چپتر 298: مکتبِ گلِ سرخ
چپتر 298: مکتبِ گلِ سرخ
کلیسای ابله؟ لومیان از این پاسخ هم جا خورد و هم جا نخورد.
انتظار نداشت کلیسای ابله شمارِ زیادی فرابشر از مسیرِ زندانی داشته باشد، اما با خود فکر کرد که طبقِ توصیفِ کتابِ مقدس، حضورِ افرادی از هر مسیر چندان هم جای تعجب ندارد.
فرانکا لبخندی زد و با جزئیات توضیح داد: «راستش، فرابشرانِ مسیرِ زندانیِ مکتبِ گلِ سرخ و فرابشرانِ مسیرِ زندانیِ کلیسای ابله در اصل یکی بودن.»
لومیان حدس زد: «بعداً از هم جدا شدن؟»
فرانکا کوتاه تأیید کرد: «مکتبِ گلِ سرخ سازمانِ فوقالعاده باستانیایه و تاریخی داره که به بیش از دو هزاره پیش برمیگرده، حتی پیش از دورانِ چهارم... قبل از فاجعهٔ بزرگ.»
بیشتر از دو هزار سال... لومیان حیرتزده شد.
وقتی فهمیده بود سازمانِ صلیبِ آهنوخون تنها دویست تا سیصد سال پیش تأسیس شده، آن را باستانی پنداشته بود. اما در مقایسه با مکتبِ گلِ سرخ، سازمانِ صلیبِ آهنوخون مانندِ کودکی به نظر میرسید که حتی آموزشِ اجباری را هم نگذرانده است.
فرانکا ادامه داد: «مکتبِ گلِ سرخ در اصل یه سازمانِ رسمی تو قارهٔ جنوبی بود. اونا بر درهٔ پاز و ارتفاعاتِ ستاره حکومت میکردن، جایی که دولت و کلیسا یکی بودن، تا اینکه کشورهای قارهٔ شمالی به اونجا حمله کردن.»
«وقتی حمله رخ داد، کشورشون رو از دست دادن و مخفی شدن و به زیرِ زمین رفتن. از یه طرف در برابرِ استعمارگرا مقاومت میکردن و میخواستن اونا رو از قارهٔ جنوبی بیرون کنن. از طرفِ دیگه، مدام تو قارهٔ شمالی دست به اعمالِ تروریستی میزدن. هه هه، این کار در واقع هیچ تأثیری رو مقاومتشون در برابرِ استعمار نداشت. در عوض، باعث شد مردمِ کشورهای مختلف ازشون متنفر بشن. البته شاید هدفِ اصلیشون این نبوده باشه. شاید این کارها صرفاً برای قربانیِ خونین و یه سری آیینهای خاص بوده.»
لومیان بیشتر نگرانِ این سؤال بود: «چطور از هم جدا شدن؟»
فرانکا با آسودگی دو قدم در اتاقِ نشیمن برداشت.
«مکتبِ گلِ سرخ سالهاست که باورهای متفاوتی داره. اصلِ اساسیشون حولِ این ایده میچرخه که اراده از هوسهای گوناگون زاده میشه و میتونه واقعیت رو تغییر بده و به کارهای شگفتانگیزی دست پیدا کنه. با این حال، تو نحوهٔ برخوردشون با این هوسها اختلافِ نظر هست.
«بعضیا به کامجویی پایبند هستن و همیشه به خواستههای پرشورِ خودشون تن میدن، حتی برای تقویتِ ارادهشون به آیینهای قربانیِ خونین یا بدوی متوسل میشن. از طرفِ دیگه، جناحِ اعتدال با توجه به نامِ معجونها، طرفدارِ سرکوبِ هوسهاست. اونا هوسها رو تو قلبشون نگه میدارن و فقط تو لحظاتِ حساس آزادشون میکنن تا نیروهای مهیبی رو رها کنن.
«برای همین، یه جناح به کامجویی معروفه و اون یکی جناحِ اعتداله.»
زندانی... لومیان در سکوت نامِ معجونِ ردهٔ ۹ را تکرار کرد و در اندیشه فرو رفت. «به نظرم حق با جناحِ اعتداله.»
فرانکا پوزخند زد: «هر آدمِ عاقلی همین فکر رو میکنه. هر چی باشه، بدن مثلِ قفسی برای قلبه و دنیا هم قفسی برای بدنه. جنون باید مهار بشه و هوسها باید کنترل بشن. ولی همیشه چند نفری پیدا میشن که عقلشون پارهسنگ برمیداره. بعد از کامجویی، تنها چیزی که باقی میمونه جنونه. اونا بهزور میتونن تواناییهای اولیهشون رو حفظ کنن.»
عجیب نیست که گرگینه اونطور واکنش نشون داد... انگار واقعاً به مکتبِ گلِ سرخ تعلق داره... اگه بقیهٔ افرادشون هم همین طرزِ فکر رو داشته باشن، فقط قدرتِ اونا رو تأیید میکنه. زنده موندن تا به امروز بدونِ عقل و هوش، قدرتِ خارقالعادهای میخواد... افکارِ لومیان هم با تمسخر همراه بود و هم با هوشیاری.
فرانکا به بیرون از پنجره خیره شد و در حالی که روشنتر شدنِ نورِ روز را تماشا میکرد، گفت: «اوایل، جناحِ کامجویی و جناحِ اعتدال بهزور همدیگه رو تحمل میکردن. میگفتن اگه تو کاری به کارِ من نداشته باشی، منم تو کارِ تو یا آدمایی که ازشون محافظت میکنی دخالت نمیکنم. اما بعداً، جناحِ کامجویی شروع کرد به ادعا کردنِ اینکه خدای دربند، که هر دو جناح بهش ایمان دارن، در واقع تجسّدِ یه خدای پلیده.»
یه خدای پلید... تن دادن به هوسها... لومیان اخم کرد و در پیِ تأیید پرسید:
«درختِ مادرِ هوس؟»
فرانکا لبخند زد: «آره. کسی که میشناسیش، یا بهتره بگم، ایزدی که میشناسیش.»
نه، اصلاً دلم نمیخواد بشناسمش... مکتبِ گلِ سرخ در واقع به درختِ مادرِ هوس ایمان داره. انگار تحقیقِ گرگینه دربارهٔ اطلاعاتِ باندِ ساوآ پیچیدهتر از چیزیه که گمان میکردم... آیا جمعیتِ سعادت هیچ ارتباطی با مکتبِ گلِ سرخ داره؟ یا اینکه همچین اطلاعاتی رو پنهان میکنن؟ لومیان در فکری عمیق فرو رفت.
فرانکا از صمیمِ قلب آهی کشید و گفت: «قدرتهای مربوط به هوس میتونن خیلی مفید باشن، ولی چرا نمیشه ازشون برای هدفِ درستی استفاده کرد؟»
لومیان به همراهش هشدار داد: «تقصیر رو بندازیم گردنِ خدای پلید؟ بهتره امتحانش نکنی.»
فرانکا لبخندِ شرمگینانهای زد و گفت: «من هنوز میدونم چی رو میتونم امتحان کنم و چی رو نباید امتحان کنم. خطراتِ خدایانِ پلید رو بهتر از تو درک میکنم.»
«آره، بعداً جناحِ کامجویی یه حملهٔ غافلگیرانه به جناحِ اعتدال کرد و تلفاتِ سنگینی بهشون وارد کرد. اعضای باقیموندهٔ جناحِ اعتدال با وضعِ اسفباری فرار کردن و مدتها تحتِ تعقیب بودن تا اینکه زیرِ سایهٔ آقای ابله پناه گرفتن.»
«شنیدم که قدیس شارون از کلیسای آقای ابله زمانی عضوِ جناحِ اعتدال بوده. همینطور فرشتهٔ روحِ مقدس در کنارِ تختِ آقای ابله...»
جناحِ کامجویی باید قدرتِ وحشتناکی داشته باشه که تونسته جناحِ اعتدال رو به رهبریِ یه فرشته شکار کنه و فراری بده. شک نیست که فرشته دارن، اون هم نه یکی... و کلیسای آقای ابله میتونه از جناحِ اعتدال محافظت کنه...
لومیان با شنیدنِ این حرفها، درکِ کلی از تاریخچهٔ مکتبِ گلِ سرخ پیدا کرد. به قدرتِ کلیسای ابله مطمئنتر شد و برخی نامهای کتابِ مقدس را به چهرههای مهمِ واقعیت ربط داد.
همزمان، فهمید چرا شوالیهٔ شمشیر، دارندهٔ دیگرِ کارتِ آرکانای صغیر، قصد داشت انبارِ سلاحهای مکتبِ گلِ سرخ را منفجر کند.
لومیان با طعنه گفت: «هه هه، بهتر نیست دیگه بهشون نگیم مکتبِ گلِ سرخ؟ نمیشه فقط بهشون بگیم مکتبِ کامجویی؟»
فرانکا با خنده جواب داد: «چه اسمِ مزخرفی! فکر میکنی همهٔ سازمانهای سرّی مثلِ سازمانِ صلیبِ آهنوخون اینقدر بیخلاقیتن؟»
همانطور که گپ میزدند، صدای قدمهای آشنای ژنا را شنیدند که نزدیک میشد.
ژنا در را باز کرد و از دیدنِ لومیان که آنجا ایستاده بود، جا خورد.
فرانکا توضیح داد: «دیشب براش اتفاقی افتاد.»
ژنا لومیان را برانداز کرد، اما نشانی از جراحت نیافت و پرسید: «چه اتفاقی؟»
فرانکا ماجرای گرگینه و مکتبِ گلِ سرخ را کوتاه تعریف کرد، اما از پیوندِ عمیقی که او، لومیان و کلیسای ابله را به هم وصل میکرد، چیزی نگفت.
ژنا هرچه بیشتر گوش میداد، بیشتر نگران میشد. حس میکرد ردهٔ ۹ در دنیای علومِ غریبه هیچچیز نیست.
عزمش برای اینکه هرچه زودتر محرک شود، قویتر شد.
پس از این بحث، فرانکا افزود: «وضعیتِ زامبی و شبح رو هم کوتاه براتون توضیح میدم تا بدونِ آگاهی جلو نرید، یا اگه متوجهِ غیرعادی بودنِ اوضاع شدید، بیخبر نمونید.
«در مقایسه با گرگینه، بزرگترین تغییرِ زامبی استحکامِ فولادمانندشه. اونا از آتیش، گلوله یا گلولهٔ توپ نمیترسن. برای شکستنِ دفاعشون باید بیش از پنج بارِ پیاپی به یه نقطه ضربه بزنید. زامبیها تا وقتی سرشون سالم باشه، خطری تهدیدشون نمیکنه.
«اونا همچنین روی طلسمهای پوسیدگی، یخبندان و مرگ تسلط دارن که میتونه ارواح و اجساد رو بیدار و کنترل کنه.
«یه شبح میتونه آزادانه به روح تبدیل بشه. اونا دیگه بدنِ فیزیکی ندارن و از آسیبِ فیزیکی نمیترسن. تواناییِ طلسمخوندنشون هم خیلی بهتر شده. حتی میتونن بهزور تسخیرتون کنن، کنترلِ بدنتون رو به دست بگیرن و مجبورتون کنن خودتون رو بکشید.
«بعد از ورود به حالتِ شبح، میتونن از آینههای مختلف عبور کنن و ازشون برای پنهانکردنِ خودشون استفاده کنن. حتی اگه دیدِ روحیتون رو فعال کنید، دیدنِ مستقیمشون تقریباً غیرممکنه.
«اگه با چیزی شبیهِ ارواحِ خبیث روبهرو شدید، نباید بیاحتیاطی کنید. باید این احتمال رو در نظر بگیرید که با یه شبحِ واقعی طرفید.»
لومیان با دقت گوش داد و پس از کمی تأمل گفت: «حملههایی که روح رو هدف میگیرن، در برابرِ زامبیها و شبحها مؤثرترن؟»
فرانکا با خنده گفت: «بله، من تواناییهای قلمروی خورشید رو پیشنهاد میکنم. اما بازم بهتون توصیه میکنم اگه با چنین دشمنی روبهرو شدید و میتونستید، فرار کنید. اگه نتونستید، سریع کمک بخواید.»
لومیان هرگز از کمکخواستن خجالت نمیکشید. همانطور که موافقتش را اعلام میکرد، ایدهٔ تازهای داد.
«اونا همهشون عضوِ جناحِ کامجویی هستن. بهتر نیست با تواناییِ تأثیرگذاری روی هوسها باهاشون مقابله کنیم؟»
در این صورت، شیءِ رازآلودِ ساختهشده از شاخهٔ سایه به کار میآمد.
لومیان هنوز با خانمِ شعبدهباز تماس نگرفته بود. قصد داشت صبر کند تا آقای کِی پاداشش را بدهد، و بعد تصمیم بگیرد ویژگیِ فرابشریِ کدام قلمرو را با شاخهٔ سایه جور کند.
فرانکا به او هشدار داد: «در تئوری بله، اما ممکنه نتیجهٔ عکس بده.»
پس از بحث دربارهٔ مکتبِ گلِ سرخ، ژنا تعریف کرد که چطور بهعنوانِ خبرچین استخدام شده و اطلاعاتی دربارهٔ صومعهٔ درهٔ عمیق داده است.
فرانکا از صمیمِ قلب برایش خوشحال بود.
«درسته. اینطوری یه منبعِ ثابت برای منابعِ موردنیازت داری، اما رسمیها دربارهٔ اقلامِ کلیدی خیلی سختگیرن. نمیتونی کاملاً بهشون تکیه کنی.»
لومیان انتظار نداشت والانتن هم در محلهٔ بازار باشد. نگرانِ نداشتنِ تغییرچهرۀ لازم بود. از عینکِ رازکاوی فقط میشد در لحظاتِ حساس استفاده کرد.
پس از کمی فکر به ژنا گفت: «نشوندادنِ ارادتت به خورشیدِ فروزانِ ابدی جلوی یه پالاینده، دستاوردهای غیرمنتظرهای برات داره.»
چشمانِ ژنا چرخید و با حسکردنِ اینکه سیِل رازهای زیادی دارد، گفت: «خیلی باتجربه به نظر میرسی.»
...
لومیان از پلاکِ ۳ خیابانِ روپوشسفیدها بیرون آمد و قدمزنان به تالارِ رقصِ نسیم برگشت.
هرچه بیشتر در سازمانهای سرّی عمیق میشد، بیشتر حس میکرد دانشش دربارهٔ علومِ غریبه کم است.
لومیان جرعهای آبسنت نوشید و در دفترش جا گرفت.
درست زمانی که میخواست در وضعیتی راحتتر بنشیند، نورِ ستارگان بیرون تراوید و دری خیرهکننده و رؤیایی شکل داد.
در باز شد و خانمِ شعبدهباز بیرون آمد. امروز پیراهنی بژ، لباسی زردِ مایل به قهوهای و چکمههای چرمیِ قهوهایِ تیره به تن داشت.
موضوع چیه؟
لومیان از جا برخاست.
خانمِ شعبدهباز لبخند زد و گفت: «دوستی که قبلاً بهت گفتم، همونی که میتونه تو رمزگشاییِ عناصرِ نمادین کمکت کنه، کارِ اخیرش رو تموم کرده و تو یه تعطیلاتِ کوتاهه. الان میبرمت پیشش.»
لومیان با هیجانی غیرمعمول جواب داد: «باشه!»