چپتر 315: ترمیبوروسِ مضطرب
چپتر 315: ترمیبوروسِ مضطرب
چه تصادفی؟ لومیان عاقلتر از آن بود که این را فقط یک تصادف بداند.
در اعماقِ پهناورِ تریرِ زیرزمینی، با توجه به قشرِ متنوعِ آدمهایی که به آنجا رفتوآمد میکردند، برخوردهای غیرمنتظره عجیب نبود. پلیسِ معدن، قاچاقچیان، غارنوردان، پژوهشگرانِ موادِ معدنی، دانشجویانِ سرگردان، اعضای سازمانهای سرّی، مجرمانِ تحتِ تعقیب، اعضای باندها، بدعتگذاران و شبهنظامیانِ ضددولتی در این اعماق پرسه میزدند. با این حال، احتمالِ روبهرو شدن با چهرهای آشنا در چنین قلمروی تاریکی تقریباً صفر بود.
این ماجرا شبیهِ زمانِ نجات دادنِ ژنا نبود؛ آن موقع لومیان سرسختانه ردپایش را دنبال کرده بود.
حضورِ مونت با آن عینکِ تکچشمی، احتیاطِ لومیان را برانگیخت. لبخندی ساختگی بر لب نشاند و جواب داد: «آره. چه تصادفی.»
لومیان با یک دست که بیتفاوت در جیبش فرو برده بود، نقشش را بازی کرد و وانمود کرد دارد شمعها و مواد را روی سطحِ سنگی محکم میکند. قصدش این بود که نشان دهد آیین تمام شده و هر وقت بخواهد میتواند برود. هیچچیزِ باارزشی برای غارت یا نابودی در آنجا نبود.
مونت عینکِ تکچشمیاش را جابهجا کرد و با تکان دادنِ دست، لبخندی برای خداحافظی زد.
«روی زمین میبینمت.»
و به همین سادگی دور شد و صدای قدمهایش در اعماقِ تاریکی محو شد.
لومیان جا خورد.
همینطوری گذاشت رفت؟
یعنی واقعاً فقط یه تصادف بود؟
از آشناییِ مونت با تریرِ زیرزمینی معلومه که بارها و بارها این گذرگاهها رو بالا و پایین کرده. ولی کسی با این حد از آشنایی باید بدونه که پریدن وسطِ یه نقطهٔ روشن تو دلِ تاریکی، راحت میتونه باعثِ درگیری بشه...
عقلِ سلیم میگه وقتی غریبهای تو غارِ معدن هست، قبل از نزدیک شدن باید با احتیاط زیرِ نظرش گرفت. اینطوری بیخیال و یهویی «ظاهر شدن» خیلی بو داره...
یعنی اینقدر به قدرتِ خودش مطمئنه؟
محاله فقط برای ترسوندنِ من اومده باشه!
افکارِ لومیان در سرش میچرخید. نگاهش را از دهانهٔ غار گرفت و به شمعها و موادی دوخت که مرتب روی صخرهها چیده شده بود.
حالا سؤال این بود که آیا باید آیینِ عطیه را ادامه دهد یا نه.
در همان لحظه، صدای ترمیبوروس در وجودش طنین انداخت: «بهتره جات رو عوض کنی.»
هاه... حواسِ لومیان جمع شد؛ رگهای از ناآرامی در لحنِ ترمیبوروس حس کرده بود.
آنقدر نامحسوس و گذرا بود که لومیان را در قضاوتِ خودش به شک انداخت.
این اولین باری بود که لومیان نوسانِ احساسیِ این فرشتهٔ ناگزیری را حس میکرد.
در برخوردهای پیشین، لومیان هر چقدر هم تحریکش میکرد و سر به سرش میگذاشت، ترمیبوروس فقط سکوت میکرد.
اما حالا، چیزی در این رویارویی باعث شده بود اضطراب و دلهره به جانِ فرشته بیفتد!
ضربانِ قلبِ لومیان بالا رفت و بیاختیار پرسید: «این آدم واقعاً خطرناکه؟»
ترمیبوروس جواب داد: «خودش ذاتاً خطرناک نیست، اما تهدیدی در شرفِ وقوع حس میکنم.»
این حرف حدسِ لومیان را تأیید کرد.
فرشته از طریقِ رشتههای سرنوشت خطری در شرفِ وقوع را حس کرده بود؛ مخمصهای که میتوانست موجودیتِ وی را به خطر بیندازد.
لومیان پیگیر شد: «چرا آدمی که ظاهراً چندان هم قدرتمند نیست باید همچین ناآرامیای ایجاد کنه؟ انگیزهاش چیه؟»
ترمیبوروس به همان لحنِ عمیقِ همیشگیاش برگشت و گفت: «من مهروموم شدهام. فقط از طریقِ تو میتونم دنیای بیرون رو درک کنم، برای همین اطلاعاتِ کافی ندارم. اگه جوابِ این سؤالها رو میخوای، اول باید مهروموم ضعیف بشه.»
قیافهٔ من شبیهِ احمقهاست؟ اصلاً شک دارم این اضطراب و نگرانیت هم ساختگی باشه تا روم فشار بیاری و بترسونیم... ولی با توجه به رفتارای قبلیِ ترمیبوروس، حتی اگه پیشرفتی هم نکرده باشه، نباید نیتش رو به این زودی و اینقدر تابلو لو میداد... پیداشدنِ مونت هم واقعاً یه تصادفِ عجیب بود و کارهاش پر از یه جور غرابتِ غیرقابلتوضیح. تا جای ممکن باید ازش دوری کنم. عاقلانهتر اینه که فرض کنم خیلی خطرناکه، تا اینکه دستکمش بگیرم و خودم رو به خطر بندازم... لومیان با شتاب وسایلش را جمع کرد، چراغِ کاربید را برداشت و از غارِ معدن بیرون زد.
لومیان با تکیه بر نقشهٔ زیرزمینی که از روی اسنادِ گاردنر مارتن مو به مو حفظ کرده بود، مسیرش را به سمتِ محلهٔ کلیسای جامعِ یادبود کج کرد. با احتیاط چند متری پایینتر رفت تا اینکه به غارِ معدنِ تاریک و سوتوکورِ دیگری رسید. در طولِ مسیر دستکم سه بار از ترفندهای ردگمکنی استفاده کرد تا از شرِّ تعقیبکنندههای احتمالی در امان بماند.
هوف... لومیان آهِ آسودگی کشید، نگاهی به اطراف انداخت و چراغِ کاربیدش را روی زمین گذاشت. شمعها و لوازمِ آیین را روی صخرهٔ نسبتاً صافی چید و از درست بودنِ جایشان مطمئن شد.
ناگهان، حرکتی گذرا در دلِ سایههای حاشیهٔ معدن حواسش را جمع کرد.
هیس... بند دلِ لومیان پاره شد. با احتیاط چراغِ کاربید را برداشت و نورش را به سمتِ منبعِ حرکت انداخت.
پرتوِ زرد و آبیرنگِ چراغ تاریکی را شکافت و موشِ سیاهی را نشان داد که نیمی از بدنش پشتِ سنگریزهها پنهان بود.
موش هیچ تلاشی برای فرار از نور نکرد و همانجا بیحرکت ماند. پس از چند لحظه، با بیحالی چرخید و در شکافِ کوچکی پایینِ دیوارهٔ سنگی ناپدید شد.
لومیان بیدلیل حس کرد چشمِ چپ و راستِ موش با هم تناسب ندارند.
لومیان چراغِ کاربید را محکم چسبید و دوباره تنش به جانش افتاد. آرام پرسید: «ترمیبوروس، اینجا هم مشکلی هست؟»
صدای ترمیبوروس با طنینی پرهیبت در وجودِ لومیان پیچید.
«بهتره قبل از رفتن به جای دیگه، فوراً برای محافظتِ فرشتهای به درگاهِ ابله نیایش کنی.»
اوضاع اینقدر خرابه؟
مردمکهای لومیان گشاد شد. بهسرعت شمعِ دیگری بیرون آورد و با شتاب محراب را چید.
ذرهای نگرانی از این بابت نداشت که شاید ترمیبوروس بخواهد او را فریب دهد تا انتخابِ زیانباری بکند. هر چه بود، التماس به درگاهِ ابله آخرین چارهٔ لومیان بود و بیشک به نفعش تمام میشد.
از نگاهی دیگر، همین واقعیت که شرایط فرشتهٔ ناگزیری را واداشته بود تا غیرمستقیم خواستارِ محافظتِ ابله شود، نشان میداد که اوضاع بهشدت غیرعادی است. اگر این خطر رها میشد، پیامدهایش درکناپذیر بود!
دستانِ ماهرِ لومیان که هم از نظرِ ذهنی و هم جسمی در بهترین حالت بود، شمعها را آماده کرد؛ فرایندی که کمی بیشتر از ده ثانیه طول کشید. خنجر را تقدیس کرد و دیواری از نیروی روحی ساخت که تنها او و محراب را در بر میگرفت.
با نظم و ترتیب، سه شمع را یکی پس از دیگری روشن کرد، از ایزد تا انسان، از چپ به راست، و در میانِ آن قطراتی از روغنِ پایه و عصاره چکاند.
در میانِ غبار و رشتههای مه، لومیان نفسش را بیرون داد و با لحنی جدی خواند:
ابلهی که به این عصر تعلق ندارد،
فرمانروای رازآلودِ فرازِ مِهِ خاکستری،
شاهِ زرد و سیاه که بختِ نیک را در دست دارد.
تمنا دارم،
محافظتِ شما را تمنا دارم...
با پیشرفتنِ آیین، لومیان خود را به آغوشِ مه، سوزشِ پوستش و رخوتِ ذهنش سپرد. بارِ دیگر، فرشتهٔ دوازدهبال را دید؛ نوری ناب که از ارتفاعاتِ بینهایت فرود میآمد تا او را در بر بگیرد.
وقتی بالهای درخشان عقب رفتند و محو شدند، حواسِ لومیان سر جایش برگشت. با بررسیِ وضعیتش، بهسرعت وسایلِ محراب را جمع کرد و با شتاب از محدودهٔ معدن خارج شد.
لومیان در مسیرِ پایین رفتن به زیرِ محلهٔ شلوغِ بازار، پنهانکاریِ هوشیارانه و تمرینشدهاش را حفظ کرد و با دقتِ تمام به پیش رفت.
تقریباً بیست دقیقه گذشت تا اینکه لومیان به لطفِ نقشهاش، به غارِ پنهانِ دیگری در معدنِ سنگ رسید که به خاطرِ موقعیتِ دور از چشمش امن بود.
قدم به داخل گذاشت و محیط را سنجید. با صدایی آرام پرسید: «ترمیبوروس، اینجا مشکلی هست؟»
ترمیبوروس جواب داد: «فعلاً نه.»
لومیان چشمانش را بست و آرامشی تازه وجودش را فراگرفت.
گزینههایش را در ذهن سبکسنگین کرد.
برم بالا و صبر کنم تا ناهنجاری برطرف بشه و بعد دنبالِ یه پناهگاهِ دنج برای آیینِ نیایشِ عطیه بگردم؟ یا از فرصت استفاده کنم، یه مدتِ کوتاه از این وضعیتِ غیرعادی فرار کنم و با استفاده از محافظتِ فرشتهایِ ابله، ارتقام به پیمانگیر رو جلو بندازم؟
با توجه به روحیهٔ لومیان، او به خطر کردن تمایل داشت. شرایط بعداً هم تغییری نمیکرد. نمیتوانست مطمئن شود که آیا ناهنجاری واقعاً برطرف شده است یا نه. به مشورتِ کسی با ردهٔ بالاتر نیاز داشت.
در این صورت، بهتره همین الان مشورت بگیرم!
محراب دوباره برپا شد. با این حال، این بار از محافظت یا عطیهها گذشت و در عوض، پیکِ خانمِ شعبدهباز را احضار کرد.
پیکِ «عروسکی»، پوشیده در پیراهنی به رنگِ طلاییِ روشن، بالای شعلهٔ لرزانِ شمع شکل گرفت.
با دیدنِ لومیان غرولند کرد: «اینجا جای خوبی نیست.»
با این حرف، نامهای را که با شتاب نوشته شده بود از دستِ لومیان گرفت.
نامه بهاختصار رفتارِ مونت و واکنشِ ترمیبوروس را شرح میداد و دربارهٔ امکانِ آغازِ آیینِ نیایشِ عطیه در زمانِ حاضر میپرسید.
لومیان در اینجا کمی زیرکی به خرج داده بود. او مستقیماً درخواستِ محافظتِ خانمِ شعبدهباز را نکرده بود، بلکه فقط دربارهٔ امکانپذیر بودنِ کار پرسیده بود.
استخدامِ یک نیمهخدا بهای گزافی داشت. لومیان حس میکرد در حالِ حاضر از پسِ هزینهاش برنمیآید. در عوض، قصد داشت با پرسوجو توجهِ او را جلب کند.
البته اگر کار به جاهای باریک میکشید، به آن فکر میکرد. دِینها را میشد ادا کرد. یا اگر شخص میمرد، بازپرداخت دیگر موضوعیتی نداشت.
اینجا جای خوبی نیست... این حرف به همین غارِ معدنِ سنگ ربط داره یا به کلِ تریرِ زیرزمینی؟
لومیان به کلماتِ پیک فکر کرد.
خیلی زود، پیک با پاسخِ خانمِ شعبدهباز برگشت: «این مشکلِ بزرگیه.»
جملهٔ آغازینِ خانمِ شعبدهباز باعث شد پلکهای لومیان بپرد.
«البته اوضاع خیلی وخیم نیست؛ دستکم، من هنوز متوجهِ بازگشتِ خطرناکترین موجود به این جهان نشدم.
«چیزی که باید بفهمیم، قصدِ واقعیِ اونه. واکنشِ ترمیبوروس نشون میده که هدف خودشه، ولی این شخص تو پنهان کردنِ انگیزههاش مهارتِ زیادی داره. چهبسا این توهمی حسابشده باشه تا ما یا گروهِ دیگهای رو فریب بده.
«فعلاً و در آیندهٔ نزدیک، نباید ناهنجاریِ خاصی پیش بیاد. خودت رو مسلط کن و نیایشِ عطیه رو انجام بده.»
اون؟ یعنی یه فرشتهست؟ موجودی که مونت باهاش دشمنی نشون داد یه فرشتهست؟
لومیان بیاختیار نفسش را صدادار بیرون داد و موجِ تازهای از وحشت وجودش را فراگرفت.
این موضوع بیهمتا بودنِ تالارِ رقصِ بیهمتا را به یادش آورد. شک کرد که شاید رویارویی با آنها برای پس گرفتنِ دِین، او را با انبوهی از برکتیافتگانِ فرشتگان درگیر کند!
لومیان با دیدنِ اینکه ارزیابیِ خانمِ شعبدهباز با حرفِ ترمیبوروس همخوانی دارد، بر خود مسلط شد و محراب را دوباره چید.
طولی نکشید که روی جفت شمعِ خاکستریسفیدی تمرکز کرد که نمادِ قدرتِ ناگزیری و خودش بودند. در میانِ عطرِ پیچیدهٔ عنبرِ خاکستری، کمی عقب رفت و با صدایی بم خواند:
قدرتِ ناگزیری!
شما گذشته، اکنون و آینده هستید؛
شما علت، معلول و فرایند هستید.