چپتر 284: ورود به سازمان
چپتر 284: ورود به سازمان
گاردنر مارتن به اعضای سازمانِ صلیبِ آهنوخون در روبهرویش نگاه کرد و با رضایت سر تکان داد.
«نشانه!»
با این فرمان، فاوستینو و دیگران جامهایشان را تا لبهایشان بالا آوردند.
یعنی نشانه گرفتن اینه؟ لومیان نزدیک بود بزند زیر خنده، اما جدیتِ دیگر اعضای سازمانِ صلیبِ آهنوخون جلویش را گرفت.
او ذاتِ آیین را درک کرده بود و حدس میزد بعدش چه اتفاقی میافتد.
درست در همان لحظه، گاردنر مارتن فرمانِ تازهای داد.
«آتش!»
تقریباً همزمان، پارسیفال، بلک و دیگران یکسومِ شرابِ سرخِ جامهایشان را سر کشیدند.
گاردنر مارتن دوباره این کلمه را به زبان آورد: «آتش!»
لومیان سرش را کمی بالا برد و یکسومِ دیگر از شرابِ سرخ را سر کشید.
گاردنر مارتن نیز همین کار را کرد.
سپس ادامه داد: «حمله!»
اعضای حاضرِ سازمانِ صلیبِ آهنوخون باقیماندهٔ شرابِ سرخ را تمام کردند.
گاردنر مارتن با چهرهای جدی جام را از دهانش دور کرد.
«سلاح پایین!»
همزمان با این حرف، جام را تا بالای چشمانش بالا برد، به پیشانیاش فشرد و سپس آن را روی میزِ غذاخوری برگرداند.
ونسان لورن و دیگران نیز به پیروی از او همین کار را کردند.
سپس، کمرشان را صاف کردند، با دستِ راست به سمتِ چپِ سینهشان کوبیدند و با هم فریاد زدند: «جنگ! جنگ! جنگ!»
همزمان با فریادِ هماهنگِ آنها، لومیان تغییرِ نامحسوسی در فضای اتاق حس کرد، گویی از شور، هیجان و اشتیاق لبریز شده بود.
این فضا به اعضای سازمانِ صلیبِ آهنوخون سرایت کرد، قلبها و ذهنهایشان را به هم پیوند داد و کاری کرد که احساس کنند برادرانِ واقعیاند.
حتی بدونِ اینکه تحتِ تأثیرِ هیچ ناهنجاری یا افکارِ متعصبانهای قرار بگیرد، لومیان بیاختیار تحتِ تأثیرِ محیط و فضا قرار گرفت. موجی از هیجان را در خود حس کرد.
پیش از این از آیینِ ورودِ سازمانِ صلیبِ آهنوخون انتقاد کرده بود که فاقدِ رازآلودی است و در حد و اندازههای عنوانِ یک سازمانِ سرّی نیست. حالا فهمید که فقط از نظرِ کیفی با سازمانِ سپیدهدم تفاوت دارد.
گذشته از این، بخشِ رازآلودترِ ماجرا همان شبزندهداری در پلاکِ ۱۳ بلوارِ بازار بود.
گاردنر مارتن با دستِ راستش اشاره کرد و فاوستینو، آلبوس و دیگران را واداشت تا متوقف شوند و سکوت کنند.
دوباره لبخند زد و گفت: «بیایید به برادرِ جدیدمون، لومیان لی، خوشامد بگیم!»
این بار از نامِ واقعیِ لومیان استفاده کرد که نشان میداد سازمانِ صلیبِ آهنوخون از وضعیتِ اعضایش بهخوبی آگاه است.
اعضای سازمانِ صلیبِ آهنوخون، از جمله ناظر اولسن، یکی پس از دیگری دست زدند. لومیان برخاست و یک جام شرابِ سرخ برای خودش ریخت و آن را به نشانهٔ احترام یکنفس سر کشید.
این کار ویژگیهای او را بهعنوانِ مشتریِ ثابتِ میخانهٔ کهنه بهخوبی نشان میداد.
گاردنر در حالی که مینشست گفت: «خیلی خوبه. ما همه برادریم. نیازی به تعارف نیست.» در حالی که فاوستینو بشقابها را پخش میکرد و نان میبرید، گاردنر لبخند زد و ادامه داد: «من قبلاً تاریخچه و فلسفهٔ سازمانِ صلیبِ آهنوخونمون رو توضیح دادم. حالا بیایید در موردِ کاری که میخوایم بکنیم حرف بزنیم.»
لبخندش محو شد و چهرهاش جدیتر.
«مهمترین چیزی که همیشه براش تلاش کردیم، سرنگونیِ دولتِ فعلی، تأسیسِ کشوری تحتِ حاکمیتِ فرابشران و دگرگون کردنِ این دنیاست. برای این کار، مدام در حالِ نقشهکشیدن و آزمایش بودیم. شاخههای متعددی از سازمان رو تأسیس کردیم تا برای آشوب آماده بشیم.
«بهطورِ خاص، در موردِ خودم، من از شرکتها و باندها استفاده میکنم تا کارگرانِ اسکله، کارگرانِ ساختمانی، باربران، کارگرانِ ساده و عملههای محلهٔ بازار رو کنترل کنم. در صورتِ لزوم، میذارم بریزن تو خیابونها و با استفاده از سنگرها با پلیس و ارتش بجنگن.»
لومیان اخم کرد و با گیجی پرسید: «مگه نمیگن فرابشران اساساً با آدمهای عادی فرق دارن؟ فرابشران برتر از آدمهای عادیان. چرا کنترل و استفاده از کارگران باید یه هدف باشه؟»
به نظرش کنایهآمیز میآمد که فلسفه و اقداماتِ سازمانِ صلیبِ آهنوخون کاملاً با هم در تناقض بود.
هرچند این موضوع میتوانست عادی تلقی شود—مفاهیم مفاهیم بودند و شعارها شعار—و نمیشد آنها را با واقعیت برابر دانست، اما گاردنر مارتن همیشه میتوانست بعداً به این مسائل بپردازد. درست نبود که حرفهایش تنها چند ثانیه بعد با خودش در تناقض باشد.
اگر تازه به این سازمانِ سرّی نپیوسته بود، لحنِ لومیان از این هم تمسخرآمیزتر میشد.
گاردنر مارتن پوزخند زد.
«خیلی تیزبینی. متوجهِ مشکلِ خیلی مهمی شدی.
«قبل از این، فقط آلبوس به این موضوع اشاره کرده بود. بقیه خیلی طبیعی پذیرفتنش.»
یعنی نه تنها از آدمهای عادی برای ایجادِ آشوب استفاده میکنه، بلکه نیتهای دیگهای هم داره؟ لومیان سرش را چرخاند تا نگاهی به آلبوس بیندازد که لبهٔ میزِ غذاخوری نشسته بود. متوجه شد که طرزِ نشستنِ مردِ جوانِ موقرمزرنگ کاملاً راحت و بیقید است. پای راستش را روی پای چپ انداخته بود و مدام مچِ پایش را تکان میداد.
گاردنر مارتن بهسادگی توضیح داد: «اول باید یه چیزی رو درک کنی. چرا اون ایزدان کلیساها رو تأسیس کردن و آموزههاشون رو گسترش دادن؟
«احتمالاً حرفِ "خدا جهان رو دوست داره" رو باور نمیکنی. اگه اونا واقعاً عشقی داشتن، محلهٔ بازار اینطوری نمیشد و اینتیس اینهمه ولگرد نداشت.»
لومیان با این حرف موافق بود. سر تکان داد و حرفِ افسرِ فرمانده را قطع نکرد.
گاردنر مارتن لبخند زد و گفت: «ما بر این باوریم که ایزدان به مؤمنان نیاز دارن و تو این چند قرن این موضوع رو ثابت کردیم.»
«هرچی مردمِ عادیِ بیشتری رو تحتِ تأثیر قرار بدیم، منابعِ بیشتری برای ترسوندنِ کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی و کلیسای خدای بخار و ماشین داریم. این کار حمایتشون از دولتِ فعلی رو ضعیف میکنه و شانسِ ما رو تو شورشها بالا میبره.
«در نهایت، این تبدیل به اهرمِ فشارِ مهمی میشه تا مجبورشون کنیم با ما کنار بیان، اگه نگیم علناً ازمون حمایت کنن.»
«همهشون فقط اهرمِ فشارن...» چشمانِ لومیان سوسو زد.
آدمهایی که میشناخت و با آنها سروکار داشت، افرادی متمایز بودند—خانوادههایی بیهمتا.
گاردنر مارتن آهی کشید.
«اگه میخوایم کارگرا و شهروندای بیشتری رو کنترل کنیم، به همکاریِ دولت و مجلسِ ملی نیاز داریم.
«من همیشه میدونستم اوگ آرتوآ چه جور آدمیه و چه نیروهایی پشتشن، اما بازم تصمیم گرفتم از نامزدیاش برای مجلس حمایت کنم. میدونستم که ناگزیر آشوبِ زیادی تو محلهٔ بازار به پا میکنه. چون با مجلسِ ملی و دولت در ارتباط بود، هرچی بدتر عمل میکرد، آدمای بیشتری به سمتِ ما کشیده میشدن. متأسفانه، این آشغال فقط چند روز بعد از انتخاب شدن ترور شد.»
پس برای همینه که باندِ ساوآ از اوگ آرتوآ حمایت میکنه... فکر میکردم یه خدای پلید پشتتونه و خدایانِ پلید همهشون از اوگ آرتوآ حمایت میکنن... لومیان تازه فهمید.
بدونِ توضیحِ شخصیِ گاردنر مارتن و درکِ درست از فلسفهٔ سازمانِ صلیبِ آهنوخون، لومیان هرگز نمیتوانست نیاتِ واقعیِ این سازمانِ سرّی را از حمایتِ نامزدیِ اوگ آرتوآ برای مجلس درک کند.
گاردنر مارتن جمعبندی کرد: «برای همین، تو محلهٔ بازار، ما به اسکلهها، مخازن، انبارها، شرکتهای باربری و شرکتهای ساختوساز اهمیتِ زیادی میدیم. هدفِ باندِ ساوآ اینه که با آدمای مختلف در ارتباط باشه و اطلاعاتِ حیاتی جمعآوری کنه، و در عین حال به بودجهٔ سازمان هم کمک کنه.
«طبیعتاً، باندها ابزارِ حیاتیای برای کنترلِ آدمای عادی هم هستن.»
جای تعجب نیست که اینهمه منابع رو خرجِ باندِ ساوآ کرده... لومیان نگاهی به بلکِ «دستکشِ خونین» انداخت که قیافهای جدی به خود گرفته بود. در دل او را مسخره کرد که بازیگرِ بهتری از خودش است.
مگه حرفای رئیس رو هزار بار نشنیدی؟ پس چرا هنوز اینقدر با دقت گوش میدی؟
آلبوس رو ببین، یه بند داره میخوره و مینوشه و پاشو تکون میده.
پس از آنکه لومیان سر تکان داد، گاردنر مارتن جرعهای شرابِ سرخ نوشید و گفت: «یه کارِ دیگهای هم که داریم میکنیم، کاوش تو زیرزمینه تا ورودیِ تریرِ دورانِ چهارم رو پیدا کنیم.»
لومیان بیاختیار نگاهی به ناظر اولسنِ ساکت انداخت.
مردِ درازاندام که شبیهِ خرسی گرسنه به نظر میرسید، داشت استیکِ نیمپزی را برش میزد و گوشتِ آبدارش را میبلعید.
چشمانِ لومیان چند بار گردنِ اولسن را کاوید، اما هیچ نشانی از بخیه در آن نبود.
یعنی ممکنه اون حالتی که فقط سر و ستونِ فقرات داشت، صرفاً توهمی باشه که با یه قدرتی ساخته شده؟ لومیان با خود فکر کرد.
با این حال، این با افسانهٔ بندرِ بنسی همخوانی داشت!
یا اولسن درکِ عمیقی از اتفاقاتِ غیرمنتظرهٔ بندرِ بنسی داره، یا جای دیگهای با هیولاهای مشابهی روبهرو شده...
حتی اگه توهم هم باشه، نمیتونه چیزی باشه که از خودش درآورده. حتماً بر اساسِ تجربه و دانشِ خودشه...
خانمِ شعبدهباز گفت بیشترِ حرفاش احتمالاً راسته. حتی شک داشت که دلیلِ ناپدید شدنش تو اون چند ماه، ورودش به تریرِ دورانِ چهارم بوده باشه...
کجا با هیولایی روبهرو شده که فقط سر و ستونِ فقرات داشته؟
اگه قبلاً واردِ تریرِ دورانِ چهارم شده، پس چرا گاردنر مارتن هنوز دنبالِ ورودیشه؟ یعنی شکِ خانمِ شعبدهباز اشتباه بوده؟ افکارِ لومیان به سرعت میچرخید و پشتسرهم حدس میزد.
نگاهی به گاردنر مارتن انداخت و با گیجی پرسید: «چرا دنبالِ ورودیِ تریرِ دورانِ چهارم میگردید؟»
گاردنر مارتن نیشخندی زد.
«برای بقیهٔ فرابشران، اونجا یه جهنمه، یه مغاک. بلاییه که نمیتونن بهش نزدیک بشن، اما برای شکارچیان، یه گنجینهٔ عظیمه.
«و سازمانِ صلیبِ آهنوخونِ ما هم بیشتر از فرابشرانِ مسیرِ شکارچی تشکیل شده.»
«یه گنجینه؟» لومیان به یادِ درختِ سایه و دریای نامرئیِ شعلههایی افتاد که توانسته بود بخشی از ریشههای درخت را بسوزاند.
گاردنر مارتن با لحنی جدی ادامه داد: «نمیدونم چقدر از تاریخِ دورانِ چهارم میدونی، اما میتونم بهت بگم که تو اون دوران، ایزدان روی زمین راه میرفتن و فرشتگان مدام ظاهر میشدن. اون زمان به عصرِ خدایان معروف بود.
«تو قارهٔ شمالی، در طولِ عصرِ خدایان سه کشورِ قدرتمند وجود داشت و یکی از اونا امپراتوریِ تودور بود. پایتختش، تریر، به زیرِ زمین فرو رفته بود.
«امپراتورِ امپراتوریِ تودور، آلیستا تودور، به امپراتورِ خون معروف بود. اون خدای راستینی بود که مسیرِ شکارچی رو در دست داشت!
«اون تو یه نبردِ خدایان کشته شد. بقایاش تو تریرِ دورانِ چهارمه!»
بقایای امپراتورِ خون تودور؟ لومیان فوراً برخی از مطالبِ کتابهای جادوی اورور را به یاد آورد. اورور چندان در تاریخِ دورانِ چهارم عمیق نشده بود و تنها شناختی کلی از آن داشت. او از امپراتوریِ سلیمان، امپراتوریِ ترانسوست و امپراتوریِ تودور نام برده بود. همچنین به القابی چون امپراتورِ خون، امپراتورِ شب، امپراتورِ جهانِ زیرین، امپراتورِ سیاه و جنگِ چهار امپراتور اشاره کرده بود.
طبقِ توصیفِ اورور، امپراتورِ خون به اندازهٔ یک ایزد قدرتمند بود.