چپتر 286: غیببینی با آینهٔ جادویی
چپتر 286: غیببینی با آینهٔ جادویی
اولسن بیاعتنا به حالتِ پرتنشِ لومیان، با صدایی بم و خشدار گفت: «طبقِ سنت، بهعنوانِ ناظر باید خصوصی باهاتون صحبت کنم.»
لومیان آهِ آسودگی کشید و پرسید: «دربارهٔ چی؟»
اولسن چمدانِ کوچکِ قهوهایرنگش را کنارِ پای چپش گذاشت.
«اگه موردِ مشکوکی دربارهٔ افسرِ فرماندهتون، گاردنر مارتن، یا هر اتفاقِ غیرعادیِ دیگهای دیدید، فوراً به من گزارش بدید.»
همینه دیگه. فقط در صورتی یه جا خالی میشه که بلایی سرِ سرکرده بیاد...
لومیان با تهمایهای از تمسخر در دل گفت و سپس پرسید: «چطور باهاتون تماس بگیرم؟»
اولسن به چشمانِ لومیان چشم دوخت و گفت: «اطلاعات رو تو زیرزمینِ پلاکِ ۱۳ بلوارِ بازار بذارید.»
پلاکِ ۱۳ بلوارِ بازار... سازمانِ صلیبِ آهنوخون واقعاً به اون ساختمونِ سوخته ربط داره... اولسن شاید واردِ تریرِ دورانِ چهارم شده باشه و احتمالاً حسابی آلوده شده. یعنی راهی داره که از ناهنجاریِ پلاکِ ۱۳ بلوارِ بازار بهرهبرداری کنه؟
لومیان شبِ گذشته را به یاد آورد و حس کرد ناظر اولسن حتی از افسرِ فرمانده گاردنر مارتن هم مرموزتر است.
شک داشت که اولسن مخفیانه حرکاتش را در پلاکِ ۱۳ بلوارِ بازار زیرِ نظر داشته است. گاردنر مارتن بهوضوح تمایلی نداشت جز در مواقعِ ضروری واردِ آنجا شود.
با در نظر گرفتنِ آتشسوزیِ پلاکِ ۱۳ بلوارِ بازار در بیش از یک دههٔ پیش، آقای کِی اشاره کرده بود که سازمانِ صلیبِ آهنوخون در سالهای اخیر از دیگر سازمانهایی که به آن موجود باور داشتند فاصله گرفته است. خانمِ شعبدهباز هم گفته بود که آیینِ شبزندهداریِ فعلی آزمونِ معمولِ سازمانِ صلیبِ آهنوخون نیست. لومیان در ذهنش توالیِ ناقص و مبهمی از رویدادها را کنارِ هم چید.
او باور داشت که پلاکِ ۱۳ بلوارِ بازار را سازمانِ صلیبِ آهنوخون نسوزانده است. با این حال، آنها بعداً رازِ آن مکان را کشف کرده و دچارِ فسادِ مربوط به آن شده بودند، که این امر ناهنجاری را بیدار کرده بود.
البته ممکن بود قضیه برعکس باشد: شاید برخی از اعضای سازمانِ صلیبِ آهنوخون در جای دیگری آلوده شده بودند و این به آنها اجازه داده بود ناهنجاریِ پلاکِ ۱۳ بلوارِ بازار را درک کنند.
لومیان در تأیید سر تکان داد و گفت: «بسیار خوب.»
لومیان در حالی که ذهنش پر از سؤال بود، با چهرهای سردرگم رو به ناظر اولسن کرد و پرسید:
«اون تاجری که تو معادنِ آلبرت دیدم واقعاً خودتون بودید؟ سرتون میتونه از بدنتون جدا بشه و مستقل زنده بمونه؟ یا اون فقط توهمی بود که شما ساختید؟»
اولسن خندهای خشدار کرد و پاسخ داد: «تصادفاً، بهعنوانِ ناظر، سه چیز هست که باید بهتون بگم. اول اینکه، چیزی که چشمها میبینن ممکنه حقیقت نداشته باشه. دوم اینکه، ما در نهایت واردِ تریرِ دورانِ چهارم میشیم. این یه ناگزیریه. و سوم اینکه، بهراحتی به حرفِ دیگران اعتماد نکنید.»
بهراحتی به حرفِ دیگران اعتماد نکنید... جالبه. یعنی باید حرفِ اولت رو باور کنم؟ چیزی که تو معادنِ آلبرت دیدم واقعاً حقیقت داشت؟ هه هه، عیبی نداره جلوی من از ناگزیری حرف بزنی، اما آیا ترمیبوروس تحملش میکنه؟
لومیان اینها را در ذهن مرور کرد و جلوی میلش را برای گذاشتنِ دستِ راست روی سینهٔ چپش گرفت.
لومیان با دیدنِ اینکه اولسن دوباره چمدانِ کوچکِ قهوهایرنگ را برداشت، بیاختیار پرسید:
«تو اون چیه؟ چرا همهش با خودتون میبریدش؟»
اولسن لبخند زد.
«اگه جای شما بودم، دعا میکردم هیچوقت جوابش رو نفهمم.»
با این حرف، ناظر اولسن درِ کالسکه را باز کرد و به درونِ تاریکی پرید و بیدرنگ ناپدید شد، بیآنکه مانندِ زمانِ ورودش عمداً خود را پنهان کند.
لومیان زیرِ لب زمزمه کرد: «چقدر مرموزبازی درمیاره...»
با کالسکه به محلهٔ پرهیاهوی بازار برگشت و جلوی وسوسهٔ شتافتن به مسافرخانهٔ خروسِ زرین یا خانهٔ امن در خیابانِ روپوشسفیدها را گرفت تا با پیامرسانِ خانمِ شعبدهباز تماس نگیرد و پذیرشِ رسمیاش در سازمانِ صلیبِ آهنوخون را گزارش ندهد. در عوض، راهیِ تالارِ رقصِ نسیم شد.
نگرانیاش بیشتر شد، زیرا شک داشت که اعضای فریبکارِ سازمانِ صلیبِ آهنوخون ممکن است از حالتِ آسودهاش سوءاستفاده کنند تا به نظارتِ نهایی و مخفیانهٔ خود ادامه دهند.
هرچند آنها نمیتوانستند پیامرسانِ خانمِ شعبدهباز را پیدا کنند، اما لومیان بهخوبی میدانست که بازگشت به اتاقِ ۲۰۷ یا خانهٔ امن در این زمان کارِ عاقلانهای نیست؛ این کار قطعاً شک و سوءظن برمیانگیخت.
لومیان پشتِ پیشخوانِ بار نشست و یک لیوان کِرش سفارش داد. همانطور که از نوشیدنیاش لذت میبرد، غرقِ تماشای آواز و رقصِ پرشورِ روی صحنه شد.
ژنا آن شب مرخصی داشت و اجراکنندگانِ امشب دو خوانندهٔ زنِ پرزرقوبرقِ دیگر و یک خوانندهٔ مردِ زیرزمینی بودند که به ترانههای پرانرژیاش شهرت داشت.
...
محلهٔ تپه، بیرونِ صومعهٔ درهٔ عمیق.
ژنا که نیمنقابی نقرهایسفید بر چهره داشت، با نگرانی به فرانکا که لباسِ آدمکشها را پوشیده بود، نگاه کرد.
«امشب قراره چیکار کنیم؟
«نگو که تو فکرِ نفوذ به صومعه برای تحقیقی؟»
فرانکا بهشدت مخالفت کرد و گفت: «معلومه که نه! صومعهٔ درهٔ عمیق یکی از معروفترین صومعههای کلیسای خدای بخار و ماشینه. اونا فرابشرانِ قدرتمندی دارن و اشیاءِ رازآلودی رو که راهبانِ صنعتگر ساختن، اونجا مخفی میکنن. با تواناییهای ما، فقط خودمون رو تو تله میندازیم... یا حتی بدتر.»
فرانکا نتوانست جلوی پرسه زدنِ افکارش را بگیرد.
شایعاتی شنیده بود مبنی بر اینکه هرچند راهبانِ صومعه تمرکزشان بر بخار و ماشین بود و ازدواج نمیکردند یا بچهدار نمیشدند، اما این بدان معنا نبود که از رابطهٔ جنسی با دیگران پرهیز میکردند.
کلیسای خدای بخار و ماشین چنین روابطی را ممنوع نکرده بود!
برخی میگفتند بعضی از راهبان گهگاه برای رفعِ خستگی سراغِ دخترانِ خیابانی میرفتند و برخی دیگر با همکارانشان یا مردانِ تنفروش سر و سِر داشتند.
البته شمارِ زیادی هم بودند که شیفتگیِ عجیبی به ماشینآلات داشتند یا واقعاً تمریناتِ ریاضتکشانه را میگذراندند و میتوانستند خود را مهار کنند.
البته تریریها عادت داشتند این شایعات را با خیالاتِ خودشان شاخوبرگ بدهند و در آنها اغراق کنند. احتمالاً حقیقت فرسنگها با این حرفها فاصله داشت. فرانکا کاملاً باورش نمیشد، اما نمیتوانست کاملاً هم ردش کند.
معتقد بود شاید بعضی راهبان چنین تمایلاتی داشته باشند، اما احتمالاً در اکثریت نبودند. با این حال، نفوذ به صومعه بهعنوانِ فرابشرِ آزاد خطرناک بود. ممکن بود تصادفاً با ماشینآلات کشته شوند، بهعنوانِ نمونهٔ آزمایشگاهی مورد استفاده قرار گیرند، یا بازیچهٔ دستِ چند راهبِ خاص شوند. شانسِ موفقیت ناچیز بود.
خلاصه، چه مرد و چه زن، هر کسی که پایینتر از ردهٔ ۴ بود یا اعتمادبهنفسِ کافی نداشت، باید فکرِ نفوذ به صومعهٔ درهٔ عمیق را از سر بیرون میکرد.
فرانکا از زیرِ کلاهِ ردایش لبخندی زد و با خوشخلقی توضیح داد: «امروز منطقه رو گشتیم، اما هیچ سرنخی پیدا نکردیم. ولی یه جا هست که هنوز بررسی نکردیم.»
ژنا لحظهای فکر کرد و پرسید: «همون معدنِ سنگِ درهٔ عمیق؟»
فرانکا با پوزخندی تأیید کرد: «درسته. امشب به اونجا نفوذ میکنیم و یه گشتی میزنیم.»
در حقیقت، انتظار نداشت چیزی پیدا کنند، چون فرابشرانِ رسمی احتمالاً تحقیقاتشان را تمام کرده بودند. فرانکا میخواست ژنا را در این فرایند راهنمایی کند و او را با چنین اموری آشنا سازد.
ژنا بهآرامی سر تکان داد: «باشه.»
فرانکا این را فرصتی برای آموزش دید: «قبل از اینکه رسماً نفوذ کنیم، باید یه سری کارهای مقدماتی انجام بدیم.»
«برای آدمکشها، مسئله آشنایی با محیط، جمعآوریِ اطلاعات و بررسیِ مکانها و مسیرهاست. اما ساحرهها باید از قبل غیببینی کنن.»
با این حرف، آینهای بهاندازهٔ کفِ دست را که همیشه همراه داشت، بیرون آورد.
ژنا فوراً حواسش را جمع کرد.
مدتها بود که تواناییهای ساحرهها در ارتباط با آینه برایش جذابیت داشت.
پیش از این، وقتی اوگ آرتوآ را ترور کرده و به مسافرخانهٔ خروسِ زرین گریخته بود، فرانکا شنید که او در صحنه خون به جا گذاشته است. فرانکا بهسرعت از جایگزینیِ آینهای استفاده کرده بود تا پیوندِ رازآلودِ میانِ خودِ واقعیِ ژنا و خونِ ریختهشده را قطع کند.
فرانکا نگاهی به اطراف انداخت و در پناهِ سایههای غروب با صدایی خفه گفت:
«وقتی ساحره بشی، طبیعتاً به غیببینیِ آینهٔ جادویی و غیببینیِ عصا مسلط میشی. یادگرفتنِ بقیهٔ روشهای غیببینی هم برای ساحرهها آسونه.
«کلیدِ موفقیت تو غیببینیِ آینهٔ جادویی، انتخابِ موجودِ درست برای نیایشه. نمادِ رازآلودِ آینه تو رو به موجودی ناشناخته وصل میکنه و از طریقِ همین ارتباط میتونی جوابهاشون رو بگیری. اما اگه اون موجودِ ناشناخته سوءنیت داشته باشه یا تو حالتِ جنون باشه، ممکنه روی غیببینی تأثیر بذاره یا نتیجهای بهت بده که تو رو تو تله بندازه و به خطر بیفتی.
«وقتش که برسه، چند تا موجودِ نسبتاً امن رو بهت معرفی میکنم که بهشون نیایش کنی. اینا تأیید شدهن. بینشون اونی که دقیقترین نتایجِ غیببینی رو میده، مجبورت میکنه بهای متناسبی بپردازی. مگه اینکه موضوع بهشدت حیاتی و فوری باشه، وگرنه معمولاً از نیایش بهش دوری میکنم.»
کنجکاویِ ژنا برانگیخته شد: «چه بهایی؟»
فرانکا با معذب بودن گلویش را صاف کرد و گفت: «بهاش ممکنه باعث بشه شرمساریِ اجتماعی رو تجربه کنی یا یه چیزی که به اون شدت نیست، اما قطعاً ناخوشاینده.»
اولین باری را به یاد آورد که برای غیببینیِ آینهٔ جادویی به آن موجود نیایش کرده بود. جلوی خانمِ داوری از او پرسیده شد: «وقتی خودارضایی میکنی، گهگاه دربارهٔ مردهای خاصی خیالپردازی میکنی و وسوسه میشی تجربههای جدیدی داشته باشی؟»
آن سؤال نزدیک بود باعث شود آینهٔ واسطه را خرد کند. آن زمان، بهتازگی ساحره شده بود و با وجود اینکه بدنش به بدنِ زنی تبدیل شده بود، هنوز خودش را کاملاً مرد میدانست. طبیعی بود که گهگاه خیالپردازی کند، اما فاش شدنِ این موضوع باعث شد احساسِ گناه و شرم کند. با این حال، مجبور شده بود جلوی نیمهخدایی صادقانه جواب بدهد.
حتی حالا هم فرانکا با یادآوریِ آن خاطره بیاختیار مورمورش میشد و دلش میخواست سرش را زیر برف کند تا چیزی به یاد نیاورد.
مرگِ اجتماعی چه بود؟ همین بود!
فرانکا معتقد بود این اتفاق روی او تأثیر گذاشته بود تا بعداً سراغ گاردنر مارتن برود و شانسش را امتحان کند. این موضوع باعثِ ایجادِ شکافی در دفاعِ روانیاش شده بود و کاری کرد که از خودش دست بکشد.
شرمساری... مرگِ اجتماعی... ژنا منظورِ پنهان در حرفهای فرانکا را فهمید. با اینکه فکرهایی در سر داشت، تصمیم گرفت آنها را به زبان نیاورد.
فرانکا توضیحِ کوتاهی دربارهٔ غیببینیِ آینهٔ جادویی داد و در پایان آن را عملی نشان داد. بهآرامی سطحِ آینه را نوازش کرد و نامِ موجودی امن را خواند.
همانطور که نوری آبمانند در آینه سوسو میزد، سؤالِ جدیاش را مطرح کرد: «آیا کاوش در معدنِ سنگِ درهٔ عمیقِ تریر تو امشب خطرناکه؟»
از آنجا که این غیببینی بر پایهٔ پرسش بود، الزاماتِ جملهبندی چندان سختگیرانه نبود.
زیرِ نگاهِ کنجکاو و امیدوارِ ژنا، صدایی بم و پیر از آینه به گوش رسید، گویی از اعماقِ رودخانهای بیرون آمده بود: «میزانِ خاصی از خطر وجود داره.»