چپتر 31: جشن
چپتر 31: جشن
با وجودِ احساسِ دردِ آشنای نیشگون، وقتی آوا، ریموند و دیگران چرخیدند و بهسوی ساختمانهای مجاور رفتند، لومیان جلوی خواهرش را نگرفت. او عمداً عقب ماند و خطاب به اورور زمزمه کرد: «اگه از هفتهنامهٔ داستان خبری شد، صدام کن.»
اورور با نگاهی اطمینانبخش به لومیان جواب داد: «نگران نباش، بهت خبر میدم.»
گشتِ شاد و پرسرورِ برکتبخشی با آوازخوانی ادامه یافت و آنها درِ خانههای روستاییانِ کوردو را یکییکی کوبیدند.
سرانجام به اقامتگاهِ فرماندار رسیدند که از تغییرِ کاربریِ قصری بازمانده از دورانِ سلطنتِ خاندانِ سورون ساخته شده بود. این بنا روی تپهای در حاشیهٔ کوردو قرار داشت؛ ساختمانی به رنگِ تیره با دو برجِ سر به فلک کشیده.
دیوارهای بیرونیِ گرداگردِ ساختمان مدتها پیش فروریخته بود. لومیان و همراهانش از میانِ باغی که زوجِ بئوست بهطور ویژه ساخته بودند گذشتند و به ورودی رسیدند.
درِ ورودی چهار تا پنج متر ارتفاع داشت، به رنگِ سبزِ مایل به قهوهای شبیهِ درختان بود و بسیار سنگین به نظر میرسید.
با این حال، در به دو بخشِ بالایی و پایینی تقسیم میشد و جز برای خوشامدگویی به مهمانانِ عالیمقام، تنها باز کردنِ بخشِ دومتریِ پایین کفایت میکرد.
پریِ بهار تجسّدِ بهار و پیامآورِ برداشتِ محصول بود، از این رو شایستهٔ محترمانهترین رفتارها بود. در این لحظه، درِ سنگین کاملاً باز شد و مادام پوآلیس با بالاتنهپوشی به رنگِ سبزِ روشن آنجا ایستاده بود.
ندیمهاش، کتی، با سبدی بافته از شاخههای درخت در دست، با نیمقدم فاصله در کنارش حضور داشت.
آوا پیش رفت و آوازِ برکتبخشی را خواند.
مادام پوآلیس با لبخندی بر لب در سکوت گوش سپرد؛ حالتی که او را نجیبزاده و خویشتندار نشان میداد. مردانِ جوانی که در پیِ پریِ بهار آمده بودند جرئت نمیکردند به او نگاه کنند، اما لومیان که به همآغوشیِ او و کشیش «گوش داده بود»، با دیدنِ این صحنه در دل پوزخند زد.
با پایانِ آواز، آوا بذرهای درختی را با یک سبد تخممرغ مبادله کرد.
گشتِ برکتبخشی به پایان رسید و لومیان، ریموند و دیگر پسرها آوا، پریِ بهار، را برای بخشِ دومِ جشنِ بهار یعنی آیینِ کنارِ آب، تا رودخانهٔ کوهستانیِ نهچندان دور از دهکده همراهی کردند.
با رسیدن به جایی که معمولاً غازها را در آن میچراندند، آوا به رودخانهٔ زلال نزدیک شد و با رقصی ساده، آوازِ پیشین را تکرار کرد. در همین حین، لومیان و دیگر پسرها در فاصلهٔ هفتهشت متریِ پریِ بهار بیحرکت ایستادند.
پس از رقص، آوا شلغمِ خردشدهای را که یکی از روستاییان داده بود، از سبدِ کنارِ پایش بیرون آورد و در رودخانه انداخت.
همزمان با پرتاب، آواز خواند: «محصولِ فراوون! محصولِ فراوون!»
وقتی کارِ آوا تمام شد، لومیان پا بر زمین کوبید و با چند گام به آنجا دوید. خم شد، شلغمهای خردشده را از سبد برداشت و در رودخانه انداخت.
او فریاد زد: «محصولِ فراوون! محصولِ فراوون!»
پسرهای دیگر کمی کندتر از لومیان بودند، اما از ترسِ عقب ماندن بهسوی آوا هجوم بردند. آنها شلغمها و تربچهها را از سبد درآوردند و در حالی که فریاد میزدند «محصولِ فراوون»، به بخشهای مختلفِ رودخانه پرتاب کردند.
ریموند نتوانست پیشدستی کند و حریفِ دیگران نشد، از این رو آخرین نفری بود که آیین را به پایان رساند.
ثانیهای بعد، لبخندهای بدجنسانهٔ لومیان، گیومِ پسر و دیگران را دید.
آنها ریموند را بلند کردند و با فریادِ «محصولِ فراوون»، او را با صدای شالاپِ بلندی در آب انداختند. ریموند از سر تا پا خیسِ آب شد.
حاضران در ساحل حتی خاک و شاخه برداشتند و بهسویش پرتاب کردند.
این بخشی از آیینِ کنارِ آب بود: کسی که آخرین نیایش را به پایان میرساند، در رودخانه انداخته میشد و اجازه نداشت به ساحل بیاید. او فقط میتوانست کمی در امتدادِ رودخانه شنا کند و بیسروصدا به خانه برگردد تا تاریکیِ هوا پنهان بماند.
ریموند قطرههای آب را از صورتش پاک کرد و پیش از حرکت در مسیرِ جریانِ آب، چند ثانیه دستوپا زد.
تازه آن زمان بود که گروه، آوا را تا کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی در حاشیهٔ میدانِ کوردو همراهی کردند.
تقریباً ظهر بود. بیشترِ روستاییان، از جمله اورور خواهرِ لومیان، در کلیسایی گرد آمده بودند که بهاندازهٔ کلیساهای شهر باشکوه نبود. بلندترین بخشِ آن تنها ۱۱ تا ۱۲ متر ارتفاع داشت و گنبدش قوسیشکل بود که از بیرون به پیاز شباهت داشت. با نگاه به بالا از فضای داخل، نقاشیِ دیواریِ خیرهکنندهای از خورشید به چشم میآمد.
سراسرِ کلیسا به رنگِ طلایی بود و بسیار روشن به نظر میرسید؛ این سبکِ رایجِ همهٔ کلیساهای خورشیدِ فروزانِ ابدی بود.
محراب در سمتِ شرق قرار داشت و انواعِ گلهای آفتابگردان نشانِ مقدسِ عظیمی را احاطه کرده بودند.
بر سطحِ نشانِ مقدس، گویِ طلایی و خطوطی که نمایانگرِ نور بودند، نمادی سرشار از رازآلودگی را شکل میدادند: نمادِ خورشیدِ فروزانِ ابدی.
در ارتفاعِ بالای دیوارِ پشتِ محراب، دو پنجره از شیشهٔ خالص با روکشِ ورقِ طلا وجود داشت. هر روز هنگامِ طلوعِ آفتاب، نور از اینجا بر نشانِ مقدس میتابید.
در سمتِ غربِ کلیسا نیز دو پنجرهٔ شیشهایِ مشابه برای دریافتِ درخششِ آفتابِ غروب تعبیه شده بود.
از آنجا که این یک آیینِ رسمیِ کلیسا نبود بلکه جشنِ سنتیِ مردم به شمار میرفت، کشیش گیوم بنه حضور نیافت. در عوض، فرماندار بئوست میزبانیِ جشن را بر عهده داشت و آوا که هنوز لباسِ «پریِ بهار» بر تن داشت، کنارش ایستاده بود. سازهایی چون فلوت و چنگ به صدا درآمدند و روستاییان آوازهایی در ستایشِ بهار و نیایش برای محصولِ فراوان خواندند.
آنها تمرین نکرده بودند، از این رو آوازخوانیشان هماهنگ نبود و حتی برخی همزمان میخواندند و میرقصیدند که به صحنه شور و نشاط میبخشید.
دهانِ لومیان باز و بسته میشد، اما صدایی درنمیآورد—فقط ظاهرِ کار را حفظ میکرد. در عوض، اورور که کنارش ایستاده بود، غرق در آواز خواندن بود و از فرصت استفاده میکرد تا خوش بگذراند و با صدای بلند بخواند.
چون فقط ظاهرِ کار را حفظ میکرد، وقت داشت به اطراف نگاه کند.
متوجه هیچ چیزِ غیرعادی در رفتارِ روستاییان نشد. ناخودآگاه سرش را بالا آورد و به نقاشیِ دیواریِ خورشیدِ طلایی روی گنبد نگاه کرد.
آنگاه متوجهش شد—همان چیزی که دقیقاً نمیتوانست بگوید چیست.
روستاییان خورشید را ستایش نمیکردند.
برای دهکدهای که خورشیدِ فروزانِ ابدی را میپرستید، این عجیب بود. عبارتهایی مثل «ستایش بر خورشید» و «خدای من، پدرِ من» پای ثابتِ زندگیِ روزمره بودند، اما لومیان تازه فهمید که مدتی است آنها را نشنیده است!
لومیان بهعنوان یک مؤمنِ نیمبند و کسی که از زمانِ درافتادن با کشیش، از برنامههای کلیسا جیم شده بود، پیش از این زیاد به این موضوع فکر نکرده بود. اما چیزی در فضای باشکوه و طلاییِ کلیسا باعث شد بفهمد این وضعیت عادی نیست.
و بعد نامهٔ درخواستِ کمکی را که بازسازی کرده بود به یاد آورد؛ همان التماسِ فوری برای کمک از طرفِ کسی در دهکده: «هرچه زودتر به کمک نیاز داریم. آدمهای اطرافمان دارند عجیبتر میشوند.»
آدمهای اطرافمان دارند عجیبتر میشوند... در آن لحظه، لومیان درکِ عمیقتری از این جمله پیدا کرد و کاملاً با آن موافق بود.
ضربانِ قلبش بالا رفت. به اطراف نگاه کرد و به دنبالِ لیا و دیگر غریبهها گشت.
اما در این جشنِ بهار هیچ اثری از آنها نبود.
واقعاً که، وقتایی که باید باشن پیداشون نیست... لومیان در دل غرولند کرد.
خودش را مجبور کرد با بقیه همخوانی کند و وانمود کرد متوجه هیچ چیزِ غیرعادی نشده است.
سرانجام صدای آوازها خوابید و جشن به پایان رسید. لومیان با لحنی مضطرب در گوشِ اورور زمزمه کرد: «تو اول برو خونه. بعداً باید یه چیزی بهت بگم.»
میدانست هنوز نمیتواند برود؛ بهعنوان یکی از همراهانِ پریِ بهار، باید در بخشِ پایانیِ آیین شرکت میکرد.
نمیتوانست به زور از کلیسا بیرون بزند و خطرِ فورانِ یک ناهنجاری را به جان بخرد.
اورور متفکرانه سر تکان داد و گفت: «باشه.»
چیزِ دیگری نپرسید و همراهِ مادام پوآلیس و دیگر روستاییان از کلیسا رفت و لومیان را تنها گذاشت.
کلیسا خالی شد؛ فقط لومیان مانده بود و چند تن از پسرهایی که در گشتِ برکتبخشی شرکت کرده بودند.
آوا، تجسمِ پریِ بهار، در مرکزِ سالن ایستاده بود و هدایا احاطهاش کرده بودند؛ اشیای نمادینی که به رودخانه پرتاب نشده بودند—گیاهانِ دارویی، تبرها، بیلها، شلاقها و چوبهای غازچرانها.
...
لومیان و همراهانش باید منتظر میماندند تا کسی از بیرون بیاید و رفتنِ پریِ بهار را اعلام کند، و تازه بعد از آن میتوانستند تاج، گردنبند، شاخهها و برگهایش را درآورند. در طولِ این فرایند، باید فاصلهای باز میگذاشتند تا پریِ بهار بتواند از بدنِ آوا خارج شود.
فقط ۲۰ تا ۳۰ ثانیه بعد، صدای قدمهایی در ورودیِ کلیسا پیچید.
لومیان بیاختیار سر بلند کرد. دو نفر واردِ کلیسا شدند.
چوپان پییر بریِ لاغراندام با عجله برگشته بود تا به جشنِ بهار برسد. چشمانش گود افتاده بود و پالتویی قهوهایتیره و کلاهدار به تن داشت. طنابی دورِ کمرش بسته بود و کفشهای چرمیِ مشکی و نویی به پا داشت.
اما چیزی بیشتر از همه توجهِ لومیان را جلب کرد: موهای مشکی و چربش حالا تمیز و صاف شده بود. حتی ریشِ نامرتبش را هم صفا داده بود و حالا مرتبتر و کوتاهتر از قبل بود. مثلِ همیشه، لبخندِ محوی در چشمانِ آبیاش دیده میشد.
مردِ دیگر کشیش گیوم بنه بود؛ آراسته به ردایی سفید با رشتههای طلایی که برازندهٔ مقامِ روحانیاش بود. موهای مشکیِ کمپشت و بینیِ نسبتاً عقابی داشت، اما هالهای از وقار از او ساطع میشد. با وجودِ اینکه قدش کمتر از ۱.۷ متر بود، باز هم به نظر میرسید که بر چوپان پییر بری سایه انداخته است.
کشیش... اون اینجا چیکار میکنه؟ لومیان جا خورد و گیج شد.
او بهعنوانِ روحانیِ کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی هیچ کاری آنجا نداشت؛ در جشنی محلی که هیچ بخشی برای ستایشِ خورشید در آن گنجانده نشده بود.
با یادآوریِ اینکه کشیش و دارودستهاش قبلاً مشغولِ کارهای شومی بودهاند، و بهویژه با در نظر گرفتنِ درگیریِ گذشتهاش با آنها، زنگِ خطر در ذهنِ لومیان به صدا درآمد. بهسرعت به سمتِ شیشههای رنگی عقب کشید و آرام و بیصدا حرکت کرد تا توجهی جلب نکند.
بقیه هنوز دورِ آوا، پریِ بهار، حلقه نزده بودند و هر کدام در گوشهای ایستاده بودند؛ به همین دلیل حرکتِ لومیان چندان به چشم نیامد.
آوا از دیدنِ کشیش جا خورد، اما بهسرعت جایگاهِ مهمِ او در دهکده را به یاد آورد. منطقی بود که او پایانِ جشنِ بهار را اعلام کند. دوباره لبخندی بر لبانش نشست.
...
کشیش گیوم بنه و چوپان پییر بری به آوا نزدیک شدند و کشیش با صدایی بم گفت:
«پریِ بهار رو بدرقه کنید.»
بقیه، به جز لومیان، جلو دویدند تا دورِ آوا حلقه بزنند.
چوپان پییر بری در حالی که با لبخند کمر خم میکرد، فریاد زد: «پریِ بهار رو بدرقه کنید!»
اوضاع خرابه! ضربانِ قلبِ لومیان بالا رفت و جلو دوید؛ بدنش پیش از آنکه ذهنش به خودش بیاید، واکنش نشان داده بود.
اما دیگر دیر شده بود. چوپان پییر بری تبری از میانِ اشیای نمادین برداشت، آن را محکم در دست گرفت و با ضربهای قدرتمند پایین آورد.
خون از گردنِ آوا فواره زد و مِهِ سرخ و غلیظی در هوا پخش شد.
تاپ!
لومیان با وحشت تماشا کرد که سرِ آوا روی زمین افتاد، چند بار در خون غلت خورد و سرانجام متوقف شد، در حالی که صورتش رو به بالا بود.
هنوز هم برقِ شادی در چشمانش دیده میشد.
لومیان که تازه دو قدم به سمتش برداشته بود، دلش ریخت. بیدرنگ چرخید و پا به فرار به سمتِ شیشههای رنگی گذاشت.