چپتر 287: کلید

فرانکا پیشگوییِ آینهٔ جادویی را تمام کرد و سپس رو به ژنا چرخید تا تفسیرش از پاسخ را بگوید.

«معمولاً این یعنی خطرناکه، اما از پسش برمیایم. اگه مراقب باشیم، نباید مشکلی پیش بیاد.»

ژنا با تعجب پرسید: «فکر میکردم نتایجِ غیببینی سرراست باشه.»

عجیب بود که چنین جملهٔ کوتاهی با چنین توضیحِ بلندی همراه میشد.

فرانکا با لبخند تأکید کرد: «سرراسته! اگه بری باشگاهِ غیببینی تو محلهٔ کلیسای جامعِ یادبود و گیرِ تازهکارها بیفتی، پیشگوییهاشون از این هم مبهمتره. اینطوری براشون راحتتره که هر نتیجهای رو تفسیر کنن. راستی، تا حالا کسی برات غیببینی نکرده؟»

ژنا صادقانه سر تکان داد.

غیببینی خرجِ گزافی داشت!

فرانکا متفکرانه نگاه کرد و چشمانش به اینسو و آنسو چرخید.

«میتونی مجلههای سایکیک، لوتوس، آرکین و هیدن ویل رو مشترک بشی. با اینکه تو کاربردهای خاص مشکلات و خطاهایی دارن، اما دانشِ پایه و ارزشمندی دربارهٔ علومِ غریبه ارائه میدن.

«آها، درسته. سیِل بیشترِ وقتها این مجلهها رو میخره. میتونی... امم، کمکت میکنم ازش قرض بگیری!»

ژنا گفت: «باشه.» او فقط اسمِ مجلههای علومِ غریبه را شنیده بود اما هرگز یکی از آنها را نخریده بود.

پس از به دست آوردنِ نتایجِ رضایتبخشِ غیببینی، آن دو که در طولِ روز مسیر و محیطِ اطراف را بررسی کرده بودند، زیرِ پوششِ شب بهسرعت به ورودیِ معدنِ سنگِ درهٔ عمیق رسیدند.

نگهبانِ دروازه که انگار در دههٔ چهلِ زندگیاش بود، در کلبهٔ کوچکی از جنسِ سنگ خوابیده بود. او در حالی که پارچهٔ نمدیِ کثیف، کهنه و نازکی به دورِ خود پیچیده بود، به دیوارهٔ کوه تکیه داده بود.

ناگهان، کفِ دستی باریک و لطیف از سایهٔ کنارش بیرون آمد و دهانش را با دستمالی سفید پوشاند.

نگهبانِ دروازه تقلا نکرد. در عرضِ چند ثانیه، از خوابآلودگی به بیهوشی رفت.

فرانکا با کلاهِ ردای سیاهش از سایهها بیرون آمد، نوچی کرد و آه کشید.

«آرامبخشِ جمعیتِ سعادت واقعاً مؤثره. کلی از دردسرهام کم میکنه.»

برای این عملیات، او آرامبخشِ رنتاس را از لومیان قرض گرفته بود.

ژنا نمیتوانست درک کند. «نمیتونستیم فقط با یه ضربه بیهوشش کنیم؟»

فرانکا با بیخیالی توضیح داد: «اونم میشد، اما رد به جا میذاشت. آسون نیست که وانمود کنیم هنوز خوابه. جایزهبگیرها و کارآگاههای خصوصیِ زیادی درگیرِ این مأموریت هستن. ما نباید تنها کسایی باشیم که این معدنِ سنگ رو هدف گرفتن. پس بهتره محتاط باشیم و هیچ سرنخی به جا نذاریم.»

ژنا که سالها در محلهٔ باغِ گیاهشناسی و محلهٔ بازار زندگی کرده بود، کموبیش منظورِ فرانکا را فهمید. او لحظهای تأمل کرد و پرسید: «نگرانی اگه جایزهبگیرها و کارآگاههای خصوصی بفهمن ما تو دلِ شب زودتر از اونا واردِ معدن شدیم، نیتِ بدی پیدا کنن؟»

فرانکا که از پاسخِ او راضی بود، سر تکان داد.

«درسته. خیلی از جایزهبگیرها و کارآگاههای خصوصی بسته به موقعیت و محیطِ اطرافشون، تبدیل به راهزن، سارق و حتی قاتل میشن.

«اونا برای پول خطر میکنن، نه برای عدالت. از اونجا که هیچ سرنخی برای این مأموریت وجود نداره و محیطِ فعلی هم مناسبه، دزدی از همکارها و حذفِ رقبا کاملاً با سبکِ کارشون جوره. هر چی باشه، هیچکسِ دیگهای اینجا نیست.

«البته با قدرتی که ما داریم، نیازی نیست از جایزهبگیرها و کارآگاههای خصوصی بترسیم. اما اگه تو یه موقعیتِ دیگه اشتباهِ مشابهی بکنیم یا با چیزِ خطرناکتری روبهرو بشیم چی؟ برای همینه که باید از همون اول حواسمون جمع باشه.»

چیزی که فرانکا به زبان نیاورد این بود که چون زن بودند، احتمالاً بیشتر آسیب میدیدند.

ژنا آهسته سر تکان داد و با این استدلال موافقت کرد.

او دیده بود که خلافکارها پیرمردی تنها را فقط برای ۵ ورلدور میکشند.

فرانکا لبخندی زد و سر به سرش گذاشت: «میخواستی با یه ضربه بیهوشش کنم تا تلافیِ اینو دربیاری که صبح ازت پرسید میخوای واردِ کارِ دخترهای خیابونی بشی؟»

ژنا بیاختیار ناسزا گفت: «لعنت بهش! مگه من اینقدر آدمِ کینهای و حقیریام؟»

چه در سالهایی که در کارهای خانه به مادرش کمک میکرد و چه زمانی که در محلهٔ بازار آوازخوانی محلی بود، آنقدر از او پرسیده بودند که آیا میخواهد واردِ کارِ دخترهای خیابانی شود که دیگر به آن عادت کرده بود. کمی عصبانی بود، اما نه خیلی.

ژنا برای نشان دادنِ بزرگواریاش نفسش را بیرون داد و گفت: «وقتی اون آرامبخش رو روی بقیه استفاده میکنی، یادِ بلایی میافتم که سرِ خودم اومد.»

به او هم دارو خورانده بودند و چیزی نمانده بود به قربانیای تبدیل شود که ناپدید میشود. خوشبختانه با لومیان برخورد کرده بود.

فرانکا فقط حرفهایش را تأیید کرد.

«احساساتت رو درک میکنم، اما از اونجا که قدم تو مسیرِ خدایی گذاشتی و قصد داری قویتر بشی، تو آینده مجبوری برای مقابله با دشمنهات از روشهای مختلفی استفاده کنی. نمیتونی فقط به خاطرِ اینکه یه کم احساسِ انزجار میکنی، بیخیالِ گزینهٔ بهتر بشی.»

ژنا میدانست حق با فرانکا است، اما نتوانست جلوی خودش را بگیرد و پرسید: «یه فرابشر نمیتونه ضمنِ محافظت از عزیزانش، یه زندگیِ آروم و عادی داشته باشه و پاش به درگیریها و نبردها کشیده نشه؟»

فرانکا با آهی جواب داد: «تو گذشته شاید امکانپذیر بود، اما این روزها بینهایت سخته. هر چی بیشتر پیشرفت کنی، سختتر میشه، تا جایی که عملاً غیرممکن میشه.»

ژنا لحظهای سکوت کرد و سپس گفت: «برام سؤاله که میتونه تو آیندهٔ دور امکانپذیر باشه؟»

فرانکا نگاهی به نگهبانِ «خوابآلود» انداخت و جواب داد: «اون شخصیتِ برجسته یه بار بهم گفت که شاید تو اواخرِ دورانِ پنجم و اوایلِ دورانِ ششم بشه به چنین زندگیای رسید، البته اگه اصلاً دورانِ ششمی در کار باشه.»

دورانِ ششم... این کلمات باعث شد ژنا چند ثانیه به فکر فرو رود و سپس به خودش بخندد.

«فکر کنم فقط خیالبافیِ خودمه. رسیدن به اون نوع زندگی فقط یه توهمه. حداقل برای من که اینطوره. با داشتنِ قدرتهای فرابشری و سابقهٔ سوءقصد، میدونم اگه خانواده و دوستهام تو سختی بیفتن، نمیتونم دسترویدست بذارم. احساس میکنم مجبورم از تواناییهام استفاده کنم تا با مشکلاتی مقابله کنم که از دستِ قانون و پلیس خارجه.»

فرانکا به نشانهٔ تأیید سر تکان داد و گفت: «همینه که هست.»

فرانکا معجونهای قاتل و محرک را فقط با این امید هضم نکرده بود که لباسش بهتنهایی کار را پیش ببرد، و دوستانش را هم صرفاً با تحریک کردنشان تشویق نکرده بود.

فرانکا بیمعطلی خم شد و کلیدِ برنجی را از نگهبانِ در برداشت.

او از کلبه بیرون رفت و همانطور که بهسوی ورودیِ معدنِ سنگِ درهٔ عمیق میرفت، زیرِ لب غرغر کرد: «اینجا که فقط یه در هست. پس چرا اینهمه کلید داره؟ همهشون مالِ خونهشه؟» بعد کلیدها را یکی پس از دیگری امتحان کرد.

سرانجام با ناباوری و شک با خودش زمزمه کرد: «هیچکدوم بهش نمیخوره...»

«هیچکدوم بهش نمیخوره؟» ژنا اصلاً انتظارِ چنین چیزی را نداشت.

اگر حتی یک کلید هم نمیتوانست ورودیِ معدنِ سنگِ درهٔ عمیق را باز کند، پس نگهبانی دادن از در چه فایدهای داشت؟

فرانکا که انگار هم داشت بلندبلند فکر میکرد و هم به ژنا یاد میداد، گفت: «شاید این دستهکلید فقط برای ردگُمکنی باشه. کلیدِ اصلی حتماً یه جای دیگه قایم شده.»

سپس به ژنا گفت: «این اطراف رو بگرد. منم یه نگاهی به نگهبان میندازم.»

ژنا مخالفتی نکرد. با استفاده از دیدِ شبانهاش، از همان کلبه شروع کرد به گشتنِ بوتهها و شکافهای اطراف.

فرانکا کنارِ نگهبان چمباتمه زد و با دقت سرتاپایش را گشت.

وقتی به میانپایش رسید، انگشتش را خم کرد و تلنگرِ محکمی به آن زد. پوزخندی زد و زیرِ لب گفت: «شاید ژنا کینهای نباشه، ولی من هستم!»

پس از پایانِ جستوجو، هر دو کنارِ درِ چوبیِ سنگین به هم رسیدند و با سر تکان دادن به یکدیگر فهماندند که چیزی پیدا نکردهاند.

فرانکا نوچنوچ کرد و گفت: «قطعاً یه کاسهای زیرِ نیمکاسهٔ این معدن هست.

«اون یارو واقعاً فقط نگهبانه. فقط قراره بپادش، ولی خودش نمیتونه بازش کنه!»

ژنا با تردید پرسید: «هنوزم میخوایم بریم تو؟»

فرانکا گفت: «یه جورِ دیگه امتحان میکنم.» و دستِ راستش را بهسوی قفلِ مسیِ روی درِ چوبی دراز کرد.

سرمای شدیدی از کفِ دستش بیرون زد و سوراخِ کلید را پر از یخ کرد.

یخها روی هم انباشته و فشرده شدند تا اینکه سرانجام کاملاً سفت شدند.

فرانکا با مهارت قالبِ یخ را بیرون کشید؛ کلیدی شفاف شکل گرفته بود.

اینجوری هم میشه؟ ژنا جا خورد و مشتاق بود ببیند بعدش چه میشود.

فرانکا که نگاهِ او را حس کرده بود، با غرور گفت: «میدونی، من یه دوستی دارم... واقعاً یه دوست دارم... که تو قفل باز کردن خیلی ماهره. یه بار با هم دربارهٔ استفاده از قدرتِ ساحره برای اینجور کارا حرف زدیم.»

فرانکا وقتی یخ را سفتتر کرد، دوباره آن را درونِ سوراخِ قفل فرو برد و آرام چرخاند.

با صدای تقی، درِ چوبیِ سنگین باز شد.

فرانکا کلیدِ یخی را بیرون کشید و گذاشت آب شود تا هیچ ردی باقی نماند.

پیش از ورود به معدنِ سنگِ درهٔ عمیق، ساحره کلیدِ برنجی را سرِ جایش به کمرِ نگهبان آویزان کرد و حالتِ بدنش را طوری تنظیم کرد که انگار خوابیده است.

پس از این کار، فرانکا کیسهسکهای بیرون کشید و از درونش حلقهٔ ضخیمِ آهنرنگی را درآورد که با میخهای کوچکی تزئین شده بود.

«این همون حلقهٔ مجازاته که قبلاً بهت گفتم. امروز تو دستت میکنی. قبلاً طرزِ کار و ممنوعیتهاش رو برات توضیح دادم. فقط یادت نره: توی یه ساعت نمیتونی بیشتر از سه بار ازش استفاده کنی. تازه، بلافاصله بعد از عملیات هم درش بیار و بذارش تو همین کیسهسکه.»

ژنا گفت: «باشه.» و دستِ چپش را دراز کرد تا فرانکا حلقهٔ آهنرنگ را توی انگشتِ میانیاش بیندازد، طوری که با پوستش در تماس باشد.

فرانکا که نمیتوانست شادیِ وصفناپذیرش را پنهان کند، کلاهِ ردایش را جلو کشید، با اطمینان درِ چوبیِ غژغژکنان را هل داد و پا به معدنِ سنگِ درهٔ عمیق گذاشت.

وقتی ژنا هم وارد شد، فرانکا درِ چوبی را پشتِ سرشان بست و قفل کرد.

با این کار، تقریباً محال بود کسی از بیرون متوجهِ حضورشان در معدن شود.

فرانکا و ژنا بهعنوانِ قاتلانی ماهر که دیدِ شبانه داشتند، نیازی به چراغهای کاربیدی نداشتند و بهراحتی میتوانستند همهچیز را درونِ تونل ببینند.

راهرو رو به ویرانی بود؛ پوشیده از خزه، با شکافهایی که روی دیوارهای سنگی امتداد یافته بودند و این حسِ شوم را القا میکردند که هر لحظه ممکن است تکهسنگی فروبریزد.

کمی جلوتر، متوجهِ حفرهای خالی شدند که هیچ تفاوتی با دیگر حفرههای زیرزمینیِ قبلی نداشت.

ژنا و فرانکا نزدیک به نیم ساعت آن محوطهٔ کوچک را با دقت گشتند تا شاید نشانی از فعالیتی مشکوک پیدا کنند، اما تلاششان بینتیجه بود.

وقتی به نزدیکیِ ورودیِ تونل برگشتند، فرانکا با صدایی که بهسختی شنیده میشد، زمزمه کرد: «قطعاً یه چیزی میلنگه.»

اینکه هیچ چیزِ غیرعادیای در آنجا نبود، شکشان را دربارهٔ نداشتنِ کلیدِ در توسطِ نگهبان بیشتر کرد.

ژنا لحظهای فکر کرد و گفت: «شاید میترسیده یکی یورش بیاره تو و باعثِ ریزشِ معدن بشه، برای همین تصمیم گرفته کلید رو پیشِ خودش نگه نداره. کارِ نگهبان فقط اینه که جلوی بقیه رو بگیره، نه اینکه در رو باز کنه.»

پیش از آنکه فرانکا چیزی بگوید، صدای تقِ واضحی شنیدند.

صدای باز شدنِ درِ معدنِ سنگِ درهٔ عمیق بود!

فرانکا و ژنا نگاهی ردوبدل کردند و بهسرعت همان نزدیکیها، نزدیک به خروجیِ تونل، پناه گرفتند.

درِ معدن غژغژکنان باز شد و نورِ آبیرنگ و ملایمِ چراغی کاربیدی به درون تابید و تاریکیِ تونل را عقب راند.

فرانکا و ژنا دزدکی نگاه کردند و چشمشان به مردی با ردای خاکستری افتاد.

مرد پیشبندی سفید به کمر بسته بود؛ لباسی که معمولاً سنگتراشانِ باستانی میپوشیدند. کلاهِ ردایش پشتِ گردنش افتاده بود و سرش را نمیپوشاند.

چنین پوششی معمولاً مختصِ زاهدان یا راهبانِ کلیسای خدای بخار و ماشین بود.

راهب که چراغِ کاربیدیِ روشنی در دست داشت، موهایش تیره و کوتاه بود. چشمِ چپش ترکیبی مسحورکننده از چرخدندهها، پیچها و فنرهای خاکستریِ آهنرنگ بود که همگی چشمِ مصنوعیِ بلورین و زمردینی را نگه داشته بودند.