چپتر 29: روش
چپتر 29: روش
لومیان دانشِ فیزیک خود را به کار گرفت و لحظهای درنگ کرد.
«چرا بهش نمیگید قانونِ بقا؟»
زن سر تکان داد و تأیید کرد: «اون یه قانونِ دیگهست، اما فعلاً نگرانِ جزئیاتش نباشید. در اساس همون قانونِ فناناپذیریه، اما با پیشنیازهای بیشتر و توضیحاتِ دقیقتر.»
که اینطور...
لومیان پیش از اینکه حرفی بزند، لحظهای سبکسنگین کرد.
«پس طبقِ قانونِ فناناپذیری، اگه بخوام ویژگیهای فرابشری به دست بیارم، علاوه بر شکارِ هیولاهای مربوطه، میتونم فرابشرانِ دیگه رو هم هدف بگیرم؟»
از آنجا که ویژگیهای فرابشری فناناپذیر بودند، مرگِ یک فرابشر به پیدایشِ ویژگیهای فرابشریِ مربوطه میانجامید.
در چهرهٔ زن اندکی احساس نمایان شد.
«شما خیلی تیزبین هستید.»
«بنابراین، این قانون چیزی نیست که بیشترِ فرابشران بدونن. باعث میشه فرابشران همدیگه رو بکشن و نتونن به هم اعتماد کنن.»
لومیان اهمیتی به این موضوع نمیداد. «حتی بدونِ این قانون هم آدما همدیگه رو میکشن. تو دنیای واقعی پر از بدگمانی، قلدری و قتله.»
زن با علاقه جواب داد: «اما دستکم هنوز گرما و نوری در روحِ انسان هست.»
لومیان مدتی در فکر فرورفت و بعد گفت:
«اگه از یه زاویهٔ دیگه نگاه کنیم، این قانون باید بینِ فرابشران تبدیل به یه توافقِ عمومی بشه. اینطوری، ضعیفترها میتونن از قبل آماده بشن و طعمهٔ آسونی برای اونایی که خبر دارن نشن.»
بانو به نرمی سر تکان داد.
«این حرف تا حدی منطقیه. در واقع، اگه نبردهای بینِ فرابشران بهاندازهٔ کافی رخ بده، درگیرشدگان احتمالاً خودشون به این موضوع پی میبرن.»
سپس توضیح داد: «قانونِ دوم، قانونِ همگراییِ ویژگیهای فرابشری نام داره.»
«همگرایی...»
لومیان بهسختی میتوانست آن را درک کند.
نمیتوانست آن را از گفتگوی پیشینشان استنتاج کند.
چهرهٔ زن جدی شد.
«بهعنوانِ آفریدگارِ این جهان، حتی اگه قدیمیترین به ویژگیهای فرابشریِ مسیرهای مختلف تجزیه بشه، به این معنا نیست که کاملاً از صحنه کنار رفته. ذهنِ اون میونِ ویژگیهای فرابشریِ مختلف پراکنده شده و هرگز از بین نمیره، مگر اینکه این جهان کاملاً نابود بشه.
«این ذهنها شبیهِ یه مُهر هستن، اما غریزهٔ این رو دارن که دوباره جمع بشن و قدیمیترین رو زنده کنن.
«به عبارتِ دیگه، بعد از اینکه فرابشر شدید، احتمالِ برخوردتون با فرابشرانِ دیگه بیشتر از قبل میشه. احتمالِ اینکه با فرابشرانِ هممسیر یا مسیرهای همسایه روبهرو بشید، خیلی بیشتر از فرابشرانِ مسیرهای دیگهست. این همگراییِ سرنوشته. هرچه رده بالاتر باشه، این وضعیت آشکارتر میشه.»
لومیان پرسشهای بسیاری داشت، اما تصمیم گرفت از مهمترینشان شروع کند.
«پس، با ترکیبِ قانونِ فناناپذیریِ ویژگیهای فرابشری، میتونم نتیجه بگیرم که همگرایی به کشتار ختم میشه؟»
بانو بارِ دیگر چهرهای حاکی از تأیید به خود گرفت.
«شما تو این مسائل خیلی تیزبین هستید.»
«وقتی ردهتون پایینه مشکلی نیست، اما تو مرحلهٔ نیمهخدا، بهویژه بعد از اینکه فرشته شدید، باید راهی پیدا کنید تا اثرهای همگرایی رو ضعیف کنید یا ازشون دور بمونید.»
«نیمهخدا، فرشته؟»
لومیان با شنیدنِ این اصطلاحات جا خورد و کنجکاو شد، هرچند میدانست هر رده در نهایت میتواند به خدای راستین بدل شود.
بانو با لحنی عادی توضیح داد: «نیمهخدا اصطلاحیه برای فرابشرانِ ردهٔ ۴ تا ردهٔ ۱، به معنای نیمی خدا و نیمی انسان.
«از میونِ اونا، ردهٔ ۴ و ردهٔ ۳ قدیس نامیده میشن، در حالی که ردهٔ ۲ و ردهٔ ۱ فرشته هستن. نامهای دیگهای هم فراتر از اینا وجود داره، اما بهتره فعلاً چیزی ازشون ندونید.»
قدیسها... فرشتهها...
لومیان به قدیسها و فرشتگانِ مناطقِ مختلف اندیشید.
واقعی بودن؟
بقایای یه قدیس همون جنازهٔ قدیسهاست. یعنی ویژگیهای فرابشری ازشون به جا میمونه؟
لومیان با کمی ترس پرسید: «پس هر ویژگیِ فرابشری مُهرِ ذهنیِ قدیمیترین رو داره و هرچی رده بالاتر باشه، مقدارِ بیشتری ازش به جا میمونه؟
«کسی که معجون رو مینوشه، از راههای دیگه تحتِتأثیر قرار نمیگیره؟»
بانو با لبخندی تأیید کرد: «بله، فکر میکنید چرا این مسیر پر از خطر و جنونه؟
«مهار از دست دادن یکی از دلایلِ اصلیه که نوشیدنِ معجون رو تا این حد خطرناک میکنه.
«اگه بخوام دقیقتر بگم، از دست دادنِ مهارِ قدرتهای ماورایی و ذهنِ خود شخصه، که باعث میشه به یه هیولای ترسناک تبدیل بشه.»
لومیان پافشاری کرد: «دلیلِ دیگهای هم هست؟»
بانو بهکوتاهی هومی کرد.
«اول اینکه، شدتِ مُهرِ ذهنی بیشتر به سطحِ صاحبانِ ویژگیهای فرابشریِ مربوطه بستگی داره. وسواس و جنونشون قبل از مرگ هم تو این قضیه دخیله. دوم اینکه، نوشیدنِ معجون با ترتیب یا روشِ اشتباه میتونه تضادِ بزرگی تو بدن ایجاد کنه. سوم اینکه، برخی موجودات میتونن از نوشیدنِ معجون برای اعمالِ نفوذ استفاده کنن. برای مثال، هر بار که مسیرِ کاوشگر راز معجونی مینوشه، بهطورِ منفعلانه دانشی رو از حکیمِ پنهان دریافت میکنه.»
شبیهِ همون صدایی که بعدِ نوشیدنِ معجونِ شکارچی شنیدم؟
لومیان لحظهای سبکسنگین کرد و سپس برخوردش را صادقانه بازگو کرد.
«اون نفوذِ کدوم موجوده؟»
ثانیهای بعد، دید که چهرهٔ بانوی روبهرویش کمی عجیب شد.
او با لحنی جدی گفت: «برخی موجودات فقط با دونستنِ وجودشون میتونن شما رو تباه کنن و مهارِ شما رو به دست بگیرن.
«متأسفانه، صاحبِ اون صدا یکی از همین موجوداته. فعلاً مناسب نیست که نامِ مقدسِ اون رو بدونید.»
افکار در ذهنِ لومیان میچرخیدند.
اینقدر ترسناک؟ یه خدای راستینِ ردهٔ ۰؟ اما بیشترِ مردم تو اینتیس و خودم دربارهٔ خورشیدِ فروزانِ ابدی و خدای بخار و ماشین میدونیم. هیچ مشکلی هم در موردشون نیست... ممکنه بینِ یه خدای راستین و یه خدای پلید تفاوتی باشه؟ اما اون به حکیمِ پنهان اشاره کرد که اونم ردهٔ ۰ هست. ممکنه خودش هم ندونه اون کیه و داره با کلماتِ مبهم جهلش رو میپوشونه؟
با در نظر گرفتنِ قدرتِ خودش، از این موضوع دست کشید و دربارهٔ اصطلاحِ جالبِ دیگری پرسید: «مسیرِ همسایه چیه؟»
چهرهٔ زن به حالتِ عادی برگشت و توضیح داد: «در شرایطِ عادی، اگه مسیری رو انتخاب کنید و معجونِ مربوطه رو بنوشید، فقط میتونید قدمبهقدم تو اون مسیر پیش برید. وگرنه قطعاً مهارِتون رو از دست میدید، یا دستکم نیمی از مهارِتون رو. با این حال، همیشه استثنائاتی هست. هر مسیر یک یا چند مسیرِ همسایه داره. میتونید تو یه ردهٔ خاص، مثلِ ردهٔ ۴ که مرزِ بینِ آدمها و نیمهخدایانه، به مسیرِ همسایه بپرید.»
«مسیرِ همسایهٔ شکارچی، آدمکشه.»
آدمکش... جذابتر از شکارچی به نظر میرسه... لومیان با نگرانی پرسید: «کدوم مسیرها همسایهٔ کاوشگر راز هستن؟
«اگه کسی به مسیرِ همسایه بپره، دیگه تحتتأثیرِ حکیمِ پنهان قرار نمیگیره؟»
زن با آرامش جواب داد: «مسیرِ دانشمند. ردهٔ ۰ فعلی، خدای بخار و ماشینه. بعد از پریدن به این مسیر، شخص همچنان تحتتأثیرِ حکیمِ پنهان قرار میگیره، اما میزانش خیلی کم میشه. با این حال، ویژگیهای فرابشریِ مربوطه همچنان وجود دارن، مگه اینکه راهی برای بیرون کردنشون پیدا بشه.»
لومیان با تعجب پرسید: «چطور؟»
زن توضیح داد: «آسونترین راه بچهدار شدنه. تو علومِ غریبه، احتمالِ زیادی وجود داره که ویژگیهای فرابشریِ مربوطه از طریقِ وراثت به فرزند منتقل بشه. راهِ دیگه اینه که از تواناییهای خاصِ بعضی مسیرها استفاده کنید، اما این کار خطراتِ خودش رو داره و باید بهای قابلتوجهی براش بپردازید.»
لومیان سر تکان داد و سؤالِ دیگری پرسید: «فقط تو یه ردهٔ خاص میتونم مسیرم رو عوض کنم؟»
شانسِ رسیدن به ردهٔ ۴ و تبدیل شدن به یک نیمهخدا بسیار کم بود.
بانو نگاهی به او انداخت.
«از نظرِ تئوری، میشه تو ردهٔ پایینتر هم مسیر رو عوض کرد، اما خطرِ از دست دادنِ مهار خیلی بیشتره. مگه اینکه راهِ دیگهای نباشه، بهتره امتحانش نکنید.»
زن مکث کرد و گفت: «توضیحِ دو قانون تموم شد. حالا روش رو توضیح میدم.
«این یکی از مهمترین دانشها تو دنیای رازآلوده.»
مهمترین؟ لومیان بیاختیار کمرش را صاف کرد و تمرکزی غیرعادی در خود حس کرد.
بانو به حرفهایش ادامه داد: «بهش میگن "روشِ ایفای نقش".
«این روش بهتون کمک میکنه معجون رو هضم کنید. با هضم کردنِ معجون، وقتی معجونِ ردهٔ بعدی رو مینوشید، خطرِ از دست دادنِ مهار خیلی کم میشه.»
جای تعجب نیست که نمیتونم امروز معجونِ ردهٔ ۹ رو بنوشم و فردا معجونِ ردهٔ ۸ رو... باید از «روشِ ایفای نقش» استفاده کنم تا معجونِ قبلی رو هضم کنم... لومیان به درکِ تازهای رسید.
حرفِ او را قطع نکرد و با دقت به توضیحاتش گوش داد.
«یادتون باشه، منظور هضم کردنه، نه مهار کردن.
«روشِ ایفای نقش چیه؟ یعنی مثلِ یه بازیگر، بر اساسِ نامِ رده نقش بازی کنید. با تطبیق دادنِ تفاوتهای بینِ بدنِ خودتون و اثراتِ روانیِ باقیمونده از ویژگیهای فرابشری، میتونید تأییدِ مربوطه رو به دست بیارید. این کار بهتون اجازه میده از سدی که از اول وجود داشته عبور کنید و ویژگیهای فرابشری رو با خودتون یکی کنید.»
لومیان که مثلِ یک دانشآموز سراپا گوش بود، پرسید: «پس باید مثلِ یه شکارچی رفتار کنم و هر روز تو کوهها شکار کنم؟»
بانو سر تکان داد.
«این فقط سطحیترین شکلِ ایفای نقشه. ما نه تنها باید معنای ظاهریِ نامِ یک رده رو بفهمیم، بلکه باید معنای عمیقترش رو هم بررسی کنیم. مثلاً، شهر هم یه جنگله. همه هم شکارن و هم شکارچی.»
من با این آشنام... لومیان از قبل با این مفهوم آشنا بود؛ مفهومی که در روزهای آوارگیاش یاد گرفته بود.
لومیان با کنجکاوی پرسید: «چطور میشه مطمئن شد که معجون هضم شده و میشه به ردهٔ بعدی رفت؟»
بانو لبخند زد.
«وقتی معجون واقعاً هضم بشه، خودتون حسش میکنید.»
بسیار خب... لومیان موضوع را ادامه نداد و با گیجی پرسید: «کی روی ردههای مختلف اسم گذاشته؟»
چرا فقط با بازی کردنِ نقشِ آنها میتوانست معجون را هضم کند؟
چهرهٔ بانو جدی شد.
«اولین تقسیمبندیهای ردهها از بقایای متلاشی شدنِ قدیمیترین به جا مونده. یه تختهسنگ بود پر از دانشِ رازآلود.
«چون رازِ خدا شدن رو در خودش داره، بهش میگن لوحِ کفر.
«در دورانِ باستان، اواخرِ دورانِ دوم و کلِ دورانِ سوم، ایزدِ قدرتمندی نزدیک به قدیمیترین ظهور کرد. بهش خدای خورشیدِ باستان میگفتن. بعد از مرگش، دومین لوحِ کفر از بقایای اون به وجود اومد. همهٔ نامهای فعلیِ ردهها و فرمولِ معجونها از اون گرفته شده.»
این اون تاریخِ دورانِ دوم و سومی نیست که من یاد گرفتم... لومیان در دل زمزمه کرد.
بانو به حرفهایش ادامه داد: «وقتی امپراتور روزل زنده بود، از دومین لوحِ کفر بهعنوانِ مرجع استفاده کرد تا مجموعهای از کارتهای کفر رو بر اساسِ کارتهای تاروت بسازه. در مجموع ۲۲ کارت وجود داره و هر کارت نشوندهندهٔ یه مسیرِ خداییه.»
لومیان شگفتزده شد و پرسید: «امپراتور روزل هم یه فرابشر بود؟»
بهعنوانِ یک اینتیسیِ عادی، برایش سخت بود که تا حدی احساسِ تحسین نسبت به امپراتور روزل نداشته باشد.
زن خندید: «غیر از اینه؟»
لومیان پرسید: «قدرتمند بود؟»
بانو خلاصه گفت: «تقریباً یه ایزد بود.»
اینقدر شگفتانگیز؟ لومیان ماتومبهوت ماند، اما حس کرد که همین درست است.
لحظهای فکر کرد و گفت: «پس دفترِ خاطراتِ روزل که ازش به جا مونده، نباید خیلی باارزش باشه؟»
بانو سر تکان داد.
«بله، اما آدمهای خیلی خیلی کمی هستن که میتونن اون نوشتههای عجیب رو رمزگشایی کنن.»
لومیان در فکری عمیق فرو رفت. به نظر میرسه اورور چند نسخه از دفترِ خاطراتِ روزل رو تو مجموعهش داره. انگار میتونه رمزگشاییشون کنه... ممکنه بخشی از قدرتش از اونجا بیاد؟