چپتر 291: شخصِ مهم
چپتر 291: شخصِ مهم
لومیان لیوانش را پایین گذاشت و لبخندی زد. به زبانِ اینتیسی اما با لهجهٔ استانِ ریستون حرف میزد.
«تازه دو روزه رسیدم تریر. اومدم لاوینی تا دنبالِ کار بگردم.»
به لطفِ کمکِ اورور، میتوانست مثلِ یکی از اهالیِ تریر حرف بزند و لهجهٔ داریژیِ استانِ ریستون را کنار بگذارد. با شش سال زندگی در کوردو، در یادگیری، تقلید و سازگاریِ بیدردسر با گویشهای تازه استعدادی ذاتی داشت.
متصدیِ خستهٔ بار که انگار خوب نخوابیده بود، نگاهی به اطراف انداخت و با احتیاط گفت: «اون دنیتسِ شعلهوره، یه شخصِ مهم تو دریا!»
لومیان رکوپوستکنده جواب داد: «تا حالا اسمش رو نشنیدم.»
متصدیِ بار گلویش را صاف کرد تا به لومیان یادآوری کند مراقبِ لحن و رفتارش باشد.
«دربارهٔ شش شاهِ دزدانِ دریایی و نُه دریاسالارِ دزدانِ دریایی چیزی شنیدی؟»
لومیان صادقانه اعتراف کرد: «کمی.»
دانشِ او دربارهٔ شاهان و دریاسالارانِ دزدانِ دریایی از روزنامهها و رمانهای ماجراجویی میآمد و خبر داشت که گرمان اسپارو چند نفر از آنها را شکار کرده است. میدانست که خدمتکارِ آن ماجراجوی بزرگ، یعنی دوبوآ، زمانی در کشتیِ دریاسالار کوهِ یخ دزدِ دریایی بوده است. از دوشیزهٔ بیماری یا دریاسالار بیماری و تغییرِ مداومِ دریاسالارانِ دزدانِ دریایی خبر داشت. اما شاهانِ دزدانِ دریایی جایگاهِ تثبیتشدهای داشتند و آنقدر در منصبشان مانده بودند که هیچکس به یاد نمیآورد کِی برای اولین بار به قدرت رسیدهاند.
متصدیِ بار که فهمید لومیان کاملاً هم بیخبر نیست، آهِ آسودگی کشید.
«اون شخص قبلاً دزدِ دریایی بوده. همه قبول دارن که از تمامِ دریاسالارها قویتره و فقط از اون شش شاهِ دزدانِ دریایی پایینتر قرار میگیره.»
خیلی چشمگیره... لومیان نمیتوانست ردهٔ دقیقِ دریاسالاران و شاهانِ دزدانِ دریایی را تشخیص دهد، اما زنده ماندنشان با وجودِ تعقیبِ مداومِ مقامات نشان میداد که ضعیف نیستند.
دنیتسِ شعلهور در میانِ دزدانِ دریایی در جایگاهِ هفتم قرار داشت و تقریباً به سطحِ یک شبهشاهِ دزدانِ دریایی رسیده بود. او بیشک نیرومند بود!
یه قدیس؟ اگه باشه، در موردِ شاهانِ دزدانِ دریایی هم میشه همین رو گفت... قویترین در میانِ ردهٔ ۵ها؟ لومیان بهسرعت منظورِ متصدیِ بار را فهمید.
«قبلاً؟»
متصدیِ بار به اطراف اشاره کرد و گفت: «آره، قبلاً. دیگه دزدِ دریایی یا شکارچیِ گنج نیست. ببین، هیچ اعلانِ تحتِ تعقیبی ازش روی دیوار نیست.»
ولی اعلانِ من هست... خدا رو شکر جایزهاش کمه. چپوندنش تو یه گوشهای که هیچکس بهش توجه نمیکنه... لومیان با کنجکاوی پرسید: «همینطوری چون خودش میخواد میتونه دیگه دزدِ دریایی نباشه؟ مقامات باهاش همکاری کردن و اعلانِ تحتِ تعقیبش رو لغو کردن؟»
به کدوم کشور یا کلیسای رسمی تسلیم شده؟
متصدیِ بار صدایش را از این هم پایینتر آورد.
«اون حالا عضوِ کلیسای ابلهه، فرستادهٔ اون ایزد.»
غیبگوی آقای ابله؟ شاید همون تک غیبگوی ایشون؟ لومیان جا خورد.
متصدیِ بار که گمان میکرد لومیان با کلیسای ابله آشنا نیست، توضیح داد: «این ایزدیه که همهٔ کلیساهای رسمی به رسمیت میشناسنش. هه هه، آخه چرا یه ایزد باید همچین اسمی انتخاب کنه؟
«ایمان به ابله تو دریا خیلی طرفدار داره. خیلی از تاجرای دریایی و ملوانها به وی باور دارن. حتی پول روی هم گذاشتن تا کلیسای جامعِ ابله رو تو لاوینی بسازن.»
لومیان عمداً صدایش را پایین آورد و پرسید: «اسقفِ کلیسای جامع همون غیبگوئه؟»
متصدیِ بار سر تکان داد و گفت: «نه. اما دنیتسِ شعلهور زیاد میاد تریر. اینجا رو دوست داره. آره، اون اهلِ اینتیسه. هیچ اینتیسیای نیست که دلش برای تریر پر نکشه.»
درست وقتی لومیان میخواست چیزی بگوید، آن شخصِ مهمِ دریا، یعنی غیبگوی کلیسای ابله، دنیتسِ شعلهور، باقیماندهٔ آبجوی گندمش را تمام کرد و برخاست و بهسمتِ ورودیِ نسیمِ دریا رفت.
تقریباً همزمان، ملوانانی که مشغولِ ورقبازی، نوشیدن، لافزدن و لاسزدن با دخترانِ خیابانی بودند، با نظمی غیرعادی از جا بلند شدند.
بدونِ اینکه هیاهویی به پا کنند، در سکوت و با نظم بهدنبالِ دنیتسِ شعلهور از بار بیرون رفتند.
اگر لومیان این صحنه را ندیده بود، هرگز نمیفهمید که تمامِ ملوانانِ حاضر در بار از زیردستانِ غیبگوی ابله هستند.
دنیتسِ شعلهور... از لقبش پیداست که با آتش سروکار داره... ممکنه اون هم از مسیرِ شکارچی باشه؟ لومیان جرعهای از لانتی پروفِ خود نوشید و با متصدیِ بار دربارهٔ کلیسای ابله گپ زد.
«ابله چه جور ایزدیه؟»
متصدیِ بار نشانِ مقدسِ مثلثشکلی روی سینهاش کشید و سر تکان داد.
«من که پیروش نیستم، از کجا بدونم؟»
لومیان هم نشانِ مقدسِ مثلثشکلی روی سینهاش کشید و گفت: «به حقِ بخار!»
متصدیِ بار نگاهی به فضای خالی انداخت و گفت: «ولی کلیسای ابله بد نیست. حتی اگه یه ولگرد باشی، حتی اگه به ابله باور نداشته باشی، باز هم میتونی بعد از ورود به کلیسای جامعشون عشای ربانی دریافت کنی.
«اگه ازشون کمک بخوای، چهبسا یه وعده غذای گوشت و نون و یه اتاق برای خوابیدن هم بهت بدن.»
لومیان با لبخند پرسید: «برم تو صف بایستم؟»
متصدیِ بار دوباره سر تکان داد.
«نیازی نیست. اونا نمیتونن برای موعظه یا تبلیغِ دین از کلیسای جامع بیرون بیان. فقط ولگردهای محلی میدونن که میتونن اونجا کمک بگیرن، اما فقط هر از گاهی میرن، چون کلیسای ابله بیشتر تمایل داره بهشون فرصتِ شغلی پیشنهاد بده.»
پس از گپی دلپذیر و پی بردن به برنامهٔ موعظههای اسقفِ کلیسای جامعِ ابله، لومیان لانتی پروفِ خود را تمام کرد و تصمیم گرفت از وقتِ آزادش نهایتِ استفاده را ببرد و خیابانهای اطراف را با دقت بگردد.
بهزودی متوجه شد ارتش از چند نقطهٔ راهبردی نگهبانی میکند؛ مسلح به توپها و سلاحهای گرمِ غولآسایی که به آب برای خنکشدن نیاز داشتند.
بیاعتمادیِ دولت به این ملوانا و بازرگانا که گاهی دوروبرِ اسکلهها دست به دزدیِ دریایی میزنن، کاملاً آشکاره... لومیان رو برگرداند و پیش از تاریکیِ هوا شتابان بهسوی کلیسای ابله رفت.
کلیسا طرحی ساده داشت، بیهیچ آرایهٔ زرین یا ماشینآلاتِ پیچیدهای. چشمگیرترین ویژگیاش پنجرههای پرشمارِ آن بود که اجازه میداد نورِ طبیعی فضای درون را روشن کند، بیآنکه حتی پیش از شب نیازی به شمع و چراغِ گاز باشد.
مانندِ بسیاری از مکانهای مذهبی، دیوارهای آن با نقاشیهای دیواریِ غولآسایی تزیین شده بود، هرچند رنگهایشان مات و دلگیر مینمود.
لومیان در نورِ رنگباختهٔ غروب، محتوای نقاشیِ دیواری را بررسی کرد و دریافت بیابانی را نشان میدهد که آدمیان در آن برای یافتنِ راه دستوپا میزنند.
این آدمیان بهطرزِ غیرعادی بلندقامت بودند و تقریباً به غولهای افسانهای شباهت داشتند. برخی سه چشم داشتند و برخی دیگر بیبینی بودند؛ تنها دو سوراخِ تاریک روی صورتشان مانده بود. بیشتر شبیه هیولا بودند تا آدمِ عادی.
با وجودِ درد و نومیدیِ آشکار در چهرهشان، چشمانشان از امید میدرخشید.
پیشاپیشِ این آدمیانِ عجیب، چند راهنمای متمایز و پرجزئیات حرکت میکردند. برخی موهای خاکستری داشتند و دو شمشیر بر پشت حمل میکردند. برخی دیگر پتکهای آبیِ تیرهای در دست داشتند که درخششی خورشیدمانند از خود ساطع میکرد. همچنین پیکرهایی پوشیده در زرهِ سیاه و تاریک با موهای فرفریِ نقرهایخاکستری به چشم میخوردند...
در صفِ مقدمِ این راهنمایان، پیکری ایستاده بود.
پیکر که پالتوی سیاه و کلاهِ سیلندریِ نیمهای بر تن داشت، با کمری صاف راه میرفت و فانوسی در دست گرفته بود.
درست پیشِ روی این پیکر، گوی نوری قرار داشت—محرابِ کلیسای ابله—نشانِ مقدسِ سفیدونقرهای که زیرِ نورِ خورشید درخششی تابناک بیرون میداد.
توجهِ لومیان به چند شیشهٔ رنگی جلب شد. فرشتگان و قدیسانی که با سبکی اغراقآمیز تراشیده شده بودند، آنها را زینت میدادند. برخی در نقاشیهای دیواری هم حضور داشتند و برخی نه. فرشتگانی با بال و هاله آنجا بودند و قدیسانی تنها با هاله.
لومیان با دقت دورِ محوطه چرخید و بیش از نیم ساعت تماشا کرد. سرانجام صندلیای یافت و نشست تا منتظرِ موعظهٔ ساعتِ ۶ عصر بماند.
با گذشتِ زمان، افرادِ بسیاری واردِ کلیسا شدند. برخی لباسِ بازرگانان را بر تن داشتند و برخی دیگر شبیهِ ملوانانِ معمولی بودند. کارگرانِ اسکله هم به چشم میخوردند که پس از یک روز کارِ طولانی آشکارا خسته بودند، و همچنین چند دخترِ خیابانی.
در میانِ طنینِ زنگ، اسقف به محراب رسید.
موها و چشمانش با تهرنگِ طلایی میدرخشید. با قدِ غولآسای ۲.۵۶ متری، پالتوی سیاه و خوشدوخت و کلاهِ سیلندریِ نیمهای بر سر داشت و بهسختی به یک روحانیِ معمولی شبیه بود.
اسقفِ زمخت با حرکتی از صمیمِ قلب، دست بر سینه فشرد و با صدایی رسا ندا داد: «ستایش بر ابله!»
مؤمنانِ گردآمده پاسخ دادند: «ستایش بر ابله!» و لومیان هم با اشتیاق همصدا شد.
اسقف در حالی که کتابِ مقدسِ سیاه و نقرهایرنگِ در دستش را ورق میزد، با صدایی که در کلیسا میپیچید گفت:
«سرورِ ما به نامِ ابله شناخته میشه. او در گذشته، اکنون و آینده، بر عالمِ ارواح فرمانروایی میکنه. او همچنین شاهِ زرد و سیاهیه که بختِ نیک رو در دست داره. فانوسی برای همهٔ اونایی که در پیِ جاودانگیان...
«او دلسوز، مهربان و منجیِ این جهانه. او به ما اجازه میده بهجای "ایشان"، "او" خطابش کنیم...
«سرورِ ما فراتر از واقعیت و عالمِ ارواح جای داره. لطفش به آسمان و زمین میرسه. در کنارش هشت فرشته ایستادهان...
«فرشتهٔ جیوه تجسّدِ سرنوشته، عزیزترین فرشتهٔ سرورِ ما. فرشتهٔ مرگ طولانیترین زمان رو در پیِ سرورِ ما بوده و کنسولِ جهانِ زیرینه. فرشتهٔ رستگاری شیپورِ سرورِ ماست که زمانی به هیئتِ گرمان اسپارو دراومد تا وحیِ او رو برسونه. فرشتهٔ زندگی تبلورِ خودِ خِرَده، نیروی روحیِ نابودنشدنی که در بدنِ همه وجود داره.»
گرمان اسپارو؟ اون ماجراجو فرشتهٔ آقای ابلهه؟ لومیان از این افشاگری شگفتزده شد.
اسقفِ غولآسا ادامه داد: «فرشتهٔ کیفر هم در کنارِ تختِ سرور حضور داره. او آذرخشِ سرور، خشمِ سرور و دستِ سروره، قاضیِ همهٔ سقوطکردگان و کسانی که پاکدامن نیستن.
«در کنارِ فرشتهٔ کیفر، فرشتهٔ روحِ مقدس قرار داره که بر همهٔ ارواح فرمانروایی میکنه و نمایندهٔ سرورِ ما در کنترلِ عالمِ ارواحه.
«در مقابلِ اونا، فرشتهٔ زمان و فرشتهٔ ستارگان هستن.
«فرشتهٔ زمان فرشتهای از دورانِ باستان بود. او در نهایت تسلیمِ سرورِ ما شد و الان ناقوسِ بهشت رو به صدا درمیاره.
«فرشتهٔ ستارگان یک شاهد، یک ثبتکننده، و چشم و گوشِ سرورِ ماست...»
لومیان با دقت گوش میداد و باورش برایش سخت بود که هشت فرشته در کنارِ تختِ الهیِ ابله حضور داشته باشند.
این قدرت بیش از حد ترسناک نبود؟
انگار هیچ فرقی با یه کلیسای رسمی نداشت!
ناگهان صدای پرشکوهِ ترمیبوروس طنین انداخت: «باورش میکنی؟»
لومیان با لحنی آرام، گویی داشت بخشهایی از کتابِ مقدس را از بر میخواند، جواب داد: «چرا که نه؟»
گذشته از این، کتابِ مقدسِ کی، حتی بینِ کلیساهای رسمی، یه ذره اغراق توش نداشت؟
حتی بدونِ شاخوبرگ دادن هم بازم چشمگیر بود!