چپتر 285: قاعده
چپتر 285: قاعده
بقایای امپراتورِ خون، بقایای یه ایزد... یعنی ویژگیِ فرابشریِ ردهٔ ۰ رو تو خودش داره؟ جای تعجب نیست که سازمانِ صلیبِ آهنوخون خوابِ ورود به تریرِ دورانِ چهارم رو میبینه...
ولی این چه ربطی به من داره؟ من بهعنوانِ یه ردهٔ ۷، حتی جرئت نمیکنم به نیمهخدا شدن فکر کنم. ارتقا به ردهٔ ۶، یعنی توطئهگر، فعلاً اصلاً تو برنامههام نیست. تمامِ تمرکزم فقط روی هضمِ معجونِ آتشافروزه. مگه بیکارم که بشینم به ردههای بالا یا چیزای مربوط به ایزدان فکر کنم!
تازه، خانمِ شعبدهباز هشدار داده بود که اینجور چیزا همیشه اثرهای منفی دارن. نوچ، اثرهای منفیِ مربوط به الوهیت راحت میتونن منو به کشتن بدن...
لومیان که دانشِ گستردهای دربارهٔ سطوحِ بالای علومِ غریبه داشت، از تحریکِ گاردنر مارتن هیچ یکه نخورد. افکار در ذهنش میدویدند و در دل پوزخند میزد.
به گاردنر مارتن نگاه کرد و معصومانه پرسید: «اگه تریرِ دورانِ چهارم واقعاً بقایای امپراتورِ خون، تودور، رو تو خودش داره، چرا کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی و کلیسای خدای بخار و ماشین اونو نبردن و گذاشتن برای سازمانِ صلیبِ آهنوخونِ ما؟
«حتی اگه فقط شکارچیها بتونن به سلامت وارد بشن، با اون منابعی که اونا دارن، پرورش دادنِ یه شکارچیِ ردهبالا فقط مسئلهٔ زمانه. دورانِ پنجم بیش از ۱۳۰۰ ساله که پابرجاست.»
گاردنر مارتن دو ثانیه ساکت ماند و بعد جواب داد: «عواملِ دیگهای اونا رو محدود میکنه، اما برای ما مشکلی پیش نمیاره.
«وقتی ورودیِ تریرِ دورانِ چهارم رو پیدا کردیم، همهٔ جزئیات رو بهتون میگم.»
این همون معنی رو نمیده که: «نمیدونم چرا، ولی باید شانسمون رو امتحان کنیم»؟ اوه، شاید سرکرده دلیلش رو میدونه، ولی میترسه اگه بگه ما رو بترسونه. نمیتونه مستقیم به اعضای حاضر بگه که خطرهای زیادی زیرِ زمین پنهانه که حتی ایزدان هم نمیتونن حلشون کنن—از همون نوعی که برای مهروموم کردنش باید یه تریرِ دیگه روی ویرانههای دورانِ چهارم بسازن. برای همینه که اون دو تا کلیسا تلاشی برای ورود نمیکنن. هه هه، کی جرئت میکنه بره زیرِ زمین وقتی هنوز بدجوری تباه نشده؟ لومیان تمامِ تلاشش را کرد تا نگاه و حالتِ بدنش را مهار کند و هیچ نشانی از برتریجویی بروز ندهد.
در مقایسه با اعضای سازمانِ صلیبِ آهنوخون که آنجا بودند، اینکه او درکِ نسبی و مختصری از وضعیتِ زیرِ زمین داشت و دریای نامرئیِ آتش، درختِ سایه و دخمههای عجیبوغریب را دیده بود، واقعاً به او صلاحیتِ برتری میداد.
البته اصلاً خبر نداشت که افسرِ فرمانده گاردنر مارتن و ناظر اولسن تا چه حد از اوضاعِ زیرِ زمین آگاهاند.
شاید دومی، که گمان میرفت به تریرِ دورانِ چهارم وارد شده باشد، رازهای بیشتری میدانست.
گاردنر مارتن دیگر بحثِ امپراتورِ خون و دورانِ چهارم را ادامه نداد. در عوض، رو به لومیان کرد و پرسید: «این روزا چیزی لازم داری؟»
اوه، میخوای مزایای عضویت رو پخش کنی؟ روحیهٔ لومیان بالا رفت و با لحنی صادقانه جواب داد: «من به یه شیءِ رازآلود با ویژگیهای خاص نیاز دارم تا کمبودم رو تو قدرتهای فرابشری جبران کنه.
«و اگه شیءِ رازآلودِ مناسبی در دسترس نیست، شاید بتونید... موادِ فرابشریِ مربوط به اونو برام فراهم کنید. سعی میکنم یه صنعتگر پیدا کنم تا برام بسازدش.»
نزدیک بود اصطلاحِ «ویژگیهای فرابشری» را به زبان بیاورد، اما پس از مکثی، با تظاهر به شرمندگی، بهسرعت آن را به «موادِ فرابشری» تغییر داد.
گرچه در گردهماییهای علومِ غریبهٔ تریر مردم اغلب از ویژگیهای فرابشری حرف میزدند، اما معمولاً منظورشان ترکیبِ دو مادهٔ اصلیِ معجون بود.
البته برخی از مدتها پیش پی برده بودند که فرابشران نیز خود موجوداتی فرابشریاند که میتوانند موادِ لازم برای ساختِ معجون را تولید کنند؛ چیزی که به قانونِ فناناپذیریِ ویژگیهای فرابشری اشاره داشت.
معمولاً اشارهٔ لومیان به ویژگیهای فرابشری شک یا توجهی برنمیانگیخت، اما او باید احتیاط میکرد تا سوءظنِ توطئهگری مثلِ گاردنر مارتن را بیدار نکند.
آلبوس درحالیکه پاهایش را روی هم انداخته بود و تکان میداد، لومیان را مسخره کرد: «هه، واقعاً روت میشه همچین چیزی بخوای؟»
حتی پارسیفال، ونسان لورن و بقیه هم حالتِ عجیبی به چهره گرفتند.
هیچکدامشان هنگامِ پیوستن به سازمانِ صلیبِ آهنوخون جرئت نکرده بودند چنین درخواستِ جسورانهای بکنند.
لومیان بیآنکه جا بزند، با پوزخند جوابِ آلبوس را داد: «چرا که نه؟ من مثلِ بعضی آشغالا نیستم که لیاقتِ یه پاداش رو نداشته باشن. چیزی رو که سازمان امروز بهم میده، تو آینده دهبرابر پس میدم!»
آلبوس با شتاب پای راستش را پایین آورد و با خشمی آتشین به لومیان خیره شد؛ کاملاً مشخص بود که از این جواب خوشش نیامده است.
بقیه نیز، بهجز فاوستینو که رفتارِ پیشخدمتگونهاش را حفظ کرده بود، نارضایتیِ خود را نشان دادند.
کنایهٔ تندوتیزِ لومیان شاملِ حالِ آنها هم شده بود.
گاردنر مارتن مداخله کرد و درحالیکه به لومیان لبخند میزد، گفت: «کافیه. من بهعنوانِ افسرِ فرمانده باید منصف باشم. الان نمیتونم بهت یه شیءِ رازآلود بدم، چون بقیه اعتراض میکنن. اما نگران نباش؛ سازمانِ صلیبِ آهنوخونِ ما خسیس نیست. وقتی چند تا مأموریت رو تموم کنی و به اندازهٔ کافی شایستگی به دست بیاری، چند تا شیءِ رازآلود در اختیارت میذارم تا از بینشون انتخاب کنی.»
«در ضمن، قبل از هر مأموریت، اشیاءِ رازآلودِ مناسبی موقتاً در اختیارِ اعضای شرکتکننده قرار میگیره تا امنیتشون و انجامِ مأموریت تضمین بشه.»
لومیان سر تکان داد و این پاسخ را پذیرفت. انتظارِ چندانی نداشت، اما باز هم درخواستش را مطرح کرده بود تا شاید گاردنر مارتن سرِ ذوق باشد و سخاوتمندی به خرج دهد.
گاردنر مارتن پس از تأملی کوتاه افزود: «به رنه اطلاع میدم که مساعدهای که گرفتی پاداشِ من به تو بوده. در آینده همچنان سهمت رو از تالارِ رقصِ نسیم میگیری.»
لومیان که شادیاش را پنهان نمیکرد، گفت: «ممنونم، جنابِ افسرِ فرمانده.»
این یعنی هدیهٔ ورودش به سازمان ۱۲٬۰۰۰ ورلدور بود؛ مبلغِ قابلتوجهی به حساب میآمد.
بنابراین، بیشترِ پولی که برای ارتقا به آتشافروز خرج کرده بود، از «تأمینِ مالیِ» سازمانِ سپیدهدم و سازمانِ صلیبِ آهنوخون به دست آمده بود. سپاسگزاریاش واقعی بود، چرا که خودش کمتر از یکسومِ هزینهها را پرداخته بود.
گاردنر مارتن تکهای از استیکِ نیمپزش را برید، جوید و قورت داد و سپس پرسید: «سؤالِ دیگهای هست؟»
لومیان عمداً پرسید: «چطور میتونم سریع روی معجونِ آتشافروز مسلط بشم؟»
میخواست ببیند آیا روشِ ایفای نقش در سازمانِ صلیبِ آهنوخون دانشی عمومی است یا نه.
گاردنر مارتن خندید و جواب داد: «سؤالِ خیلی خوبیه.
«برای تسلط روی معجون، باید از اسمش شروع کنی. بهش نزدیک بشو، درکش کن و تجسمش کن. علاوه بر این، باید پندی بهت بدم: شعلهها هم میتونن دیگران رو خاکستر کنن و هم به خودت آسیب بزنن.»
لومیان با دقت گوش داد و درکی کلی از اوضاع به دست آورد.
سازمانِ صلیبِ آهنوخون تفسیرِ دقیقِ روشِ ایفای نقش را از اعضای عادی پنهان میکرد و برای راهنماییشان، بیآنکه همهچیز را فاش کند، از توصیفاتِ مبهم، مقررات، هشدارها و پندها بهره میگرفت.
این رویکرد به اعضای عادی اجازه میداد تا از خطراتِ خاصی دور بمانند و در عین حال، با نزدیک ماندن به نامِ معجون، رفتهرفته به بینشهایی دست یابند. آنها میتوانستند سرعتِ پیشرفتشان را بالا ببرند، اما نمیتوانستند اصلِ ایفای نقشی را که بیشتر برای خودشان مناسب بود، کاملاً درک کنند.
به عبارتِ دیگر، «مسلط شدن» بر معجون برای آنها از فرابشرانِ آزاد آسانتر بود و میتوانستند در مدتزمانِ کوتاهتری ارتقا یابند. با این حال، بهجز افرادِ بااستعداد، کسانی که صرفاً به الزاماتِ ایفای نقش میچسبیدند، با فرابشرانی که روشِ ایفای نقش را میدانستند قابلقیاس نبودند.
لومیان حدس میزد که تنها زمانی روشِ کاملِ ایفای نقش را یاد میگیرد که به درجهداری برسد و توجهِ بیشتری از سوی سازمانِ صلیبِ آهنوخون جلب کند.
باور داشت چنین سازمانِ سرّیای که قرنها قدمت دارد، حتماً روشِ ایفای نقش را در اختیار دارد.
در مقابل، خانمِ شعبدهباز از انجمنِ تاروت پیش از این دانشِ گسترده و سطحبالایی از علومِ غریبه، از جمله روشِ ایفای نقش را به او داده بود.
در موردِ آقای کِی، لومیان مطمئن نبود که آیا او به دلیلِ غرق شدن در نیایشها و کارهایش آموزشِ این روش را فراموش کرده، یا اینکه باور داشته لومیان بهطورِ طبیعی در سازمانِ صلیبِ آهنوخون با آن روبهرو میشود و افشای زودهنگامِ این دانش ممکن است او را در خطرِ لو رفتن قرار دهد.
آلبوس برای تحریکِ لومیان طعنه زد: «آتشافروز یعنی فقط آتیش به پا کردن! کافیه بری ساختمونِ مجلسِ ملی و اونجا رو به آتیش بکشی. تو چشمبههمزدنی روی معجون مسلط میشی.»
لومیان پوزخند زد و جواب داد: «من یه آتشافروزم، نه یه مجرمِ آتیشزن. آتیشسوزیهای بیمعنی فقط به خودم آسیب میزنه.»
آلبوس پوزخند زد: «از کجا میدونی بیمعنیه؟ خودِ سوزوندن یعنی معنی.»
لومیان نوچ کرد.
«پس چرا موهای تو رو هم نسوزونم؟»
پس از مدتی بحث و جدل، گاردنر مارتن در گفتوگوی آنها که هر لحظه بیمعنیتر میشد و به توهینِ شخصی تنه میزد، مداخله کرد.
لومیان مسیرِ بحث را تغییر داد تا از میزانِ آگاهیِ سازمانِ صلیبِ آهنوخون دربارهٔ محیطِ زیرزمینی سر در بیاورد.
«چند وقت پیش رفتم دخمهها و حس کردم یه چیزی اونجا میلنگه، اما نتونستم بفهمم چیه. جنابِ افسرِ فرمانده، شما چیزی در این باره میدونید؟»
گاردنر مارتن نگاهی به ناظر اولسن که کنارش بود انداخت و سرانجام جواب داد: «این موضوع هیچ ربطی به اقداماتِ ما نداره. نیازی نیست بدونی.
«فقط میتونم بگم خطری که اونجا کمین کرده، به اندازهٔ خطرِ تریرِ دورانِ چهارم جدیه.»
لومیان متفکرانه سر تکان داد و در حالی که از غذاهای لذیذ لذت میبرد، به پرسیدنِ سؤالاتش ادامه داد.
در این میان، متوجه شد که ونسان لورن نسبتاً ساکت مانده است. پارسیفال و بلکِ «کفدستِ خونین» خوشبرخورد بودند اما با احتیاط حرف میزدند و اطلاعاتِ ارزشمندِ چندانی بروز نمیدادند. فاوستینو هم بیشتر شبیه به پیشخدمتها رفتار میکرد تا عضوِ رسمیِ یک سازمانِ سرّی.
تنها آلبوس با آن موهای سرخِ تیرهاش بود که با وجودِ حرفهای بدخواهانه و تمسخرآمیزش، دیدگاههای مفیدی به لومیان میداد.
تا ساعتِ ۱۰ شب، مراسمِ معارفه به پایان رسید و لومیان آخرین نفری بود که خیابانِ فوارهها، پلاکِ ۱۱ را ترک کرد و سوارِ کالسکهٔ متعلق به تالارِ رقصِ نسیم شد.
وقتی کالسکه به راه افتاد، لومیان نگاهی به صندلیِ روبهرویش انداخت و دلش ریخت. در لحظهای نامعلوم، شخصِ دیگری به او ملحق شده بود؛ ناظر اولسن که شبیه به خرسی گرسنه به نظر میرسید.
همان تاجری که نقشِ هیولای زیرزمینی را بازی میکرد!