چپتر 313: برنامه‌هایی با سبک‌های متفاوت
چپتر 313: برنامه‌هایی با سبک‌های متفاوت
لومیان روبهروی کمدِ آهنی ایستاد، ذهنش غرق در تفکر بود.
با توجه به اینکه تنها چند روز تا تاریخِ تعیینشده توسطِ طلسم پیشگویی باقی مانده بود، لومیان عمیقاً مشتاق بود تا جایگاهِ پیمانکار را به دست آورد و از این طریق، به سه تواناییِ متمایز دست یابد. این ارتقا پیش از رفتن به سراغِ گیوم بنه ضروری بود. چنین افزایشی شانسِ پیروزی را به نفعِ او تغییر میداد.
تکیهٔ صرف بر آتشافروز، حتی با همکاریِ فرانکا که اکنون یک زن شیطانی لذت بود، و پشتیبانیِ آنتونی رید و ژنا، برای غلبه بر تواناییهای عجیبِ کشیش همچنان ضعیف مینمود. شاید پیروزی دستیافتنی بود، اما دستگیریِ دشمن بدونِ تلفات تلاشی تقریباً ناممکن به شمار میرفت—مگر اینکه از طریقِ انگشتِ آقای کِی، از غیبگوی سازمانِ سپیدهدم کمک میگرفت.
این ارزیابی تنها گیوم بنه را بهعنوانِ دشمنِ لومیان در نظر میگرفت. اگر کشیش همدستانِ دیگری در کنارِ گروهی از عطیهگیرندگان یا فرابشران داشت، و اگر از زمانِ ترکِ کوردو قدرتمندتر شده بود، اقدامِ لومیان حتی با وجودِ آقای کِی هم تضمینکنندهٔ پیروزی نبود.
آرزوی لومیان این بود که مخفیگاهِ کشیش را پیدا کند و تلهای بسازد تا او را بیرون بکشد. چنین رویکردی روندِ کار را بهطورِ چشمگیری ساده میکرد. با این حال، لومیان باید قدرتِ خود را بهطورِ قابلتوجهی افزایش میداد. در غیر این صورت، عملیاتِ «ماهیگیری» خطراتِ سهمگینی به همراه داشت.
همانطور که لومیان دستهٔ اطلاعاتِ انبوه دربارهٔ موجوداتِ عالمِ ارواح را با دقت میخواند، ذهنش میچرخید و به دنبالِ راههایی برای یافتنِ یک شریکِ پیمانِ مناسب در چارچوبِ زمانیِ محدود میگشت.
باید یه وقتِ مشخص برای خوندن بذارم و سعی کنم تا جای ممکن پیش برم؟ بعدش انتخابم باید بر اساسِ چیزایی باشه که الان میشناسم؟
این پیشنهاد با انتظاراتم جور درنمیاد. خطرش اینه که مناسبترین فرصت رو از دست بدم...
با اینکه شرایط ایدهآل نیست، باید با واقعیت کنار بیام. کمال دستنیافتنیه؛ باید رودررو با محدودیتهای خودم روبهرو بشم.
تولهخوک، هنوز به جایی نرسیده که مجبور باشم کورکورانه قبولش کنم!
فعلاً تا هفتهٔ آینده که جای کشیش رو پیدا کنم، هیچ حرکتِ قطعیای نمیزنم. منتظر میمونم. بعد از اینکه هضمِ این اطلاعات تموم شد، یه نقشهٔ جامع شکل میگیره، مگه نه؟
حدود یه ماه طول میکشه. احتمالِ حوادثِ پیشبینینشده خیلی زیاده...
عه، به نظر میاد خرگوش دانش تواناییِ خوندن و استخراجِ نکاتِ کلیدی رو داره. میتونم یکیشون رو احضار کنم تا کمکم کنه اطلاعات رو بخونه و کلماتِ کلیدیِ هر موجودِ عالمِ ارواح رو دربیاره، مثل همون موقعی که سوت زدم؟ بعدش، بر اساسِ کلماتِ کلیدی، موجوداتِ مربوطهٔ عالمِ ارواح رو با دقت بررسی میکنم...
اون از همون اولش یه موجودِ عالمِ ارواحه. وقتی با همچین دانشی تماس پیدا کنه، قطعاً کمتر از من تحتتأثیر قرار میگیره و میتونه بیشتر دووم بیاره...
لومیان رفتهرفته هیجانزده شد. هرچه بیشتر به آن فکر میکرد، بیشتر احساس میکرد که درخواست از خرگوش دانش برای کمک در خواندن و نوشتنِ خلاصهای کوتاه، عملی است.
او بهسرعت نقشهٔ مربوطه را بینقص کرد.
اون خرگوشه خیلی احمق و خنگه. باید از قبل یه جدول طراحی کنم و «شمارهٔ صفحه»، «قدرت»، «اینکه آیا دوستانهست یا نه»، «شرحِ مختصری از تواناییها» و «نکاتِ ویژگیها» رو توش لیست کنم. میذارم ستونها رو مرحله به مرحله و به ترتیب پر کنه.
متأسفانه، هر نفر تو یه زمان فقط میتونه یه خرگوش دانش احضار کنه. وگرنه، اگه ده بیست تا داشتم، میتونستم خلاصهٔ موجوداتِ عالمِ ارواح رو قبل از طلوعِ آفتاب تموم کنم...
اگه هر نفر فقط یکی میتونه احضار کنه، چند نفر با هم چی؟
میتونم از فرانکا، ژنا و آنتونی رید بخوام هر کدوم یدونه برام احضار کنن!
عه... خرگوشها میتونن سریع بخونن، نکاتِ مهم رو دربیارن و خلاصهها رو پر کنن. آدما هم میتونن همین کار رو بکنن. فرانکا، ژنا و آنتونی میتونن تو مرورِ اطلاعات کمک کنن و سریع کلماتِ کلیدی رو از ستونها دربیارن.
من دانش رو وسط میذارم، اونا هم کار، نیروی روحی و زمان رو!
چشمانِ لومیان هر لحظه درخشانتر میشد. حس میکرد اگر این نقشه را پیش ببرد، حتی با وقفههای مکرر برای بازیابیِ روانی و زمانِ لازم برای احضارِ دوبارهٔ خرگوش دانش، باید بتواند در ۱۲ ساعت خلاصهای از موجوداتِ عالمِ ارواح تهیه کند.
وقتی زمانش میرسید، خلاصههایی را که بر ذهنش تأثیر نمیگذاشتند مرور میکرد و ۲۰ تا ۳۰ موردِ مناسب را برمیگزید. سپس اطلاعاتِ خام را بهشکلی هدفمند میخواند و تصمیمِ نهایی را میگرفت.
اکنون تنها مشکل این بود که اطلاعاتِ این موجوداتِ عالمِ ارواح را خانمِ شعبدهباز فراهم کرده بود؛ لومیان آنها را با استفاده از مشارکت یا پول مبادله نکرده بود. او باور داشت که پیش از «اشتراکگذاری» با دیگران، باید تأییدیهٔ دارندهٔ کارتِ آرکانای اعظم را بگیرد.
این یک احترامِ اولیه بود.
لومیان بیدرنگ دست به کار شد. بهسرعت نامهای نوشت و در آن پرسشِ خود و نقشهٔ جامعی را که کشیده بود، شرح داد.
طولی نکشید که خانمِ شعبدهباز پاسخ داد: «برای یه لحظه، نمیدونم دربارهٔ ایدهت چی بگم. به نظر میاد برای اینجور افکار استعداد داری.
«به اشتراک گذاشتنِ دانشت با دوستات مجازه، اما یادت باشه بهشون توصیه کنی با موجوداتِ قدرتمند یا خطرناکِ عالمِ ارواح درگیر نشن. این موجودات به لطفِ مُهرِ آقای ابله هیچ تسلطی روت ندارن. این مُهر تو عالمِ ارواح مثلِ یه عاملِ بازدارنده عمل میکنه و سطحی از محافظت رو بهت میده که بقیه ندارن.
«در واقع، راههای سادهتر و آسونتری هم هست:
«اطلاعات رو پیشِ دو جام ببر و تو هر گوشهٔ اتاق پخشش کن. بعد، از دو جام بخواه جملهٔ غیببینی رو پشتسرهم تکرار کنه و سه تا کارتِ تاروت یا سه تا سکه بندازه.
«روی هر موجودِ عالمِ ارواحی که فرود اومدن، همون رو انتخاب کن. حتی اگه مناسبترین گزینه برات نباشه، نسبتاً مناسبه. ممکنه تو موقعیتهای آینده به دردت بخوره.»
«فسسس، عجب شیادِ نابغهای! خانمِ شعبدهباز واقعاً تو غیببینی ماهره. سبکش کاملاً با من فرق داره...» لومیان به غیببینی فکر نکرده بود.
پس از بررسیِ دقیق، تصمیم گرفت طبقِ نقشهٔ خودش پیش برود. پاسخی که از طریقِ غیببینی به دست میآمد، همیشه به نظرش نامطمئن و غیرواقعی میرسید. ناخودآگاه نمیخواست به آن تکیه کند.
با تکیه بر هوش و تواناییهای خودش برای غربال کردنِ آنها، احساسِ اطمینان و یقینِ بیشتری میکرد.
لومیان امیدوار بود مگر در صورتی که راهِ دیگری نباشد، پیش از انتخاب، «خواندنِ» اطلاعات را تمام کند.
پاسخِ خانمِ شعبدهباز را سوزاند و با دقت فرم را نوشت. فعلاً فقط پنج نسخه از آن تهیه کرد.
بلافاصله پس از آن، محراب را برپا کرد تا ببیند میتواند خرگوشِ دانش را بهدقت احضار کند یا نه.
برای این منظور، وردِ احضاری که ساخته بود این بود:
روحی به شکلِ خرگوش که در خلأ سرگردان است،
موجودی صمیمی که میتوان با او ارتباط برقرار کرد،
ضعیفی که در پیِ دانش است.
این انتخاب که از نامِ ساختِ انسانها، یعنی «خرگوشِ دانش»، استفاده نکند، نشاندهندهٔ احترامِ لومیان به ماهیتِ معماییِ این موجودات بود.
لومیان که رویکردش را با دقت سنجیده بود، شمعی تنها را روشن کرد و به نامِ خودش احضاری انجام داد.
وردخوانیاش به پایان رسید. شعلهٔ شمع به رنگِ سبزِ تیرهای درآمد و چنان بزرگ شد که به اندازهٔ یک سرِ انسان رسید.
از درونِ شعلهٔ درخشانِ سبز، موجودی نیمهشفاف بیرون آمد. ظاهرش یادآورِ خرگوشی بامزه و دستوپاچلفتی بود.
وقتی آیین موفقیتآمیز از آب درآمد، موجی از آسودگی لومیان را فرا گرفت. حضورِ موجود نشانهٔ پیروزی بود. لومیان با صدایی باتجربه خطاب به او گفت: «میخوام دانشی رو باهات به اشتراک بذارم و برای استخراجِ نکاتِ کلیدی و پر کردنِ یه فرم ازت کمک میخوام.»
چشمانِ خرگوش روشن شد و با لحنی که از صدای لومیان و لهجهٔ اینتیسیِ تریر تقلید میکرد، پرسید: «دانش کجاست؟»
این اولین باری بود که لومیان صحبت کردنِ چنین موجودی را میشنید. انتظار نداشت لحن و تلفظش را تقلید کند.
لومیان هدفمند دستهای از اطلاعات دربارهٔ موجوداتِ عالمِ ارواح را که هنوز بررسی نکرده بود، بیرون آورد. به فرمِ روی میز اشاره کرد و شرایطِ کار را به شیوهای که مناسبِ موجودی با هوشِ محدود باشد، توضیح داد.
خرگوش راهنماییِ لومیان را جذب کرد. در حالی که دستورالعملها را به خاطر میسپرد، گوشهای درازش آویزان شد. سرانجام، به نشانهٔ فهمیدن سر تکان داد.
خرگوش پشتِ میزِ لومیان نشست و وقتی با اطلاعات درگیر شد، چشمانش برقی زد.
لومیان با رضایت متوجه شد که خرگوش، با وجودِ ذاتِ بیمیلش، در کارِ تکراریاش مهارت نشان میدهد. با پشتکار جزئیاتِ مربوطه را استخراج میکرد و بهطورِ منظم فرم را با کلماتی مانندِ «قدرتمند» و «خطرناک» پر میکرد.
«با اینکه خیلی باهوش نیست، ولی انجام دادنِ اینجور کارای تکراری براش مشکلی نداره... حداقل دو برابرِ خوندنِ من سرعت داره...» لومیان با رضایت سر تکان داد و روی تخت دراز کشید. در حالی که خرگوشِ دانش سخت مشغولِ کار بود تا خستگیِ او را کم کند، آماده شد چشمانش را ببندد و استراحت کند.
پس از گذشتِ مدتی نامعلوم، ناگهان احساسِ خطر کرد و با شتاب سرِ جایش نشست.
دید که خرگوشِ شفاف تا ارتفاعِ دو متر رشد کرده است و مدام اطلاعات را ورق میزند و استخراج میکند.
«وایسا!» لومیان نمیفهمید چه اتفاقی دارد میافتد و غریزی جلوی تماسِ طرفِ مقابل با دانش را گرفت.
خرگوش سرش را برگرداند، در حالی که چشمانش پر از خون بود.
پس از چند ثانیه خیره شدن به لومیان، با بیمیلی کارش را متوقف کرد.
دروننگریِ لومیان باعث شد علتِ این دگرگونی را استنتاج کند.
خرگوشِ دانش، بهعنوانِ موجودی از عالمِ ارواح، به همان شکل تحتتأثیرِ آن دانش قرار گرفته بود، هرچند تا حدِ نسبتاً خفیفی. با این حال، به دلیلِ کمبودِ هوش، شبیهِ آدمهای عادی نبود. نمیدانست که پس از بروزِ یک ناهنجاری باید دست از کار بکشد و استراحت کند، مگر اینکه مستقیماً جانش را به خطر بیندازد.
با انباشته شدنِ این تأثیرات، ناگزیر دچارِ نوعی جهش شده بود.
«هوف، مفیده—این درسته، ولی هوشِ زیاد نداشتنش یه مشکلِ بزرگه...» لومیان به احضار پایان داد و اجازه داد خرگوشِ دانش به عالمِ ارواح بازگردد و آرامآرام بهبود یابد.
مختصری دستورویش را شست، روی تخت دراز کشید و آمادهٔ استراحت شد.
درست پیش از آنکه خواب بر او چیره شود، فکری به ذهنش رسید. لومیان یک بارِ دیگر خرگوش را احضار کرد و به او دستور داد صد نسخه از فرمی که ساخته بود، کپی کند.
تنها در آن زمان بود که واقعاً آرام گرفت و به خواب رفت.
...
صبحِ روزِ بعد، لومیان در حالی که سرشار از انرژی بود، راهیِ خیابانِ هرجومرج شد. اولین توقفش برای پیدا کردنِ آنتونی رید، دلالِ اطلاعات، و گفتگو دربارهٔ احتمالِ کمکِ او بود.
همینطور که به مسافرخانهٔ خروسِ زرین نزدیک میشد، چهرهای از کوچهٔ فرعیِ مجاور بیرون آمد.
بارون برینیه بود که کلاهِ سیلندریِ کوتاه و کتوشلوارِ رسمیِ سیاهی به تن داشت و پیپی به رنگِ چوبِ ماهون در دستش بود.
بارون برینیه با لبخند شروع کرد: «قول داده بودم بهتون سر بزنم و بابتِ کمکتون تو پیدا کردنِ لودویگ تشکر کنم. خیلی عجیبه که نه تو تالارِ رقصِ نسیم هستید و نه مسافرخانهٔ خروسِ زرین.»
«تشکر؟ پس کمکم کن بخونم و خلاصه بنویسم!» لومیان ناخودآگاه زیرِ لب غرید و سپس بهسرعت این فکر را از سر بیرون کرد.
در مقایسه با آنتونی رید که دلالِ اطلاعاتی با بیماریِ روانی بود، بارون برینیه نهتنها عضوِ باندِ ساوآ بود، بلکه به نظر میرسید پیشینهاش هم مشکلدار باشد. بهتر بود نگذارد او بفهمد که رابطهاش با فرانکا فقط به ژنا وابسته نیست.
لبخندی روی لبانِ لومیان نقش بست.
«شب زیباییِ خودش رو داره. موندن تو اتاق بیفایدهست. چطور میخواید تشکرتون رو نشون بدید؟»
بارون برینیه بهجای دادنِ پاسخی مستقیم، مسیرِ گفتگو را عوض کرد: «شاید قبلاً اینو نگفته باشم، ولی من چند سال پیش به پرستشِ خدای دانش و خرد رو آوردم.»