چپتر 300: نمادِ دیگر
چپتر 300: نمادِ دیگر
با شنیدنِ سؤالِ آقای شاعر، لومیان غافلگیر شد. لرزی در ستونِ فقراتش دوید و مثلِ خنجری یخی در مغزش فرو رفت.
چه اورور که در رؤیا او را بیهوش کرده و به قربانگاه برده بود، و چه معاونِ کشیش، میشل گاریگ، که این کار را در واقعیت انجام داده بود، همهٔ آنها مخفیانه توسطِ پریهای مارمولکمانند تباه شده بودند—گواه آن هم بیرون خزیدنِ این موجودات از دهانشان بود!
اگر لومیان به ظرف تبدیل نمیشد، بهزور روی قربانگاه نمیرفت و روبهروی اورور نمیایستاد، آیینِ فرودِ ترمیبوروس چهبسا موفق میشد. اورور ظرف را از قربانگاه بیرون نمیانداخت و آیین را خراب نمیکرد، و نشانِ آقای ابلهِ لومیان هم فعال نمیشد!
این درک، ذهنِ لومیان را به آشوب کشید.
هرگز تصور نمیکرد که پریِ مارمولکمانند پشتِ خرابکاریِ آیین باشد. آنها موذیانه اورور و معاونِ کشیش را تباه کرده بودند و باعث شده بودند چشمانشان به روی مسائلِ مهم بسته بماند و آخرین فرصتشان را برای نجاتِ خود از دست بدهند!
لومیان درحالیکه موجی از درد را حس میکرد، پرسید: «ا... اون چی میخواد؟ انگیزهٔ واقعیاش چیه؟»
صدای شاعر که در مه پوشیده شده بود، با آرامش جواب داد: «من فقط دارم معنای نمادینِ عناصرِ رؤیای شما رو تفسیر میکنم. نمیتونم حقیقت رو کاملاً بازسازی کنم.»
«اما میتونم حدسهایی بزنم.»
«جناحی که پریهای مارمولکمانند نمایندهاش هستن، قصد داره از قربانی کردنِ گستردهٔ پیروانِ ناگزیری استفاده کنه تا برای هدفی پنهان، فرشتهای رو احضار کنه. با این حال، اونا نمیخوان ترمیبوروس واقعاً به این سرزمین فرود بیاد.»
«حتماً بینِ اونا و موجودی که به اسمِ ناگزیری شناخته میشه، درگیری وجود داره.»
لومیان سر تکان داد؛ این منطقیترین توضیح به نظرش میرسید.
بیاختیار اخم کرد.
پرسید: «چه انگیزههای پنهانی دارن؟»
شاعر با لبخند گفت: «این یکی از مسیرهای تحقیقاتِ بعدیِ شماست. رمزگشایی، غیببینی یا پیشگویی نیست. برای استنتاج به اطلاعاتِ کافی نیاز دارید. نمیتونید همینطوری حدس بزنید.»
لومیان که مشتاق بود کشیش، گیوم بنه، را گیر بیندازد، بهآرامی سر تکان داد.
شاعر به جلو خم شد، آرنجهایش را روی میزِ چوبی گذاشت و دستانش را همچنان در هم گره کرد.
«من تا الان عناصرِ نمادینِ مهمتر رو رمزگشایی کردم. فقط یکی مونده.»
«خودِ رؤیای شما معنای نمادینِ قدرتمندی داره.»
لومیان چند ثانیه فکر کرد، اما نتوانست نمادِ خاصی را درک کند: «خودِ رؤیا؟»
صدای شاعر بمتر شد، دیگر بهطورِ غیرعادی اثیری نبود، بلکه گیراتر شده بود.
«نمادِ محافظته.»
«اون زمان، به خاطرِ تلاطمهای شدیدِ احساسی، ذهنِ شما در آستانهٔ فروپاشی بود و به خوابی عمیق فرو رفتید. اگه آرامش و امیدی که رؤیای واقعیت به همراه آورد نبود، شاید کاملاً از هم میپاشیدید. و تحتِ تأثیرِ تمایلاتِ خودویرانگرتون، تا پای مرگ رفتارهای غیرمنطقی نشون میدادید.»
«علاوه بر این، میتونیم تأیید کنیم که شما تواناییِ ایجادِ یه رؤیای واقعیت رو ندارید و نمیتونید محققها رو هم به اون رؤیا بکشونید. ترمیبوروسِ مهرومومشده هم نمیتونه این کار رو بکنه. به عبارتِ دیگه، رؤیای واقعیت نتیجهٔ دخالتِ خارجیه.»
«ما هنوز تواناییهای خاصِ فرابشرِ ردهبالای مسیرِ ناگزیری رو درک نکردیم. نمیتونیم تشخیص بدیم که این کار توسطِ برکتیافتهٔ ناگزیری که با نمادِ جغد نشون داده میشه انجام شده، یا تحتِ تأثیرِ جناحهای دیگه بوده. با توجه به تفسیرِ قبلی و وضعیتِ واقعیت، همهٔ اونا انگیزههای کافی دارن.»
«خلاصه بگم، به جز موجودی که به اسمِ ناگزیری شناخته میشه، هیچکسِ دیگهای نمیخواد فرودِ واقعیِ ترمیبوروس به این سرزمین رو ببینه.»
لومیان فوراً ناحیهٔ اطرافِ قلهٔ کوهِ خونرنگ در ویرانههای کوردو را به یاد آورد که باعثِ خوابآلودگی میشد.
پیش از آنکه بتواند موضوع را پیش بکشد، شاعر اضافه کرد: «با توجه به اینکه ناحیهای که بقیه رو مجبور به خواب میکنه در اطرافِ قربانگاهه و نه خونهای که شما توش میخوابید، تمایل دارم باور کنم که این کار تحتِ تأثیرِ جناحهای دیگه است. هدفِ اصلیشون اختلال در آیینه، و آروم کردنِ شما فقط یه پیامدِ جانبیه.»
«اگه این کار توسطِ برکتیافتهٔ ناگزیری با نمادِ جغد انجام شده بود، مکانِ این ناحیهٔ غیرعادی کاملاً برعکس میبود.»
جناحی که پریِ مارمولکمانند نمایندهاش بود این کار رو کرده، یا کسِ دیگهای. یعنی جناحِ دیگهای هم هست؟ هرچه لومیان بیشتر وضعیت را درک میکرد، بیشتر متوجه میشد که حقیقتِ فاجعهٔ کوردو بسیار پیچیدهتر از چیزی است که انتظار داشت.
ساکت شد و پیش از حرف زدن، لحظهای به افکارش نظم داد.
پرسید: «اهمیتِ گهوارهٔ خالیِ بچه توی قصرِ فرماندار چیه؟»
شاعر چند ثانیه تأمل کرد و بعد جواب داد: «این نمادِ نسبتاً کوچکیه. نمایانگرِ فرزندِ مادرِ بزرگه. بر اساسِ اطلاعاتی که دادید، به نظر میرسه اون فرزند ممکنه در طولِ آخرین آیینِ قربانی، با کمکِ یکی دیگه از پسرهای همخونش که مادام پوآلیس پنهان کرده بود، مخفیانه واردِ دنیای ما شده باشه. بعد هم بدونِ اینکه کسی متوجه بشه کوردو رو ترک کرده و گهوارهٔ خالی رو جا گذاشته.»
تولهٔ مادرِ بزرگ... لومیان در دل هیس کشید؛ فهمیده بود جدیتِ این وضعیت با فرودِ ترمیبوروس برابری میکند.
جناحِ ناگزیری خطرِ بزرگی کرده بود و نزدیک به یک سال بیوقفه تلاش میکرد تا فرشتهای مهرشده به دست بیاورد. در نهایت، این کار به هدفِ مادرِ بزرگ خدمت کرده بود.
با این افکار، لومیان نگرانیهایش را کنار گذاشت.
قدیسان و فرشتگانِ انجمنِ تاروت و کلیسای ابله بیشک به این موضوع رسیدگی میکردند. این مسئله فراتر از دغدغههای کسی مثلِ او بود که فقط در ردهٔ ۷ قرار داشت.
علاوه بر این، این موضوع بیشتر به آیینِ قربانی مربوط میشد و ربطِ چندانی به حقیقتِ پشتِ فاجعهٔ کوردو نداشت. تمرکزِ اصلیِ لومیان ردیابی و دستگیریِ کشیش گیوم بنه بود.
سپس پرسید: «چرا کلِ دهکدهٔ کوردو نابود شد، در حالی که فقط خونهٔ من دستنخورده موند؟»
شاعر لحظهای تأمل کرد و پاسخ داد: «فکر میکنم این نمادِ دلتنگی، بیمیلی و حسرتِ اورور باشه.
«بعد از آیین، باید کمی از هوشیاریاش رو به دست آورده باشه. در بحبوحهٔ درهمآمیختنِ گوشت و خونِ روستاییها، او غریزتاً از ساختمانی که نمادِ زندگیِ زیبای گذشتهاش بود محافظت کرد.
«البته، اینم ممکنه که از نیروهای دیگهای که در آیین مداخله میکردن بهره برده باشه.»
دلتنگی... بیمیلی... زندگیِ زیبای گذشته... لومیان ساکت شد و در افکارش غرق شد.
شاعر با دیدنِ این صحنه، دستهایش را از هم باز کرد و گفت: «من تمامِ عناصرِ نمادینِ رؤیای شما رو رمزگشایی کردم.»
لومیان ایستاد و گفت: «ممنونم، آقای شاعر.» او طبقِ رسومِ کلیسای ابله، دستش را روی سینهاش گذاشت و کمی تعظیم کرد.
برای لحظهای ذهنش سرگردان شد و دید که شاعر، میزِ چوبی، قفسههای کتابِ اطراف، دیوارها، جنگلِ بکرِ بیرون و انواع و اقسامِ حشرات مانند رؤیایی محو شدند و به تاریکیِ عمیقی بازگشتند.
در یک چشمبههمزدن تاریکی ناپدید شد و لومیان خودش را در حاشیهٔ بازاری دید.
در دوردست، ساختمانهایی سفید با برجهای ناقوس و منارههای سیاه یا زردِ خاکی به چشم میخورد. در همان حوالی، چادرهایی ابرمانند و گلههای گاو، گوسفند و اسب پراکنده بودند.
بیشترِ مردمی که از بازار میگذشتند پوستِ تیرهای داشتند، گویی هر روز در معرضِ آفتاب بودند. در میانشان، مردان کلاههای نمدی و رداهای سرخِ تیره یا آبیِ آسمانی بر تن داشتند، در حالی که زنان پیراهنهای رنگارنگ و چندلایه پوشیده بودند.
بادِ سوزناکی زوزه میکشید و لومیان در حالی که به قلهٔ برفگرفتهٔ کوهِ دوردست خیره شده بود، لحظهای در افکارش غرق شد.
گفتگویش با شاعر و آنچه تازه تجربه کرده بود، شبیهِ رؤیایی زنده به نظر میرسید.
نه، واقعاً یه رؤیا بود!
برای همین بود که نمیتونست آقای شاعر رو واضح ببینه.
اصلاً نفهمیدم دارم خواب میبینم. رؤیا کِی شروع شد؟ بهطرزِ عجیبی شبیهِ همون خوابی بود که تو ویرانههای کوردو دیدم. ممکنه مسیرِ خداییِ آقای شاعر این قدرت رو داشته باشه که بقیه رو به رؤیاهای زنده ببره؟ و ممکنه اون منطقهٔ غیرعادیِ اطرافِ کوهِ خونین هم به تواناییهای مشابهی ربط داشته باشه؟
لومیان ابتدا جا خورد، اما سپس افکارِ بیشماری به ذهنش هجوم آورد.
درست در همان لحظه، خانمِ شعبدهباز با پیراهنی بژ، دامنی زردِ مایل به قهوهای و چکمههای چرمیِ قهوهایِ تیره پیشِ رویش ظاهر شد.
دارندهٔ کارتِ آرکانای اعظم پرسید: «میخوای الان برگردی به تالارِ رقصِ نسیم؟»
لومیان با لحنی عادی پرسید: «ما کجاییم؟»
خانمِ شعبدهباز به آسمانِ لاجوردی و ابرهای سفیدِ خالص خیره شد و پاسخ داد: «ما تو راپوسِ ارتفاعاتِ ستاره هستیم، جایی که زمانی یکی از شهرهای مهمِ پادشاهیِ ارتفاعات بود و به شهرِ سپید هم معروفه.»
ارتفاعاتِ ستاره... لومیان مکتبِ گلِ سرخ را به یاد آورد و ماجرای حملهٔ گرگینه و ترتیباتِ گاردنر مارتن را برای خانمِ شعبدهباز تعریف کرد. در نهایت پرسید: «مکتبِ گلِ سرخ بهخاطرِ درختِ سایه واردِ محلهٔ بازار شده؟ و مگه اونا اطلاعاتِ دقیقی دربارهٔ من از جمعیتِ سعادت نگرفتن؟»
خانمِ شعبدهباز خندید.
«باید این سؤالها رو زودتر میپرسیدی. اون آقایی که کمکت کرد نمادهای رؤیا رو رمزگشایی کنی، تو مقابله با مکتبِ گلِ سرخ متخصصه. خیلی خب، الان خودم برات ازش میپرسم.»
با این حرف، در برابرِ چشمانِ لومیان ناپدید شد. چند دقیقهٔ بعد، بیآنکه رهگذرانِ بازار متوجه شوند، در همان نقطه دوباره ظاهر شد.
خانمِ شعبدهباز به لومیان لبخند زد و گفت: «بر اساسِ تجربهٔ اون آقا، با اینکه درختِ مادرِ هوس و سازمانهای پرستندهاش تو سطوحِ بالاتر و مقیاسِ کلان هدفمندیِ روشن، قاطعیتِ کافی، آیندهنگریِ دقیق و برنامهریزیِ عالی نشون میدن، اما وقتی پای رویدادهای خاص به میون میاد، اغلب آشفته، بینظم و حتی دیوانه به نظر میرسن. این بازتابِ ذاتِ خودِ اون خدای پلیده.
«به زبونِ سادهتر، سازمانهایی که درختِ مادرِ هوس رو میپرستن، همکاری یا ارتباطِ خوبی با هم ندارن. اونا گاهی دمدمیمزاج و غیرقابلپیشبینی عمل میکنن. این یه وضعیتِ رایجه.
«با این حال، تو یکی دو سالِ گذشته، اون آقا متوجهِ یه سری همکاریهای اولیه بینِ این سازمانها شده. حتی بعضی از اعضای خاندانهای دیو هم تو این ماجرا درگیرن.»
«خاندانهای دیو؟» لومیان هرگز چنین اصطلاحی نشنیده بود.
خانمِ شعبدهباز با لحنی عادی توضیح داد: «خاندانهایی که مسیرِ دیو رو در کنترل دارن؛ همون مسیرِ مجرم. بعضی از اونا نشانههایی از پرستشِ درختِ مادرِ هوس بروز میدن.»