چپتر 316: «دعوت‌نامه»
چپتر 316: «دعوت‌نامه»
ماجرا تکرار شد. شعلهٔ نقرهایسیاهِ شمع بارِ دیگر شکل گرفت و به پرتوی از نور بدل شد و به سینهٔ چپِ لومیان که از پیش درگیرِ درد و آشفتگی بود، برخورد کرد.
در میانِ مِهِ خاکستریِ فراگیر و بادِ سیاه و ناآرام، مایعی وهمآلود و نقرهایسیاه بیرون تراوید.
در لحظهای گنگ، درد و سرگیجهٔ لومیان رنگ باخت. انگار به موجودی کاملاً متفاوت بدل شده بود.
در برهوتی ایستاده بود. کمانی چوبی در دست فشرد و تیری را که درخششِ آبیرنگی داشت، به سوی هدفش در آسمان رها کرد.
لومیان محو و مبهم به یاد میآورد که کیست، اما همهچیز بینهایت واقعی بود و داشت آن را با تمامِ وجود تجربه میکرد.
تیرِ تیز و آبیرنگِ شبحوار سینهٔ آسمان را شکافت و بر شکمِ کرکسی تیره نشست.
دردی جانکاه به آگاهیِ لومیان هجوم آورد. خودش را دید که بال میزند و با تیری که به شکلی خطرناک نزدیکِ شکمش فرو رفته، سقوط میکند.
نه، چرا من کرکس شدم...
در بحبوحهٔ این تجربه، لومیان هنوز ذرهای از آگاهی دربارهٔ وضعیت و حالِ خودش را حفظ کرده بود.
بنگ!
بهشدت با زمین برخورد کرد. تکتکِ استخوانهایش با نیرویی طاقتفرسا خُرد شد. درد به عمقِ وجودش رخنه کرد.
لومیان در آستانهٔ بیهوشی بود که کفتاری خیز برداشت؛ نگاهِ حیوان روی او قفل شده بود.
گوشتی گرم با بویی زننده دهانش را پر کرد. به خودش که آمد، داشت پیکرِ بیجانِ کرکسِ خاکستریسیاه را میدرید. نوکِ تیرِ آبیرنگ درونِ تنِ پرنده شکسته بود.
این مزه حالبههمزنه... من که لودویگ نیستم، اون بچه هیولائه...
شکایتِ درونیِ لومیان طنینانداز شد.
خودش را کاملاً کفتار نمیپنداشت، اما بیاختیار به دریدن و بلعیدنِ شکارش ادامه داد و حتی از بخشهای زهرآلود هم نگذشت.
ناگهان دردی سوزان در کمرش پیچید و چنگالهایی تیز او را به زمین کوبیدند.
مهاجمش: شیری غیرعادی و در حالِ پوسیدن که چرکِ زرد و خونی از زخمهایش بیرون میزد.
لومیان گلوی کفتار را درید و همراهِ لاشه به بوتهزارِ مجاور عقب نشست.
همانطور که صحنه را از دیدِ یک ناظر میدید، لاشهٔ کفتار را با دقت تکهتکه کرد.
در میانِ آمیزهای از رضایت و انزجار، شکمِ لومیان به جوش آمد. قدرتهای فرابشریاش که در مرزِ مهار از دست دادن بودند، با زهر کاملاً شعلهور شدند و ناهنجاریِ آشفتهای به بار آوردند.
عقلش زوال یافت و در ورطهٔ جنون افتاد. چیزی نمانده بود جز میلی سیریناپذیر برای نابودیِ موجوداتِ پیشِ رویش و برپا کردنِ آشوب.
نه، نباید تسلیم بشم... هدفِ اصلی هنوز تموم نشده...
لومیان عطرِ محو و شیرینِ عنبر خاکستری را به ریه کشید و در برابرِ تسلیمِ کامل به جنون ایستادگی کرد.
در گیرودارِ دویدنی جنونآسا، چشمش به یک شکارچی افتاد و به سوی او خیز برداشت.
لومیان با کمانی چوبی در دست، بوی زنندهای به مشامش رسید و شیری در حالِ پوسیدن را دید که دو برآمدگیِ زگیلمانند روی شانههایش داشت.
دهانِ شیر که به بقایای گوشت و خونِ سرخ آغشته بود، تا جای ممکن باز شد.
با بازگشتِ کاملِ خودآگاهی، موجی از وحشت در جانِ لومیان دوید. فهمید که «هیئتِ» شکارچی هم مانندِ کرکس، کفتار و شیر اثیری شده و به واژگانِ پیچیدهٔ نقرهایسیاه و نمادهای عجیب تغییرِ شکل داده است.
واژگان با نماد پیوند خوردند و حلقهای بافتند که ناگهان جمع شد و به درونِ بدنش رفت.
لومیان چشم باز کرد و با شعلهٔ سوسوزنِ نقرهایسیاهِ شمع روبهرو شد. نگاهش روی سنگی نیممتری که نقشِ محراب را داشت، ثابت ماند.
همهچیز خیلی واقعی بود... انگار من همون کرکس، کفتار، شیر و اون یکی آدم بودم...
لومیان سرِ ضرباندارش را مالید و رفتهرفته از جا برخاست. با مرورِ تجربههای پیشین، دانشِ تازهیافته را در ذهنش جا انداخت.
اصلاً یادش نمیآمد کِی از شدتِ درد روی زمین غلت زده بود.
پوف... لومیان نفسش را عمیق بیرون داد و مطمئن شد که عطیهای تازه به دست آورده و به یک پیمانگیر بدل شده است.
بیدرنگ محراب را مرتب کرد، دیوارِ نیروی روحی را باطل کرد و چراغِ کاربیدی را برداشت تا هر لحظه آمادهٔ ترکِ غارِ معدنِ سنگ باشد.
همزمان، دگرگونیِ خود و تواناییهای پیمانگیر را سنجید.
نیروی روحیاش افزایشِ چشمگیری یافته بود.
انعطافپذیریِ رقصنده و استقامتِ راهبِ گدا در محیطهای خشن کمی بهتر شده بود، هرچند این پیشرفت چندان چشمگیر نبود.
حسِ شهودیاش به بختواقبال نیز کمی ارتقا یافته بود. با این حال، چون میدانست ترمیبوروس میتواند سرنوشت و قضاوتش را دستکاری کند، تصمیم گرفت برای محافظت از خود زیاد به این توانایی تکیه نکند.
رقصِ احضار اکنون دامنهٔ اثرِ گستردهتری داشت و تواناییاش برای تسخیرِ اجباریِ موجوداتِ عجیبوغریب بیشتر شده بود.
ردهٔ پیمانگیر تنها یک تواناییِ تازه به او بخشیده بود: قدرتِ بستنِ قرارداد با موجودی احضارشده و قرض گرفتنِ مستقیمِ یکی از مهارتهای ویژهٔ آن.
برخلافِ انتظارِ لومیان، این قراردادِ بیهمتا در طولِ ارتقا با جسم و روحش درآمیخته بود. انتقالِ آن به دیگران ناممکن بود.
در واقع خودش به بخشِ جداییناپذیرِ قرارداد بدل شده بود، یعنی محوریترین بخشِ آن. بعدتر باید با تکیه بر همین ویژگی، بخشهای باقیماندهٔ قرارداد را تنظیم میکرد و برای «امضا» پیشِ روی موجودِ هدف میگذاشت.
لومیان پس از کمی تأمل، درکِ اولیهای از جزئیاتِ تواناییِ قرارداد به دست آورد.
این توافق تنها با رضایتِ موجودِ هدف شکل میگرفت.
پس از بسته شدنِ قرارداد، میتوانست ویژگیهای دلخواهش را با ارادهٔ خودش دستچین کند.
با هر قراردادی که قطعی میشد، نهتنها مهارتی به دست میآورد، بلکه تا حدی تحتتأثیرِ موجودِ طرفِ قرارداد هم قرار میگرفت. هرچه ردهٔ موجود بالاتر بود، این تأثیرِ نامطلوب هم بیشتر میشد.
تعداد قراردادهای بستهشده به تابآوریاش بستگی داشت. شاید فقط میتوانست یک ویژگیِ ردهبالا یا بینهایت قدرتمند را تحمل کند. ممکن بود بتواند چندین ویژگیِ عادی را متناسب با جایگاهش تاب بیاورد. ویژگیهای بسیار ضعیف را میشد آزادانهتر دنبال کرد.
امضای قرارداد بهایی در پی داشت. بخشی از آن پیشکشی برای موجودِ طرفِ قرارداد بود و مابقی پیشکشی برای شاهد. این بها میتوانست شامل جان، اعضای بدن، خویشاوندان، عزیزان، هدایا، سقفِ نیروی روحیِ شخص، بخشی از عقل و چیزهایی از این دست باشد. خواستهٔ دقیق به تمایلاتِ موجودِ طرفِ قرارداد بستگی داشت.
از این رو، بخشِ عمدهای از اطلاعاتی که لومیان از این عطیه به دست آورده بود، به موجودِ مربوطه ربط داشت. این اطلاعات شاملِ تواناییهای خاص و «بهایی» بود که طرفِ مقابل میطلبید.
با این حال، بیشترِ این موجوداتِ عجیب شوم و وهمانگیز بودند و بهایی هم که باید میپرداخت با ذاتشان همخوانی داشت. لومیان تمایلی نداشت از میانِ آنها انتخاب کند.
البته، این دلیلِ اصلی نبود. چهبسا این موجودات که دانشِ رازآلودِ درآمیخته با قدرتِ ناگزیری را در خود داشتند، با موجودی به نامِ ناگزیری در ارتباط بودند. لومیان وحشت داشت که بستنِ قرارداد با آنها پنهانی او را بازیچه قرار دهد و سرنوشتش را به ورطهٔ نابودی بکشاند.
در نتیجه، لومیان بههیچوجه قصد نداشت هنگامِ بستنِ پیمان، آن موجود را بهعنوانِ مرجعِ نیایش و شاهد تعیین کند.
انتخابی برتر در دسترس بود: آقای ابله!
بر اساسِ موعظههایی که لومیان در کلیسای جامعِ ابله شنیده بود، این موجودِ عظیم بر عالمِ ارواح فرمان میراند. فرشتهٔ روحِ مقدس در کنارِ تختِ وی، از جانبِ وی عالمِ ارواح را اداره میکرد.
حتی اگر در این حرفها اغراق شده بود، باز هم بر نفوذِ قابلتوجهِ آقای ابله در عالمِ ارواح گواهی میداد.
در چنین وضعیتی، لومیان—که مُهرِ ابله را بر خود داشت و ابله را بهعنوانِ واسطه و شاهدِ پیمان به کار میگرفت—میتوانست هنگامِ تلاش برای بستنِ پیمان با موجودی از عالمِ ارواح، به مزایای چشمگیر و منافعِ پنهانی دست یابد. این درست مانندِ دیگر پیمانکارانی بود که با موجوداتِ عجیبی که دانش به همراه میآوردند، قرارداد میبستند.
لومیان بیدرنگ دانشی را که بهتازگی به دست آورده بود بررسی کرد و دریافت که جنبههای خاصی از آن همچنان کاملاً مبهم است، گویی احتمالاتِ بیشماری را در بر میگرفت.
برای نمونه، شرطِ جلبِ رضایتِ موجودِ هدف پیش از امضای قرارداد، روشِ گرفتنِ این رضایت را مشخص نمیکرد. گرفتنِ موافقت با دادنِ هدایایی بهعنوانِ رشوه نوعی رضایت به شمار میرفت، اما کتک زدنشان تا حدِ تسلیمِ بیقیدوشرط نیز همینطور بود. به همین ترتیب، «بهایی» که موجودِ طرفِ قرارداد میطلبید نیز باید قابلمذاکره میبود.
افزون بر این، آثارِ زیانباری که دانشِ بهدستآمده از موجوداتِ طرفِ قرارداد به همراه میآورد، در کنارِ محدودیتهای تابآوریِ شخص، مانع از آن میشد که لومیان بتواند با دور زدنِ سازوکار، از طریقِ مُهرِ آقای ابله، فرمانروای عالمِ ارواح، با موجودی بلندپایه پیمان ببندد و با بهایی معقول به قدرتی خدامانند دست یابد.
با این حال، آزادی در گلچین کردنِ هر ترکیبی از مهارتها در طیفی مشخص، سقفِ قابلتوجهی برای تواناییهای یک پیمانکار تعیین میکرد. طبیعتاً کفِ آن نیز به همان اندازه پایین بود. انتخابِ مهارتی نامناسب و پرداختِ بهایی اشتباه میتوانست شخص را حتی در مقایسه با تواناییهای یک آدمِ عادیِ نخبه در سطحی پایینتر قرار دهد.
لومیان به خودش مسلط شد و با حسی از خرسندی زمزمه کرد: «ترمیبوروس، چیزی هست که بخوای اضافه کنی؟»
راستش را بخواهید، بزرگترین نگرانیِ لومیان هنگامِ پایین رفتن به زیرزمین این بود که آیا ترمیبوروس از آیینِ طلبِ عطیه برای آسیب رساندن سوءاستفاده میکند یا نه. هر چه باشد، قدرتِ عطیهای که به دست میآورد بیشتر میشد و تهدیدی واقعی برای فرشتهٔ ناگزیری به شمار میرفت. حتی اگر محکم مهروموم شده بود، باز هم راهی برای آشوب به پا کردن پیدا میکرد. بعید بود وی بیتفاوت بماند و بگذارد قدرتش تحلیل برود.
افزون بر این، در طولِ آیینِ عطیه، مُهر ناگزیر کمی تَرَک برمیداشت و اجازه میداد جوهرهٔ ناگزیری به بیرون رسوخ کند. این امر فرصتی ویژه در اختیارِ ترمیبوروس میگذاشت.
در ابتدا، لومیان قصد داشت پیش از طلبِ رسمیِ عطیه، محافظتِ بیشتری بخواهد. برخلافِ انتظار، حضورِ عجیبِ مونت و فرشتهای که پشتش بود، نیاز به برکت را تسریع کرده بود. ترمیبوروس سربهراهتر شده و از دخالتِ آشکار پرهیز کرده بود.
صدای ترمیبوروس در پاسخ طنینانداز شد: «ورودیِ معدن.»
ورودیِ معدن... منظورش چیه؟ لومیان چراغِ کاربیدی را محکم گرفت و غرق در سردرگمی، بهسوی ورودیِ غارِ معدنِ سنگ پیش رفت.
نوری زرد و آبی محوطهٔ پر از آوار را روشن کرد و تکهکاغذِ ضخیمی را که با دقت بریده شده بود، نمایان ساخت.
وقتی اومدم تو اینجا نبود... بدنِ لومیان منقبض شد و بااحتیاط نزدیکتر رفت. روی کاغذِ سیاه، یک عینکِ تکچشمی با دقت کشیده شده بود، تقریباً شبیهِ واقعیت. چهار سطر واژهٔ اینتیسیِ پررنگ و قرمزِ روشن روی صفحه نقش بسته بود:
«تالارِ رقصِ بیهمتا
شبِ عاشقان
ساعتِ ۷ عصرِ آخرین شبِ هر ماه
شما دعوتید.»
تالارِ رقصِ بیهمتا... عینکِ تکچشمی... شبِ عاشقان... افکارِ لومیان فوراً تصویرِ مونت را که عینکی تکچشمی در حدقهٔ چشمِ راستش گذاشته بود، تداعی کرد.
با تمامِ وجود محافظتِ فرشتهٔ ابله رو احضار کرده بودم و کلی زور زدم تا ردم رو گم کنن، با این حال نتونستم از شرِ این حقهبازِ مرموز خلاص بشم؟
نه، برکتِ فرشتهٔ آقای ابله تأثیرِ ضدغیببینی و ضدپیشگوییِ ردهبالایی داره. مگه اینکه مونت بدونِ اینکه گمش کنم همین دوروبرها پرسه میزده، وگرنه محاله بتونه دوباره بهم نزدیک بشه! دلِ لومیان ریخت و ناخودآگاه اطراف را پایید.
سکوت در تاریکیِ حاشیهٔ غارِ معدنِ سنگ حکمفرما بود. با این حال، تنِ لومیان مورمور شد، گویی انبوهی از چشمها در هوا پنهان مانده بودند.