چپتر 297: قراردادِ خبرچین
چپتر 297: قراردادِ خبرچین
لومیان در راهِ بازگشت به محلهٔ بازار، به دیوارهٔ کالسکه تکیه داد و بارِ دیگر تمامِ ماجرا را از نظر گذراند. فهمید مشکلی را از قلم انداخته است.
یه ردهٔ ۷ وسطِ یه مأموریتِ نسبتاً ساده به طرزِ مرموزی غیبش میزنه و الانم احتمالاً مرده. سازمانِ مخفیِ پشتش همینطوری وانمود میکنه که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده؟
امشب حقیقت رو میفهمن و تحقیقات رو شروع میکنن؟
سرکرده بهعنوانِ یه توطئهگر، محاله به این موضوع فکر نکرده باشه. با این حال، بهم هشدار نداد و گذاشت تنهایی برم خونه... داره ازم بهعنوانِ طعمه استفاده میکنه؟
آره، سازمانِ مخفیِ پشتِ گرگینه ممکنه امشب دست به کار نشه. تا وقتی حواسشون جمع باشه، باید بفهمن که گمشدنِ زیردستشون مشکلِ خیلی بزرگیه. به نظر میرسه باندِ ساوآ به این سادگیها هم نیست. اگه من جای اونا بودم، یه مدت دست نگه میداشتم تا اتفاقای بعدی بیفته. بعدش از این هرجومرج استفاده میکردم تا وضعیتِ واقعیِ باندِ ساوآ رو بفهمم.
البته، اگه حمایتِ یه فرشته رو داشته باشن و بتونن کاری کنن که موقتاً توی تالارِ رقصِ نسیم فرود بیاد، میتونن هر کاری دلشون میخواد بکنن...
حالا که بهش فکر میکنم، اون گرگینه با اینکه مغرور بود، اونقدرام احمق یا بیپروا نبود. هوشش در حدِ معمول بود. حتماً از قبل چند نفر از اعضای عادیِ باندِ ساوآ رو گرفته و قبل از اینکه رهبری رو که تازه به باندِ ساوآ پیوسته—یعنی من—هدف بگیره، وضعیتِ اون چندتا رهبر رو تا حدودی فهمیده. منطقیش اینه که من نباید قاطیِ مسائلِ اصلیِ باندِ ساوآ شده باشم. رازهای زیادی نمیدونم و دردسرِ زیادی هم درست نمیکنم...
تازه، اعضای عادیِ باندِ ساوآ نمیدونن که من به آتشافروز ارتقا پیدا کردم. با توجه به سابقهٔ مبارزههای اخیرم، اون یارو باورش شده که میتونه بهراحتی از پسم بربیاد. توی نبردِ تنبهتن، یه گرگینه با قابلیتِ خوددرمانیِ قویتر، سرعتِ بیشتر، زورِ زیادتر و واکنشهای فرز، که چنگالهاش دستکمی از سلاحهای فرابشری نداره، خیلی سرتر از یه تحریککنندهست...
وقتی لومیان به تالارِ رقصِ نسیم برگشت، دیگر اوضاع را در ذهنش مرتب کرده بود. انگشتِ آقای کِی را در جیبش لمس کرد و در ظاهر بیخبر از همهجا، واردِ اتاقش در طبقهٔ دوم شد. دستورویی شست و به رختخواب رفت.
...
با طلوعِ خورشید، ژنا در حالی که تکهنانی تست به دندان گرفته بود، با عجله از خیابانِ پاستور، پلاکِ ۱۷ در محلهٔ باغِ گیاهشناسی بیرون آمد.
شبِ گذشته برای دیدنِ برادرش برگشته بود. در تختی که پیشتر با مادرش شریک بود، تا نیمهشب غلت زد و سرانجام خوابش برد. صبحِ زود بیدار شد، چرا که نمیخواست با همسایههایی روبهرو شود که چهبسا دربارهٔ مجرمِ تحتِ تعقیب، «سلیا بلو»، پرسوجو میکردند.
هوا هنوز تاریک بود و خیابانها خلوت. ژنا از کنارِ معدود دستفروشان و رهگذران گذشت و به کوچهای در نزدیکیِ خیابانِ سنت ایلر پیچید که از آن هم سوتوکورتر بود.
و همانجا، چهرهای آشنا را دید که نزدیک میشد.
مردی بود با پوستِ قهوهای، لبهای کلفت و موهای زردِ روشن که مرتب شانهزده بود. خونِ بومیانِ قارهٔ جنوبی در رگهایش جریان داشت و تکهچسبی نهچندان جلبتوجهکننده روی پلِ بینیاش دیده میشد. پیراهنی روشن و جلیقهای زرد به تن داشت و نشانِ مقدسِ خورشیدِ زرینی به سینهاش سنجاق شده بود.
نشانِ مقدسِ خورشید... دلِ ژنا ریخت و به یاد آورد او کیست.
او فرابشری از کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی بود که زمانی وظیفهٔ محافظت از اوگ آرتوآ را بر عهده داشت!
ژنا غریزی میخواست برگردد و کوچه را ترک کند، اما متوجه شد فرابشرِ دیگری از کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی در خروجیِ کوچه کشیک میدهد! او هم یکی از فرابشرانِ کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی بود که از اوگ آرتوآ محافظت کرده بود!
چشمانِ والانتن از آبِ دریاچه آبیتر بود و حالتی سرد در چهره داشت.
ژنا از حرکت ایستاد و نفسش را در سینه حبس کرد. دستِ راستش روی کمرش نشست، آماده تا در یک چشمبههمزدن هفتتیر و خنجرِ پنهانش را بیرون بکشد.
ایمره با دیدنِ حالتِ محتاطانهٔ او، بهسرعت گفت: «آروم باشید! ما برای دستگیریِ شما نیومدیم.»
ژنا با یادآوریِ تحلیلِ فرانکا دربارهٔ احتمالِ اینکه فرابشرانِ رسمی او را به خبرچینِ خود تبدیل کنند، کمی آرام شد، اما همچنان با احتیاط ایمره و والانتن را زیرِ نظر داشت.
ایمره لبخندی دوستانه زد و گفت: «درسته که ما فرابشرانِ آزاد رو از بین میبریم، اما معنیش این نیست که گزینههای دیگهای نداریم.»
«از شایعههای مربوط به چوبهٔ مرگ نترسید. اینجا تریره. فرابشرانِ آزادی که واقعاً گناهکار نباشن، به همچین سرنوشتی دچار نمیشن. البته، مواردِ مشابه توی استانها، دهکدهها، شهرهای کوچیک و شهرکهای دیگه اتفاق میافته.»
ژنا از نیتِ فرابشرانِ رسمی مطمئنتر شد. خود را به خامی زد و پرسید: «از من چی میخواید؟»
ایمره لبخند زد.
«امیدواریم بتونید با ما همکاری کنید.
«راستش، اگه عمداً نذاشته بودیم برید، خیلی وقت پیش دستگیر شده بودید.»
ژنا لحظهای در فکر فرو رفت و به این اندیشید که چطور پس از ترورِ اوگ آرتوآ توانسته بود زندگیِ آرامی داشته باشد.
پس از مدتی، با تردید پرسید: «همکاری؟»
ایمره لبخند زد و سر تکان داد.
«اجازه بدید خودم رو معرفی کنم. من ایمره هستم، یکی از پالایندگانِ تفتیشِ عقایدِ کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی. اینم همکارم، والانتنه.
«هر فرابشرِ آزادی حسننیتِ ما و شانسِ همکاری رو به دست نمیاره. ما وضعیتِ شما رو بررسی کردیم و مطمئن شدیم که شما هم به خدا ایمان دارید و جرمِ سنگینی مرتکب نشدید. علاوه بر این، بعد از به دست آوردنِ قدرتهای فرابشری، خودتون رو کنترل کردید و از تواناییهاتون سوءاستفاده نکردید، البته بهجز ترورِ اوگ آرتوآ.
«ما نفرت و انتخابِ شما رو درک میکنیم. هرچی باشه، اون کافری بود که سزاوارِ مرگه. هر کسی حق داره از طرفِ خدا اونو تطهیر کنه. باید بدونید که اگه ما ترتیبش رو نداده بودیم و عمداً چشممون رو روی کارهای شما نبسته بودیم، نمیتونستید از دفترِ نمایندهٔ مجلس فرار کنید.»
ژنا آرام سر تکان داد و نشان داد که تازه متوجهِ قضیه شده است.
ایمره ادامه داد: «چون شما مؤمنی هستید که ذاتاً به خودتون وفادار موندید و از تواناییهاتون سوءاستفاده نمیکنید، میخوایم ازتون دعوت کنیم خبرچینِ ما بشید و اطلاعاتِ مربوطه رو به ما بدید.
«نگران نباشید، مجبورتون نمیکنیم به دوستانتون خیانت کنید. فقط میخوایم حواستون به چیزایی باشه که ممکنه برای محلهٔ بازار و تریر فاجعه به بار بیارن.»
به خودم وفادار بمونم و از تواناییهام سوءاستفاده نکنم...
ژنا با تمسخرِ خودش فکر کرد: گذشته اینطوری بودم، الانم بهزور همینم، ولی تو آینده هم همینطوری میمونم؟
دلش میخواست به آنها بگوید که خیلی دیر رسیدهاند و او دیگر آن آدمِ سابق نیست.
بعد از لحظهای مکث گفت: «منم تو محلهٔ بازار زندگی میکنم. خوشحال میشم از طریقِ شما کمک کنم هر مشکلی که ممکنه به اینجا آسیب بزنه حل بشه.»
او با درایت تمایلش را برای همکاری نشان داد.
در آن لحظه، فکری به ذهنِ ژنا رسید و بیاختیار گفت: «دو روز پیش یه چیزی کشف کردم!»
ایمره با تعجب به همتیمیاش والانتن نگاه کرد و پرسید: «چی؟»
انتظار نداشتند خبرچینِ تازهاستخدامشدهشان به این زودی اطلاعاتی بدهد.
ژنا تعریف کرد که چطور در گردهماییِ رازآلودی شرکت کرده و آنجا خبرِ ناپدید شدنِ دربانِ صومعهٔ درهٔ عمیق را شنیده است. توضیح داد که پس از پذیرفتنِ مأموریتِ مربوطه، چطور او و همراهش بهطورِ تصادفی به راهبی با چشمِ مکانیکی برخوردهاند که واردِ معدنِ سنگی در آن حوالی شده و غارِ پنهانی را پر از دستوپاهای بیشمارِ انسانی باز کرده است.
در تمامِ این مدت، هویت و نامِ همراهش و همچنین زمان و مکانِ گردهماییِ علومِ غریبه را پنهان نگه داشت.
ایمره و والانتن همزمان خوشحال و جدی بودند.
از این دستاوردِ غیرمنتظره خوشحال بودند، اما عجیب بودنِ موقعیت نیز نگرانشان میکرد.
وقتی حرفهای ژنا تمام شد، ایمره او را تحسین کرد: «خیلی خوبه. این همون نوع همکاریایه که بهش نیاز داریم.»
والانتن با بیمیلی سر تکان داد.
اینطور نبود که نیازی به چنین خبرچینی نبیند؛ ماجرای اوگ آرتوآ دیدگاهِ او را دربارهٔ فرابشرانِ آزاد بهشدت تغییر داده بود. با این حال، کمی دلخور بود، زیرا ایمره میتوانست بهتنهایی سلیا بلو را متقاعد کند، اما اصرار داشت والانتن را هم درگیر کند.
میتوانست بعد از ستایشِ خورشیدِ بامدادی، به خانه برود تا استراحت کند و از صبحانه در کنارِ خانوادهاش لذت ببرد.
با این حال، استدلالِ ایمره منطقی بود.
طبقِ قوانین، بهتر بود هنگامِ جذبِ خبرچینها، بهویژه فرابشرانی که به چند مسیرِ خاص مانندِ دیوبانو تعلق داشتند، دو پالاینده حضور داشته باشند.
ایمره توضیح داده بود که در طولِ سالها، بسیاری از پالایندگان هنگامِ جذبِ دیوبانوها بهعنوانِ خبرچین یا تعقیبِ آنها، در تلهٔ اغواگری گرفتار شدهاند. این موضوع باعث میشد عاشق شوند، به کلیسا خیانت کنند و در میانِ عذابِ ایمان، مهارِ خود را از دست بدهند.
از این رو، حضورِ دو پالاینده برای نظارت بر یکدیگر در چنین مواردی ضروری بود.
هرچند ژنا هنوز یک قاتل بود و تا رسیدن به شرایطِ یک دیوبانوی لذتِ واقعی راهِ درازی در پیش داشت، اما نمیشد در این موارد بیگدار به آب زد، بهویژه در موردِ یک قاتلِ زن که نادر بود.
بعد از تحسین، ایمره اضافه کرد: «همکاری یعنی هر دو طرف بتونن از این موضوع سود ببرن. ما بر اساسِ اطلاعاتی که میدین، بهتون پاداش میدیم. میتونید از بینِ پول، مواد، دانش، سلاح و چیزای دیگه انتخاب کنید.»
ژنا لحظهای مکث کرد و پرسید: «برای چیزایی که الان گفتم هم پاداشی در کار هست؟»
ایمره پرسید: «چی میخواین؟»
ژنا بیدرنگ جواب داد: «مادهٔ اصلیِ معجونِ محرک.»
او پیش از این فرمولِ معجون را از فرانکا گرفته بود.
ایمره غافلگیر نشد. سر تکان داد و گفت: «بعد از اینکه صحت و اهمیتِ این اطلاعات رو بررسی کردیم، در موردش حرف میزنیم.»
ژنا که از قبل امیدِ چندانی نداشت، زیاد ناامید نشد و جواب داد: «بسیار خب.»
ایمره تکهکاغذِ سفیدی با ظاهری معمولی بیرون آورد که چند بندِ ساده روی آن نوشته شده بود و حرفهایی را که تازه زده بود، خلاصه میکرد.
شرایطِ قرارداد ایجاب نمیکرد که ایمانِ ژنا پیوسته با خورشیدِ فروزانِ ابدی باشد، اما از او میخواست که به هیچ خدای پلیدی ایمان نیاورد.
ژنا که باتجربه بود، شرایط را بارها و بارها خواند تا اینکه مطمئن شد مشکلی وجود ندارد و سپس با کمالِ میل نامِ واقعیاش را امضا کرد.
او تماشا کرد که ایمره خودنویسی از طلای ناب بیرون آورد و نامش را امضا کرد. سپس بهسرعت چند کلمهٔ قرمزِ درخشان در جایگاهِ محضردار نوشت.
درخششی خورشیدمانند برای لحظهای کوتاه قرارداد را در بر گرفت و سپس ناپدید شد.
ژنا پس از خداحافظی با ایمره و والانتن، بهسمتِ خیابانِ روپوشسفیدها به راه افتاد.
...
خیابانِ روپوشسفیدها، پلاکِ ۳، آپارتمانِ ۶۰۱.
لومیان در سپیدهدم فرانکا را از خواب بیدار کرد و در حالی که با چهرهٔ خشمگینِ او روبهرو شده بود، ماجرای گرگینه را تعریف کرد.
فرانکا بهسرعت حواسش را جمع کرد و متفکرانه زمزمه کرد: «اگه تحقیقاتِ بعدی در کار باشه، کسی که باهاش روبهرو میشی یا زامبیه یا شبح. من بیشتر احتمال میدم دومی باشه.»
لومیان گیج شده بود: «ها؟»
فرانکا با لحنی قاطع توضیح داد: «اونا ردهٔ ۶ و ردهٔ ۵ مسیرِ زندانی هستن.»
لومیان که هنوز گیج بود، آهی کشید و گفت: «انگار این مسیر رو خیلی خوب میشناسی.»
فرانکا خندید: «البته. تو کلِ دنیا، بهجز چند تا فرابشرِ مسیرِ زندانی، بقیه به دو جناح تعلق دارن. یکیش سازمانِ تروریستیِ قارهٔ جنوبی، یعنی مکتبِ گلِ سرخه که قبلاً بهت گفتم، و اون یکی...»
در این لحظه مکث کرد و عمداً سربهسرِ لومیان گذاشت. بعد از چند ثانیه فاش کرد: «کلیسای آقای ابله.»