چپتر 281: بازتاب
چپتر 281: بازتاب
وقتی درِ چوبیِ زغالشده و فرسوده با قیژقیژی آهسته باز شد، لومیان لرزهای در ستون فقراتش حس کرد، گویی آبِ یخ روی پوستِ سرش میریخت.
مگه قرار نبود باز کردنِ در غیرممکن باشه؟
حدسم اشتباه بود؟
اگه میتونست در رو باز کنه، چرا اینقدر لفتش داد و حرف زد؟
زودتر کارِت رو بکن دیگه! مشکلی تو مغزش هست؟
با اینکه لومیان آتشافروز شده و موقعیتهای خطرناکِ گوناگونی را از سر گذرانده بود، در این لحظه قلبش بیاختیار تند میزد. انگار قطارِ بخاری بود که روی ریلها و تراورسها میتاخت. اگر نگران نبود که گاردنر مارتن یا دیگر اعضای سازمانِ صلیبِ آهنوخون در آن حوالی کمین کرده باشند، همانجا محرابی برپا میکرد و پیامآورِ خانمِ شعبدهباز را فرامیخواند یا به درگاهِ آقای ابله نیایش میکرد.
لومیان غریزی آماده شد تا کلاغِ آتشین احضار کند و با ساختنِ ردایی، خود را برای نبرد مهیا سازد. اما هشدارِ ترمیبوروس بارِ دیگر در ذهنش طنین انداخت: جواب نده.
این با اینکه فقط در رو باز نکنی کلاً فرق میکنه! لومیان نمیتوانست این حس را از خود دور کند که کاسهای زیر نیمکاسه است. چرا اون موجود باید در بزنه، تهدیدش کنه، و بعد خودش در رو باز کنه؟ پس خود را کنترل کرد، ساکت ماند و مانندِ مجسمهای به در خیره شد.
درِ چوبیِ زغالشده همچنان باز میشد و شکافِ تاریک رفتهرفته آنقدر پهن شد که یک نفر بتواند از آن بگذرد. اما بیرونِ در هیچچیز نبود. اتاق، دور از پنجره، در تاریکی فرورفته بود. نورِ ماهِ سرخ که از شیشههای شکسته به درون میتراوید، بهزحمت خطوطِ کلی را نمایان میکرد.
اونی که در میزد کجا رفت؟ اولین غریزهٔ لومیان این بود که دیدِ روحیاش را فعال کند تا ببیند آیا هیولایی نامرئی آنجا هست یا نه. اما خودداری کرد، مبادا این کار واکنشی به حساب بیاید.
درِ لرزان از حرکت ایستاد و هیچچیز از تاریکیِ بیرون پدیدار نشد. هیچ شکلِ درهملولندهای در کار نبود، فقط سکوت. لومیان در همان حالتِ نشسته بیحرکت ماند و به آن سمت چشم دوخت. این وضعیت بهشدت عجیبوغریب بود. حتی اگه میخواست کسی رو به آتش بکشه، نمیتونست هدفی پیدا کنه.
سکوت چیره شد و زمان گویی از حرکت ایستاد. سپس ناگهان، قطرهای مایع از سقف چکید و جلوی لومیان افتاد. پلکهایش پرید و زیرِ نورِ ماهِ سرخ دید که مایع، قرمزِ روشن و شبیهِ خون است.
چکه. چکه. خون میچکید و رفتهرفته پهنهٔ بزرگی را به رنگِ سرخ درمیآورد.
لومیان نمیتوانست اضطرابی را که به جانش میافتاد، پس بزند.
چکه!
قطرهٔ دیگری روی گونهٔ راستِ لومیان افتاد. سرد، چسبناک و ابریشمین بود. به خونِ انسان شبیه نبود، اما به تاریکی هم آلوده نشده بود. بوی تندِ خون مشامِ لومیان را پر کرد و باعث شد غریزی بخواهد به پهلو غلت بزند، بایستد و از پنجره بیرون بپرد.
جواب نده. بارِ دیگر حرفهای ترمیبوروس را به یاد آورد.
لومیان نفسِ عمیقی کشید و گذاشت مایعِ لزجی که بوی خون میداد، به صورت و سرش بخورد. رفتهرفته حس کرد بدنش سنگینتر میشود. سریع دستانِ برهنهاش را وارسی کرد. خونِ سرد و لزج روی دستانش میچکید و بیصدا به هم میپیوست، گویی او را در دستکشی به رنگِ خون فرومیبرد.
لومیان کمکم شک کرد که در غشایی از خونِ مخاطی گرفتار شده است؛ غشایی که احساسِ سنگینیاش را لحظهبهلحظه بیشتر میکرد. غریزی به فکر افتاد دست در جیب ببرد و انگشتِ آقای کِی را بیرون بکشد. میخواست غیبگوی سازمانِ سپیدهدم که در طلسمهای خونی مهارت داشت، به او کمک کند تا در برابرِ این غشای خونی و مخاطیِ عجیب مقاومت کند.
«جواب نده.» این بار، بهجای اینکه خودش هشدارِ پیشینِ ترمیبوروس را به یاد بیاورد، صدای قدرتمندِ فرشتهٔ ناگزیری در ذهنِ لومیان طنین انداخت.
لومیان توانست دوباره مهارِ خود را به دست بگیرد، اما حس میکرد بدنش سنگینتر میشود و نفس کشیدنش به شماره میافتد. آهسته، خونِ عجیب شروع به نفوذ در پوستش کرد، گویی جان داشت و مصمم بود واردِ بدنش شود و او را از درون ببلعد.
با رخنه کردنِ خون در او، افکارش مهآلود شد و موجی از تمایلاتِ خشونتآمیز به ذهنش هجوم آورد. میل به کشتن و سوزاندنِ همهچیز — این مکان، تریر، و تمامِ جهان — سراسرِ وجودش را فراگرفت!
لعنتی! نکنه ترمیبوروس داره از این فرصت استفاده میکنه تا فریبم بده و با استفاده از قدرتِ عجیبِ اینجا، کنترلم رو به دست بگیره و از مهروموم فرار کنه؟ بیاختیار به کاراییِ فرمانِ «جواب نده»ی ترمیبوروس و نیتِ واقعیِ فرشتهٔ ناگزیری شک کرد.
با وجودِ اینکه میخواست مقاومت کند و از ساختمانِ سوخته بگریزد، لومیان نمیتوانست این حس را پس بزند که این «ناهنجاری» و پافشاریِ آن موجود برای در زدن، حرف زدن و اجازه گرفتن، جنبهای رازآلود دارد. اگر این سوءظنها را در سر نپرورانده بود، هرگز به ترمیبوروس — که بیشتر دشمن بود تا دوست — اعتمادِ کامل نمیکرد. و تا الان تاب نمیآورد. با چرخیدنِ این افکار در سرش، لومیان تصمیم گرفت کمی بیشتر دوام بیاورد و ببیند در ادامه چه رخ میدهد.
سرش سنگین شده بود و افکارش هر لحظه آشفتهتر میشد. صدای ساییده شدنی در گوشش پیچید و بدنش گویی از دردی دوردست تیر میکشید. انگار داشت به حالتی نیمههوشیار فرومیرفت و در همان حال، کسی از فرصت استفاده میکرد تا او را مثله کند، اندامهایش را ببرد و بدنش را از هم بدَرَد.
سپس ناگهان، هوشیاریِ لومیان پس نشست. گویی روحش از بدنش جدا شده بود. خودش را تماشا میکرد که کنارِ پنجره نشسته، غرق در خون بود و چشمانش بهطرزِ عجیبی خالی مینمود. روبهرویش پیکری زغالشده چمباتمه زده بود که تبری خونین در دست داشت و به رانِ او ضربه میزد و استخوانش را به دو نیم میکرد.
اوه... لومیان آرامآرام فهمید چیزی سر جایش نیست.
بیاختیار پایین را نگاه کرد و دید بدنش سالم است!
او هنوز کنار پنجرهٔ خُردشده نشسته بود، اما صحنهای که میدید دیگر درِ چوبیِ نیمسوخته و درهمشکسته نبود. در عوض، «بازتابی» از محیط اطرافش و تکهتکه شدنِ خودش به دستِ سایهٔ سوخته را میدید.
در مقایسه با پاهای قطعشده و استخوانهای بیرونکشیدهاش، تکاندهندهترین بخش چشمانِ خالی و بیجانش بود.
پس از گیجیِ کوتاهی آن رؤیای هولناک و خونین ناپدید شد و درِ چوبیِ باز و مخروبه دوباره به میدانِ دیدش بازگشت.
میدانست این توهم نیست، چون حس میکرد از زیر آب بیرون آمده و تمام بدنش آرام گرفته.
اگه واکنش نشون میدادم، چه اتفاقی میافتاد؟ صحنههای کابوسواری که دیدم واقعی میشدن؟ اون واکنش یه پیوندِ رازآلود برقرار میکرد و اجازه میداد اون رویاروییهای وحشتناک و تقریباً خیالی، تجسم پیدا کنن؟
لومیان با ترسی که هنوز در دلش پرسه میزد، نفسش را آهسته بیرون داد.
دست روی سمتِ چپِ سینهاش گذاشت، صدایش را پایین آورد و خندید: «ترمیبوروس، تو واقعاً فوقالعادهای.»
واقعاً که فرشتهای شایسته است. حتی در حالتِ مهرومومشدهاش وی بهراحتی ذاتِ این ناهنجاری را تشخیص داد.
صدای ترمیبوروس طنین انداخت، توگویی از چندین منبع روی هم میافتاد: «ناهنجاریِ اینجا ناچیز به حساب میاد.»
لومیان باورش نمیشد: «ناچیز؟ اگه تو یادآوری نکرده بودی که واکنش نشون ندم و اگه من بهاندازهٔ کافی مصمم نبودم، ممکن بود اتفاقِ وحشتناکی بیفته. اون گاردنر مارتن، اون حرومزادهٔ پست، واقعاً میخواد من بمیرم!»
ترمیبوروس با صدایی رعدآسا پاسخ داد: «تو نمیمیری. این ناهنجاری فقط تو رو دگرگون میکنه و باعث میشه افکارت نسبت به چیزهای خاصی متعصب بشن و چیزهای دیگه رو پس بزنن.»
لومیان به این توضیح فکر کرد؛ درکِ آن برایش کمی دشوار بود.
درست در همان لحظه ترمیبوروس افزود: «مثل اینه که هم از نظرِ جسمی و هم از نظرِ ذهنی تسخیر بشی.»
ناگهان لومیان متوجهِ ماجرا شد و آرام گفت: «گاردنر مارتن میخواست من شب رو اینجا بمونم تا بتونه از این ناهنجاری برای کنترل کردنم استفاده کنه و هر تهدیدِ احتمالی رو از بین ببره.
«بیخودی نبود که اونقدر دیر اومد تالارِ رقصِ نسیم و بهم وقتِ فکر کردن نداد!»
ترمیبوروس شکِ لومیان را تأیید کرد: «تازه فهمیدی چقدر سطحی هستی؟»
لومیان زیرِ لب ناسزایی گفت و با خود فکر کرد:
حتی اگه موفق بشه، من تحتِ کنترلِ گاردنر مارتن قرار نمیگیرم؛ قدرتِ این مکان منو بازیچهٔ خودش میکنه. نگران نیست که ممکنه اوضاع خراب بشه؟
ناهنجاریِ اینجا به سازمانِ صلیبِ آهنوخون ربط داره. نگرانِ این نیست؟
با این افکار که در ذهنش میچرخید، لومیان اخم کرد و از ترمیبوروس پرسید: «حالا که من تحتتأثیر قرار نمیگیرم یا بهطورِ غیرعادی دگرگون نمیشم، فردا صبح که از اینجا میرم، گاردنر مارتن متوجهِ چیزِ مشکوکی در من نمیشه؟»
صدای ترمیبوروس غرمبید:
«اگه چنین سطح از تباهی بهراحتی قابلتشخیص بود، گاردنر مارتن و متحدانش خیلی وقت پیش به دستِ فرابشرانِ رسمی از بین رفته بودن.
«مگه اینکه منبعِ تباهی اطلاعاتِ مستقیم بده، وگرنه اونا نمیتونن بفهمن که تو تحتتأثیر قرار نگرفتی.»
همم... همانطور که لومیان اوضاع را سبکسنگین میکرد، ناگهان متوجهِ حقیقتِ پنهانی در کلماتِ ترمیبوروس شد—گاردنر مارتن و اعضای سازمانِ صلیبِ آهنوخون از قبل تباه شده بودند!
آنها تحتِ کنترلِ کسِ دیگری بودند!
فسسس... لومیان هرچه بیشتر به آن فکر میکرد، برایش ترسناکتر میشد.
پس از چند ثانیه لومیان سعی کرد اطلاعاتِ بیشتری از ترمیبوروس بگیرد و پرسید: «وقتی گاردنر مارتن رو میبینم، چطور باید تعصبم رو نشون بدم و کدوم باورها رو باید پس بزنم؟»
ترمیبوروس با پاسخی غافلگیرکننده گفت: «نسبت به جنگ و آشوب تعصب نشون بده و باور به ایزدانِ دیگه رو پس بزن.»
لومیان سر تکان داد، اما نگرانیِ دیگری برایش پیش آمد: «با توجه به شدتِ ناهنجاریِ اخیر، نباید هر کسی که واردِ اینجا میشه و میمونه، تباه بشه؟»
ترمیبوروس روشن کرد: «فقط دو مسیرِ خاص بهطورِ اجتنابناپذیری ناهنجاریِ اینجا رو فعال میکنن. بقیه به اقداماتِ خاصی در زمانهای دقیق نیاز دارن تا ناهنجاری رخ بده. مأمورانِ رسمی فقط موردِ دوم رو میشناسن و مخفیانه از ورودِ دیگران به این ساختمان در اون زمانهای خاص جلوگیری میکنن.»
لومیان که میتوانست حدوداً حدس بزند، گفت: «دو مسیرِ خاص... شکارچی و دیوبانو؟»
ترمیبوروس انکار نکرد.
وقتی لومیان کلِ ماجرا را به یاد آورد، بیاختیار لبخندی زد و گفت: «ترمیبوروس، به نظر میرسه واقعاً موقعیتت رو درک کردی و عاقلانه جایگاهِ خودت رو شناختی.»
ترمیبوروس این بار سکوت کرد و پاسخی نداد.
در ساعتهای بعد لومیان با دو ناهنجاریِ دیگر روبهرو شد. یکی تقریباً گردنش را شکست و دیگری باعثِ انفجاری شد که اندامهایش را به پرواز درآورد.
با به یاد آوردنِ کلماتِ «واکنش نشان نده»، این آزمونها را تاب آورد و سرانجام به بدنِ آسیبندیدهاش بازگشت.
سرانجام با طلوعِ خورشید هالهای از رنگِ سرخِ طلایی در افق پدیدار شد. لومیان برخاست، لحظهای در نورِ صبحگاهی غرق شد و سپس پلاکِ ۱۳ بلوارِ بازار را ترک کرد.
آنجا گاردنر مارتن را دید که در کالسکهای روبهروی ساختمان نشسته است. نگاهشان به هم گره خورد و در لحظهٔ بعد گاردنر مارتن لبخند زد.
لومیان هم لبخند زد.