافی میده تا ببینه کجا میرم و با کی تماس میگیرم تا بفهمه مشکلی هست یا نه...
حتماً انگیزهٔ پنهانی داره که اینقدر عجله میکنه...
وقت دادن بهم برای آماده شدن یعنی ممکنه بزنم زیرِ حرفم. بهجای رفتن به پلاکِ ۱۳ بلوارِ بازار، ممکنه برگردم و اطلاعاتِ مربوط به ارتباطِ احتمالیِ این ساختمونِ سوخته با سازمانِ صلیبِ آهنوخون رو به مقامات بفروشم؟
اما مشکل اینجاست که حتی اگه بتونم تا طلوعِ خورشید بمونم، بازم میتونم بزنم زیرِ حرفم یا بهشون خیانت کنم... همونجا دستگیرم میکنن و مجبورم میکنن قرارداد امضا کنم؟
با وجودِ بررسیِ دقیق، لومیان هنوز نمیتوانست به نیتِ واقعیِ گاردنر مارتن پی ببرد.
این آزمون احتمالاً فقط یه روی سکه بود، و حتماً انگیزهٔ پنهانی در کار بود!
تنها چیزی که لومیان از آن اطمینان داشت، این بود که گاردنر مارتن قصدِ کشتنش را ندارد — دستکم نه فعلاً. این مأموریت شاید خطرِ جانی به همراه داشت، اما خطرِ اصلی جای دیگری نهفته بود.
در حالی که افکارِ گوناگونی در سرش میچرخید، لومیان سرانجام تصمیمش را گرفت.
«بسیار خب، الان میرم.»
گاردنر مارتن پوزخندی زد.
«عالیه. اگه خیلی زود قبول میکردید، ناامیدم میکردید.
«یکی از حیاتیترین ویژگیها برای کسایی که به هستهٔ مرکزیِ ما میپیوندن، هوش و قدرتِ تفکره. وگرنه چرا فقط چندتا رباتِ بخارِ جدید از کلیسای خدای بخار و ماشین نمیخریدم؟»
منظورت اینه که فرانکا باهوشه، اما نه خیلی؟ فکر میکنه، اما نه همهجانبه؟
لومیان بیاختیار در دل از او انتقاد کرد.
البته خوب میدانست که این دلیلِ اصلیِ مخالفتِ رئیس با پیوستنِ فرانکا به تیمِ مرکزی نیست.
لومیان پس از این انتقادِ درونی، با لبخندی به گاردنر مارتن جواب داد: «مشتاقانه منتظرم این هستهٔ مرکزیای رو که توصیف کردید تجربه کنم، رئیس.»
با این حرف چرخید و آماده شد تا به طبقهٔ پایین، پلاکِ ۱۳ بلوارِ بازار برود.
گاردنر مارتن با لحنی عادی صدایش زد: «این رو به هیچکس نگو، حتی به اونایی که باهات میخوابن، مثل ژنا که داره همون پایین آواز میخونه.»
لومیان بیآنکه زیاد به آن فکر کند، گفت: «باشه.»
باید این موضوع را با فرانکا و ژنا در میان میگذاشت!
با این حال، آن دو سرگرمِ بررسیِ معمای ناپدیدشدنِ دربانِ صومعهٔ درهٔ عمیق بودند و به کارهای باندِ ساوآ توجهِ چندانی نداشتند.
لومیان پس از خروج از تالارِ رقصِ نسیم، دست روی سمتِ چپِ سینهاش گذاشت.
سپس نشانِ مقدسِ مثلثیشکلی کشید، گویی برای خوشاقبالی به درگاهِ خدای بخار و ماشین نیایش میکرد.
هنوز از بارانِ پیشین روی زمین آب جمع شده بود. لومیان مسیرِ چراغهای گازِ آهنی و سیاه را گرفت و با گامهایی معمولی به تقاطعِ نزدیکِ خیابانِ روپوشسفیدها رسید.
ساختمانی ششطبقه و قیرگون بهطورِ مورب روبهرویش قد برافراشته بود. بسیاری از دیوارها فروریخته بودند، گویی جفتهایی از «چشمانِ» خالی و سیاه روی بدنهٔ خانه روییده بود.
در آن لحظه، دو سه ولگرد در طبقهٔ همکف که نه دری داشت و نه قابِ پنجرهای، خوابیده بودند. همهجا پر از آجرهای سیاهشده و چوبهای نیمسوز بود.
لومیان کنارِ خیابان ایستاد و مدتی تماشا کرد، اما نتوانست آن چهرهٔ تاری را که به پنجره فشرده شده بود، پیدا کند.
حتماً باید عینکِ رازکاوی رو بزنم تا «ببینمش»؟ لومیان بیدرنگ از درگاهِ کثیف گذشت و واردِ ساختمانِ هدف شد.
در سراسرِ بدن و روحش هیچ چیزِ غیرعادی حس نمیکرد.
لومیان ولگردها را دور زد و چیزی را یافت که به نظر میرسید اتاقِ فعالیت باشد.
داخلش اتاقِ کوچکی بود. درِ چوبی نیمسوز و لق، اما همچنان پابرجا بود. آنسوی پنجرهٔ شیشهایِ خردشده، کوچهای در پشتِ بلوارِ بازار قرار داشت.
لومیان وارد شد و با احتیاط درِ چوبی را بست.
سپس کنارِ پنجره نشست تا هر لحظه که لازم شد، از این ساختمانِ غیرعادی بیرون بپرد.
در میانِ عذابی ناگزیر، زمان گذشت و شب تاریکتر شد. لومیان متوجهِ هیچ چیزِ غیرعادی نشد. همهجا چنان ساکت بود که فقط سرفههای گاهوبیگاهِ ولگردها در آن میپیچید.
ناگهان کمرش را صاف کرد.
صدای قدمهای کندی را شنید.
قدمها نزدیکتر شدند و ضربههایی بر درِ چوبیِ رنگورورفتهای که قفل نمیشد فرود آمد؛ صدایی که در یک آن، سکوتِ شب را با فضایی دلهرهآور درآمیخت.
در آن لحظه، صدای پرشکوهِ ترمیبوروس در ذهنِ لومیان پیچید.
«جواب نده.»
جواب ندم... موهای تنِ لومیان سیخ شد.
هرچند نمیتوانست کاملاً به فرشتهٔ ناگزیری اعتماد کند، اما با توجه به وضعیتِ فعلی و سبکوسنگین کردنِ شرایط، تصمیم گرفت در سکوت فقط به در خیره بماند.
تق! تق! تق!
ضربههای روی در یکی پس از دیگری میپیچید؛ با فاصلههایی طولانی، کند و سنگین.
تق! تق! تق!
پس از مدتی، کسی که بیرون بود سرانجام به حرف آمد.
«کمکم کن. من همونیام که بیرون خوابیده بود.
«کمکم کن، کمکم کن. یه قاتل اومده تو!»
عجب دروغِ مزخرفی... لومیان با این شوخیِ درونی، اعصابِ متشنجش را آرام کرد.
هیچ جوابی نداد و طوری رفتار کرد که گویی کسی در آن اتاقِ کوچک نیست.
صدای بیرون شدیدتر شد، اما سرعتِ ادای کلمات پایین آمد. مکثی گنگ و عجیب در صدایش بود.
«اون. اینجاست! اون. اینجاست! الان. کشته. میشم!
«نفرِ. بعدی. تویی!»
کلامش که تمام شد، کسی که در میزد ناگهان فریاد کشید.
لومیان صدای برخوردِ خفهای شنید.
تاپ! گویی کسی روی زمین افتاده بود.
سپس صدای کشیدهشدنِ شیءِ سنگینی بیرونِ در، رفتهرفته دور شد.
طولی نکشید که صدای مورمورکنندهٔ بریدنِ گوشت در اتاق پیچید که با صدای ملچوملوچ و جویدنِ بلند همراه بود.
ناگهان تصویری در ذهنِ لومیان نقش بست: پیکری سایهوار روی زمین چمباتمه زده بود و جسدی انسانی را با تبر و ابزارهای دیگر تکهتکه میکرد. هر از گاهی هم بازویی را برمیداشت و چند گاز از آن میزد.
پس از مدتی، آن سروصداها از بین رفت.
تق! تق! تق!
درِ اتاقِ کوچکِ لومیان دوباره به صدا درآمد.
«اگه در رو. باز نکنی. خودم. میام. تو.» این همان کسی بود که پیشتر کمک خواسته بود.
لومیان به درِ چوبیِ لق خیره شد و فکری به سرش زد.
تا وقتی جواب ندم، اون موجودِ غیرعادیِ بیرون نمیتونه این در رو باز کنه و واقعاً برام خطری داشته باشه؟
این در که اصلاً قفل نیست و تو آتیش هم سوخته. خیلی شکنندهست، ولی نمیتونه بازش کنه...
اصلاً تواناییِ باز کردنِ هیچ دری رو نداره. یعنی برای برقراریِ ارتباط تو معنای رازآلودش، نیاز به جوابِ کسی داره که پشتِ دره؟
با چرخیدنِ این افکار در ذهنش، لومیان درکِ عمیقتری از وضعیتِ فعلی پیدا کرد و خاطرش آسودهتر شد.
تق. تق. تق. در میانِ صدای در، شخصِ بیرون با لحنی مقطع گفت: «من. دروغ. نمیگم.
«من واقعاً. در رو. باز میکنم. و. میام تو.
«فقط. ده ثانیهٔ. دیگه. بهت وقت میدم.»
لومیان پوزخندی زد و اطمینانش بیشتر شد.
دلش میخواست طرف را مسخره کند و بگوید اگر عرضهاش را دارد در را باز کند، اما ترسید همین هم نوعی جواب دادن تلقی شود؛ پس افکارش را پس زد.
تق! تق! تق!
سه ضربهٔ دیگر که با مکثی طولانی همراه بود.
ناگهان صدای غژغژِ بسیار ضعیفی به گوشِ لومیان رسید.
سپس دید که درِ چوبی و لق به آرامی عقب کشیده شد و شکافی تاریک را نمایان کرد.
در داشت باز میشد.