چپتر 312: اشاره
چپتر 312: اشاره
هرچند لومیان همچنان با شک و احتیاط به ترمیبوروس مینگریست، کنجکاوی دربارهٔ آن «ضربهٔ سرنوشتِ» رازآلود دست از سرش برنمیداشت.
اینکه ترمیبوروس از سنگِ معدنِ خونِ زمین با عنوانِ «رویارویی» یاد کرده بود، توجهش را جلب کرد. آیا این بار پای لودویگ، آن پسرکِ خردسال، در میان بود؟
چیزی در این پسرک میلنگید؛ چیزی سر جایش نبود. با این حال، در طولِ گفتوگویشان، لومیان به هوش، اصالت و ارادتِ ظاهریِ لودویگ به خدای دانش و خرد پی برده بود. با وجودِ این تعامل، لومیان حس میکرد هیچ بینش یا پیشبینیِ روشنی به دست نیاورده است. این ماجرا با درکش از ظرفیتِ سنگِ معدنِ خونِ زمین تفاوت داشت؛ آنجا همهچیز به شرایطِ خاصی چون رفتن به زیرِ زمین و یافتنِ منطقهای مناسب برای رویارویی با چیزی بستگی داشت.
بارِ دیگر، صدای قدرتمندِ ترمیبوروس در وجودِ لومیان طنین انداخت.
«وقتش که برسه معلوم میشه.»
لومیان که کلافگیاش اوج گرفته و خون در رگهایش به جوش آمده بود، گفت: «شماها نمیتونید واضح حرف بزنید؟»
ترمیبوروس با صراحت جواب داد: «من با چیزی که تو آدم میدونی فرق دارم. من یه موجودِ افسانهایم.»
«...» لومیان جا خورد و زبانش بند آمد. بهزور پوزخندی زد و جواب داد: «شک دارم حتی با این وضعِ مهرومومشدهت هم بتونی واقعاً رشتههای سرنوشت رو درک کنی. هربار جوابات پر از ابهامه. پس فرقت با اون تازهکارهای باشگاهِ غیببینی چیه؟ اگه واقعاً قدرتش رو داری، واضح بگو فرصتِ بعدیِ من کجاست!»
ترمیبوروس با لحنی بم جواب داد: «امشب، ساعتِ ۱۱، اسکلههای ریست، انبارِ ۳.»
هان؟ غافلگیری در وجودِ لومیان دوید؛ اصلاً انتظارِ چنین اشارهای را از ترمیبوروس نداشت.
با این حال، در دلِ این حیرت، گیجی و سردرگمی هم موج میزد.
فرشتهٔ ناگزیری اینقدر مهربونه؟
اون که یه راهبِ گدای ردهبالاست، نباید به این راحتی تحریک میشد تا سرنوشتم رو تفسیر کنه...
نکنه نیتِ شومی تو سرشه؟
بههرحال، اول نظرِ خانمِ شعبدهباز رو میپرسم.
لومیان بیدرنگ تصمیمش را گرفت. برخاست، تالارِ رقصِ نسیم را ترک کرد و راهیِ خیابانِ روپوشسفیدها شد.
با یک آتشافروزیِ ساده، میتوانست گامِ نخستِ هضمِ معجون را بردارد و به فکرِ گرفتنِ عطیهٔ پیمانکار باشد. با وجودِ اضطرابی که داشت، لومیان حاضر نبود در برابرِ ترمیبوروس احتیاط را کنار بگذارد.
در خیابانِ روپوشسفیدها، داخلِ خانهٔ امن.
لومیان جزئیاتِ مربوط به لودویگ و سرنخِ ترمیبوروس را با دقت نوشت. سپس آیینی اجرا کرد و نامهرسانِ عروسکمانند را احضار کرد.
لومیان در انتظارِ پاسخِ خانمِ شعبدهباز، در گنجینهای از اطلاعاتِ مربوط به موجوداتِ عالمِ ارواح غرق شد. خواندنِ شرحِ برخی از این دانشها، بخشِ چشمگیری از نیروی روحیاش را میبلعید. برخی حتی باعثِ سرگیجه، تهوع، کلافگی، سردرد، احساسِ سوزش و توهم میشدند.
درست شبیه توصیفِ کتابهای جادوی اورور از دانشِ ژرف دربارهٔ ایزدان و موجوداتِ ردهبالا، این اطلاعات هم لبریز از تباهیِ شدید و پیامدهای خطرناک بود. اگه تمامِ دانشی که دنبالِ انسانهاست چنین ویژگیهایی داشته باشه، واقعاً مورمورکنندهست. اینکه آدم با شنیدنش خودش رو ببازه یا درجا بمیره، خیلی دلهرهآوره... از این رو، لومیان به مطالعهاش وقفه میداد تا نگذارد سلامتِ روانیاش به مرزهای خطرناک سقوط کند.
پس از زیرورو کردنِ شرحِ حدودِ ۳۰ تا ۴۰ موجودِ عالمِ ارواح، لومیان به نامی برخورد که میشناخت.
خرگوشِ دانش:
موجودِ ضعیفِ عالمِ ارواح، دوستدارِ انسانها و دارای عطشِ ذاتی برای دانش. بهندرت احضار را رد میکنند.
تجربههای گوناگون، خرگوشهای دانشِ متفاوتی پدید میآورد. ویژگیهای مشترکشان شاملِ تسلط بر زبانهای مختلف، مهارتهای ارتباطیِ گفتاری و نوشتاری، و تواناییِ بالای خواندن است. استخراجِ اطلاعاتِ کلیدی از میانِ دانشی گسترده نقطهٔ قوتِ آنهاست و سرعتِ رونویسیشان حتی از ماشینتحریرهای مکانیکی هم پیشی میگیرد.
نقطه ضعف: ظرافتِ ارتباطیِ محدود و تفکرِ انعطافناپذیر. برخی از خرگوشهای دانش به دانشِ ناهنجار آلوده شده و به خطراتِ بزرگی بدل گشتهاند. برای احضار، انتخابها را به انواعِ دوستانه و ضعیف محدود کنید.
پس اسمش «خرگوشِ دانش»ـه. احضارِ این موجود تو آینده باید هدفمندتر باشه... با این حال، تواناییها و ویژگیهاش خیلی به درد نمیخوره. اگه طبقِ نقشهٔ اورور میرفتم دانشگاه، تسلطش به چند زبان و مهارتِ خوندنش خیلی به کارم میاومد... جالبه که متن هیچ اشارهای به سرعتش تو عالمِ ارواح نکرده، یعنی تو این زمینه ارزشِ خاصی نداره. کُند حرکت میکنه، نیروی روحی رو میبلعه... لومیان سند را پایین آورد، شقیقههایش را مالید و سومین استراحتش را آغاز کرد.
در همین حین، نامهرسان پاسخِ خانمِ شعبدهباز را آورد:
من هم کنجکاوم بدانم پسرکی به نامِ لودویگ چه رویاروییای به همراه خواهد داشت. حضورش در تریر برایم جالب است؛ انگیزههایش همچنان در هالهای از ابهام قرار دارد.
هوشیاری شرطِ عقل است. وجودِ او رازآلود است.
ادامه بده. فرصتِ ایفای نقش برای من هم فراهم شده است.
شماها نمیتونید واضح حرف بزنید... لومیان در حالی که پیامِ کوتاه را هضم میکرد، گوشهٔ لبش پرید.
با این حال، حسِ ظریفی به او میگفت که جملهٔ آغازینِ خانمِ شعبدهباز پاسخی بیدرنگ نبوده است. بیشتر شبیه بازتابِ فشردهای از تأملاتِ او به نظر میرسید.
در واقع، خانمِ شعبدهباز با وجودِ مهارتش در ستارهبینی، در درکِ سرنوشتِ لودویگ به مشکل خورده بود. ظاهراً ادراکاتش مهآلود بود، که نشان میداد تنها به حدس و گمان بسنده کرده است.
ابهامِ پیرامونِ سرنوشتِ لودویگ، که از ناتوانیِ او در دیدنش پیدا بود، گویای خیلی چیزها بود.
...
ساعتِ ۱۰:۵۰ شب، در اسکلههای ریست، بیرونِ انبارِ ۳.
لومیان در سایهها پنهان شد، آماده بود تا فرصتِ موعود را برای اقدام غنیمت بشمارد.
دیری نگذشت که دو سایه به انبارِ ۳ نزدیک شدند و تا فاصلهٔ پنجشش متریِ لومیان پیش آمدند.
یکی از آنها با صدایی خفه و پر از نگرانی گفت: «هکتور، حسابدارها فردا برای حسابرسی میان. اینو باید چهکار کنیم؟ یه دزد استخدام کنم تا دفاترِ حساب رو بدزده؟»
هکتور با لحنی که بالا رفته بود و از شدتِ تنش میجوشید، گفت: «این کار چه فایدهای داره؟ بهمحضِ اینکه انبار رو بازرسی کنن، شک میکنن. موجودیِ باقیموندهمون بهزور به یکدهمِ مقدارِ لازم میرسه. اگه قراره کاری کنیم، باید کار رو یهسره کنیم و انبار رو خاکستر کنیم. اینطوری هر کموکاستی پنهان میمونه.»
که اینطور...
لومیان با دقت گوش داد و فهمید زمانِ اقدامش فرارسیده است.
وقتی همراهش مردد ماند، هکتور ادامه داد: «آتشسوزی تو تریر یه چیزِ عادیه و برای همه جا افتاده. تازه، نیازی نیست خودمون روشنش کنیم. محلهٔ بازار پر از اراذل و اوباشه. وقتش که برسه، میتونیم با یه پولِ حسابی راضیشون کنیم که از تریر برن.
«اونوره، دیگه نمیتونیم صبر کنیم. باید همین الان تصمیم بگیری.»
اونوره مکثی کرد و سپس با قاطعیت گفت: «قبوله! میریم گی رو پیدا میکنیم و میاریمش تو نقشهمون!»
آن دو پیش از رفتن به سمتِ اسکلهها برای دیدار با رفیقشان، گی، نگاهی گذرا به اطرافِ انبار انداختند.
پس از پیادهرویِ کوتاهی، آسمان ناگهان سرخ شد و هالهای درخشان بر فضا افکند. همزمان، صدای تَرَقتَرَقِ شعلهها به گوش رسید.
اونوره و هکتور غریزی چرخیدند و شاهدِ پیدایشِ جهنمی از آتش شدند. شعلههای سرخرنگ، وحشی و سیریناپذیر زبانه کشیدند و اوج گرفتند تا ساختمان را ببلعند.
هکتور درحالیکه جرقهای از درک در چشمانش درخشید، زیرِ لب گفت: «آتیش، آتیش... آره، آتیش! ستایش بر خورشید، این یه آتیشسوزیه!»
اونوره نیز واکنشِ مشابهی نشان داد؛ دستِ راستش نشانِ مقدسِ مثلثیشکلی روی سینهاش کشید و لبانش به دعایی بیصدا تکان خورد.
با این حال، در میانِ آن شادیِ گذرا، تشویشی در حواسِ اونوره جوشید.
وقتی متوجهِ ماجرا شد، رنگی از وحشت در صدایش نشست: «انبار نیست که داره میسوزه. دفترِ خودمونه!»
دفترِ آنها، ساختمانی خاکستری، محقر و دوطبقه، در چند متریِ انبار قرار داشت.
فضای خالیِ میانِ آن و انبار خالی مانده و عاری از موادِ اشتعالزا بود.
«...» چهرهٔ هکتور از وحشت در هم رفت. دندانهایش را به هم فشرد و با عزمی قاطع گفت: «باید همین الان انبار رو آتیش بزنیم!»
هنوز حرفش تمام نشده بود که انفجاری از کانونِ شعلههای سرخرنگ فوران کرد.
این انفجار اگرچه عظیم نبود، اما توجهِ کارگرانِ اسکله و آتشنشانان را جلب کرد.
با هجومِ امدادگران، فریادِ «آتیش! آتیش!» طنینانداز شد. در تریر، شهری که به آتشسوزیهای مکررش معروف بود، آتشنشانان در مقابله با چنین بحرانهایی باتجربه بودند.
هکتور و اونوره که هنوز به انبارِ ۳ نرسیده بودند، با تماشای این صحنه کنارِ جاده وا رفتند و تمامِ توانشان تحلیل رفت.
در ورودیِ اسکله.
آلبوس که موهایش اکنون رنگی آتشین به خود گرفته بود، نگاهش را از شعلههای خروشان گرفت و به مردِ میانسالِ کنارش دوخت.
«مسیو گی، انگار همکارتون از شما هم آشفتهتره.»
رنگ از رخِ گی پرید و با بهت سر تکان داد.
«هدفِ آتیشسوزی انبار نبود...»
مکثی طولانی برقرار شد و سپس آلبوس پوزخند زد.
«قبلاً بهت هشدار داده بودم. تردید باعثِ دردسر میشه. حالا به فکرِ فرارت باش. امیدوارم این بار قاطعتر باشی.»
لومیان در کنارِ آن ساختمانِ سادهٔ دوطبقه، به شعلههای سرکش خیره ماند. الوارها و موادِ اشتعالزا به اژدهایی زودگذر بدل شدند که چهرهاش را به رنگِ سرخِ آتشین درآورد و چشمانش را از شور و حرارت روشن ساخت.
با پوزخندی به سمتِ آتش پیش رفت.
قصدِ آن دو از آتشافروزی، از بین بردنِ مدارکِ جرم با خاکستر کردنِ انبار بود. با این حال، هدفِ لومیان ایجادِ آشوب بود تا با جلبِ توجه، کموکاستیهای درونِ انبار را برملا کند!
این وظیفهٔ یک شهروندِ مسئولیتپذیر بود.
شنلی از شعلهها لومیان را در بر گرفت و مطیعانه به لباسهایش چسبید؛ درحالیکه تنها مویی با سوختن فاصله داشت.
لومیان با پوشیدنِ این ردای شعلهور، به درونِ آتشِ غران قدم گذاشت.
آتش با آتش در هم آمیخت و دود را پس زد. لومیان بیهیچ زحمتی از میانِ ساختمان گذشت و از سمتِ دیگرِ اسکله خارج شد.
لومیان پس از این آتشافروزی، تسلطی اولیه بر قدرتهای معجون پیدا کرد. آن را رام کرد و حسِ سوزشِ روی پوست و تشویشِ درونِ قلبش را از بین برد.
اگرچه هضمِ معجونش هنوز کامل نشده بود، اما لومیان از پیش با وضعیتِ فعلیاش سازگار شده بود و ظرفیتِ دریافتِ یک عطیهٔ ناگزیریِ دیگر را داشت.
...
لومیان پس از اجرای چند دور اقداماتِ ضدِردیابی، به خانهٔ امن در خیابانِ روپوشسفیدها بازگشت.
آغازِ نخستین گامِ هضمِ معجونِ آتشافروز پیش از ردیابیِ کشیش، او را غرق در رضایت کرد. لبخند بر لب داشت، اما با دیدنِ کوهِ بلندی از اطلاعاتِ متراکم درونِ کمدِ آهنی، حالتش در هم شکست.
خوندنشون حداقل یکیدو ماه طول میکشه!
چطور میتونست تو این مدتِ کوتاه یه موجودِ همپیمانِ مناسب پیدا کنه؟