چپتر 3: نامه
چپتر 3: نامه
لومیان روی بام درنگ کرد و هنوز دلش نمیخواست پایین برود.
چهرهاش تصویری از خویشتنداری بود و هیچ احساسی نشان نمیداد. دیگر از آن جوانِ بازیگوش که مدام به میخانه میرفت و همیشه لبخند و شوخیای در آستین داشت خبری نبود. جای او را شخصیتی خونسرد و مصمم گرفته بود که برای آشنایانِ پیشینش ناشناس مینمود.
از وقتی لومیان تصادفاً به قدرتهای جادوییِ اورور پی برده بود، برای به دست آوردنشان بیتابی میکرد. اما اورور همیشه او را برحذر میداشت و از خطرها و دردهای عظیمِ ناشی از داشتنِ چنین تواناییهایی میگفت. او از افشای این راز سر باز میزد، حتی اگر میدانست چطور میشود آنها را به آدمهای عادی بخشید.
لومیان نمیتوانست او را به فاش کردنِ روش وادار کند، پس در هر فرصتی به التماس و خواهش متوسل میشد.
پس از چند ثانیه تأمل، لومیان از جا پرید و به لبهٔ بام رفت. با نردبانِ چوبی به طبقهٔ دوم برگشت.
قدمزنان به اتاقِ اورور رفت، درِ چوبی و قهوهایرنگ را نیمهباز یافت و به داخل سرک کشید.
اورور با پیراهنی آبیآسمانی پشتِ میز نشسته بود و با خودنویسِ شامپاینیرنگی تندتند مینوشت.
این وقتِ شب چی داره مینویسه؟ به جادوگری ربط داره؟
لومیان دست روی در گذاشت و به طعنه گفت: «داری تو دفترِ خاطراتت مینویسی؟»
اورور بیآنکه سر از روی نوشتهاش بردارد، جواب داد: «آخه کی تو دفترِ خاطرات مینویسه؟»
لومیان از این جواب قانع نشد.
«ولی مگه امپراتور روزل چند جلد دفترِ خاطرات نداشت؟»
روزل، آخرین امپراتورِ جمهوریِ اینتیس که این خواهر و برادر اکنون در آن میزیستند، خاندانِ سورون را سرنگون کرده و با بر تن کردنِ ردای سزار، خود را امپراتور خوانده بود.
آن مرد گامهای بیشماری در زمینههای علم و مهندسی برداشته بود و اختراعِ موتورِ بخار را به او نسبت میدادند. ناگفته نماند که مسیرِ دریایی به قارهٔ جنوبی را نیز او ترسیم کرده و آغازگرِ عصرِ استعمار بود. او تجسمِ زمانهٔ خویش بود؛ نمادی از عصری سپریشده در بیش از یک قرن پیش.
با این حال، در سالهای پایانیِ عمرش به او خیانت شد و در کاخِ افرای سفیدِ تریر به قتل رسید.
پس از مرگش، برگههای دفترِ خاطراتِ او در سراسرِ جهان پراکنده شد. با این وجود، این برگهها به زبانی نوشته شده بود که هیچکس نمیتوانست رمزگشاییاش کند؛ گویی چنان کلماتی اصلاً در این جهان وجود نداشت.
اورور که پشت به لومیان نشسته بود، پوزخند زد: «واسه همینه که روزل آدمِ روراستی نبود.»
لومیان پرسید: «پس داری اونجا چی تندتند مینویسی؟»
اصلِ مطلب همین بود.
اورور شانه بالا انداخت و با صدایی لبریز از بیتفاوتی جواب داد: «یه نامه.»
لومیان بیاختیار اخم کرد: «به کی؟»
اورور مکث کرد. خودنویسِ شامپاینی و طلاییِ نفیسش را که نقشونگارهای پیچیدهای داشت زمین گذاشت تا کلمات و جملاتش را مرور کند.
«یه دوستِ مکاتبهای.»
لومیان که کاملاً گیج شده بود، ابرو در هم کشید: «یه چی؟»
این دیگه چه کوفتیه؟
اورور خندید و در حالی که انگشت در میانِ موهای طلایی و درخشانش میکشید، شروع کرد تا برادرش را روشن کند.
«واسه همینه که هی بهت میگم بیشتر بخون و بیشتر مطالعه کن. انقدر روزهات رو با عرقخوری و ولگردی هدر نده!
«یه نگاه به خودت بنداز. چه فرقی با یه آدمِ بیسواد داری؟»
«دوستای مکاتبهای کساییان که از طریقِ روزنامهها، مجلهها و نشریاتِ دیگه با هم آشنا میشن. اونا هیچوقت همدیگه رو ندیدن و برای ارتباط داشتن فقط به نامه تکیه میکنن.»
لومیان که حسابی نگرانِ این موضوع شده بود، پرسید: «داشتنِ همچین دوستی چه فایدهای داره؟»
دستش را از روی در برداشت و در حالی که غرق در فکر بود، چانهاش را خاراند.
اورور تا به حال هیچوقت دوستپسر نداشت، بنابراین لومیان نمیتوانست اجازه دهد مردی که هرگز ندیده بود فریبش دهد.
«یعنی چی؟» اورور با جدیت به این سؤال فکر کرد. «اول از همه، ارزشِ عاطفی. وی، میدونم که این مفهوم رو نمیفهمی. آدما نیاز دارن با هم ارتباط برقرار کنن، اما بعضی حرفها و احساسات رو نمیشه با روستاییها یا حتی با تو در میون گذاشت. من به یه راهِ خصوصیتر نیاز دارم تا افکارم رو تخلیه کنم. این دوستای مکاتبهای که تاحالا از نزدیک ندیدمشون، برای این کار عالین. دوم اینکه دوستای مکاتبهایِ من رو دستکم نگیر. بعضیهاشون قدرتِ زیادی دارن و بعضیها هم دانشِ گستردهای. مثلاً یه دوستِ مکاتبهای این چراغِ باتریدار رو به من هدیه داد. چراغهای نفتی و شمعها برای چشم خیلی مضرن و واسه نوشتن تو شب اصلاً خوب نیستن...»
اورور بیآنکه منتظرِ سؤالِ بعدیِ لومیان بماند، دستش را به پشتِ سر تکان داد.
«برو یه کم استراحت کن برادرِ مستِ من! بوننویی!»
لومیان در حالی که میکوشید کلافگیاش را پنهان کند، جواب داد: «باشه، بوننویی.»
اورور گوشزد کرد: «یادت نره در رو ببندی. با این پنجرهها و دری که اینطوری بازه، اینجا حسابی یخ کرده.»
لومیان آهسته درِ چوبیِ قهوهایرنگ را بست. سپس به اتاقش رفت و کفشهایش را درآورد و روی تخت نشست.
در تاریکیِ شب، لومیان میتوانست میزِ چوبیِ کنارِ پنجره، صندلیِ کج، قفسهٔ کوچکِ کتابِ کنارِ دیوار و کمدِ لباسِ آنسوی اتاق را تشخیص دهد.
بیحرکت نشست و غرق در فکر شد.
میدانست اورور زنی است که رازهایش را پیشِ خود نگه میدارد و چیزهایی هست که هنوز به او نگفته است. لومیان از این بابت تعجب نمیکرد، اما نگران بود مبادا این رازها خواهرش را به خطر بیندازند.
و در مواجهه با واقعیت، دستوبالش بسته بود.
او فقط یک آدمِ عادی بود؛ با بدنی تنومند و هوشی سرشار.
افکار همچون امواجی که بر ساحل میکوبند به ذهنش هجوم آوردند و به همان سرعت پس نشستند. لومیان نفسِ عمیقی کشید و به دستشویی رفت تا دستورویی تازه کند.
پس از آن، کتِ قهوهایرنگ و ژاکتمانندش را درآورد و روی تختِ سرد افتاد.
هوای ماهِ آوریل در کوهستان هنوز سوز داشت.
......
لومیان در میانِ حالتِ خلسهاش، مِهی تیره را حس کرد که محیطِ اطرافش را در بر گرفته و همهچیز را از پیشِ چشمش محو میکرد.
گیجومنگ در مه قدم برمیداشت، اما به هر سمتی که میرفت یا هر چقدر دور میشد، مه همیشه او را به همان جای اول برمیگرداند: اتاقِ خوابش.
اتاق با تختی چهارتکه و سفید، میز و صندلیِ چوبی جلوی پنجره، قفسههای کتاب، کمدها و چیزهایی از این دست چیده شده بود.
......
پوف. چشمانِ لومیان با وحشت باز شد؛ آفتابِ صبحگاهی از میانِ پردههای نازک و آبیرنگ به داخل میتابید.
نشست و ماتومبهوت به اتاق خیره شد؛ گویی هنوز در رؤیا گرفتار بود.
همان رؤیایی که روزها میدید: مِهِ خاکستری که خیالِ محوشدن نداشت.
دستش را به شقیقههایش کشید و با صدایی بم زیرِ لب گفت: «داره بیشتر میشه. تقریباً هر روز همین خواب رو میبینم...»
ظاهرِ آرامِ لومیان این واقعیت را پنهان میکرد که این رؤیا هیچ اثرِ منفیای به همراه نیاورده بود، اما مسلماً هیچ نتیجهٔ مثبتی هم نداشت.
لومیان در حالی که از روی تخت برمیخاست، زمزمه کرد: «دعا میکنم چیزِ مبارکی توش پنهان باشه.»
لومیان درِ راهرو را باز کرد و بیدرنگ صدایی از اتاقِ اورور شنید.
چه تصادفی... لومیان لبخند زد.
اما بعد، فکری ناگهانی به ذهنش خطور کرد و باعث شد یک قدم به عقب بردارد و لبهٔ در بایستد.
وقتی درِ اتاقِ خوابِ اورور با غژغژی باز شد، لومیان بهسرعت دستِ راستش را بالا آورد و با چهرهای که کمی دردمند به نظر میرسید، شروع به مالیدنِ شقیقههایش کرد.
اورور متوجهِ ناراحتیاش شد و پرسید: «چی شده؟»
موفقیت! لومیان در دل هورا کشید و تمامِ تلاشش را کرد تا خودش را آرام کند.
با صدایی بم جواب داد: «دوباره همون خواب رو دیدم.»
طرههای طلاییِ موی اورور روی شانههایش ریخته بود. با نگرانی ابرو در هم کشید.
زیرِ لب گفت: «روشِ قبلی جواب نداد...» و سپس پیشنهاد کرد:
«شاید... باید برات یه هیپنوتیزور پیدا کنم، یه هیپنوتیزورِ واقعی، تا ببینیم علتش چیه.»
لومیان عمداً پرسید: «از همونایی که قدرتهای جادویی دارن؟»
اورور در پاسخ بهآرامی سر تکان داد.
لومیان بیاختیار پرسید: «یکی از دوستای مکاتبهایت؟»
اورور بیدرنگ جواب داد: «چیکار به این کارا داری؟ به فکرِ حلکردنِ مشکلِ خودت باش!»
مگه تو فکرِ همین نیستم؟ لومیان در دل غرولند کرد.
او از فرصت استفاده کرد و گفت: «اورور، اگه من یه جادوگر بشم و قدرتهای خارقالعاده به دست بیارم، باید بتونم رازِ این خواب رو باز کنم و برای همیشه تمومش کنم.»
اورور بیدرنگ جواب داد: «حتی بهش فکرم نکن!»
چهرهاش نرمتر شد و ادامه داد: «لومیان، بهت دروغ نمیگم. این مسیری که داریم میریم خطرناک، دردناک و کاملاً پرخطره. اگه انتخابِ دیگهای داشتم و اگه دنیا نداشت از کنترل خارج میشد، به همون نویسندهٔ معمولی بودن و زندگیِ آروم راضی بودم.»
لومیان بیدرنگ پرید وسطِ حرفش: «پس بذار من بارِ این خطر و درد رو به دوش بکشم. من ازت محافظت میکنم و تو همون کاری رو بکن که دوست داری.»
این کلمات مدتی طولانی در سرش تکرار میشدند.
اورور چند ثانیه ساکت ماند و بعد پوزخندی روی صورتش نقش بست.
«داری علیه زنها تبعیض قائل میشی؟»
پیش از آنکه لومیان بتواند حرفی بزند، با لحنی جدی افزود: «دیگه برای برگشتن خیلی دیره. هیچ راهی برای برگشت به اون چیزی که قبلاً داشتیم نیست.
«خیلی خب، فهمیدم. میرم دستوصورتم رو بشورم. تو هم امروز تو خونه خوب درس بخون و برای امتحاناتِ ورودیِ دانشگاه تو ماهِ ژوئن آماده شو!»
لومیان زیرِ لب گفت: «خودت گفتی دنیا داره خطرناکتر میشه. امتحان دادن چه فایدهای داره؟»
او باور داشت کلیدِ موفقیت قدرت است، نه یک تکه کاغذِ مدرک.
اورور فقط لبخند زد و گفت: «دانش قدرته، برادرِ بیسوادِ من.»
لومیان جوابی نداشت، بنابراین فقط رفتنِ اورور به داخلِ دستشویی را تماشا کرد.
......
بعدازظهر، در میدانِ شلوغِ دهکدهٔ کوردو،
ریموند گرِگ چشمش به لومیان لی افتاد که زیرِ درختِ نارونی چمباتمه زده بود. افکارش در هالهای از راز فرو رفته بود.
ریموند به او نزدیک شد و در حالی که صدایش از حسادت میچکید، گفت: «نباید الان تو خونه چپیده باشی و سرت تو اون کتابا باشه؟»
ریموند محرمِ اسرارِ لومیان بود؛ با قدی متوسط در حدودِ ۱.۷ متر، موها و چشمانی قهوهای. پسری با ظاهرِ معمولی و چهرهای کمی گلانداخته بود.
لومیان نگاهی به او انداخت و پوزخندی جذاب زد.
«اورور بهت نگفت؟ حتی جلاد هم حقِ استراحت داره! خیلی وقته تو خونه حبسم، به یه زنگِ تفریح نیاز داشتم.»
تمامِ صبح به احتمالِ به دست آوردنِ قدرتهای خارقالعاده بدونِ کمکِ اورور فکر کرده بود.
این کار نیازمندِ آن بود که به دنبالِ سرنخها بگردد و برای تحقیق پیشقدم شود.
در نهایت، احساس کرد شایعاتِ مربوط به قدرتهای جادویی که در سراسرِ دهکده میچرخید، حاویِ حقیقت و سرنخهایی است، بنابراین عمداً در اینجا منتظرِ ریموند مانده بود.
ریموند در حالی که بیخیال به درختِ نارون تکیه میداد، با لحنی کشدار گفت: «اگه من جای تو بودم، بیشتر از پونزده دقیقه استراحت نمیکردم. ما خواهری نداریم که اونقدر کتاب خونده باشه که بتونه بهمون درس بده. من قصد دارم سالِ دیگه چوپونی یاد بگیرم.»
لومیان توجهی به حرفهای ریموند نکرد و متفکرانه گفت:
«قصهٔ اون جادوگر رو برام یادآوری کن.»
ریموند که نمیتوانست نیتِ لومیان را کاملاً درک کند، با گیجی ابرو در هم کشید.
«همونی که دربارهٔ جادوگره؟»
«قدیما، یه جادوگر تو دهکدهمون بود، اما بعدش مُرد. روزِ خاکسپاریش، یه جغد از بیرون پرواز کرد و اومد نشست بالای تختش. تازه وقتی تابوت رو بردن بیرون، رفت.
«بعدش، تابوت بهطرزِ غیرقابلتحملی سنگین شد. نُه تا گاوِ نر لازم بود تا بکشنش.»
لومیان بیشتر اصرار کرد: «این مالِ کیه؟»
چهرهٔ ریموند هر لحظه گیجتر میشد.
«من از کجا بدونم؟ من از بابام شنیدمش.»