چپتر 309: بازگرداندنِ اعتمادبه‌نفس
چپتر 309: بازگرداندنِ اعتمادبه‌نفس
طبیعتاً فرانکا به نیتِ اصلیِ لومیان پی برد؛ وگرنه معجونِ محرکش به هدر رفته بود. از اینکه لومیان کسی بود که در نبردِ سفسطهبافی کم نمیآورد، احساسِ رضایت میکرد و امیدوار بود بتواند همینطور بماند.
فرانکا با اشاره از لومیان خواست واردِ اتاقِ نشیمن شود و گفت: «بیا تو.»
در آن لحظه، جعبههایی روی میزِ جلوِمبلی قرار داشت که حاویِ مرغِ عسلنمای گلودیوی و دیگر مواد بود.
تنها نگاهی گذرا به این چیزها، حسی را در لومیان برانگیخت؛ میل به بلعیدنشان.
خوشبختانه این میل چندان شدید نبود. بیشتر شبیه نگاهِ آدمهای گرسنه به آشپزی بود که گوشتِ بره کباب میکرد.
توجهِ ژنا به موادِ اولیه برگشته بود. به کاسهٔ آبگوشتخوریِ چینیِ سفید با آن دو دسته و درپوشش خیره شد. به نظرش مسخره میآمد که قرار است این یکی را هم مثلِ معجونِ آدمکش بنوشد.
این دیگر چه جور ساختِ معجونی بود؟ بیشتر به ترکیب کردنِ نوشیدنی یا پختنِ آبگوشت شباهت داشت!
هیچ اثری از علومِ غریبه در آن پیدا نبود!
ژنا نفسِ عمیقی کشید. سپس با استفاده از یک استوانهٔ مدرج، ۱۰۰ میلیلیتر آبِ خالص در کاسه ریخت. مرغِ عسلنمای گلودیوی و کیسهٔ زهرِ پرسهزنِ تاریکی را هم به آن اضافه کرد.
در میانِ صدای حبابها، آن دو مادهٔ اصلی در آبِ خالص حل شدند.
تجلیِ قانونِ همگراییِ ویژگیهای فرابشری... لومیان با دقت نگاه میکرد و حرفی نمیزد.
فرانکا با احتیاط خنجرِ آیینی را از غلاف بیرون کشید و دیواری از نیروی روحی دورِ اتاقِ نشیمن ایجاد کرد.
قلبِ کندومانند و کیسهٔ زهرِ سبزِ تیره همزمان شروع به حل شدن کردند و آبِ خالصِ درونِ کاسهٔ چینیِ سفید را به رنگِ سیاه و براقی درآوردند.
سپس ژنا حنجرهٔ مرغِ عسلنمای گلودیوی، پنج قطره شیرهٔ تاتورهٔ آبی و ۱۰ گرم پودرِ سرخس را اضافه کرد. در آخر، یک گردوی باپوست را درونِ آن انداخت.
با دیدنِ ناپدید شدنِ گردو، گویی که فولادِ مذابِ سرخ آن را بلعیده باشد، ژنا بیاختیار لرزهٔ ترسی بر اندامش افتاد.
واقعاً میشه اینو خورد؟
فرانکا با لبخندی آسوده او را تحسین کرد: «بد نیست. دقیقاً مثلِ معجونِ محرکیه که قبلاً خودم ساختم.»
معلومه که یکیه. ساختنِ معجون به همین سادگیه... لومیان پیشِ خودش فکر کرد.
فرانکا دستش را تکان داد. اطمینانش تزلزلناپذیر بود و ادامه داد: «نیازی نیست نگران باشی. سر کشیدنِ مستقیمِ معجونِ ردهٔ ۸ مشکلی برات ایجاد نمیکنه. تازه، تو از قبل معجونِ آدمکش رو هم هضم کردی.»
حالتِ چهرهٔ ژنا که از اطمینانِ او تأثیر گرفته بود، رفتهرفته مصمم شد.
اوه، پس داری از تحریک استفاده میکنی، آره؟ این روشِ درستی برای یه محرکه؟ لومیان به نیتِ فرانکا پی برد، اما به رویش نیاورد.
ژنا خودش را آماده کرد و به ذهنش مسلط شد. کاسهٔ آبگوشتخوریِ دودسته را برداشت و به لبهایش نزدیک کرد.
به معجونِ ابسیدینی که با حبابهای ریز میجوشید خیره شد؛ گویی امیالِ پنهان و نیتهای شومی در خود نهفته داشت. سرش را به عقب خم کرد و محتویاتِ کاسهٔ چینی را در دهانش ریخت.
دردِ شدیدی از دهان تا مریاش پایین رفت و به مغز و دیگر قسمتهای بدنش سرایت کرد.
درد او را به خود آورد و خاطراتِ انفجار در کارخانهٔ شیمیاییِ گودویل از ذهنش گذشت. بینشِ تازهای پیدا کرد و درکِ بهتری از نیتها و افکارِ واقعیِ افرادِ درگیر به دست آورد. افکارِ شرورانهای را حس کرد که یا به ثمر نشسته بودند یا در انتظارِ عملی شدن به سر میبردند.
خیلی زود، قلبِ ژنا آکنده از خشم، نفرت و میل به نابودیِ آن افراد و مسائل شد. تهِ دلش میخواست دست از خویشتنداری بردارد و احساساتش را رها کند.
با به یاد آوردنِ هشدارهای مکررِ فرانکا، مقاومت کرد تا نفرت، خشم و امیالش عنانِ کار را به دست نگیرند. مشتهایش را گره کرد و بیحرکت ایستاد.
انگار سایهاش تیرهتر شد و موهای زردِ مایل به قهوهایاش بلندتر.
در کمی بیشتر از ده ثانیه، درد رفتهرفته فروکش کرد و ژنا دوباره با بدنش ارتباط گرفت.
واقعاً خیلی آسونه... بیشترِ دلیلِ اینکه من بعد از سر کشیدنِ معجونها تو ردهٔ پایین حس میکنم نیمهجون شدم، به خاطرِ فسادِ ناگزیریه... لومیان آهی کشید.
ژنا بهسرعت افکارش را جمعوجور کرد و دستوپایش را کشید تا تغییراتِ بدنش را بررسی کند.
«اوه، بدنم قطعاً قویتر شده. و این تواناییِ جدید رو هم به دست آوردم، تحریک...»
«در واقع خیلی عالیه. تحریک چیزی بیشتر از یه تواناییه. بهم اجازه میده حس کنم بقیه چی حس میکنن؛ احساسات، امیال، حتی کینهتوزی. تفکر و مهارتهای تحلیلیم رو تیزتر میکنه. ها، باید از این به نفعِ خودم استفاده کنم. نمیذارم سیِل همیشه هوش و عملکردم رو مسخره کنه...
«حتی اگه حرف نزنم، استفادهٔ فعال از تحریک باعث میشه قابلاعتمادتر و صمیمیتر به نظر برسم. کمک میکنه آدمای دوروبرم نظرِ بهتری در موردم داشته باشن.
«با تواناییِ تحریک و کمی حرفزدنِ هوشمندانه، میتونم افکار یا امیالِ خاصی رو تو ذهنِ کسی بکارم و کاری کنم که همونطوری رفتار کنن که من میخوام...»
ژنا پس از تطبیقِ سریع با شرایط، تأیید کرد که مهارتهای رزمیاش پیشرفتِ چشمگیری نکرده، اما میتواند در موقعیتهای دیگر بسیار ارزشمندتر باشد.
فرانکا با نیشخندی گفت: «چطور پیش رفت؟ بهت که گفتم مشکلی پیش نمیاد.» رضایتش اصلاً پنهان نبود.
در چشمانِ آبیِ ژنا هنوز رگههایی از رشتههای سیاه دیده میشد. آهِ آسودگی کشید و جواب داد: «کمی پیش نگران بودم.»
فرانکا این را به ژنا یادآوری کرد تا مطمئن شود خطراتِ معجون را دستکم نمیگیرد: «توی ردههای پایین همینه. وقتی رفتی ردهٔ ۷ باید حسابی مراقب باشی.»
ژنا سر تکان داد و به فرانکا گفت: «با حسابِ این دفعه، ۳۰ هزار ورلدور بهت بدهکارم. قسطی بهت برمیگردونم.»
او معجونِ قاتلِ قبلی را هم حساب کرده بود.
شبِ گذشته فرانکا در این باره با ژنا صحبت کرده بود. قصد داشت آن را هدیه در نظر بگیرد. هر چه باشد، میتوانست به فروشِ فرمولِ معجون و اطلاعاتِ معدنِ سنگِ درهٔ عمیق ادامه دهد. با این حال، وقتی عزمِ ژنا را دید، کمی فکر کرد و تصمیم گرفت آن را بپذیرد.
در آن لحظه با لبخند جواب داد: «عجلهای نیست. سرِ فرصت پس بده. حتی میتونی کشش بدی و بکنیش یه وامِ ۲۰ یا ۳۰ ساله.»
لومیان بیاختیار نوچنوچ کرد و رو به ژنا پرسید: «غرامتِ کارخانهٔ شیمیاییِ گودویل رسید؟»
ژنا درست نفهمید چرا لومیان ناگهان این موضوع را پیش کشید. جواب داد: «ایمره و والانتن بهم گفتن مراحلِ قانونیش تموم شده. وقتی مزایده تموم بشه، داراییها رو پخش میکنن—شاید دو هفتهٔ دیگه. من و ژولین باید حدود ۶ هزار ورلدور بگیریم. بعد از اینکه بدهیهامون رو دادیم، نصفش میکنیم. راستش رو بخوای، من واقعاً نمیخوامش، ولی اون عمراً قبول کنه.»
لومیان سر تکان داد و بیشتر پرسید: «غرامتِ پدرت چی؟»
وقتی ژنا در این باره حرف میزد، چاشنیِ خشم در لحنش بود: «بهخاطر انفجارِ کارخانهٔ شیمیاییِ گودویل، دادگاه حکمِ نهایی رو داده، ولی صاحبِ کارخونه داره لفتش میده. اه، نکنه میخواد قبل از اینکه پولی بده، داراییهاش رو بکشه بیرون؟»
خندهای روی لبانِ لومیان نشست.
«نظرت چیه؟ بهزودی به خانوادههایی که منتظرِ غرامت هستن سر میزنیم. تو 'تحریکشون' میکنی و من 'برمیانگیزمشون'. نوبتی کار میکنیم، جلوی خونهٔ صاحبِ کارخونه جمعشون میکنیم و حقشون رو میخوایم. این کار هم به اونا کمک میکنه و هم به ما فرصت میده معجون رو هضم کنیم.»
ژنا نگرانیاش را ابراز کرد: «صاحبِ کارخونه یه مشت نگهبانِ مسلح داره و با پلیس هم در ارتباطه. اگه به آدمایی که فقط حقشون رو میخوان صدمه بزنن چی؟ اونا همینطوری هم دارن زجرِ زیادی میکشن.»
لومیان ابرو بالا انداخت و جواب داد: «دادگاه تصمیمش رو گرفته. اونا کاملاً حق دارن دنبالِ غرامتشون باشن. اگه کسی جرئت کنه شلیک کنه، قول میدم دیگه نتونه شلیک کنه. نگران نباش، تا وقتی ما هستیم، جاشون امنه. تازه، میتونی به پاککنندگان هم خبر بدی. اونا درک میکنن.»
ژنا قانع شد و افکارش به تکاپو افتاد.
«لعنتی، داری منو تحریک میکنی!»
با وجودِ غرزدنهایش، ایدهٔ لومیان را پذیرفت و تصمیم گرفت هر چه زودتر اطلاعات جمع کند تا بفهمد صاحبِ کارخانه اکنون کجا اقامت دارد.
همزمان، فکرِ دیگری از ذهنش گذشت: «حالا که یه محرکم، باید با کارفرما ارتباط بگیرم. این وظیفهای از طرفِ پاککنندگانـه. فرانکا، قرارِ بعدی کِیه؟»
فرانکا با دلخوری گفت: «آخرِ هفتهٔ بعد. ارتباط گرفتن با کارفرما کارِ پرخطریه. پاککنندگان دارن از بیاطلاعیِ تو سوءاستفاده میکنن که فقط یه ماده از معجونِ محرک رو بهت پیشپرداخت دادن. اگه من بودم، معاملهٔ بهتری میخواستم!»
بازم همون تحریکِ همیشگی...
لومیان در دل خندید.
در حالی که فرانکا و ژنا میزِ عسلی را مرتب میکردند، لومیان روی مبلِ دستهدار نشسته بود و قیافهای کاملاً نچسب به خود گرفته بود.
پس از مدتی، ژنا به او نزدیک شد و بدنش را پایین آورد.
لومیان با تعجب سر برگرداند.
ژنا با پوزخندی مطمئن، موهایش را مرتب کرد.
«با خیالِ راحت میتونم بگم که تو فقط برای این نیومدی که نوشیدنِ اون معجون رو برای مقابله با گیوم بنه تماشا کنی.»
لبخندش شیطنتآمیز و کنایهدار بود. با اینکه آرایش نداشت، لومیان را به یادِ اولین دیدارشان انداخت؛ زمانی که او خوانندهای زیرزمینی در تالارِ رقصِ نسیم بود.
پیش از آنکه لومیان بتواند جوابی بدهد، ژنا راست ایستاد و به سمتِ حمام قدم زد و سؤالی بیتفاوت را پشتِ سرش جا گذاشت.
«واقعاً اینقدر سخته اعتراف کنی که ما دوستیم و تو به دوستات اهمیت میدی؟»
...
لومیان در راهِ بازگشت به تالارِ رقصِ نسیم، دربارهٔ نقشش بهعنوانِ آتشافروز فکر کرد.
او در آستانهٔ برداشتنِ اولین قدم برای هضم کردنِ معجون بود؛ عطشش برای فرصتهای بیشترِ ایفای نقش سیریناپذیر مینمود.
با اینکه باید ذهنها و جامعه رو به آتش بکشم، نمیتونم از عملِ ابتداییِ سوزوندنِ مواد و برآورده کردنِ ذاتِ نمادینِ آتش چشمپوشی کنم.
کی میتونه گزینهٔ مناسبی برای سوزوندن باشه...
در حالی که این افکار از ذهنش میگذشت، نگاهِ لومیان به بارون برینیه افتاد.
سردستهٔ باند که معمولاً از گرمان اسپارو الگو میگرفت، وقار و رفتارِ نجیبزادهمآبانهٔ همیشگیاش را کنار گذاشته بود. در عوض، بیقرار و آشفته در بلوارِ بازار قدم میزد و چشمانش مدام به اینسو و آنسو میچرخید.
لومیان لحظهای به او خیره ماند، هرچند بارون برینیه متوجهش نشد.
او که گیج شده بود، مسیرش را به سمتِ تالارِ رقصِ نسیم کج کرد و از سارکوتا که زمانی زیردستِ بارون برینیه کار میکرد، پرسید: «خبر داری چه اتفاقی برای برینیه افتاده؟ الان دیدمش، حسابی آشفته بود.»
سارکوتای کمحرف نگاهی به پنجرهٔ شیشهایِ کافه انداخت و جواب داد: «پسرِ نامشروعِ بارون برینیه گم شده.»
پسرِ نامشروع؟ گم شده؟
افکارِ لومیان فوراً به سمتِ پسرِ جوانی رفت که بارون برینیه از ایستگاهِ قطارِ بخارِ سوهیت سوار کرده بود.