چپتر 304: نزاکت
چپتر 304: نزاکت
بلوارِ بزرگ، خیابانِ شِر، پلاکِ ۱۹، زیرزمین.
چهرهٔ آقای کِی زیرِ کلاهِ بزرگِ ردایش پنهان مانده بود، اما لومیان میتوانست تحسین و تأیید را در نگاهش حس کند.
آقای کِی که پشتِ صندلیِ دستهدارِ سرخی ایستاده بود، به میزِ چوبیِ باریکی کنارِ دیوار اشاره کرد.
«یکی رو انتخاب کنید. طبقِ استانداردِ کلیساهای مختلف، اینا اشیاءِ مهرشدهٔ درجهٔ ۲ هستن. ویژگیهای متمایزی دارن، اما اثرهای منفیِ خطرناکی هم با خودشون میارن. با این حال، راههایی هست که بشه این مشکلات رو حل کرد و تا حدی ازشون بهره برد.»
لومیان با دنبال کردنِ اشارهٔ دستِ راستِ آقای کِی، سه ظرف روی میزِ چوبیِ باریک دید.
یکی جعبهٔ چوبیِ نفیسی تزیینشده با یاقوتِ سرخ، زمرد، عقیق و دیگر چیزهای گرانبها بود. دیگری سرنگی لاستیکی، و آخری بطریِ دهانگشادی پر از مایعِ سبزِ رؤیاگونهای که شیءِ طلاییرنگی در تهِ آن به چشم میخورد.
آقای کِی به میز نزدیک شد، جعبهٔ چوبیِ جواهرنشان را برداشت و بازش کرد.
درونش نقابِ چرمیِ نازک و نرمی قرار داشت. وقتی آقای کِی آن را بالا آورد تا نشان دهد، چهرهای اغراقآمیز نمایان شد که با رنگروغنِ سرخ، زرد و سفید نقاشی شده بود.
لومیان بیدلیل با دیدنِ آن چهره روحیهاش را باخت و دلش لبریز از اندوه شد.
آقای کِی با صدایی بم و خشدار معرفی کرد: «اسمش نقابِ دلقکه. پوشیدنش بهتون اجازه میده جایگزینهای مجسمه کاغذی بسازید. میتونید اشیاءِ اشتعالزا رو تو شعاعِ ۵۰ متری مشتعل کنید و بینِ شعلهها بپرید. اینطوری میتونید زخمها رو روی بدنتون جابهجا کنید و یه جراحتِ کشنده رو به یه زخمِ سطحی تغییر بدید. با این حال، هر زخم فقط یک بار قابلِ انتقاله.»
«همینطور با چهرهتون ترکیب میشه و ظاهرتون رو تغییر میده. این جنبه از کنترلِ شما خارجه، اما برای مدتی کوتاه بهتون کنترلِ شدید روی حالتِ چهره و پیشآگاهیِ دقیقی میده.»
«برای نگهداریِ امنش، به یه محفظهٔ باارزش نیاز دارید. وگرنه، مدام برای اطرافیانش استیصال، درد و اندوه میاره و رفتهرفته اونا رو به جنون میکشونه تا اینکه از پا دربیان. برای فرابشران، این اغلب به معنای مهار از دست دادنه.»
«برای همینه که نمیتونید هر بار بیشتر از ده دقیقه روی صورتتون نگهش دارید. علاوه بر این، باید هفتهای یک بار یه نمایشِ کمدی تماشا کنید؛ وگرنه وقتی میپوشیدش سعی میکنه جایگزینتون بشه و واقعاً تبدیل میشه به چهرهٔ شما.»
انتقالِ زخم... این شیءِ مهرشده مالِ مسیرِ غیببینه. با ردهٔ مادمازل لیا از ادارهٔ ۸ یا بالاتر همخوانی داره.
لومیان بر اساسِ تجربهاش بهسرعت به این نتیجه رسید.
حس میکرد نقابِ دلقک خیلی به دردش میخورد. با داشتنِ آتشافروز و پرشِ شعلهور، میتوانست قدرتش را بهشکلِ چشمگیری افزایش دهد.
نیاز داشت ظاهرش را تغییر دهد، اما محدودیتِ دهدقیقهایِ استفاده از آن، نقاب را شبیهِ عینکِ رازکاوی میکرد، هرچند کمی راحتتر.
گذشته از این، جایگزینهای مجسمه کاغذی و انتقالِ زخم میتوانستند شانسِ بقایش را بهطورِ مؤثری بالا ببرند، اما وقتی پای مقابله با زامبیها، اشباح، دیوها یا حواریونِ میل به میان میآمد، این تواناییها کاراییِ خاصی نداشتند.
تأثیراتِ احساسی در حالِ حاضر برای لومیان خطِ قرمز به حساب میآمد. با اینکه مشکلاتِ روانیاش تا حدی درمان شده بود، اما شعلههای درد کاملاً خاموششدنی نبودند. هنوز در اعماقِ قلبش میسوختند. اگر این فروپاشیِ احساسی فوران میکرد، بیشک نیشِ ترمیبوروس تا بناگوش باز میشد.
لومیان که در فکر بود، آقای کِی نقابِ دلقک را به جعبهٔ چوبیِ نفیسش برگرداند و سرنگی ساختهشده از شلنگهای لاستیکی، محفظهٔ شیشهای و سوزنی باریک را برداشت.
در همان لحظه، لولهای از مایعِ سرخِ روشن بیصدا سرنگ را پر کرد، گویی تازه از بدنِ کسی کشیده شده بود.
آقای کِی سرنگ را بهآرامی تکان داد و گفت: «اسمش خونِ حیاته. وقتی به بدنتون تزریق بشه، بهتون اجازه میده برای مدتی کوتاه گوشت و خونتون رو کاملاً کنترل کنید. دیگه نیازی نیست فرمِ انسانیتون رو بهعمد حفظ کنید و نقاطِ حیاتیتون در امان میمونن. علاوه بر این، میتونید هدفی رو در بر بگیرید، بدنش رو تحلیل ببرید و از درون بکشیدش.»
«همزمان میتونید به سایهٔ خودتون تبدیل بشید و با سایههای اطراف ترکیب بشید. اینطوری میتونید مخفیانه دشمن رو تعقیب کنید و از دیدرس پنهان بمونید.»
«با هر تزریق، به سرورمون نزدیکتر میشید، نزدیکتر به باستانیترین ظاهرِ فرمِ اولیهٔ بشریت. آدمها و موجوداتِ دیگه نمیتونن بهخوبی تحملش کنن. بدنشون با هر بار تزریق رفتهرفته فرومیریزه و دیگه نمیتونن به حالتِ اولشون برگردن. ذهنشون تو تاریکیِ سایهها فرو میره و باعث میشه تشنهٔ گوشت و خون بشن و به هیولاهای بیعقلی تبدیل بشن. اما ما جای نگرانی نداریم. تا وقتی که خالصانه به سرورمون ایمان داشته باشیم و یادمون نره همیشه به درگاهِ ایشون نیایش کنیم، مشکلِ چندانی برای جسم و ذهنمون پیش نمیاد.»
«من قبلاً چند بار به خودم تزریق کردم. مگه الان طبیعی نیستم؟»
لومیان حرفش را کاملاً باور نکرد.
فکر نمیکنم طبیعی باشی... تواناییِ تحلیل بردنِ گوشت انگار در برابرِ زامبیها به درد میخوره...
گذشته از این، وقتی پای آفریدگارِ راستین به میان میآمد، او هیچ خلوصی نداشت. معمولاً از تلقینهای روانی برای مهروموم کردنِ خاطراتِ نامِ مقدسِ وی استفاده میکرد و اصلاً نیایش نمیکرد.
آقای کِی توضیح داد: «اگه خونِ حیات رو بدونِ تزریق کردن همراهتون داشته باشید، هیچ اثری روتون نداره جز اینکه تشنهٔ گوشت و خون میشید.» سپس بطریِ دهانگشادی پر از مایعِ سبز را برداشت
...که بوی الکل میداد، برداشت و با دستِ سفید و بیمارگونهاش سنجاقسینهای زرین به شکلِ گلِ طاووسی از آن بیرون آورد.
«اسمِ این یکی نزاکته.
«وقتی بپوشیدش، میتونید بهدقت نقطهضعفهای هدف رو تشخیص بدید. با دادنِ نمادینِ اشیاء به اونا، میتونید یه رشوه رو کامل کنید و حمله، دفاع یا تسلطشون روی خودتون رو برای مدتی بهشدت ضعیف کنید.
«علاوه بر این، میتونید کلمات، اعمال و نیتهای هدف رو تحریف کنید. همچنین میتونید بعضی کارهای خودتون یا دیگران رو تحریف کنید تا محیطی بسازید که به نفعتونه.»
استفاده از رشوه برای ضعیف کردنِ حمله، دفاع یا تسلطِ هدف... این توانایی خیلی کار راهاندازه. میشه ازش علیه زامبیها، دیوها یا بقیهٔ فرابشران استفاده کرد... اگه از تحریف خوب استفاده کنم، میتونم کلی حقهسوار کنم... روحیهٔ لومیان بالا رفت؛ باور داشت این همان چیزی است که میخواهد.
قدمِ بعدی این بود که ببیند آیا میشود اثرهای منفیاش را تحمل کرد یا نه.
آقای کِی ادامه داد: «باید توی مشروبی با درصدِ الکلِ بالای ۴۵ نگهداری بشه. وگرنه، ممکنه در فواصلِ نامنظم باعث بشه فرابشرانِ رسمی یا جناحهای دیگه دستگیرتون کنن.
«نمیتونید بیشتر از پونزده دقیقه بپوشیدش. تا یک ساعتِ بعدش، زننده و نفرتانگیز میشید. بهتره بیرون نرید. باحوصله صبر کنید تا اثرهای منفی از بین بره.»
بهعنوانِ یه شکارچی، مگه میشه بقیه ازم متنفر نشن و طردم نکنن؟ تازه برای مشتریهای همیشگیِ میخانهٔ کهنه عادیه که دو سه تا قمقمهٔ مشروب با خودشون داشته باشن... بعضی وقتا حتی میتونم ازش استفاده کنم تا جناحهای دوروبر رو بکشونم سمتِ خودم و با این ویژگی «ماهیگیری» کنم. برای بعضی تلهها یه قطعهٔ بینقصه... لومیان بهسرعت تصمیمش را گرفت و با قاطعیت گفت: «نزاکت رو میخوام.»
حالا سؤال این بود که آیا میشد این شیءِ مهرشده را با شاخهٔ سایه ترکیب کرد تا شیءِ رازآلودی با هر دو ویژگی ساخته شود؟
آقای کِی به تصمیمِ لومیان احترام گذاشت و سعی نکرد متقاعدش کند.
سنجاقِ نزاکت را دوباره به درونِ بطریِ دهانگشادِ مشروب انداخت، درش را بست و آن را به لومیان داد.
لومیان بهچابکی آن را گرفت و زیرِ لب غرولند کرد: اگه مهارتش رو نداشتم که بگیرمش و بطری میشکست چی؟ لابد فقط به هم نگاه میکردیم و قبل از اینکه فرابشرانِ رسمی بیفتن دنبالمون فلنگ رو میبستیم؟
لومیان بطریِ مشروب را که گمان میکرد آبسنت باشد محکم در دست گرفت و بهعمد گفت: «گزارشی دارم.»
او ماجرای گرگینه را خلاصه تعریف کرد و در پایان گفت: «مکتبِ گلِ سرخ مدام شکست میخوره، اما هنوز مغرورن. شنیدهام به خدای پلید، درختِ مادرِ هوس هم باور دارن.»
نگاهِ آقای کِی سرد شد و صدایش طنینِ فلزیِ خفهکنندهای به خود گرفت.
«پیروانِ خدای پلید واقعاً دارن گستاختر میشن.
«از اونجا که بعضی از ایزدان نمیتونن چنین مسئولیتِ سنگینی رو به دوش بکشن، بذارید ما بارشون رو قسمت کنیم.»
لومیان میتوانست شعلهور شدنِ خشمِ آقای کِی را حس کند، در حالی که معجونِ آتشافروزش داشت نشانههایی از هضم شدن بروز میداد.
پس از خداحافظی با آقای کِی، زیرزمین را ترک کرد و در راهرو چشمانش را بست.
از طریقِ این آزمایش، در کنارِ آتشی که هنگامِ ارتقا به آتشافروز در دلش به پا شده بود، حرفهای فرانکا، اوضاعِ گوناگونِ محلهٔ بازار و کارهای مردمِ راپوس و قارهٔ جنوبی، او به نخستین اصلِ ایفای نقشِ آتشافروزش رسید: «آتشافروزان نه تنها ماده، بلکه ذهن و جامعه را نیز شعلهور میکنند.»
...
محلهٔ بازار، مسافرخانهٔ خروسِ زرین، اتاقِ ۲۰۷.
لومیان به بطریِ مشروبِ سبزرنگ و وسوسهانگیز خیره شد و به این فکر کرد که برای جلوگیری از شکستنِ آن در درگیریهای احتمالی، به قمقمههای محکمِ نظامی نیاز دارد. همزمان، تصمیمِ نهایی را گرفت؛ اینکه از ویژگیِ فرابشریِ خوشاقبال و شاخهٔ سایه برای ساختِ یک شیءِ رازآلود استفاده کند.
حس میکرد قدرتهای نزاکت با شاخهٔ سایه جور درنمیآید و پیامدهایش قابلمدیریت است. از سوی دیگر، اشیاءِ مهرشده اثرهای مناسبی داشتند و میشد بهطورِ مستقل از آنها استفاده کرد.
لومیان بیهیچ تردیدی نامهای نوشت و از خانمِ شعبدهباز خواست تا برای یافتنِ یک صنعتگر در سطحِ نیمهخدا کمکش کند.
پس از آن، راهیِ خانهٔ امن در خیابانِ روپوشسفیدها شد، پیامرسان را احضار کرد و شاخهٔ سایه و ویژگیِ فرابشریِ خوشاقبال را به همراهِ نامه برای دارندهٔ کارتِ آرکانای اعظم فرستاد.
طولی نکشید که لومیان دید پیامرسانِ عروسکی بالای میز ظاهر شد و دستهٔ ضخیمی از کاغذها را با صدای تاپِ بلندی پایین انداخت.
بنگ!
میز زیرِ وزنِ آن شیءِ سنگین غژغژ کرد.
لومیان از جا برخاست و متوجهِ پاسخی شد که روی دستهٔ کاغذها قرار داشت.
مشکلی نیست. کمکت میکنم ارتباط بگیری. این فرایند و همینطور ساختِ شیء کمی زمان میبره. اگه مخالفت نکنی، این شرط رو هم اضافه میکنم که محصولِ نهایی باید قابلحمل باشه.
علاوه بر این، موقعِ رصدِ پدیدههای آسمانی، حس کردم که در آستانهٔ هضمِ معجونِ آتشافروزی و میتونی یه عطیهٔ ناگزیریِ جدید رو تحمل کنی. اینم اطلاعاتی دربارهٔ چندتا موجود از عالمِ ارواح. میتونی از قبل مطالعهشون کنی و ببینی چه قراردادهایی میتونی ببندی تا تواناییهاشون رو قرض بگیری.
خانمِ شعبدهباز دانشِ ستارهبینی هم داره؟ پیشبینیهاش بهطرزِ عجیبی دقیقه... لومیان با نگاهی به دستهٔ قطورِ کاغذها کمی احساسِ سرگیجه کرد.
از آنجا که اصلِ کلیدیِ نخستین ایفای نقشِ آتشافروزش را خلاصه کرده بود، میدانست تا هضمِ کاملِ آن فاصلهٔ چندانی ندارد.