چپتر 308: انتخابِ درک‌ناپذیر
چپتر 308: انتخابِ درک‌ناپذیر
آنتونی ریدِ چاق و میانسال جا خورد. اما لحظهای بعد، لبخندی تمسخرآمیز به خود زد و گفت: «اونقدر هول شده بودم که حتی نتونستم صحتِ اون جمله رو بسنجم. همونطور که انتظار میرفت، یه تماشاگر باید توی جایگاهِ تماشاگرا بشینه.»
لومیان آرام نشسته بود و لبخندش تکان نمیخورد.
«نه، به این سادگیها نیست. چرا از روی چهارپایه پریدم پایین؟ چرا از پشت تو گوشتون زمزمه کردم؟ هدفم این بود که حالاتِ ریزِ چهره و زبانِ بدنِ ناخودآگاهم رو ازتون پنهان کنم. تو اون لحظات، احساساتتون از قبل تحریک شده بود و تواناییتون رو برای خوندنِ نیتِ واقعیِ من تار کرده بود.»
آنتونی رید در سکوت فرو رفت. پس از مکثی کوتاه، گفت:
«این یه دلیله. دلیلِ دیگهش به رفتارِ خاصِ خودتون برمیگرده. نمیدونم متوجه شدید یا نه، اما شما تمایل دارید کمی نمایش راه بندازید، بیتفاوت به نظر برسید، یا به اصطلاحِ امروزی، خودتون رو خونسرد و بیخیال جلوه بدید.
«همون موقع، با توجه به شرایط، فکر کردم اون کارها همراستا با رفتارِ همیشگیتونه و هدفتون اینه که به حرفهاتون وزن بدید. برای همین، حتی ذرهای هم شک نکردم.»
لومیان خندید.
«برای جوونی مثلِ من کاملاً طبیعیه که دلش بخواد کمی خونسرد و باجذبه به نظر برسه. ضمناً این کار انگیزههای واقعیم رو هم بهخوبی میپوشونه. راستش، هر دو مورد واقعیه. به همین دلیله که در برابرِ موشکافی مقاوم میمونن.»
این کار شبیهِ آن بود که با یک دست در جیب پیش برود، کلاغهای آتشین دورش بچرخند و آنها را به سوی دشمنانش رها کند. اولاً، این حرکت بیشک جذاب بود و ثانیاً، از این فرصت استفاده میکرد تا انگشتِ آقای کِی را در دست بگیرد و از هرگونه پیشامدِ ناگوار جلوگیری کند.
آنتونی رید لحظهای اندیشید و سر تکان داد.
«فقط یه انگیزهٔ ظاهری که ریشه در واقعیت داشته باشه، میتونه یه تماشاگر رو واقعاً فریب بده.»
لومیان پای راستش را روی زانوی چپش انداخت و مسیرِ گفتگو را به بحثِ اصلی برگرداند.
«ما هنوز کارمون رو برای افشای هویتِ افراد و نیروهای پشتپردهٔ اوگ آرتوآ شروع نکردیم، چون درگیرِ مسائلِ فوریتری هستیم. اما نگران نباشید، هفتهٔ آینده به این موضوع میپردازیم. منابعِ اطلاعاتیِ مربوطه رو هم در اختیار داریم.»
نقشهٔ لومیان این بود که ژنا از طریقِ پالایندگان عمیقتر در پیشینهٔ اوگ آرتوآ کاوش کند و راههایی بیابد که بتواند «کمک» کند.
از آنجا که ژنا مسئولِ مرگِ اوگ آرتوآ بود، منطقی مینمود که روندِ تحقیقات را زیرِ نظر بگیرد، به این امید که بدونِ برانگیختنِ شکِ فرابشرانِ رسمی، تمامِ جزئیات را کشف کند. این افکار و تمایلات در ذاتِ ژنا بود، بنابراین لومیان نیازی نداشت آنها را بیشتر تحریک کند. یک یادآوریِ ساده کفایت میکرد.
در زمانِ مناسب، پالایندگان میتوانستند نامحسوس ژنا و همراهانش را به سوی اقداماتی سوق دهند که خودشان انجامِ آنها را دردسرساز میدانستند. این کار بیشک سرنخهای ارزشمندی برای تحقیقاتِ آنتونی رید فراهم میکرد.
چشمانِ قهوهایِ تیرهٔ آنتونی رید تصویرِ لومیان را بازتاب میداد و او در سکوت به حرفها گوش میداد.
دلالِ اطلاعات سر تکان داد؛ چنان نامحسوس که بهسختی دیده میشد.
«کمی بیشتر میمونم.»
سروکله زدن با تماشاگرای مسیرِ فرابشری خیلی سرراسته. نیازی نیست داستانِ دیگهای سر هم کنم یا دنبالِ بهونهای بگردم تا متقاعدش کنم. خودش میتونه حقیقت رو بفهمه... لومیان لبخندی زد و به تخت اشاره کرد: «بشینید.»
به این ترتیب، نیازی نبود هویتِ واقعیِ ژنا یا نقشِ او را بهعنوانِ خبرچینِ پالایندگان فاش کند.
آنتونی رید نزدیکِ در، میخکوب در جای خود ایستاده بود و گفت: «شما کموبیش فهمیدید چه اتفاقی برام افتاده. چیزِ دیگهای هست که بخواید اضافه کنم؟»
لومیان بیمقدمه جواب داد: «ترجیح میدم گزارشِ دقیقتری بشنوم.»
لومیان که باندِ خارِ زهرآگین، جمعیتِ سعادت، فاجعهٔ کوردو، مرگِ روهر و میشل، و انفجار در کارخانهٔ شیمیاییِ گودویل را از سر گذرانده بود، خدایانِ پلید و نوچههایشان را بهطرزِ غیرعادی منزجرکننده مییافت. رفتارِ بیتفاوتِ او جای خود را به جدیتی تازهیافته داده بود.
زمانی باور داشت آدمها میتوانند هر عقیدهای که دلشان میخواهد داشته باشند و این موضوع به او ربطی ندارد. اما اکنون، دیدگاهش کاملاً تغییر کرده بود. او بر این باور بود که تنها کافرانی خوباند که به گور رفته باشند. زندههایشان بمبهای ساعتیِ مرگباری بودند که دیر یا زود، ویرانی را بر سرِ او و همراهانش آوار میکردند.
بنابراین، او فقط برای آنتونی رید داستان نمیبافت. واقعاً قصد داشت هر زمان که فرصتی یافت، در امورِ اوگ آرتوآ کاوش کند و کافرانِ بیشتری را رسوا سازد.
علاوه بر این، چنین کاری میتوانست او را پیشِ آقای کِی و سازمانِ سپیدهدم عزیزتر کند.
البته، بسیار عجیب به نظر میرسید که سرکردهٔ تحتِ تعقیبِ یک باند، برای دستگیریِ فرقهگرایان به مقامات کمک کند.
چهرهٔ آنتونی رید در هم رفت و گفت: «اواخرِ جنگ با پادشاهیِ لوئن، من و همرزمانم در مسیرِ مهمی در کوهپایههای شمالیِ رشتهکوهِ هورناسیس مستقر بودیم. افسرِ فرماندهمون سرگرد اوگ آرتوآ بود.
«ما به سه گروهان تقسیم شده بودیم که هر کدوم تو موقعیتهای متفاوتی بودن. قرار بود جلوی عبورِ تیمهای کوچیکِ فرابشرانِ پادشاهیِ لوئن از اون مسیرِ خطرناک و حملهشون از پشت رو بگیریم، و در عینِ حال در برابرِ حملاتِ مستقیم دفاع کنیم.
«اون شب، صدای شلیکِ گلوله و توپخونه ناگهان خوابم رو پاره کرد. تماشا میکردم که همرزمانم یکییکی از پشت تکهتکه میشدن. سرهاشون منفجر میشد و بدنشون از هم میدرید. زمین به دریایی از خون تبدیل شد...»
در این لحظه، نفسِ آنتونی رید به شماره افتاد، گویی داشت آن ضربهٔ روحی را دوباره تجربه میکرد.
او لحظهای مکث کرد و بعد ادامه داد: «وسطِ اون جنگ، یه اتفاقِ خوشیمن برام افتاد که ردهم رو بالاتر برد. هیچوقت اینو به اوگ آرتوآ گزارش ندادم. با استفاده از تواناییهای جدیدم، تونستم با چهار تا از رفقای مجروحم محاصره رو بشکنم و عقبنشینی کنم.
«دو نفرشون بهشدت مجروح شده بودن و برای... برای همیشه توی اون مسیرِ کوهستانی جا موندن. هنوزم میتونم نگاههای پر از درد و خشمشون رو ببینم.
«اولش فکر کردم شاید یکی از مواضعِ دیگه لو رفته باشه، یا کشتیهای هواییِ لوئن تو تاریکیِ شب پشتِ سرمون نیرو پیاده کرده باشن. اما بعداً فهمیدم دلیلش این بود که گروهانِ اوگ آرتوآ فقط بعد از روبهرو شدن با یه حملهٔ آزمایشی، تصمیم گرفته بودن بدونِ خبر دادن به ما عقبنشینی کنن!»
لومیان لحظهای تأمل کرد و پرسید: «وقتی اوگ آرتوآ دستورِ عقبنشینی داد، اون سربازا بهش شک نکردن؟ سعی نکردن به اون دو تا موضعِ دیگه خبر بدن؟»
آنتونی رید با چهرهای درهمکشیده گفت: «اوگ آرتوآ افسرِ فرماندهِ ما بود و خوب میدونست چطور سخنرانیهای شورانگیز بکنه. از طرفی، یه حکم داشت که ظاهراً ژنرال فیلیپ امضاش کرده بود. اون موقع سربازا با خودشون فکر کردن که حتماً از قبل به مواضعِ دیگه دستور داده. هنوزم عقلم قد نمیده که چرا ما رو قربانی کرد. خبر دادن به ما نه وقتِ زیادی میگرفت و نه ضرری براش داشت.»
لومیان گفت: «شاید دستپاچه شده و یادش رفته.» او قصدِ دفاع از اوگ آرتوآی مرحوم را نداشت، فقط میخواست توضیحِ احتمالیِ ماجرا را بدهد.
آنتونی رید سر تکان داد.
«اون یه سربازِ تازهکار نبود که اولین بارش باشه میاد میدونِ جنگ. تو نبردهای قبلی شجاعتش رو ثابت کرده بود و نشون داده بود که تو شرایطِ سخت هم میتونه رهبری کنه.»
لومیان بیشتر از این کنکاش نکرد و اجازه داد آنتونی رید ادامه دهد.
«وقتی حقیقت رو فهمیدیم، هر سهتامون جنگیدیم تا اوگ آرتوآ رو به دادگاهِ نظامی بکشونیم، اما بیفایده بود. خیلی راحت بهمون میگفتن که تخیلات مدرک نمیشه.
«درمانده بودیم و تماشا میکردیم که چطور اوگ آرتوآ بعد از جنگ واردِ سیاست شد و پلههای ترقی رو طی کرد.
«اون دو تا رفیقِ دیگهم از همون اول هم ضعیف و رنجور بودن. اونا زیرِ بارِ خشم و درد از دنیا رفتن. وقتی اوگ آرتوآ برای انتخاباتِ مجلس از طرفِ حزبِ روشنگری تو محلهٔ بازار نامزد شد، منم سر از اینجا درآوردم.»
لومیان بهآرامی سر تکان داد و پرسید: «دلالِ اطلاعات شدنت برای اینه که هویتِ واقعیت رو پنهان کنی؟»
آنتونی رید با لبخندی تلخ جواب داد: «نه، الان چند سالی میشه که دارم با دلالیِ اطلاعات روزگار میگذرونم. تازه، این پوشش کمکم میکنه تا بیشتر تو کار و کاسبیِ اوگ آرتوآ سرک بکشم.»
لومیان با لحنی عادی پرسید: «به نتیجهای هم رسیدی؟»
چهرهٔ آنتونی رید درهم رفت و جواب داد: «ورودِ اوگ آرتوآ به سیاست چیزِ عجیبی به نظر نمیرسه. اون از اعتبارِ ژنرال فیلیپ بالا رفت و پلههای ترقی رو طی کرد. فنِ بیانش توجهِ چند تا از نمایندههای ارشدِ حزبِ روشنگری رو جلب کرد و با چند تا از خاندانهای اشرافِ سابق هم روابطی برقرار کرد.»
لومیان مثلِ همیشه رک و راست پرسید: «ژنرال فیلیپ مایهٔ نگرانیه؟»
آنتونی رید بهآرامی آهی کشید و با صدایی سنگین گفت: «ژنرال قبل از اینکه بتونم در موردش تحقیق کنم، به پایانِ راهش رسید. حرفِ رسمی اینه که—بیماری جونش رو گرفت.»
لومیان چند سؤالِ دیگر هم پرسید و بعد گفت: «وقتی اطلاعاتِ بیشتری برای در میون گذاشتن داشتم، بهت سر میزنم.»
«باشه.» آنتونی رید صداقتِ لومیان را درک میکرد.
...
لومیان پس از خروج از مسافرخانهٔ خروسِ زرین، به خانهٔ امن در خیابانِ روپوشسفیدها برگشت. درِ کمدِ آهنی را باز کرد و دستهٔ قطوری از اطلاعاتِ مربوط به ساکنانِ عالمِ ارواح را بیرون کشید.
در میانِ آن مجموعه، دفتری پیدا کرد که رویش نوشته شده بود «مناظرِ عالمِ ارواح». با ورق زدنِ چند صفحه از آن، حس کرد موجی از استیصال و اضطراب به ذهنش میخزد.
هدفِ فوریِ او درکِ پیچیدگیهای عالمِ ارواح نبود، بلکه میخواست موجوداتِ مناسبی از آن قلمرو پیدا کند. بنابراین، دفتر را بست و در معرفیِ موجوداتِ مختلفِ عالمِ ارواح غرق شد.
بهطرزِ عجیبی، پس از نیم ساعت مطالعهٔ دقیقِ صفحات، لومیان حس کرد نیروی ذهنیاش در حالِ تحلیل رفتن است. افکارش گویی تبخیر میشدند و او را وادار کردند تا جلسهٔ مطالعهاش را ناگهان به پایان برساند. روی تخت ولو شد و به خواب رفت.
صبحِ زودِ روزِ بعد، لومیان به خیابانِ روپوشسفیدها، پلاکِ ۳، آپارتمانِ ۶۰۱ رفت و زنگِ در را به صدا درآورد.
فرانکا از قبل بیدار شده بود و همان پیراهن و شلوارِ همیشگیاش را به تن داشت. نگاهش را به لومیان دوخت و پرسید: «چی باعث شده اینقدر زود بیای اینجا؟»
چشمانِ لومیان به سمتِ ژنا که در اتاقِ نشیمن بود چرخید و لبخندی روی لبانش نشست.
«مگه امروز همون روزی نیست که ژنا به ردهٔ فتنهانگیز ارتقا پیدا میکنه؟ اومدم تا شاهدِ این لحظه باشم.»
اخمی روی چهرهٔ فرانکا نشست و زیرلب گفت: «انگار خیلی نگرانشی.»
لومیان تأیید کرد و در حالی که لبخندش پهنتر میشد گفت: «صددرصد. وقتی بشه یه فتنهانگیز، میتونه تو مقابله با گیوم بنه کمکم کنه. با اینکه نمیتونم برای یه درگیریِ مستقیم روش حساب کنم، اما تو اجرای حملههای غافلگیرانه و بررسیِ محیط برای جلوگیری از هر اتفاقِ غیرمنتظرهای عالی عمل میکنه.»
ژنا با تمسخر پوزخندی زد و فرانکا با ملغمهای از کلافگی و سرگرمی نوچی کرد و گفت: «حرفات مثلِ عسل میمونه.»
لومیان خندید و با خودآگاهیِ آشکاری گفت: «از همون عسلایی که از قبل هضم شده؟»